[all x chenle] sf-os น้องเล่อคือคูมเปา : minle renle markle sungle etc :

ตอนที่ 5 : minle - Mocha Mint

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    29 พ.ค. 61

05 – Mode : Na Jaemin

 




 

:-: :-: :-: :-: :-: :-: :-:

 

เรื่องราวของน้องคนนั้น

น้องคนที่ปั่นจักรยานไปซื้อมอคค่ามินท์ทุกวันศุกร์

 

:-: :-: :-: :-: :-: :-: :-:

 



 

 

        “วันนี้ไปป่ะ”

 

        “ไม่”

 

        นา แจมิน ตอบกลับไปทันควันแบบไม่ต้องคิด นั่นทำให้คนถามแทบหน้าหงาย แต่เจ้าตัวต้นตอก็ยังคงก้มหน้าเก็บของต่อไป ไม่สนใจมนุษย์เพื่อนที่กำลังจะกลายเป็นหินอยู่ตอนนี้เลยสักนิด

 

        อิดอก เศร้าเวอร์

 

        “แจมิน กูมีเรื่องจะถาม”

 

        เพราะทนความสงสัยที่เก็บมานานไม่ได้ หวง เหรินจวิ้น จึงหลุดปากพูดออกไปเสียแล้ว จริงๆก็ไม่ได้อยากจะเสือกหรอก แต่เขามันเป็นพวกรักเพื่อนไง ประมาณว่าเรื่องของเพื่อนก็คือเรื่องของกู ส่วนเรื่องของกูก็คือเรื่องของกู เพื่อนไม่เสือกนะ แบบนี้

 

        เจ้าของชื่อหยุดการกระทำของตัวเอง เงยหน้าขึ้นมาหาเขาก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถามกลายๆ

 

        “ที่มึงไม่ไปเล่นบาสนี่เพราะอะไร?”

 

        “เพราะกูไม่อยากไปไง”

 

        “ครับ ขอโทษครับ”

 

        ตอบกลับไปแบบกวนตีน เขาจะเล่าอะไรให้อ่านนะ คือปกติพวกเขาจะไปเล่นบาสกันก่อนกลับบ้าน มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ขึ้นม.ต้นจนม.ปลายปีสุดท้าย แต่จู่ๆพ่อตัวดีนามว่านา แจมินก็เปลี่ยนไป ในทุกวันศุกร์มันไม่ค่อยมาเล่นบาสกับเพื่อนเลย บอกว่าติดธุระบ้าง ขี้เกียจบ้าง ซึ่งใครจะเชื่อมันล่ะครับ? ใช่ปะ นี่ก็เป็นห่วงเพื่อนไง ไม่ได้อยากเสือกนะ จริงๆ

 

        “ถุย! ไอ้สัส อย่ามาตอบหน้าตาย”

 

        “กูก็บอกเรื่องจริง”

 

        “ไอ้แจมมันไปส่องเด็ก!!!

 

        หันหน้าไปหาต้นเสียง พบว่าเป็นเพื่อนอีกคนซึ่งมีหน้าตาหล่อระดับไอดอล แต่แน่นอนว่าเหรินจวิ้นหล่อกว่าครับ ไม่ต้องชม

 

        ลี เจโน่ เดินเข้ามาในวงสนทนาก่อนจะหันไปยิ้มทะเล้นใส่แจมินที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ เอาล่ะครับท่านผู้อ่าน เดี๋ยวเหรินจวิ้นสุดหล่อคนนี้จะเสียสละเวลาอันมีค่า เพื่อมาเสือกเรื่องของนา แจมินให้เองนะครับ อย่าห่วง ได้เรื่องแน่นอน

 

        “ส่องเด็กไรวะโน่”

 

        “ก็น้องม.ต้นคนหนึ่งที่ชอบปั่นจั๊กมาซื้อกาแฟที่หน้าโรงเรียนอ่ะนะ”

 

        “อุ่ย นิยมเด็ก”

 

        “พวกเหี้ย”

 

        แจมินด่าออกไปด้วยความไม่สบอารมณ์หรือเขินก็ไม่แน่ใจ ถ้าคุณเคยมีโมเมนต์ที่แอบชอบใครสักคนแล้วโดนเพื่อนแซวนะครับ อาการก็แบบนั้นแหละ

 

        มันเริ่มมาจากสองเดือนที่แล้วครับ ตอนนั้นผมขี้เกียจไปเล่นบาสกับพวกมัน แล้วบังเอิญว่ามันเป็นวันศุกร์พอดีผมเลยสามารถกลับบ้านช้าได้ ทีนี้ผมก้ไม่รู้จะไปสิงสถิตที่ไหนเลยเลือกนี่จะไปนั่งหน้าหล่อตรงร้านกาแฟที่หน้าโรงเรียนแทน ก็สั่งบิงซูมาถ้วยหนึ่งอ่ะครับจะได้ไม่โดนเจ้าของร้านเขาด่า

