Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 15 : รังสิมันต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 104
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

ทั้งสองมาถึงร้านอาหารที่นัดเซ็นสัญญากับรังสิมันต์เอาไว้ รามแจ้งพนักงานของร้านและกำลังเดินตามไปที่โต๊ะ บลูเลิกคิ้วเมื่อเห็นคนที่ไม่คิดว่าจะต้องเจอนั่งอยู่ เขาพ่นล่มหายใจออกมาทันทีอย่างเซ็ง ๆ ‘เฮอะ...ผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว’

“สวัสดีค่ะ...เจอกันอีกแล้วนะคะ” รุ้งลดาลุกขึ้นยืนและทักทายอย่างมีมารยาทด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม แต่มันโคตรจะกวนประสาทเลยในตายตาของบลู

“สวัสดี” บลูตอบเสียงราบเรียบแต่ก็ยังมีมารยาท

“เชิญนั่งค่ะ” เธอเชิญชายหนุ่มให้นั่งลง ก่อนรามที่ยืนอยู่ด้านหลังจะเขยิบห่างออกไป

“ขอบคุณ” หลังจากนั่งลงชายหนุ่มก็พูดธุระทันที “เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่าครับ” เพราะไม่อยากจะต่อความยาวกับหญิงสาวเขาจึงเร่งเธอเพื่อจะได้ทำให้เสร็จ ๆ ไป

“จะรีบไปไหนกันค่ะ...สั่งอะไรก่อนซิ” รุ้งลดาบอกอย่างไม่ยินดียินร้ายกับความเฉยเมยของคนตรงหน้าเลยสักนิด

“ผมไม่หิว”

“ไม่มีมารยาทเลยนะคะ ไหนใคร ๆ ก็บอกว่าลูกชายคนเล็กของจิระอรรถวรกุลมีมารยาทแถมยังเอาใจเก่ง สงสัยจะเป็นแค่ข่าวลือ” รุ้งลดาพูดและมองคนตรงหน้านิ่ง บลูจึงถอนหายใจออกมาเพราะเขาไม่พอใจ แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว เขาจึงตัดรำคาญยอมหยิบเมนูอาหารขึ้นมาดู นั่นจึงทำให้รุ้งลดายิ้มอย่างพอใจ

ชายหนุ่มสั่งกาแฟดำเพียงแก้วเดียว ไม่ใช่ว่าเขาจงเกลียดจงชังอะไรหญิงสาวนักหรอก แต่อาจจะเป็นเพราะว่าการเจอกันครั้งแรกไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่เพราะหญิงสาวเอาแต่ถามหาบอดี้การ์ดของเขามันจึงทำให้เขาไม่ค่อยชอบใจนัก อีกทั้งเจอกันทีไรมักจะมีเรื่องยุ่งยากน่ารำคาญใจอยู่ตลอดเวลา

“ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคุณ” บลูพอรู้มาบ้างว่ารังสิมันต์มีลูกสาวอยู่เพียงคนเดียวแถมในตอนนั้นยังเรียนอยู่ด้วย และเขาก็ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนคนเดียวกันกับที่เขาเคยเจอที่ฮ่องกง

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คุณป๊ากำลังมา รุ้งต้องขอโทษแทนท่านด้วยนะคะ...พอดีว่าท่านติดปัญหาเลยส่งรุ้งมาก่อน” เธอคิดแล้วว่าคนตรงหน้าจะต้องแปลกใจ

“คุณป๊า...ทางนี้ค่ะ” รุ้งลดาพูดจบก็มองเลยชายหนุ่มไปเห็นชายสูงอายุผมสีดอกเลากำลังเดินเข้ามา เธอจึงร้องเรียก

เจ้าสัวธนากรกำลังเดินเข้ามาหลังจากที่เห็นลูกสาวของเขาแล้ว ชายสูงวัยเดินผ่านหลานชายของตนเองถึงแม้ว่าจะไม่มีใครรู้ถึงสถานะนี้ก็เถอะ เขายิ้มบาง ๆ ส่งให้ราม ก่อนรามจะก้มโค้งนิด ๆ เพื่อเป็นการรักษามารยาท

