น้องคะ กินข้าวรึยังคะ?

ตอนที่ 2 : วางแผนพัฒนาร้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    17 ก.พ. 64

บทที่2

หลังจากที่แอนเดรียได้เก็บเจ้าแมวน้อยมาจากซอยแห่งนั้น เธอก็ได้เดินกลับบ้านไปอย่างรวดเร็วเพราะเด็กสาวเห็นว่าเหมียวน้อยตัวนี้จะมีแผลอยู่ที่ขาหน้าซึ่งดูเหมือนโดนอันธพาลกลั่นแกล้งจนเลือดตกยางออก

ที่เธอคิดเช่นนั้นเพราะในเมืองนี้มีพวกอันธพาลจริงๆ แต่ไม่คิดว่าเจ้าพวกนี้จะนิสัยเสียถึงขั้นทำร้ายแมวตัวเล็กๆได้ เธอกล่าวในใจก่อนที่จะวิ่งกลับบ้านแทนการเดินอย่างเอื่อยเฉื่อยอย่างเช่นทุกวัน

เมื่อแอนเดรียเห็นบ้านขนาดเล็กหนึ่งชั้นที่ทำมาจากไม้ทั้งหลังของตนก็รีบเร่งฝีเท้าเข้าไปทันที

"กลับมาแล้วค่าาา!" แอนเดรียวิ่งเข้าไปในบ้าน รีบเสียจนลืมแม้กระทั่งการถอดรองเท้า พร้อมกับตะโกนบอกแม่ของตน

"แอนเดรีย! ถอดรองเท้าด้วยลูก!" คุณแม่ตะโกนเตือนบุตรสาวของตนเองที่ไม่รู้ไปทำอะไรมาถึงได้รีบเร่งจนขนาดลืมถอดรองเท้าก่อนเข้าบ้าน

แต่เด็กสาวก็ไม่สนใจคำเตือนนั้น เธอวิ่งไปที่สวนหลังบ้านที่มีห้องน้ำแยกตัวออกมาก่อนที่จะทำการเสกหม้อและน้ำสะอาดซึ่งเธอให้น้ำสามารถเทลงไปยังหม้อเอง พร้อมๆกับอุ้มเอาเจ้าเหมียวที่เธอซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมา

แต่ดูเหมือนว่ามันจะหายใจไม่ออกจนหน้าแดงไปหมดเลยน่ะสิ ขนาดมีขนปกคลุมอยู่ยังเห็นได้ชัดเลย

"เจ้าเหมียว เดี๋ยวข้าจะอาบน้ำให้นะ" แอนเดรียกล่าวก่อนที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อยพร้อมๆกับที่ดวงตาสีดำทมิลเปล่งประกายทอแสง นึกย้อนไปเมื่อชาติก่อนที่ตนเป็นทาสแมวแล้วจับเจ้านายอาบน้ำ

"แง๊วววว!!!" แต่ดูเหมือนแมวทุกตัวจะเกลียดน้ำเหมือนกันหมดเลยสินะ

แอนเดรียคิดก่อนที่จะโบกมือให้น้ำที่กำลังไหลหยุดไป เนื่องจากปริมาณน้ำในหม้อมันเต็มจนปริ่มขอบเป็นที่เรียบร้อย เธอใช้นิ้วโป้งของตนเกลี่ยไปที่หน้าของเจ้าเหมียวเพื่อให้มันรู้สึกสบายก่อนที่จะค่อยๆจุ่มมันลงในน้ำ

เมื่อเห็นว่ามันไม่ดิ้นแล้วเธอจึงได้ไปเอากลีบดอกไม้เวทย์มนตร์มาลอยในอ่างเพื่อทำให้น้ำมีกลิ่นหอม และเริ่มเอาน้ำกวักใส่ตัวเจ้าเหมียวพร้อมๆกับใช้นิ้วของตนเองถูขนให้แก่แมวน้อยเพราะคราบดินและสิ่งสกปรกได้จับเต็มตัวของมันไปหมด

แต่เมื่อเธอเลื่อนมือไปถูตรงหน้าอกของมันเจ้าเหมียวก็สะดุ้งแล้วออกห่างจากตัวเธอทันที

"เหมี๊ยวววว!!!"

"เอ๋ เป็นอะไรไปน่ะ" เธอขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจแต่ก็เอื้อมมือไปจับตัวเจ้าเหมียวมาถูตัวใหม่ คราวนี้ถึงมันจะดิ้นเธอก็ไม่ปล่อยให้มันหลุดมือแล้ว

"เหมี๊ยว!! แง๊วววว! เหมี๊ยวววว!!!"

"อีกนิดเดียวน่า! อย่าดิ้นเซ่!"

