Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 19 : ไม่ทันตั้งตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

 หลายวันผ่านไป...

รถคันเดิมแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบริษัท ดับเบิล เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ รามลงมาเปิดประตูให้เจ้านายเหมือนเช่นทุกครั้ง บลูก้าวขายาวออกมาจากตัวรถก่อนจะยกยิ้มให้รามขณะที่กำลังติดกระดุมเสื้อสูทไปด้วย

“ขอบคุณนะพ่อ” เขาบอกเสียงเบาและเดินนำเข้าไปก่อนเหมือนเช่นเคย รามก้มหัวให้นิดหน่อยก่อนจะยื่นกุญแจรถให้พนักงานเพื่อขับไปจอดและเดินตามบลูเข้าลิฟต์ไป

“หันมาหน่อยครับ” รามเอ่ยบอกคนด้านหน้าให้หันมา เพราะดูเหมือนเนกไทของเจ้านายจะยังไม่เรียบร้อย บลูยกยิ้มก่อนจะหันมาหาบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที “ขออนุญาตครับ” เขาบอกก่อนจะเอื้อมมือไปขยับเนกไทของเจ้านายให้เข้าที่

บลูเงยหน้ามองคนสูงกว่าที่ตั้งหน้าตั้งตาผูกเนกไทให้เขาใหม่อย่างจริงจัง รามเองก็มองต่ำลงมา สบเข้ากับสายตาหวานซึ้งที่ส่งมาให้ตนอยู่ก่อนแล้ว บลูจูบปลายคางเบา ๆ แทนคำขอบคุณเมื่อรามผูกมันจนเสร็จ

หลายวันมานี้ทั้งสองอยู่คอนโดด้วยกันทุกวัน ตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่ได้กลับเข้าบ้านใหญ่เลย ตอนเช้าก็ตื่นมาทำงานพร้อมกัน ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง ตกเย็นก็กลับด้วยกัน พอถึงคอนโดก็ทำอาหาร ดูหนัง พูดคุย ใช้ชีวิตด้วยกันเหมือนครอบครัวเล็ก ๆ และอบอุ่น รามเลยคิดว่าตัวเองเหมือนตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันและเขายังไม่อยากจะลืมตาตื่นขึ้นมา

 

เสียงลิฟต์ดึงคนทั้งคู่ออกจากภวังค์ รามขยับตัวถอยหลังก้าวหนึ่งเพราะดูเหมือนว่าเขาจะยืนอยู่ใกล้คนด้านหน้ามากจนเกินไปแล้ว

บลูก้าวขายาวออกมาจากลิฟต์เป็นคนแรก คุณปานเลขาหน้าห้องเมื่อเห็นเจ้านายเดินเข้ามาก็ลุกขึ้นแล้วรีบรายงานทันที เธออึกอัก อยู่สักพักจนบลูรำคาญอย่างเห็นได้ชัด

“มีอะไร” เขาถามออกไปเสียงราบเรียบ

“มีแขกมาขอพบท่านค่ะ...รออยู่ด้านใน” เธอรายงานตะกุกตะกัก ทำเอาบลูเลิกคิ้วแปลกใจก่อนจะหันมาหาราม เพราะเขาจำได้ว่าวันนี้ตนเองไม่ได้นัดใคร ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มาทำงานสายขนาดนี้หรอก

“คุณบลูไม่มีตารางนัดนี่ครับวันนี้” รามถามคุณปานด้วยความสุภาพเช่นเดิม

“ดิฉันทราบค่ะ...แต่เธอยืนยันว่าจะขอเข้าพบคุณให้ได้ ดิฉันก็เลย...” ปานยังไม่ทันพูดจบบลูก็พยักหน้า ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปเพราะเขาไม่ค่อยชอบฟังคำแก้ตัวเท่าไหร่นัก

“บลูขาาาาา” เพียงแค่เขาเปิดประตูแต่ยังไม่ทันที่จะเข้าไปในห้องดี เสียงหวานด้านในก็ดังขึ้นมาเสียก่อน ไม่รอให้บลูแปลกใจนานร่างของหญิงสาวเจ้าของเสียงก็พุ่งเข้ามากระโดดกอดเขาอย่างแรง

“เพนนี...” ตาคมฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนแขนแกร่งจะดึงแขนหญิงสาวออกจากลำคอของตัวเอง