 

        สักพักก็มีเด็กผู้ชายตัวขาวๆเดินเข้ามาในร้าน เขาหันมามองผมนิดหน่อยก่อนจะชะงักไป แล้วก็หันไปสั่ง มอคค่ามินท์ กับพี่เจ้าของร้าน ซึ่งไอ้เมนูที่น้องเขาสั่งนั่นแหละครับที่ทำให้ผมสนใจ คือปกติผมไม่เคยเห็นเด็กๆดื่มกาแฟครับ ขนาดผมยังไม่ดื่มเลย มากสุดก็กาแฟที่ใส่ไข่มุกอ่ะครับ แต่คือนี่น้องเขาสั่งมอคค่า ผมก็เลยงงๆว่าเด็กสมัยนี้มันกินกาแฟกันแล้วหรอวะ? แต่ก็คิดได้ครับว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเองเลยเลิกคิดไป

 

        สัปดาห์ต่อมาพวกเหรินจวิ้นมันไม่ได้เล่นบาส ผมเลยมานั่งเหงาๆที่ร้านกาแฟเหมือนเดิม แล้วก็นั่งคิดไปเพลินๆว่าจะเจอน้องมันอีกมั้ยนะ? แล้วก็เจอจริงๆครับ น้องเขาเข้ามาในร้านพร้อมสั่งเมนูเดิม แต่คราวนี้น้องเขาไม่เห็นผมหรอกเพราะผมเข้าไปนั่งด้านในร้านที่เป็นมุมอับพอดี และนั่นแหละครับ ทุกๆวันศุกร์ผมก็จะไม่ไปเล่นบาสกับพวกมัน แต่จะไปนั่งรอน้องเขาที่ร้านกาแฟแทน แล้วผมก็เจอน้องเขาทุกวันศุกร์พร้อมกับมอคค่ามินท์ เคยลองสั่งมากินนะครับแต่ไม่รอด มันขมไปสำหรับผมอ่ะครับ เลยกลับมากินนมสดปั่นเหมือนเดิม

 

        คนกากที่แท้

 

        คิดอะไรเพลินๆ ตอนนี้ผมเลยเดินมาถึงร้านแล้วล่ะครับ เปิดประตูเข้าไปก่อนจะโดนลมเย็นๆของแอร์และกลิ่นหอมอ่อนๆของกาแฟปะทะเข้ากับหน้า สดชื่นดีครับ เมื่อก่อนผมไม่ค่อยชอบกลิ่นของกาแฟเท่าไหร่เพราะมันฉุนๆ แต่น้องเขาทำให้ผมชอบมันแล้วล่ะครับ ฮ่ะๆ

 

        “นมสดปั่นนะคะ”

 

        “อ— ครับ”

 

        พอพี่เจ้าของร้านเห็นหน้าผมเขาก็พูดขึ้นมาครับ นี่ผมมาบ่อยจนพี่เขาจำได้เลยใช่มั้ยนะ หัวเราะเบาๆให้กับความคิดของตัวเองก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ในร้าน รอไม่นานเมนูประจำก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ แต่จนแล้วจนรอด นมสดปั่นของผมมันหมดแก้วไปแล้วน้องเขาก็ยังไม่มา แต่โทษนะครับ พอดีผมมีการบ้านที่ต้องทำ เพราะแบบนั้นก็ยาวๆไปสิครับรอไร

 

        ...

 

        “อ เอ่อ ขอโทษนะครับ”

 

        “ห— คะ ครับ..”

 

        เหี้ย

 

        ทำไมน้องมายืนอยู่ข้างโต๊ะผมวะ

 

        “พอดีว่าร้านมันเต็ม.. ขอนั่งด้วยได้มั้ยครับ? คือผมเห็นว่าพี่อยู่โรงเรียนเดียวกัน..”

 

        “ได้ครับๆ นั่งเลยครับ”

 

        ส่งยิ้มกว้างไปให้ก่อนที่น้องจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม มีรอยยิ้มเขินๆประดับอยู่บนหน้า ม่างเง้ย.. โคตรน่ารักเลยเว้ยเห้ย

 

        “น้องชื่อไรอ่ะ”

 

        “อ่า เฉินเล่อครับ ม.3/2

 

        “พี่แจมินนะ ม.6/6

 

        เป็นเด็กห้องสมาร์ทด้วยว่ะ น่ารักแล้วยังเรียนเก่งอีก คนอะไร๊

 

        “พี่ชอบกินนมสดปั่นหรอครับ?”