น้ำกระฉอกไปตามแรงดิ้นของเจ้าแมวสีขาวที่แอนเดรียได้ช่วยเหลือมาจนเสื้อผ้าของเธอเปียกไปหมด แต่เธอก็ยังไม่ละความพยายามจนในที่สุดก็สามารถล้างตัวเจ้าเหมียวได้อย่างหมดจดทุกซอกทุกมุม

ส่วนเจ้าเหมียวก็ไปนั่งหงอยอะไรไม่รู้อยู่ตรงมุมห้องน้ำ แต่แอนเดรียก็ไม่ใส่ใจแต่เมื่อมองลงไปตามตัวของเธอก็พบว่าชุดมันชุ่มน้ำไปเสียหมด หากเดินเข้าไปในบ้านทั้งสภาพแบบนี้มีหวังคุณแม่ได้ด่าแหลกจนเธอหูชาแน่นอน แอนเดรียจึงตัดสินใจทำการถอดเสื้อเพื่ออาบน้ำให้เป็นข้ออ้างว่าเสื้อเปียกเพราะน้ำที่ใช้อาบกระเด็นใส่เสื้อที่วางพับไว้

เมื่อแอนเดรียถอดจนเกือบหมดตัว เหลือเพียงแค่กางเกงชั้นในเจ้าเหมียวก็หันกลับมาอย่างสงสัยว่าเด็กสาวกำลังทำอะไรอยู่ แต่มันก็เป็นอะไรไม่รู้อีกเช่นกันถึงได้ร้องลั่นห้องน้ำขนาดนั้น

"แง๊ววววววววว!!!"

"เงียบน่าเจ้าเหมียว แกเป็นอะไรเนี่ย ทำตัวอย่างกับผู้ชายโรคจิตเห็นผู้หญิงถอดเสื้อผ้า!"

"งึก เหมี๊ยว!" 

จู่ๆเจ้าแมวสีขาวก็จะกระโจนออกจากห้องน้ำไป แต่แอนเดรียคว้าคอมันมาได้ก่อนที่จะเอ่ยเตือน(ขู่)มันไปว่า

"อยู่ในห้องน้ำนี่ ทำตัวดีๆ หากเจ้าพุ่งพรวดออกไปแบบนั้นมีหวังคุณแม่ของข้าจับเจ้ามาทำเป็นลูกชิ้นแมวแน่!"

แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ฟัง ทั้งยังทำหน้าราวกับบอกว่า แม่ของเจ้าไม่ทำหรอก อย่างไรอย่างนั้นซึ่งมันดูกวนเท้าเด็กสาวแปลกๆเธอจึงจัดการหนีบตัวเจ้าแมวไว้ในอ้อมแขนแทนการปล่อยให้มันออกไปวิ่งเล่นแล้วเสี่ยงโดนคุณแม่เจอตัว

เด็กสาวเสกให้หม้อมีขนาดใหญ่ขึ้นและเทน้ำสะอาดลงไปในนั้นพร้อมๆกับโยนกลีบดอกไม้เวทย์มนตร์ที่เธอเก็บมา หลังจากที่ปริมาณน้ำเพียงพอต่อการต้องการแล้วเธอจึงได้ลงไปแช่พร้อมกับเจ้าเหมียวสีขาวที่ดิ้นไม่หยุดในอ้อมกอดเธอ

"ทำไมเจ้าถึงดิ้นไม่หยุดเลยนะ"

"ไม่ชอบข้าเหรอ..."

เธอพูดก่อนที่จะมองไปยังเจ้าแมวที่จ้องหน้าเธอ แต่ก็ไร้สาระชะมัด แมวจะพูดภาษาคนได้ยังไง บางทีที่เธอพูดมันอาจจะไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำ

"เฮ้อ...เจ้าเหมียว เจ้ารู้อะไรไหม เจ้าน่ะโชคร้ายชะมัดที่มาเจอข้า"

"ตอนนี้ครอบครัวข้าจะโดนไล่ออกจากเมืองชั้นกลางแล้ว เพราะหลังจากที่คุณพ่อหายไปคุณแม่ก็โหมทำงานหนักอยู่คนเดียว ทั้งยังยังไล่ข้าไม่ให้ช่วยอีกด้วย"

"แถมเงินค่าเช่าบ้านก็ไม่พอ เจ้าเองก็รีบไปหาเจ้านายดีๆรวยๆเถอะ อยู่กับข้ามีหวังได้กินข้าววันละมื้อแน่ๆ"

"โถ่ ข้านี่ก็บ้าชะมัด มาคุยกับแมวอย่างเจ้าได้ไงเนี่ย ฮะๆ"

"เหมียว~" เจ้าแมวน้อยเลียมือของแอนเดรียอย่างปลอบโยนราวกับกำลังบอกเธอว่า ไม่เป็นไร 

"แงงง เจ้านี่น่ารักชะมัดเลยแต่เจ้าควรจะไปอยู่กับเจ้าของรวยๆมากกว่าล่ะนะ"

"แง๊ว~" เจ้าเหมียวทำหน้าตาแบ๊วกลับมา

"โง้ยยย น่าร้ากกกก"

.....

หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแอนเดรียก็ใส่ชุดเดิม เนื่องจากเธอเอาเสื้อผิงไฟให้แห้งเป็นที่เรียบร้อยและอีกอย่างคือเธอมีชุดแค่ตัวเดียวเท่านั้น ก่อนที่จะจับเจ้าแมวน้อยเข้าอกเสื้อเช่นเดิมอย่างที่เคยทำตอนที่เข้ามาในบ้าน

แล้วทำการ ค่อยๆเดินไปอย่างไม่มีพิรุธสู่ห้องนอนของตนเอง เพื่อที่จะซ่อนเจ้าแมวน้อยที่เธอเก็บมาเลี้ยง หลังจากนั้นก็ทำการตะโกนบอกผู้เป็นมารดาของตน

"คุณแม่ วันนี้เดรียไม่กินข้าวนะคะ! แม่ไปทำงานได้เลยค่ะ!"

"ได้จ้า จะทำกินเองใช่ไหม"

"ค่าาา"

หลังจากประตูบ้านถูกปิดลงแอนเดรียก็ทำการเอาเจ้าเหมียวออกมาจากอกเสื้อทันทีก่อนที่จะจับหนังคอด้านหลังของมันเข้าไปในห้องนอนของตนเพื่อป้องกันมิให้ความลับรั่วไหล

เมื่อเธอได้เข้ามาในห้องนอนของตนเองแล้วนั้น เด็กสาวผมสีดำทมิลก็ได้ทำการหยิบม้วนกระดาษที่ตนเองม้วนเก็บเอาไว้ใต้เตียงออกมาพร้อมๆกับหมึกปากกาและปากกาขนนก จากนั้นก็เสกเนื้อปลาสดมาให้แก่เจ้าเหมียวอีกหนึ่งชิ้นเพื่อล่อความสนใจแก่มัน

ส่วนเธอนั้นก็ได้กางกระดาษแบบแปลนในการพัฒนาร้านของตน ซึ่งมันคล้ายกับร้านอาหารตามสั่งในสมัยก่อนแต่ก็ดูดีกว่าเนื่องจากเป็นสถาปัตยกรรมของทางยุโรป มีการออกแบบป้ายร้านต่างๆพร้อมกับกำหนดสีไว้อย่างชัดเจน อีกทั้งยังมีการออกแบบวางโต๊ะและเก้าอี้ไม่ให้ชิดติดกันจนเกินไปอีกด้วย

ในวันนี้เด็กสาวตั้งใจว่าจะมาดูตรงจุดบกพร่องของแบบแปลนของตนเอง แต่โชคไม่ดีนัก วิชาออกแบบที่เธอเรียนมาจากชาติก่อนมันเลือนรางเหลือเกินเขียนมาได้ถึงขนาดนี้ก็ที่สุดแล้ว ไม่น่าหลับในคาบเลยสิ...

เด็กสาวตั้งใจเสียจนไม่ทันสังเกตว่าข้างหลังเธอนั้นก็มีเจ้าแมวที่มองแบบแปลนที่แอนเดรียวาดอย่างสนใจ และมีลูกไฟสีฟ้าสดกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาแบบแปลนของเธอเรื่อยๆ

พรึ่บ!---

"เฮ้ย!!!" 

เด็กสาวผิวสีน้ำผึ้งร้องลั่นอย่างตกใจเมื่อแบบแปลนนั้นถูกไฟบางอย่างเผาจนไม่เหลือแม้แต่เศษขี้เถ้าให้เชยชม อีกทั้งมันยังลุกไหม้หมดไปภายในเวลาไม่ถึง5วินาทีเลยด้วยซ้ำไป

'บัดซบ! เอาเวลาหนึ่งเดือนของข้าคืนมา!'

เด็กสาวคิดก่อนที่น้ำตาแทบจะคลอเบ้า เธอมั่นใจมากว่าจะอาฆาตแค้นเจ้าคนที่ทำเช่นนี้กับเธอไปชั่วชีวิต!

ปัดโถ่เอ๊ย! ต้องมาเขียนใหม่หมดแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ....

-----------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #4 Princess Serena (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:54
    น้องแมว .....
    #4
    2