“หมดเรื่องนี้ ลุงขอคุยด้วยหน่อยนะ” เจ้าสัวพูดเสียงเบา ก่อนจะเดินไปทันทีไม่รอให้รามปฏิเสธ

“สวัสดีครับ...” บลูลุกขึ้นทักทายตามมารยาทก่อนจะผายมือเป็นเชิงบอกว่าให้นั่งลง

“สวัสดีครับคุณบรินต...ต้องขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ พอดีติดปัญหาระหว่างทางนิดหน่อย” เจ้าสัวกล่าวขอโทษขอโพยชายหนุ่ม เขาเสียมารยาทจริง ๆ นั่นแหละ เพราะดันมีอุบัติเหตุระหว่างทางทำให้เขามาช้า

“ไม่เป็นไรครับเจ้าสัว ผมก็เพิ่งมา” บลูบอกอย่างรักษามารยาท จริง ๆ แล้วเขารู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องอยู่ตามลำพังกับหญิงสาวตรงหน้า

รุ้งลดามองทั้งสองคนสลับไปมาก่อนจะสบโอกาสให้ทั้งสองพูดจบเธอจึงเอ่ยขึ้น “ท่านจะทานอะไรดีคะ” หญิงสาวเรียกอย่างเป็นทางการ อาจเป็นเพราะถึงเวลาจริงจังแล้วเธอจึงรักษามารยาท เจ้าสัวรับเมนูมาจากมือของหญิงสาวก่อนจะสั่งของว่างง่าย ๆ เพราะการคุยสัญญาใช้เวลาเพียงไม่นาน

“น่าแปลกใจนะครับ...ที่เราไม่เคยทำธุรกิจร่วมกันมาก่อน” บลูเอ่ยถามเจ้าสัวอย่างนอบน้อม

“ใช่ครับ...ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีเลยทีเดียว” เครือรังสิมันต์ประมูลการตกแต่งภายในคอนโดเฟสใหม่ของ ดับเบิล กรุป ได้และกำลังยื่นข้อสัญญาให้อีกฝ่ายดูก่อนเพื่อเจรจา จริง ๆ แล้วรังสิมันต์ไม่เคยทำธุรกิจกับ ดับเบิล กรุป มาก่อน แต่เพราะเขาอยากเจอหลานชายเขาถึงต้องประมูลเพื่อให้ได้มันมา

“ลืมแนะนำเลย... นี่รุ้งลดาลูกสาวของผม คงจะรู้จักกันแล้ว “ น้ำเสียงเบิกบานเอ่ยขึ้นเพื่อลดความอึดอัด “ต้องขอโทษอีกครั้ง...คนแก่นี่ขี้ลืมเสียจริง” เขาพึมพำอย่างอารมณ์ดี

“ไม่เป็นไรครับ” บลูตอบรับยิ้ม ๆ

“ใช่ค่ะ!!! เรารู้จักกันแล้ว” เธอตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะมองหน้าบลูนิ่ง หลังจากนั้นเพียงไม่นาน อาหารก็มาเสิร์ฟเป็นของว่างง่าย ๆ เหมาะแก่การคุยธุรกิจ

“นี่เอกสาร... รายละเอียดต่าง ๆ ค่ะ” เมื่อของว่างที่สั่งมาเสิร์ฟหญิงสาวจึงหยิบเอกสารรายละเอียดต่าง ๆ ออกมาจากกระเป๋ายี่ห้อแพงของเธอ และอธิบายอย่างรอบคอบและชัดเจน บลูเองที่เห็นรุ้งลดาตั้งใจอธิบายเขาก็รักษามารยาทด้วยการตั้งใจฟังทุกอย่างที่หญิงสาวกำลังพูด และถือได้ว่าเธอทำการบ้านมาได้ดีทีเดียว

“อันนี้คือรายละเอียดทั้งหมดค่ะ และนี่ก็คือเอกสารสัญญา” หลังจากหญิงสาวอธิบายอยู่สักพัก เธอก็หยิบเอกสารสัญญาขึ้นมาให้คนตรงหน้าดู เจ้าสัวเลยช่วยหญิงสาวอธิบายรายละเอียดอื่น ๆ และเจรจาเพื่อหาข้อยุติ และให้ตรงความต้องการของบลูมากที่สุด

