Fic Detective Conan : แฟนของหนู ศัตรูของพี่

ตอนที่ 14 : เจ็ดวันแห่งความหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    24 พ.ค. 63

เจ็ดวันแห่งความหวัง

วันที่หนึ่ง : ฉันอาจจะหวังมากไปว่าเขาจะฟื้นภายในวันแรก

ฟุรุยะ ริอะลางานหนึ่งสัปดาห์เพื่อมาเฝ้าเอฟบีไอหนุ่ม ตั้งแต่ที่รู้ว่าอากาอิ ชูอิจิควรจะฟื้นภายในเจ็ดวัน เธอก็มานั่งเฝ้าเขาอยู่ตลอดคนอื่นจึงอดห่วงไม่ได้ เธอไม่ได้กินข้าวหรือนอนมาตั้งแต่ที่ชูอิจิออกมาจากห้องผ่าตัด เธอเอาแต่เหม่อมองไปทางเตียงผู้ป่วย จนเรย์ทนไม่ได้ต้องอุ้มเธอกลับบ้านไปอาบน้ำนอน ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้พูดอะไรซักคำ ดวงตาว่างเปล่า ทำไมเรย์จะไม่รู้ว่าน้องสาวรักชูอิจิไปแล้ว

"ริอะ เธอจะใช้ชีวิตเป็นซากศพไม่ได้นะ พูดกับพี่หน่อยสิ" เขาว่าพลางตักข้าวป้อนเธอไปด้วย ซึ่งเธอก็แค่อ้าปากเคี้ยวแล้วกลืนมันเข้าไป ไม่มีคำพูดเล็ดรอดออกมาจากปากของเธอ"คุยกับพี่สักคำเถอะ ถือว่าพี่ขอร้องนะ"

ติ๊งต่อง เสียงออดบ้านดังขึ้น เขาเลยลุกไปดู ก็พบลูกศิษย์สาวทั้งสามของริอะ "พวกคุณมาทำอะไรที่นี่กันครับ"

"พวกเราเป็นห่วงเลยขอที่อยู่จากคุณคาซามิเพื่อมาหาอาจารย์ค่ะ อาจารย์เป็นยังไงบ้างคะ" รันเป็นคนถาม

"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ ตอนนี้ริอะยังไม่พูดอะไรกับใครเลย เธอคงจะมีบาดแผลทางจิตใจมาก ยังไงพวกคุณก็เข้ามาก่อนสิครับ"

"อะ...อาจารย์" เด็กทั้งสามตกใจกับสภาพเหมือนไร้วิญญาณของหญิงสาวอย่างมาก

"การสูญเสียเป็นสิ่งที่น่ากลัวนะ ถึงฉันและริอะจะสูญเสียคนมาเยอะพอกันตั้งแต่ครอบครัวและเพื่อนของฉัน แต่เธอก็อารมณ์อ่อนไหวกว่าฉันเยอะ ถ้าครั้งนี้อากาอิมันไม่รอด ริอะอาจจะอยู่สภาพนี้ไปตลอดก็ได้"

"คุณอามุโร่จะว่าอะไรมั้ยครับถ้าฉันจะขอคุยกับอาจารย์สักพักหนึ่ง"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ งั้นผมกับพวกคุณโซโนโกะจะไปรอที่ห้องนั่งเล่นนะครับ" เขาตอบรัน

"อาจารย์คะ" รันเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ ริอะ พลางกุมมือเธอไว้ "สิ่งที่เราทำตอนนี้ก็คือรอให้คุณอากาอิฟื้น ฉันเองก็เคยรอมาก่อนโดยที่ไม่รู้ว่าต้องรอจนถึงเมื่อไหร่ ฉันก็ยังรออย่างมีความหวังว่าเขาจะกลับมา แต่การรอนานเกินไปก็ทำให้เรากลัวนะคะ ในเวลาแบบนี้ การร้องไห้ก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นและมีความหวังต่อไป ดังนั้น ถ้าอาจารย์อยากร้องก็ร้องออกมาเลยนะคะ"

น้ำตาใสๆ ไหลออกมาจากตาคู่งามเป็นสาย หญิงสาวตัวสั่นตามแรงสะอื้น อ้อมกอดของลูกศิษย์ทำให้เธอร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ความเสียใจที่เคยถาโถมใส่เธออย่างรุนแรงทำให้ปล่อยออกมาไม่ได้ จึงเหมือนเกิดการปะทุภายในใจ ผลที่ออกมาคือสภาพเหมือนไร้ชีวิต เธอจึงต้องมีคนที่จะช่วยให้เธอปลดปล่อยมันออกมา "ขอบคุณนะคะคุณรัน ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปตามคุณอามุโร่นะคะ"

"ริอะ!" เรย์เดินมากอดเธออย่างรีบร้อน

"ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะพี่ ขอโทษนะทุกคน"

"ไม่เป็นไร แค่เธอกลับมาเป็นปกติฉันก็ดีใจแล้ว" เขาลูบหัวเธอเบาๆ "รีบกินข้าวให้เสร็จแล้วไปหาอากาอิกันนะ"

หลังจากที่เธอกลับมาเป็นปกติ เธอก็กลับไปเฝ้าชูอิจิเหมือนเดิม ส่วนเรย์ก็ไปทำงานตามปกติ

วันที่สอง : เขาก็ยังนอนอยู่เหมือนเดิม

วันที่สาม : ถึงจะยังไม่ถึงเจ็ดวัน แต่นายก็ควรฟื้นได้แล้วนะ อากาอิ

วันที่สี่ : จะนอนอะไรนักหนาเนี่ย ฟื้นเร็วๆ สิ

วันที่ห้า : รีบฟื้นเถอะนะ ฉันใจไม่ดีเลย

วันที่หก : ฟื้นสิ! เรายังมีเรื่องที่ต้องคุยกันนะ

วันที่เจ็ด : ฟ้าร้องอีกแล้ว ตื่นขึ้นมาพิสูจน์สิว่าคำสาปนั้นมันไม่มีจริง

ครืน!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #14 pitchypai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 19:53

    รอลุ้นน้าเเง้

    #14
    1
    • #14-1 AngelOfTheDemons(จากตอนที่ 14)
      24 พฤษภาคม 2563 / 20:45
      ขอบคุณที่ติตามนะคะ ตอนหน้าจะจบแล้วค่ะ
      #14-1
  2. #13 pteemenow (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 18:26
    น่าสงสารน้องงง
    #13
    3
    • #13-1 AngelOfTheDemons(จากตอนที่ 14)
      24 พฤษภาคม 2563 / 18:38
      นั่นสิคะ ตอนหน้าตอนจบแล้ว มาดูกันค่ะว่าน้องจะน่าสงสารมากขึ้นรึเปล่า
      #13-1