น้องคะ กินข้าวรึยังคะ?

ตอนที่ 5 : อัญมณีแห่งจิตวิญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    23 ก.พ. 64

บทที่4

ตูม!!!!!

เสียงท่อนไม้ขนาดยักษ์ตกกระทบกับกระทะใบใหญ่ที่ลอยอยู่เหนือหัวของเด็กสาวซึ่งกระทะใบนั้นมีขนาดใหญ่จนสามารถนำท่อนไม้นั้นใส่ได้ทั้งท่อน แอนเดรียที่เห็นว่าตนเองปลอดภัยจากการถูกไม่ทับก็ถอนหายใจโล่งอก

"เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ข้าขอโทษด้วยจริงๆ" คนงานที่มานาหมดกะทันหันคนนั้นกล่าวพร้อมหน้าถอดสี อีกทั้งยังทำความเคารพแบบคนที่โลกนี้อย่างการเอานิ้วชี้ขวาแนบหว่างกลางคิ้ว

"ไม่เป็นไรค่ะ ข้าแค่ตกใจเล็กน้อย"

"ถ้าเช่นนั้นก็แล้วไป ถ้าหากเจ้าได้รับบาดเจ็บท่านผู้นั้นต้องพิโรธแน่" คนงานผู้นั้นกล่าวพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อยและเอามือทาบอกของตน

"ท่านผู้นั้น?" แอนเดรียถามอย่างสงสัยเพราะเหมือนว่าเรื่องนี้มันชักตะหงิดๆ

"เอ๊ะ? เจ้าไม่รู้จักท่านผู้นั้นหรอกหรือ"

เด็กสาวส่ายหัวอย่างงุนงง เส้นผมสีดำขลับส่ายไปมาระบ่าเล็กๆของเธอ

"ท่านผู้นั้นก็คื----"

"หัวหน้า!!!" เสียงลูกน้องคนหนึ่งที่ลอยตัวอยู่ด้านบนได้ตะโกนเรียกชายที่ยืนอยู่ข้างล่างพร้อมกับส่งสายตาบางอย่างที่แอนเดรียไม่เข้าใจ แต่กลับว่าคนงานผู้นั้นเข้าใจเป็นอย่างดี

"ถ้างั้นข้าขอตัวไปทำงานก่อนนะแม่หนู" ชายคนนั้นกล่าวอย่างร้อนรนและลอยตัวหนีขึ้นไปรวมตัวกับคนงานคนอื่นๆทันที

ทางด้านแอนเดรียที่ถูกทิ้งความสงสัยเอาไว้ก็เหมือนคนที่กำลังจะปลดทุกข์แต่กลับไม่สามารถทำได้สุดเจ้าสิ่งที่จะออกมาก็หักกลางคันเสียก่อน เด็กสาวรู้สึกเช่นนั้น! มือบางสีน้ำผึ้งกำมือเข้าหากันเมื่อรู้สึกว่าวันนี้มันแปลกๆ

ร้านถูกใครบางคนปรับปรุง ท่านผู้นั้นที่คือใครไม่รู้ อีกทั้งยังคนรอบข้างเก็บความลับอะไรสักอย่างไว้อยู่

มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!!!

เธอคิดพร้อมกับเอามือทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันได้ไประบายกับต้นไม้สักต้นบริเวณเท้าก็รู้สึกอะไรสักอย่างนิ่มๆมาถูไถ

เมื่อก้มมองลงไปก็พบกับเจ้าเหมียวที่เด็กสาวมั่นใจมากว่าส่งมันไปให้มนุษย์งูท่านนั้นแล้ว แต่มันมาตามหาเธอเจอถึงนี่ได้อย่างไร!?

เดี๋ยวนะ...เจ้าเหมียวนี่มันแปลกๆรึเปล่า?

มันดูเหมือนจะรู้ความหน่อยๆนะ ตามสัญชาติญาณแมวโดยปกติแล้วไม่น่าจะเข้าคนแปลกหน้าหรือสถานที่ได้ภายในวันสองวัน โดยปกติใช้ประมาณสามวันขึ้นไป แต่เจ้าเหมียวนี่มันอะไรกัน วันเดียวก็เข้ามาคลอเคลียราวกับอยู่ด้วยกันเป็นปีๆ แถมตามหาเธอเจอด้วย

ในโลกนี้มีคนที่สามารถแปลงเป็นสัตว์ได้รึเปล่านะ?