“ครับ” หลังจากบลูฟังและหมดข้อโต้แย้งชายหนุ่มจึงรับมาอ่านอีกครั้งอย่างตั้งใจ

“คุณบรินต นี่เก่งจังเลยนะครับ อายุยังน้อยแท้ ๆ” เจ้าสัวชื่นชมด้วยใจจริง เพราะชายหนุ่มกล้าที่จะขัดกล้าที่จะโต้แย้งในสิ่งที่บริษัทของตัวเองคิดว่าเสียผลประโยชน์ หรือไม่ตรงตามที่ต้องการ

“ขอบคุณครับ” บลูตอบรับตามมารยาท

“ยินดีที่ร่วมงานกันนะครับ” ทั้งสามคนยืนขึ้น ก่อนเจ้าสัวและบลูจะจับมือกันหลังจากการเซ็นสัญญาแล้วเสร็จไปด้วยดี

“ยินดีมากครับ” บลูตอบกลับอย่างนอบน้อม

“เดี๋ยวถ้าคุณบรินตมีอะไรเพิ่มเติมหรือต้องการอะไร ติดต่อรุ้งลดาได้เลยนะครับ ลูกสาวของผมรับผิดชอบงานนี้” เจ้าสัวบอกกับชายหนุ่มก่อนจะหันไปยิ้มให้ลูกสาว ก่อนรุ้งลดาจะยื่นนามบัตรให้ชายหนุ่ม บลูจึงรับมาก่อนจะยืนนามบัตรของตัวเองเป็นการแลกเปลี่ยน

“งั้นเดี๋ยวผมขอตัวกลับก่อนนะครับ...มีธุระต่อ” บลูบอกกับทั้งสองคนก่อนจะก้มหัวนิด ๆ และเดินออกไป

รามปล่อยให้บลูเดินนำไปก่อน จนพ้นจากห้องอาหารชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้น “ผมขอเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” ชายหนุ่มบอกขณะที่ทั้งคู่มาหยุดอยู่หน้าลิฟต์

“อือ...จะไปดูดบุหรี่รอ” บลูตอบรับก่อนจะเดินเข้าลิฟต์ไป

รามเองพอเห็นว่าบลูลงไปแล้วชายหนุ่มจึงเดินย้อนกลับเข้ามาที่ห้องอาหารเมื่อกี้ ก่อนจะพบว่าเจ้าสัวนั่งรอเพียงลำพังโดยรามก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารุ้งลดาหายไปไหนแล้ว

บลูเดินออกมาจากลิฟต์เพื่อจะเดินไปที่ดูดบุหรี่ในบริเวณที่ทางร้านจัดเอาไว้ให้ แต่ในระหว่างทางก็ได้ยินเสียงที่ชายหนุ่มไม่อยากได้ยินดังขึ้นเสียก่อน

“ฉันบอกแล้วไงคะ...ว่าโลกมันกลม” บลูเห็นว่าเป็นเธอเลยทำท่าจะเดินเลยไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อหญิงสาวเดินมาเคียงข้างก่อนจะพูดขึ้นลอย ๆ

“ไม่มีมารยาทเลยนะคะ” คำนี้อีกแล้ว เธอพูดคำอื่นไม่เป็นหรือไง บลูจึงใช้สายตาเหลือบมองนิด ๆ ก่อนจะเดินหนีเธอไปอีกครั้ง แต่รุ้งลดาก็เหมือนจะยังไม่หยุดกวน

“เนียนมากเลยนะคะ...คุณกับสามีคุณมองเผิน ๆ ดูไม่ออกเลย” หลังจากสิ้นประโยคสุดท้ายของหญิงสาว บลูจึงหยุดเดินและหันมาเผชิญหน้า

“คุณอย่ายุ่งดีกว่า” บลูบอกเสียงราบเรียบขณะที่อารมณ์ของเขาคุกรุ่น แต่บอกไม่ได้เหมือนกันว่าเรื่องอะไร ระหว่างเรื่องที่เธอจงใจกวนประสาทหรือเรื่องที่เธอชอบบอดี้การ์ดของเขากันแน่

