Bodyguard Made to love....ขอแค่ได้รัก

ตอนที่ 11 : ถึงวันนั้น...ช่วยฆ่าผมที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

 หลังจากได้ยินคำประกาศิตที่สั่งออกมาจากปากคนตรงหน้าเขาจะถือว่าเป็นคำอนุญาตเลยแล้วกัน รามกดต้นคอของบลูแน่นขึ้น เขายอมตามใจเจ้านายและปล่อยให้เขาจูบเสียจนพอใจ ก่อนจะเอ่ยถามหลังจากที่ผละริมฝีปากออกจากกันแล้ว

“เป็นห่วงผมเหรอครับ” รามลูบแผ่นหลังของคนที่กอดเขาไว้แน่น

“กูไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้... มึงอย่าหายไปไหนนาน ๆ อีกนะ” เขารู้สึกกระวนกระวายใจไม่ชอบการรอคอย มันเหมือนมีอะไรสักอย่างมารบกวนจิตใจให้ฟุ้งซ่านและอยู่ไม่สุข ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่เคยเป็น แบบนี้เรียกว่าอะไร บลูคิดอย่างสับสน

“ขอโทษที่ให้รอนะครับ” รามบอกก่อนจะผละออกแล้วจูบไปที่ปากของคนตรงหน้าแผ่วเบา

“อาบน้ำนอนเถอะครับ คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” บลูพยักหน้าช้า ๆ รามจึงเดินนำเจ้านายเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะเข้าไปเปิดน้ำร้อนใส่อ่างจากุซซี่ไว้รอ ห้องน้ำของที่นี่เป็นแบบกระจกใสทำให้สามารถมองเห็นวิวของอ่าววิคตอเรียได้ชัดเจน

บลูเดินตามเข้ามาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวสอบเอาไว้ เขาเท้าเอวมองบอดี้การ์ดที่กำลังเตรียมน้ำอุ่นให้อย่างนิ่งงัน

“ทำเหมือนเป็นเมียกูเลยนะมึง” บลูเอ่ยแซวก่อนจะยกยิ้มเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

ตอนเด็กก็เป็นเพื่อนเล่นกัน พอช่วงวัยรุ่นก็ไปเรียนต่อสู้และยิงปืนด้วยกัน จนเรียนจบก็เข้ามาฝึกงานที่บริษัทด้วยกันอีก ถึงแม้ว่าจะคนละตำแหน่งแต่เขากับคนตรงหน้าไม่มีตอนไหนเลยจริง ๆ ที่จะไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยกัน รามดูแลเขาเป็นอย่างดีมาโดยตลอด เขาเองก็เพิ่งคิดได้เพราะก่อนหน้านี้เคยชินเลยทำให้ไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลยสักครั้ง รู้เพียงว่ามีรามอยู่ใกล้ ๆ ก็รู้สึกเบาใจ บลูรู้แค่นั้นจริง ๆ

“ผมก็ดูแลคุณแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่ครับ” รามหันมาพูดยิ้ม ๆ เขาทำแบบนี้ให้บลูมานานมาก ทำจนชิน และคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

“มึงเคยเบื่อที่จะดูแลกูบ้างไหมวะ” เมื่อบลูเห็นว่าทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมจนเสร็จ เขาปลดผ้าขนหนูออกก่อนจะแขวนไว้ที่ราว และค่อย ๆ หย่อนร่างกายเปลือยเปล่าลงมา

“ไม่ครับ ไม่เคยเบื่อเลย” พูดจบก็ทำท่าจะเดินออกไปเพราะคิดว่าเจ้านายอาจจะต้องการใช้เวลาส่วนตัว แต่เพียงแค่เขาจะลุกขึ้นก็ถูกเรียกเอาไว้เสียก่อน

“มึงจะไปไหน... กูบอกให้มึงไปแล้วหรือไง”

“ผมนึกว่าคุณอยากเป็นส่วนตัว” รามนั่งลงที่ขอบอ่างอย่างเดิม เขามองบลูที่กำลังแช่น้ำอุ่นเอนหัวพิงพนักหลับตาอย่างผ่อนคลาย

“มึงคิดว่ากูจะรักมึงได้ไหมวะ” ปลายประโยคเขาลืมตาหันหน้ามาเอ่ยถาม

“ผมไม่กล้าคิดครับ” รามบอกตรง ๆ ก่อนจะจับมือของเจ้านายขึ้นมาจูบแผ่วเบา

“เจียมตัวดีนะมึง” เขาปล่อยให้รามจับมือตัวเองอยู่แบบนั้น แล้วหลับตาลงอีกครั้งก่อนจะสั่ง

“ถอดเสื้อผ้าแล้วลงมา” รามไม่รอให้บลูสั่งซ้ำ เขาค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าตัวเองออกจนหมดก่อนจะหย่อนตัวนั่งลง และดึงคนข้าง ๆ เข้ามาในวงแขน

“คิดว่าจะอยู่กับกูแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่” บลูเอนหลังพิงช่วงหัวไหล่ของรามเอาไว้ก่อนจะถาม

“จนตายครับ” รามตอบก่อนจะหอมที่กระหม่อมของคนข้าง ๆ เบา ๆ

“มึงก็รู้ว่าสักวัน... กูก็ต้องมีเมีย” ป๊ากับแม่ไม่มีทางยอมเรื่องนี้แน่ ๆ เพราะในหัวพวกเขามีแต่คำว่าธุรกิจและความเหมาะสม ดูได้จากเฮียบอมที่โดนจับหมั้นทันทีหลังจากที่ดูตัว และอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะถึงวันแต่งงานแล้ว