_______

เด็กสาวเดินมาถึงหอสมุดกลางของเมือง โดยปกติแล้วสถานที่แห่งนี้จะตั้งเอาไว้เพื่อมอบอัญมณีแห่งจิตวิญญาณให้แก่ทุกคนเมื่ออายุครบ10ปี โดยอัญมณีขึ้นอยู่กับความเหมาะสมกับคนคนนั้น และเมื่อรับอัญมณีมามันจะฝังอยู่ที่ใดสักแห่งของร่างกายและจากนั้นจุดที่อัญมณีถูกฝังอยู่ก็จะเป็นขุมพลังของคนผู้นั้น

ที่เธอเดินทางมาที่แห่งนี้เนื่องจากจะมาถามผู้ดูแลเกี่ยวกับอัญมณีเล็กน้อย

เด็กสาวจับที่เคาะประตูสีเงินที่มีลวดลายเป็นลายหัวสิงโต ประตูที่มีขนาดใหญ่หากใช้มือเคาะคงไม่วายมือบวมก่อนคนที่อยู่ด้านในจะรู้สึกตัว เด็กสาวเห็นเช่นนั้นก่อนที่จะใช้ห่วงเคาะประตูเคาะไปอย่างเต็มแรง3ที

ตึง ตึง ตึง

เสียงเคาะดังขึ้น หลังจากนั้นแอนเดรียก็ได้ถอยหลังลงไปประมาณครึ่งก้าวรอการเปิดประตูโดยคนข้างใน และได้มีเจ้าเหมียวที่เดินตามมาอย่างไม่ห่างกายในทางด้านหลังอีกด้วย

ครืน.....

เสียงประตูขนาดใหญ่ถูกเปิดออก ลมระลอกหนึ่งถูกตีเข้าหน้าของเด็กสาว เรือนผมสีดำปลิวสะบัดไปด้านหลัง ดวงตาสีนิลถูกปิดลงเมื่อลมได้ถูกพักเข้าตาของเธอ

เมื่อลมถูกหยุดลง แอนเดรียก็ลืมตาขึ้นมาและก้าวเดินไปด้านในหอสมุดกลางของเมืองที่ร้างผู้คน จะมีมารวมตัวกันก็มีเพียง1ครั้งต่อปี เมื่อเธอเดินเข้าไปก็พบกับห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีชั้นหนังสือมากมายละลานตา แต่แอนเดรียไม่ได้เสียเวลาใช้มองดูสิ่งเหล่านี้ ดวงตาสีนิลตั้งมั่นจะต้องถามคำถามให้จงได้

"ท่านผู้ควบคุม! ข้ามีเรื่องจะถาม!" เสียงออกจากปากเด็กสาวตัวน้อย เสียงได้สะท้อนไปมาในห้องโถงและแล้วก็ได้มีคนหนึ่งลอยตัวลงมาจากด้านบนเพดาน

"ยัยเด็กแก่น วันนี้มีเรื่องอะไรจะมาถามข้าล่ะ?" เสียงจากหญิงแก่ผู้หนึ่งดังมาจากด้านบน แอนเดรียได้เงยหน้าขึ้นไปมองก่อนที่จะพูดตอบ

"ก็แค่จะมาถามว่าอัญมณีนั่นน่ะมันมีสำหรับทุกคนเลยเหรอคะ"

"อืม....อัญมณีแห่งจิตวิญญาณจะมอบให้ทุกคนเมื่ออายุครบ10ปี แต่บางชิ้นก็ได้รับสืบทอดกันมาตามแต่ความเหมาะสม" ยายแก่ผู้นั้นกล่าวก่อนที่จะสะบัดชายเสื้อคลุมของตนให้เข้าที่จากนั้นก็ลอยไปนั่งบนเก้าอี้โยกเยกของตน

"แล้วเวลาแปลงเป็นสัตว์หรือใช้เวทย์จำแลงกายอัญมณีจะยังคงอยู่ไหมคะ"