“เปล่านิคะ...ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” รุ้งลดายังคงกวนไม่หยุด เธอไม่ได้สนใจสีหน้าน่ากลัวของอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ

“เธอนี่มันน่ารำคาญ” บลูบอกเสียงลอดไรฟัน

“ฉันแค่อยากมาเตือนให้คุณระวังเพราะมีนักข่าวอยู่ตรงนั้น” เธอบอกก่อนจะมองไปทิศตรงข้ามที่มีนักข่าวกำลังยืนแอบอยู่

“แล้วไง...เกี่ยวอะไรกับผม” บลูถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ไม่เกี่ยวหรอกค่ะ...เพราะพวกเขาไม่ได้ตั้งใจมาทำข่าวเราอยู่แล้ว แต่ถ้ามีภาพอะไรน่าสนใจหลุดออกไปพวกเขาก็คงไม่น่าจะปล่อยไปอย่างเสียเปล่าแน่ ๆ คุณว่าไหมคะ” เป็นเพราะที่นี่เป็นร้านอาหารชื่อดังอีกทั้งด้านบนยังเป็นโรงแรมหรูทำให้บรรดาไฮโซ ดารา หรือคนมีชื่อเสียงต่างชอบมากัน ปาปารัสซีพวกนี้เลยแฝงตัวมาปะปน

อีกทั้งบลูและครอบครัวถือได้ว่ามีชื่อเสียงในเรื่องของธุรกิจ ถึงแม้จะไม่ใช่ดาราแต่ก็น่าจับตาไม่น้อย

“จะบอกว่าหวังดี?” บลูเอ่ยถามอย่างไม่จริงจัง ก่อนจะแสยะยิ้มเหมือนไม่เชื่อและเดินออกไป แต่หญิงสาวกลับรั้งแขนเขาไว้เสียก่อน

“ปล่อย” บลูสั่งเสียงราบเรียบ

“ฉันไปทำอะไรให้คุณค่ะ...คุณถึงไร้มารยาทขนาดนี้” รุ้งลดาไม่ปล่อยและหมดความอดทน เธอไม่เคยเจอคนแบบบลูมาก่อน ไม่ค่อยมีใครเคยเสียมารยาทกับเธอ กระทั่งแสยะยิ้มเมื่อกี้มันขัดใจเธอเป็นอย่างมาก

“หึ...เธอมากกว่าต้องการอะไรกันแน่” บลูไม่เข้าใจ เธอเจ๊าะแจ๊ะจนน่ารำคาญจะไปไหนก็ไม่ยอมไป ยุ่งวุ่นวายกับเขาอยู่ได้

“ฉันชอบคุณ” รุ้งลดาพูดออกมาอย่างไม่อาย เพราะสำหรับเธอมันเป็นเพียงแค่คำพูดที่แสนธรรมดา ชอบก็บอกว่าชอบไม่เห็นมีอะไรน่าเสียหายตรงไหน

“อะไรของเธอ...ไม่สบายปะเนี่ย” บลูยกยิ้มใส่อย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะพูดต่อ “วันก่อนบอกชอบอีกคน...วันนี้มาบอกชอบอีกคน ของขาดมากหรือไงคุณ” บลูบอกก่อนจะดึงมือเธอออกจากแขนของเขา

“คุณก็รู้ว่าเรื่องของคุณสองคนไม่มีทางเป็นไปได้”

“ก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ...” พูดจบคราวนี้บลูเดินออกไปทันที เขาไม่สนใจเธอไม่รักษามารยาทใด ๆ อีกแล้ว

ชายหนุ่มหงุดหงิดเปิดประตูขึ้นมาบนรถ ก่อนจะกระแทกปิดเสียงดัง รามเห็นแบบนั้นจึงเอ่ยถาม

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“เปล่า หงุดหงิด” เห็นชายหนุ่มตอบแบบนั้นเขาก็ไม่เซ้าซี้อีกเพราะรู้นิสัยดี จึงขับรถออกไปจากตรงนั้นทันที...

...............

รุ้งลดา เธอเปลี่ยนใจไวมาก 

เปิดตัวรุ้งลดาค่ะ

sds

Cr pic. Cheng Xiao

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น