ช็อค!!??

ขอคั่นเอนทรี่คิงดอมด้วยเรื่องปัจจุบันทันด่วนค่ะ สืบเนื่องมาจากการดูตัวอันน่ากลัวเมื่อคืนวันจันทร์ที่ผ่านมา (เมื่อคืนน่ะแหละ) (ปล. ท่านที่ตามเอนทรี่คิงดอมอยู่ ไลท์กำลังเรียบเรียงเนื้อหาของภาค I ของค่ะ รอกันหน่อยนะๆ >o<)

เอาล่ะ มาเมาท์กันต่อ เนื่องด้วยเลิกกับแฟนไปเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว มารดาบังเกิดเกล้าของข้าพเจ้ารู้ข่าวเข้าก็ดีใจ(?) แล้วจัดดูตัวกับลูกชายเพื่อนสนิทของแม่ (ซึ่งก็งงเหมือนกันค่ะ นี่แม่กลัวหนูขึ้นคานขนาดนั้นเลยเหรอ!? TTwTT) ก็จัดที่แมนดาริน โอเรียลเต็ล (ตอนแรกพิมพ์ชื่อโรงแรมผิด ขอโทษค่ะ นี่ชั้นหลงลืมขนาดนี่แล้วรึ?? TT^TT) ตรงริมแม่น้ำเจ้าพระยาค่ะ (เยี่ยม.....หลังวันลอยกระทงสดๆร้อนๆ =o=) เลิกเรียน 4 โมง รีบกลับบ้าน โดนแม่บ้านจับแต่งตัว (ตามคำสั่งแม่) ติดชุดซะโคตรน่ากลัว เป็นกระโปรงเกาะอกยาวสีครีมค่ะ ผ่าแหวกเกือบถึงขาอ่อน แถมติดมุกประดับตรงขอบอกอีก แม่เจ้า!! ไม่เคยแต่งอย่างนี้ไปโชว์ใครนะเฟร้ยย นอกจากออกงานกับครอบครัว

จากนั้นก็มีคนขับรถไปส่งค่ะ ระหว่างทางคุณแม่โทรจี้จนเครื่องแทบระเบิด ดีนะเนี่ยไม่เอาไอโฟนออกมาใช้ เปิดโนเกียแล้วตั้งระบบออฟไลน์ไว้ กร๊ากกกั่กๆๆ (ถ้าแม่มาอ่านมีหวังโดนเทศน์แหงๆ (' ';;;)) ไปถึงก็เกือบๆหกโมงค่ะ นัดทานข้าวเย็นกันหกโมงครึ่ง ไอ้เราก็เอ้อระเหยชมนกชมไม้ ขอเวลาเตรียมใจกันนิดนึง

เดินๆไปสะดุดตาค่ะ กับผู้ชายคนหนึ่ง เรดาร์วายเริ่มส่งสัญญาณ เพราะไอ้ผู้ชายคนนั้นดูดีค่ะ เส้นผมสีน้ำตาลส้มอ่อน แต่งสูทสีดำซะเนี้ยบ จีบคมกริบ ตาสีอ่อน (เอ่อ....อย่าถามว่าไปรู้ขนาดนั้นได้ยังไง สีตานี่เห็นตอนนั่งทานข้าวกันค่ะ) รูปร่างก็โอเค ไม่ได้สูงเป็นเปรต แต่ก็ไม่เตี้ย (สรุปว่าสูงละกัน =o=) นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยท่าทีไม่สนใจโลกค่ะ อายุอานามน่าจะประมาณพอๆกัน ดูดีชะมัด!! แต่ประเด็นคือไม่ได้อยู่คนเดียวค่ะ เห็นเด็กผู้ชายคนนึงนั่งข้างๆเหมือนกัน

ย้ำว่า 'เด็กผู้ชาย'