 

        “ทำไมรู้อ่ะ”

 

        “ผมเห็นพี่สั่งทุกครั้งเลยอ่ะ”

 

        เอ๊ะ

 

        แปลว่าน้องเขาเห็นผมทุกสัปดาห์.. ทำไมรู้สึกใจเต้นแบบนี้วะครับ เขินๆอ่ะ ทำตัวไม่ถูกเลย ได้แค่ส่งยิ้มแหะๆกลับไปให้ แล้วน้องเขาก็เลยหัวเราะออกมาเบาๆด้วยนะครับ แอบเห็นหนวดแมวน้อยๆด้วย

 

        แอทแทคอีซี่

 

        สดใสยิ่งกว่าโอโม่พลัส

 

        “ครับ.. แล้วน้องชอบมอคค่ามินท์หรอ”

 

        “ใช่ครับ ผมชอบกลิ่นหอมของกาแฟกับมินท์เวลามันอยู่ด้วยกันอ่ะครับ”

 

        “จริงๆพี่ก็เห็นเราสั่งแต่มอคค่ามินท์นะ..”

 

        “โห เรียกว่าอยู่ในสายตาของกันและกัน ฮ่ะๆ”

 

        น้องพูดขำๆแต่พี่คิดจริงนะเนี่ย.. ผมและน้องเขาไม่ได้คุยอะไรกันต่อเพราะพี่เขานำมอคค่ามินท์ของน้องเขามาเสิร์ฟพอดี น้องเล่อหันไปบอกขอบคุณเบาๆก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปหรือบูมเมอแรงนี่แหละ เห็นกดเข้าไอจีอ่ะนะ

 

        น้องเงยหน้าขึ้นมายิ้มตาหยีให้ครู่หนึ่งก่อนจะงับหลอดเข้าปากไปพร้อมกินมอคค่ามินท์นั่นด้วยใบหน้าฟินๆ

 

        เอาล่ะสิ ทำตัวไม่ถูกจริงๆนะเนี่ย

 

        “อ่ะ ผมต้องไปก่อนนะครับ”

 

        “ห— ห๊ะ จะไปแล้วหรอ?”

 

        “ใช่ครับ ฮ่ะๆ”

 

        น้องเล่อบอกเสียงสดใสก่อนจะเดินออกไป แต่ผมดันปากไวเรียกน้องเขาเอาไว้เสียก่อน อีกคนหันมาทำหน้างงๆใส่พร้อมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะตามเดิมแล้วนั่งจ้องผมด้วยสีหน้าประมาณว่า มึงจะพูดก็พูดสักที หยอกๆครับ

 

        “ขอไอจีน้องได้ป่ะครับ..”

 

        “หูย ผมต้องดีใจมั้ยอ่ะ นักบาสโรงเรียนมาขอไอจีตรงๆเลยเนี่ย”

 

        น้องเล่อพูดกลั้วหัวเราะ ทำไมถึงได้เป็นเด็กที่น่าเอ็นดูขนาดนี้วะ นี่ผมไปมุดอยู่ที่ไหนมาตั้งนาน ทำไมไม่รู้จักน้องให้ไวกว่านี้เนี่ย

 

        “แล้วน้องจะให้พี่ป่ะล่ะ”

 

        “พี่ก็ดูในเมนชั่นไอจีดิ ..ผมไปล่ะนะ บายครับ”

 

        ผมร้องห๊ะเบาๆก่อนจะมองน้องเขาที่เดินออกไปพร้อมรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดเข้าไปดูที่ไดเรคเมสเสจซึ่งมีประมาณห้าสิบกว่าข้อความ ก็คนฮอทอ่ะครับ

 

        แต่ข้อความล่าสุดนั่นแหละที่สะดุดตาผมมากๆ ‘cl__le mentioned  you in a story’ เป็นรูปที่ผมกำลังเหม่อน้อยๆและข้อความว่า เจอกันอีกแล้วนะพี่นมสดปั่น

 

        น้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 









[talk]

 

งงมั้ย ถ้างงแปลว่าคุณมาถูกทางแล้ว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #25 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 17:09
    น่ารักว้อยยยยยยยยย -บ้า
    #25
    0
  2. #24 mewloveexo (@mewloveexo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 13:29
    แงน่ารักกกืหสดำวหห ฮือพี่แจมินก็คิ้วท์ชอบกินนมสดปั่น เอ็นดูเลยค้าบบบ //น้องเล่อนี่แอบชอบพี่เขาเหมือนกันซิน้า วันนี้เอาความกล้ายกมาขอนั่งข้างๆพี่แจมินเขาเลย น่ารักมากเลยคับลูกมิ๊
    #24
    0
  3. #22 _charlotte (@freezzen) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 01:12
    เอ็นดูพี่แจมิน แง้ แมนๆกินนมสดดด 555555555
    #22
    0
  4. #21 BYUN (@praew-prapascha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 20:56
    น้องงงงงงงงงง น่ารักขนาดนัก ขอหยิกแก้มที พี่แจมินยังมีชีวิตอยู่มั้ย แอคแทคอีซี่พอมั้ยละครัช555555
    #21
    0
  5. #20 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 17:52
    ลูกแม่ไม่ใช่เล่นๆ อะ5555555555ร้ายไม่เบานะคะน้องเล่อ
    #20
    0