รามที่เดินตามเข้ามาก็ต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นทั้งสองคนกอดอยู่ตรงหน้า เขารีบหลบสายตาเบือนหน้ามองต่ำทันที บลูเองก็มองคนที่เอาแต่ก้มหน้าอย่างหลากความรู้สึก เขาดึงแขนหญิงสาวออกจากคอ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมง่าย ๆ พยายามมาคล้องแขนเขาแทน

“คิดถึงจังเลย~ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” ว่าจบก็พยายามเอาหน้าอกหน้าใจบดเบียดลำแขนแกร่งที่พยายามจะสะบัดออก

“เพนนี...ปล่อย” เขาพูดกับหญิงสาว...แต่สายตากลับมองไปยังคนที่กำลังก้มหน้าอยู่

“อะไรกันคะ...ไม่คิดถึงเพนนีเหรอคะ” เธอพยายามลูบไล้แผงอกด้านนอกตัวสูทเหมือนอย่างที่เธอเคยทำ “ไม่อยากรำลึกความหลังหน่อยเหรอ” เธอออดอ้อนเพราะจำได้ดีว่าคนตรงหน้าร้อนแรงและปากหวานขนาดไหน

“ปล่อย” เสียงเข้มบอกอีกครั้งก่อนเพนนีจะทำหน้าสลดเล็กน้อย

“ก็ได้ค่ะ” เธอยอมเลิกราในที่สุด และเดินไปนั่งโซฟาตัวเดิมที่เธอเพิ่งลุกมา

“คุณมาทำอะไร” บลูเอ่ยถามเสียงต่ำขณะเดินตามมา แต่ก็ไม่ได้นั่งลง

“แหม...ทำเป็นไขสือนะคะ คุณเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนเลือกเพนนีมาถ่ายปก” เธอตอบก่อนจะยกขาวเรียวยาวขึ้นไขว่ห้างอย่างยั่วยวน ก่อนจะหันไปหารามที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กับประตูห้อง

“นี่นาย...ไม่มีมารยาทเลยนะ...ฉันหิวน้ำ” เธอบอกน้ำเสียงเกรี้ยวกราด หันไปจ้องอย่างเอาเรื่อง

“ครับ” รามบอกก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที บลูเองก็ได้แต่มองตามหลังบอดี้การ์ดหนุ่มออกไป

“แย่จริง” เพนนีพึมพำ ก่อนจะหันมายิ้มให้บลูและพูดต่อ “นั่งก่อนสิคะ...ทำตัวห่างเหินจังทั้ง ๆ ที่เราเคยแนบแน่นแท้ ๆ”

จะบอกว่าเธอพร้อมที่จะกลับเข้ามามีความสัมพันธ์แบบนั้นอีกสักครั้งก็คงไม่ผิด ใครบ้างล่ะจะไม่อยากควงลูกชายคนเล็กของจิระอรรถวรกุล เพราะเขาทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งแซ่บ แถมยังเอาใจเก่ง ที่สำคัญเขาควงเธอได้นานกว่าใคร ๆ เพราะเธอน่ะรู้ใจเขาแทบทุกอย่าง

“มันจบไปแล้ว” บลูบอกเสียงราบเรียบ และเดินไปนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานแทน

“รู้ค่ะ...แต่เราเริ่มกันใหม่ก็ได้นี่คะ” เธอยิ้มตอบก่อนจะเดินกรีดกรายเข้ามาหา มือบางลูบไล้ไปตามลาดไหล่ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ให้หันเข้าหา แล้วโน้มตัวลงต่ำจนเดรสสายเดี่ยวสีแดงเพลิงคอกว้างเผยให้เห็นไปถึงไหนต่อไหน

“บลูค่ะ...หันมาหน่อยสิคะ” เธอบอกเสียงออดอ้อนเพราะบลูเบือนหน้าหนี เมื่อเห็นอีกคนไม่ยอมหันมา หญิงสาวจึงนั่งบดเบียดบั้นท้ายลงบนตักแกร่ง จับปลายคางของบลูให้หันหน้ากลับมา

บลูกำลังสับสนและอดที่จะยอมรับไม่ได้ว่ามีความรู้สึกกับสิ่งยั่วยวนตรงหน้า แต่มันก็แค่นั้น ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกต้องการมากไปกว่า...ใครอีกคน

รามที่กำลังเปิดประตูให้คุณปานยกกาแฟเข้ามาก็ต้องชะงัก เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า เขาหลับตาลงช้า ๆ ค่อย ๆ ปิดประตูเบา ๆ และหันกลับมาบอกกับคุณปาน “เราอย่าเพิ่งเข้าไปดีกว่าครับ” พูดจบเขาก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที ปล่อยให้ปานมองตามอย่างไม่เข้าใจ