ดูหน้าไม่รู้อายุอ่ะ เพราะหน้าเด็กชะมัด หน้าตาโคตรแบ๊ว ตัวเล็ก (น่าจะสูงพอกับไลท์มั้ง 168 เซนฯ) ตานี่โตจัดยังกับลูกหมา (อั๊ยย น่ารัก >////<) ผิวขาวมากค่ะ ย้ำว่า 'ขาวมาก' เพราะไลท์ที่แอบย่องมานั่งโซฟาตรงกันข้าม ไม่รู้มันเห็นไลท์รึเปล่านะ แต่น่าจะไม่เห็น (ท่าทีเหมือนจับพิรุธไงไม่รู้ชั้น = =^) ตอนมองนี่เห็นสีผิวตัดกันชัดเจนค่ะ ไอ้ผู้ชายคนแรกผิวสีแทนนิดๆออกขาวด้วยซ้ำ แต่พอเห็นมือไอ้เด็กนี่ (อยู่ในชุดเสื้อโปโลกางเกงยีนส์ค่ะ แต่ขาวทั้งชุด =o=) อื้อหืออออ ขาวอหังการมาก พอฟัดพอเหวี่ยงกับไลท์เลยล่ะนั่น หลังจากนั้นก็เข้าสู่สภาวะแอบฟังค่ะ (นิสัยดีจริงๆกรู =o=)

นายผมส้ม : เป็นไรหน้าซึมๆ
นายชุดขาว : ก็....เปล่า
นายผมส้ม : มันคงไม่เลวร้ายหรอกมั้ง อย่าคิดมากน่า

แค่ฟังถึงตรงนี้ไลท์เริ่มสยองขวัญค่ะ อย่าบอกชั้นนะว่าคู่ดูตัวคือหนึ่งในไอ้สองพระหน่อนี่ แม่ชั้นคิดอะไรอยู่ (วะ) คะ แต่ด้วยการมองนาฬิกา เออ ยังเหลืออีกเกือบสิบห้านาทีถึงจะหกครึ่ง อีกอย่าง เลตนิดๆซักห้านาทีกำลังเป็นมารยาที่ดี (กร๊ากกกกก 555+) เลยแอบฟังต่อ ด้วยการเอานิตยสาร Times มาอ่านบังหน้าค่ะ (โอเรียลเต็ลมีบริการนิตยสารวางฟรีค่ะ) แต่ตาแทบไม่ได้มองตัวหนังสืออ่ะ เปิดหูแอบฟังเต็มที่

นายชุดขาว : แล้วจะเลิกกี่โมงอ่ะ
นายผมส้ม : ไม่รู้สิ ถ้าดึกก็กลับไปก่อนก็ได้
นายชุดขาว : ไม่เอา จะรอไปป์อ่ะ แต่ไม่รู้แม่จะว่ารึเปล่า

เอาแล้วไง!!! ไลท์สะดุ้งเฮือก แอบเหล่ตาขึ้นไปมองนิดๆ โอ้แม่เจ้า!! อีผมส้มมันกำลังลูบหัวเด็กชุดขาวค่ะ แถมยิ้มด้วย หล่อมากกกกกก โอยยหล่อ ใจละลายจริงๆ (ไม่ได้โม้นะ ดูดีจริงๆ) แต่พอดูเวลา ชิบเป้งแล้ว ครึ่งแล้ว ไลท์เลยจำใจลุกค่ะ

ลุกแล้วเดินเข้าไปในห้องอาหารหรูตามสไตล์โอเรียลเต็ลค่ะ พอเดินไปตามห้องของแล้วเดินเข้าไปในห้อง Private ก็เจอคนนั่งกันอยู่แค่สองคนอ่ะค่ะ แค่แม่ไลท์กับคุณน้าผู้หญิงอีกคนที่ดูจะแต่งตัวสบายๆ (แต่น้ำเงินเข้มทั้งชุด อลังการมากค่ะคุณน้า)

ไลท์ : สวัสดีค่ะ

แล้วจากนั้นแม่ไลท์ก็จับบรรยายสรรพคุณเต็มที่อ่ะค่ะ ข้าพเจ้าเองก็นั่งนิ่งสิคะ ยิ้มหวานได้อย่างเดียว ขืนพูดล่ะก็โดนแม่จับเชือดแน่ๆ แต่ในใจเริ่มเดือดปุดๆ ทำไมไอ้คู่ดูตัวชั้นยังไม่มาวะ! นี่มันเลตจะสิบห้านาทีแล้วนะเฟ้ยย!! เลยยิงคำถามออกไป

ไลท์ : ว่าแต่ ลูกชายคุณน้ายังไม่มาหรือคะ
แม่ : นั่นสิ น้องไปป์เห็นบอกไปเข้าห้องน้ำนานแล้วนี่คะ

ทันทีทันใดเลยนั่นแหละ ลางสังหรณ์เริ่มทำงาน อีชื่อนี้คุ้นๆนะ.....