"คงอยู่แน่นอนเด็กน้อย เวลาที่สายลับทำงานกันเขาจึงมักแปลงเป็นสัตว์ที่มีขนเพื่อปกปิดอัญมณีแห่งจิตวิญญาณกันอย่างไรเล่า"

"อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณมากนะคะคุณยาย"

"ไม่ต้องห่วง มีเจ้ามาคุยกับข้าข้าก็พอใจแล้วล่ะยัยเด็กแก่น ฮึๆ" คุณยายผู้เฝ้าหอสมุดกลางเมืองโบกมือลาเด็กน้อยผิวสีน้ำผึ้งก่อนที่จะจ้องเขม็งไปยังแมวสีขาวที่เดินตามเด็กสาวอย่างไม่ปล่อยให้มีช่องว่าง

เจ้าเด็กแก่นมาถามเช่นนี้เพราะเจ้านั่นสินะ

ผู้เฝ้าหอสมุดกลางคิดก่อนที่จะอวยพรให้เด็กน้อยโชคดีเพราะผู้ที่ตัวตนเช่นนี้ตามติดก็เหมือนมีวิญญาณตามติดนั่นแล

แอนเดรียวิ่งกลับมายังบ้านของตนก่อนที่จะทำการถอดรองเท้าเข้าชั้นและอุ้มเจ้าเหมียวเข้าห้องนอทันที ส่วนคุณแม่ก็ได้ยืนทำอาหารอยู่ภายในห้องครัวจนไม่มีเวลามาสนใจว่าเจ้าลูกสาวตัวดีของตนได้นำตัวอะไรเข้ามาในบ้าน

เด็กสาวผิวน้ำผึ้งนั่งลงบนฟูกนอนของตนอย่างรวดเร็วก่อนที่จะใช้ตัวทั้งหมดของตนในการตะครุบตัวของเจ้าเหมียวสีขาวตาสองสีให้อยู่นิ่งก่อนที่จะทำการแหวกขนของเจ้าเหมียวดู

"อยู่นิ่งๆน่า ถ้าเจ้าไม่ใช่คนปลอมตัวมาก็ให้ข้าดูสิ!"

"เมี๊ยววววว!!!"

"กลับตัวมาให้ข้าดูซะ!"

"แง๊ว!"

"อย่าดิ้นสิ!"

ฟุบ

"โอ๊ะ!" เล็มแหลมของเจ้าเหมียวตวัดเข้าที่มือของเธอทำให้เลือดซิบออกมา แต่ว่ารอยบาดแผลแค่นี้มันเล็กน้อยสำหรับเธอมาก แต่เจ้าเหมียวกลับเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วเสียซะอย่างนั้น

แอนเดรียใช้จังหวะนั้นจับหมับเข้าที่กลางลำตัวของเจ้าเหมียวแล้วแหวกขนตรงกลางอกออกมา

และเผยให้เห็นอัญมณีสีฟ้ากระจ่างที่ฝังอยู่

"อะฮ่า...แกเองสินะตาเฒ่าหัวงูคนนั้น"

ว่าแล้วแอนเดรียก็กำตัวเจ้าเหมียวแน่นขึ้นจนแมวน้อยตัวนั้นเริ่มไม่มั่นใจในความปลอดภัยของชีวิตตนเองซะเท่าไหร่นัก

หรือบางทีมันอาจจะจบชีวิตลงคากระทะของเด็กสาววัย8ปีผู้นี้ก็เป็นได้

________________





อัญมณีของตาเฒ่าหัวงู--แค่ก! เจ้าเหมียว


ยัยหนูแกไปแหวกขนไม่ได้นะ! เพราะมันเหมือนกับถอดเสื้อเลยนะน้อง!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #10 Princess Serena (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:06
    ไรท์ ทำไมการแจ้งเตือนของเราไม่แจ้งอะ ;---; ก็ว่าทำไมไม่เห็นอัพ
    #10
    1
  2. #8 ladolceblue (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:44
    น้อนเพิ่ง8ขวบ ไอ่แมวอ้วรมายุ่งนะ!😠
    #8
    1
    • #8-1 คุณเเมวดมกาว(จากตอนที่ 5)
      23 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:53
      ตบมันเลยค่ะ!! เจ้าเหมียวน่าตายมากเพราะมันกินเด็ก!!--แค่ก
      #8-1