รามที่ไม่รู้จะไปไหนจึงเดินลงมาด้านล่างตรงจุดที่ทำไว้สำหรับดูดบุหรี่โดยเฉพาะ เขานั่งถอนหายใจออกมาสักพัก แล้วค่อยจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

ครืด ครืด

แรงสั่นของโทรศัพท์ดึงรามให้หลุดจากภวังค์ เขาอัดบุหรี่เข้าปอดอีกครั้งก่อนจะล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอปรากฏเบอร์ของคนที่ทำให้เขาต้องแปลกใจ

“ครับ...คุณบอม” รามกรอกเสียงลงไปอย่างนอบน้อม

“ว่างไหม” ปลายสายถามกลับมาเสียงราบเรียบ

“ครับ คุณบอมมีอะไรเหรอครับ” รามถามกลับอย่างแปลกใจ เพราะนับครั้งได้ที่บอมจะโทรมาสั่งงานเป็นการส่วนตัวแบบนี้

“มาหากูหน่อย มาเงียบ ๆ อย่าบอกใคร” บอมบอกเพียงแค่นั้นก่อนจะกดวางสาย หลังจากนั้นไม่นานก็มีข้อความส่งสถานที่นัดเข้ามาอีกครั้ง

รามถือโทรศัพท์ค้างไว้แบบนั้นสักพัก เขานั่งดูดบุหรี่จนหมดม้วนอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกแล้วเดินออกไปยังหน้าถนนเพื่อเรียกแท็กซี่ตรงไปยังสถานที่ที่คุณบอมเป็นคนส่งมา เขาไม่อยากเอารถของคุณบลูไปเผื่อเจ้านายของเขาต้องการจะใช้งาน

รถแท็กซี่จอดที่หน้าคอนโดขนาดกลางที่ไม่ได้หรูหราอะไรมากนัก รามลงมาจากรถแล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ คุณบอมจะทำอะไรทำไมถึงเรียกเขามา

ชายหนุ่มเดินเข้ามาในลิฟต์ก่อนจะกดชั้นที่สิบห้าตามที่บอมทิ้งข้อความเอาไว้ เมื่อลิฟต์มาถึงเขาเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าห้อง ก่อนจะกดออดสองสามครั้งและเป็นบอมที่เป็นคนมาเปิดประตูด้วยตัวเอง

“คุณบอมเรียกผมมามีอะไรเหรอครับ”

“เข้ามาก่อน...มีใครตามมึงมาไหม” บอมเอ่ยถามก่อนจะเปิดประตูออกกว้าง

“ไม่ครับ...ไม่มี” รามเดินเข้าด้านในมาก่อนจะหันไปปิดประตู และเดินตามคุณบอมเข้ามาที่ด้านใน แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาจำหน้าได้เป็นอย่างดี

รามหันกลับมามองหน้าของบอมทันที เขาจะไม่อะไรเลยถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้อยู่ในชุดคลุมท้อง รามคิดอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ทำได้แค่เพียงเก็บซ่อนมันเอาไว้อยู่ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย

“ฝากมึงดูแลผู้หญิงคนนี้ให้กูที” บอมยืนกอดอกมองรามนิ่งแล้วเขาก็พูดต่อ “อย่างที่มึงเห็นเธอท้อง...กูคงไม่ต้องบอกว่าใช่ไหมว่าเธอท้องกับใคร” รามเหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบหัว ตัวของเขาสั่นเหมือนจะหมดแรงยืนเอาดื้อ ๆ แต่ก็ต้องเก็บซ่อนมันเอาไว้

“ครับ” รามหาเสียงตัวเองแทบจะไม่เจอแต่ก็ตอบออกไป บอมที่ยืนมองอยู่เขารู้ว่ารามรู้สึกอย่างไร ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่ได้ แต่เขาก็สังเกตเห็นแววตาที่สั่นระริก ถึงมันจะแค่แป๊บเดียวก็เถอะ

“ไม่ต้องห่วง กูจะบอกไอ้บลูเองว่ามึงมาทำงานให้กูสักพัก” บอมละสายตาจากคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ครับ”

“กูกลับละ ฝากมึงด้วยแล้วกัน” บอมเข้ามาตบไหล่ แล้วตัวเองก็เดินออกไปทันที

รามยังคงยืนอยู่กลางห้องก็พยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด ก่อนจะตั้งสติเงยหน้ามองหญิงสาว