??? : แกร๊ก (เสียงประตูเปิด)
??? : ขอโทษที่มาช้าครับ (เสียงเก๊กมาเชียว)

ไลท์ไม่ได้หันไปมองค่ะ คิดไว้ว่าจะยิ้มฆ่ามันบนโต๊ะอาหารเนี่ยแหละ ผู้ชายอะไรปล่อยผู้หญิงรอตั้งสิบนาที เรื่องจิกกัดเจ็บๆเนี่ยชั้นถนัดนักแหละ แต่พอมันทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามไลท์เท่านั้นแหละ ไลท์ยิ้มค้าง

อีผมส้ม : ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมธานินทร์

ไลท์อึ้ง อึ้งอยู่ค่ะ ไอ้ ไอ้หมอนี่........ ไอ้เมะห้องรับแขกโรงแรม!!?? ไลท์ยิ้มค้างมันอยู่อย่างนั้จนแม่สะกิดเบาๆที่แขนอ่ะค่ะ ไลท์ถึงตอบออกไป

ไลท์ : ค่ะ ปริสรค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน

ตอนนั้นในหัวไลท์แผนการผุดเป็นฉากๆเลยอ่ะค่ะ กร๊ากกกกั่กๆๆ ไม่นึกว่าจะมาเจอรังสีวายเอาที่นี่ ชีวิตชั้นช่างบังเอิญเสียจริง (น่าดีใจหรือเสียใจดีเนี่ย ฮือ ToT) ว่าแล้วแม่ไลท์กับแม่นายผมน้ำตาลส้มก็ปลีกตัวออกไป บอกจะขอไปชมวิวรับบรรยากาศริมน้ำ(?) ทิ้งไลท์กับหมอนี่สองคน

แกร๊ก (เสียงประตูปิด)

ไลท์ก็ยิ้มค่ะ ไม่รู้จะพูดอะไรดี เกิดมา 19 ปี เพิ่งจะเคยดูตัวเนี่ยแหละ จนหมอนั่นพูดขึ้นมาก่อน ดวงตาสีอ่อนพราวระยับเลยค่ะ

อีผมส้ม : ผมโดนบังคับมาดูตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเริ่มยังไงดี
ไลท์ : ยังไงก็ไม่มีประโยชน์อยู่แล้วนี่คะ (ยิ้ม)

หมอนั่นชะงัก แล้วหัวเราะในลำคอแต่มุ่นหัวคิ้ว

ไลท์ : ฉันก็ไม่ต่างจากคุณหรอกค่ะ
อีผมส้ม : ถ้างั้น.....เราก็ควรจะทำความรู้จักกัน ใช่ไหมครับ? (ยิ้มกวนๆ)

ไลท์ยิ้มหวานปานน้ำผึ้งเลยค่ะ อีตานี่คิดจะจีบกันซึ่งๆหน้าเลยเรอะ?
ไลท์ : ควรจะเป็นอย่างนั้นค่ะ ถ้าไม่ติดว่าคุณจะปล่อยให้ใครรอหรอกนะคะ

คราวนี้ได้ผลยิ่งกว่าเดิมค่ะ หมอนี่ชะงักรอบสอง แล้วถามไลท์เสียงเรื่อยเปื่อย

อีผมส้ม : คุณรู้อะไรมาจากแม่ผมรึเปล่า?
ไลท์คิดในใจเลยค่ะ รับรองว่างานครั้งนี้มันมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ สำหรับฝั่งนู้น เพราะด้านไลท์โปร่งใสอยู่แล้ว

ไลท์ : เปล่านี่คะ
อีผมส้ม : แล้วเมื่อกี้คุณบอกว่ามีใครรอผม
ไลท์ยิ้มบางๆ (จะเอาชนะคนได้ ต้องหัดยิ้มให้เป็นนิจศีลค่ะ) แล้วก็พูดเรื่อยเปื่อย

ไลท์ : แค่เดาเอาน่ะค่ะ คุณคงไม่รู้ แต่ตอนฉันเดินเข้ามา ฉันเห็นคุณนะคะ
อีผมส้ม : ผมก็เห็นคุณครับ
ไลท์ : แต่คงไม่ทันสังเกตว่าฉันนั่งอยู่ที่โซฟาตรงข้ามด้านหลังสินะคะ