“ถึงวันนั้น คุณช่วยฆ่าผมทีได้ไหมครับ” รามบอกออกมาเสียงราบเรียบ ใบหน้าของเขาไม่แสดงความรู้สึกอะไร มีแต่ความนิ่งเฉยจริงจัง บ่งบอกว่าให้ทำจริงอย่างที่พูด

“มึงไม่มีสิทธิ์ตาย ถ้ากูไม่สั่งให้มึงตาย...มึงไม่มีสิทธิ์ไปไหน ถ้ากูไม่ได้สั่งให้ไป” บลูขยับตัวหันมามองหน้าเรียบเฉยของรามนิ่ง ก่อนจะเค้นเสียงกัดฟันพูด “อย่าเสือกพูดว่าให้กูฆ่ามึงอีก...ถ้ามึงไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นจริง ๆ” พูดจบก็บดริมฝีปากจูบอย่างเร่าร้อน เขาส่งปลายลิ้นเข้าไปในปากของรามก่อน และค่อย ๆ ไล่ต้อนอย่างต้องการเอาชนะ รามดูดดึงปลายลิ้นตอบอย่างแรงก่อนจะไล่ต้อนเอาคืน เรื่องอื่นเขายอมได้หมดแต่เรื่องแบบนี้ก็ขอเอาแต่ใจบ้างแล้วกัน

เขาค่อย ๆ ดันตัวบลูไปอีกด้านก่อนจะจับนั่งที่ขอบอ่าง ซุกไซ้ไปตามลำคอขาวก่อนจะขบเม้มเบา ๆ และค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าไปตามแผงอก ฝ่ามือก็ลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง บลูเชิดหน้าขึ้น เขาปลดปล่อยร่างกายให้รามจัดการอย่างพอใจ

บอดี้การ์ดหนุ่มบดจูบลงที่ต้นขาด้านในก่อนจะชนเม้มช้า ๆ แผ่วเบา ขยับขึ้นไปเรื่อย ๆ ทั้งสองข้างจนถึงต้นขาด้านบน จูบลงที่แก่นกายแข็งขืนเบา ๆ เรียงเสียงครางให้หลุดออกมาจากปากของเจ้านายที่มองลงมาอยู่ก่อนแล้ว

CUT

ขอสงวนสิทธิ์เฉพราะ E- Book กับ รูปเล่ม นะคะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjE1NzI2NiI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEyOTczOSI7fQ

“ปล่อยในใส่กูอีกแล้วนะไอ้เวร” บลูบ่นเมื่อน้ำรักไหลออกมาจากช่องทางของตน “แม่งเอ๊ย คราวหลังมึงซื้อถุงมาด้วยเลย เลอะเทอะฉิบหาย” เสียงบ่นของบลูทำเอารามยิ้มร่า เขาได้รับโอกาสอีกครั้งงั้นเหรอ ใบหน้าของเขาเปี่ยมสุขจนปิดแทบไม่มิด บลูขยับตัวมาเองลงมาที่ปลายเตียงช้า ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำโดยมีรามตามหลังไปติด ๆ

“ผมล้างให้ครับ” เขาพูดขณะเปิดน้ำฝักบัวให้ชโลมกาย รามรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ปล่อยในใส่คนตรงหน้า จึงส่งปลายนิ้วเรียวเข้าไปในช่องทาง เพื่อหวังจะไล่ต้อนน้ำรักของตนเองออกมา

“โอ๊ย... ทำอะไรไม่ให้กูตั้งตัวอีกแล้วนะ” บลูที่กำลังเท้าผนังก็รู้สึกเจ็บ เขาไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะสอดปลายนิ้วเข้ามา

“ขอโทษครับ” รามหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปถูหลังให้อีกคนแทน เมื่อทั้งสองอาบน้ำจนสะอาดเรียบร้อยเขาก็แต่งตัวและกำลังจะเข้านอน

“ขอกอดได้ไหมครับ” รามเอ่ยถามขณะที่ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ อีกคน

“อือ” เสียงในลำคอแผ่วเบาเป็นเชิงอนุญาต รามก็ไม่รอช้าค่อย ๆ หันไปกอดทันที

“ฝันดีนะครับ” เขาอยากบอกแบบนี้กับคนตรงหน้ามานานแล้ว และวันนี้ก็มีโอกาสได้บอกสักทีมันเหมือนฝันจริง ๆ

“ไม่ต้องฟินจนเก็บไปฝันล่ะ” บลูพูดขณะที่ยังคงหลับตาอยู่ ทำไมจะไม่รู้ล่ะว่าคนข้าง ๆ ยิ้มหน้าบานขนาดไหน มันเดาได้ไม่ยากหรอก รามเองพอได้ฟังเขาหมั่นไส้คนรู้ทัน จึงขยับใบหน้าไปหอมแก้มบลูทันที

“รักคุณนะ” น้ำที่เสียงอ่อนโยนพร้อมการกระทำที่จริงใจทำเอาหัวใจของบลูเต้นถี่...หรือว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกเผลอใจไปกับรามเข้าแล้วจนได้...

..............................................................

รักเขาแล้ว..หรือจริงๆ รักมานานแล้วกันแน่คะ

sds


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น