“น้องเอย...ทำไม ตั้งแต่เมื่อไรกัน” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสนเอ่ยขึ้น ก่อนเขาจะเดินเข้ามานั่งลงใกล้ ๆ แต่ก็ยังเว้นระยะห่าง

ผู้หญิงที่ชื่อเอยได้แต่นั่งก้มหน้าเก็บซ่อนหยดน้ำตาที่กำลังรินไหล เพื่อไม่ให้รามเห็น มือของหญิงสาวก็บีบกำเข้าหากันแน่น เธอไม่ยอมพูดอะไรเลย รามจึงได้ยินเพียงเสียงสะอึกสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาเบา ๆ แล้วทั้งหมดก็ตกอยู่ในความเงียบ

เอยส่ายหน้าออกมาในที่สุด เหมือนจะบอกกับรามว่ายังไม่พร้อมที่จะพูดอะไรทั้งนั้น รามเห็นแบบนั้นจึงไม่เซ้าซี้

“ยังไม่บอกก็ไม่เป็นไรนะครับ” รามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปตรงโซนห้องครัวเพื่อหาอะไรให้หญิงสาวตรงหน้าทาน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีเลย เขาจึงเดินกลับเข้ามา

“หิวไหมครับ...ไม่มีอะไรพอจะทานได้เลย” รามยังคงถามเสียงราบเรียบแบบเดิม ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรทั้งนั้น และเมื่อเขาเห็นเอยพยักหน้าเล็กน้อยจึงเอ่ยต่อ

“น้องเอยรออยู่ที่นี่ก่อนนะครับ ข้างล่างน่าจะพอมีอะไรขายบ้าง” เอยพยักหน้าอีกครั้ง รามเห็นแบบนั้นจึงเดินออกไป

 

 

ครืด ครืด

เสียงตั้งสั่นโทรศัพท์ดังขึ้นหลังจากที่รามกลับขึ้นมาด้านบนแล้ว เขาหยิบมันขึ้นมาก่อนจะพบว่าเป็นเบอร์ของเจ้านายและกำลังจะกดรับ แต่ก็ไม่ทันเพราะปลายสายกดวางไปก่อนแล้ว รามยืนดูหน้าจอที่ปรากฏเบอร์ไม่ได้รับอีกหลายสิบสาย เป็นเพราะเขาตั้งสั่นเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนก็เลยทำให้ไม่ได้ยิน รามกำลังจะกดโทรกลับแต่หญิงสาวเรียกเอาไว้เสียก่อน

“พี่รามค่ะ” รามวางโทรศัพท์ลงก่อนจะหันไปหาหญิงสาว

“ครับ”

“มีธุระงั้นเหรอคะ” เอ่ยถามน้ำเสียงนุ่มนวล เพราะดูเหมือนตอนนี้หญิงสาวจะดีขึ้นมากแล้ว รามไม่ตอบอะไร เขามองหน้าเธออยากเอ่ยถามเรื่องราวทั้งหมดแต่ก็ยังไม่ทันได้ถามอะไร โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง

-คุณบลู-

“ครับ” รามกรอกเสียงตัวเองลงไปทันที

“กูโทรหามึงตั้งหลายสาย...มึงไปตายที่ไหนมาฮะ!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดเอ่ยเข้ามาทันที

“...”

“กูถามว่ามึงอยู่ไหน” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง รามหลับตาลงช้า ๆ เหมือนกำลังหาข้ออ้าง

“ผมทำงานให้คุณบอมอยู่ครับ”

“กล้าดียังไง...ไม่รับโทรศัพท์กู”

“ขอโทษครับ”

“มึงกลับมาเดี๋ยวนี้”

“ไม่ได้ครับ”

“ไอ้ราม!!!” บลูตวาดดังลั่น จนรามต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหู

“ขอโทษครับ”

“ดี...งั้นมึงก็ไม่ต้องเสือกมา” บลูกดวางสายไปแล้ว รามได้แต่ถือโทรศัพท์ค้างอยู่แบบนั้น

เขาไม่ได้อยากจะทำให้อีกคนโกรธแต่เขารับปากคุณบอมไว้แล้วว่าจะไม่บอกคุณบลู อีกทั้งเขายังไม่รู้เรื่องราวความเป็นมาของเรื่องทั้งหมด เลยทำให้เขาไม่อยากจะพูดอะไรออกไป

...........................................................

วันนี้แง่งอนเบาๆ ไปก่อนนะคะ

ขอบคุณแหล่งข้อมูล Bisexual จาก https://m.pantip.com/topic/31097621?

เปิดตัวน้องเอย จำน้องเอยได้ไหม

sds

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น