เท่านั้นแหละค่ะ หมอนั่นหน้าตาเปลี่ยนเลย หุบยิ้มทันที ไลท์คิดในใจว่าตีตรงจุดแล้วแหละ
อีผมส้ม : คุณเห็นมาแค่ไหน (พูดเสียงเรียบ กร๊ากกกก สะใจ)
ไลท์ : เท่าที่ฉันควรจะรู้ค่ะ ว่างานดูตัวครั้งนี้คงไม่มีประโยชน์สำหรับเราสองคน
อีผมส้ม : คุณมีแฟนอยู่แล้ว?
ไลท์ : คำถามนั้นน่าจะเป็นของฉันนะคะ (ยิ้ม)
อีผมส้มสวนกลับมาทันทีเลยค่ะ : อ๋อ เพื่อนข้างบ้านสมัยเด็กของผมครับ

ไลท์ยิ้มเป็นคำตอบค่ะ เป็นอันรู้กัน เพราะโทรศัพท์หมอนั่นสั่นเหมือนกัน ไลท์ที่ชำเลืองมองไปทางกระจกก็เห็นภาพสะท้อน (คือห้องมันเป็นกระจกฝั่นหนึ่งน่ะค่ะ เอาไว้มองแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนอีกด้านมีคล้ายๆหน้าต่างกระจก) ตรงหน้าต่างกระจกอ่ะค่ะ เห็นผมสีดำๆก็พอเดาออก อีตาผมส้มก็รับโทรศัพท์แล้วลุกออกไปข้างนอก ไลท์ไม่ได้มองตามไปค่ะ ชมวิวเพลินๆกับทานอาหาร (มาทั้งทีต้องให้คุ้ม 555+) สักพักหมอนั่นก็เดินเข้ามาในห้องเหมือนเดิมค่ะ

อีผมส้ม : เพื่อนผมก็เห็นคุณครับ นั่งข้างหลังเรา
ไลท์ : ค่ะ

จากนั้นหมอนั่นก็เสยผมนิดหน่อย แล้วก็ยิ้มเครียดๆ พูดเปรยๆ
อีผมส้ม : อย่างที่ผมบอก ผมถูกบังคับมา แล้วก็หลายๆอย่างอาจจะเหมือนหรือไม่เหมือนกับที่คุณคิดก็ได้
ไลท์ : ไม่จำเป็นต้องบอกหรอกค่ะ แต่ขอเตือนไว้หน่อยแล้วกันว่าระวังไว้ก็ดีค่ะ เพราะถ้างานนี้เราล่ม คุณก็คงจะมีงานต่อๆไปอีกแน่ล่ะมั้ง
อีผมส้ม : คงจะอย่างนั้นละครับ (หัวเราะ)

แล้วจากนั้นเราก็คุยกันเรื่อยเปื่อยค่ะ พอสักประมาณสามทุ่มแม่ไลท์ก็กลับมา พอไลท์บอกว่าเราคุยสนุกกันดี แต่คงคิดอะไรไม่ได้ล่ะมั้ง แม่ก็ไม่ว่าอะไรค่ะ ตอนขากลับไลท์ก็ลองคุยกับแม่ตรงๆดู ปรากฏว่าคล้ายๆกับที่คิดเลยค่ะ แม่ของฝั่งนู้นเขากลัวลูกจะเบี่ยงเบน เลยจะจับมาดูตัวกับไลท์ (แต่คงไม่มีประโยชน์ล่ะมั้ง 555+)

จากที่เล่ามายาวยืดขนาดนี้ คืออยากจะบอกค่ะว่า ช็อค!!! มาก!!! พึ่งเคยเจอโฮโมตัวเป็นๆ (ที่ไม่ใช่เพื่อน) เป็นครั้งแรก ได้ข่าวว่าอยู่ TEP ที่ธรรมศาสตร์ มิน่า.....ถึงผมสีนี้ได้

แวะมาเล่าให้ฟังค่ะ เจอกับตัวเองแล้วช็อคไงชอบกล แต่ก็นะ รสนิยมส่วนตัว

ปล.กำลังเร่งเอนทรี่คิงดอมอยู่ค่ะ ^0^