[all x chenle] sf-os น้องเล่อคือคูมเปา : minle renle markle sungle etc :

ตอนที่ 4 : renle - Daydream ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    27 พ.ค. 61


04 - อย่าหวังอะไรมากเลยนะคะ






       อุ้งเท้าใหญ่เหยียบย่ำไปตามพื้นดินที่ชื้นแฉะ สายตาคมมองผ่านยอดหญ้าสีอ่อนที่ปลิวไสวตามแรงลมไปหาสัตว์สี่ขาที่กำลังหยุดนิ่งและ.. พุ่งตัวไปหาเหยื่อในทันที

        กระโจนใส่ก่อนจะตะครุบเข้าที่บั้นท้ายใหญ่โตนั่นจนเหยื่อเสียหลักแล้วล้มลงกับพื้น เหยื่อก็ยังเป็นเหยื่อ ไม่มีทางเป็นผู้ล่าได้หรอกต่อให้แข็งแกร่งมากเพียงใด..

 

 

 

 

 

        “โหดร้ายชะมัด.. แล้วถ้ากินไม่หมดมันจะทำยังไงล่ะทีนี้”

 

        มองอีกคนที่พูดถึงสารคดีสัตว์ซึ่งกำลังพูดถึงการล่าเหยื่อของเสือด้วยความสลดใจ อินเกินไปหรือเปล่า..

 

        “อาจจะเอาไปให้ลูกมันกินถ้ามี”

 

        “แล้วถ้าไม่มีล่ะ”

 

        “ก็อาจจะทิ้งไว้แบบนั้น..”

 

        “ทิ้งซากไว้แบบนั้นเลยอ่ะนะ? ..ใจร้ายชะมัด”

 

        “นายจะอะไรนักหนาเนี่ย มันก็แค่สารคดีหรือเปล่า?”

 

        หวง เหรินจวิ้น เอ่ยออกมาเสียงกลั้วหัวเราะ ก็อีกคนน่ะสิ กำลังโคฟเป็นเจ้าหนูจำไมหรือยังไง? สงสัยมันทุกอย่าง  ไม่พอยังมองเสือในจอทีวีด้วยสายตาที่อธิบายยากหน่อยๆ คงจะประมาณไม่ชอบใจ? และบัดนี้ จง เฉินเล่อ ได้เป็นเดือดเป็นร้อนแทนกวางที่ตายไปเสียแล้ว

 

        “นายมันคนจิตใจดำมืด!

 

        “อ่าว พาลมาว่ากันแบบนี้ก็ได้หรอเล่อ?”

 

        “ยุ่ง!

 

        ยุ่ง หรือก็คือการด่าเขาว่าเสือกกลายๆนั่นแหละ อีกคนทำหน้าบึ้งตึงแล้วมองเขาด้วยสายตาเขียวปั๊ด ซึ่งเขาก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมต้องมองแล้วตาเขียวปั๊ด มันอาจจะดีกว่านี้ถ้าเป็นตาแดง.. หรือเปล่านะ? ก็คนมันโกรธไม่ใช่หรอ? แต่อันนั้นมันต้องโกรธจนหน้าดำหน้าแดงต่างหากล่ะ

 

        แล้วเขาจะมาจริงจังกับเรื่องแบบนี้ทำไมกันนะ?

 

        ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

        “เร็วๆสิเหรินจวิ้น เดินช้าอย่างนั้นแล้วเมื่อไหร่จะเดินทั่วกันเล่า!

 

        “อุทยานตั้งกว้าง ต่อให้นายใช้เวลาหนึ่งวันเต็มๆก็เดินไม่ทั่วหรอกน่า”

 

        “ไม่ฟังหรอก แล้วก็เดินมาเร็วๆได้แล้ว เรารีบนะจวิ้น!

 

        ขานรับด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆตามสไตล์ ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมต้องอยากเดินให้ทั่ว ก็อย่างที่บอกไปว่าอุทยานมันกว้าง ต่อให้ใช้เวลาหนึ่งวันก็เดินไม่ทั่วหรอก หรือบางทีอาจต้องใช้เวลามากกว่านั้นอีกมั้ง แต่เฉินเล่อก็คือเฉินเล่อ ดื้อยังไงก็ยังดื้อแบบนั้น ดื้อเสมอต้นเสมอปลาย ดื้อตั้งแต่ออกมาจากท้องแม่ ร้องคำว่าดื้อแทนอุแว้ใส่หมอ มีคำว่าดื้อแปะอยู่กลางหน้าผาก เป็นไอ้ดื้อ ไอ้ดื้อ ไอ้ดื้อแล้วก็ไอ้ดื้อ

 

        สรุปที่พล่ามมาทั้งหมด เจตนารมณ์ก็คือต้องการจะบอกว่าเฉินเล่อคือเด็กดื้อแค่นั้นแหละ

 

        “เอ.. ตรงนั้นเขามุงอะไรกันอ่ะ”

 

        เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินอีกคนพูดแบบนั้น สายตาคมมองตรงไปที่กลุ่มคนจำนวนหนึ่งซึ่งกำลังมุงดุอะไรสักอย่าง เขาไม่เห็นภาพแต่สามารถรับรู้ได้ด้วยกลิ่น กลิ่นของเลือดและกลิ่นของหมาสักตัว

 

        “ไปดูกันเหอะ!

 

        ยังไม่ทันได้ทักท้วงอะไร อีกคนคว้าข้อมือของเขาแล้วลากไปยังที่เกิดเหตุทันที ไม่ถงไม่ถามสุขภาพสักคำ รวดเร็วกว่าแสงที่แท้

 

        ...

 

        “บรึ๋ย ภาพยังติดตาอยู่เลยอ่ะ อี๋ๆๆๆ!

 

        “สมน้ำหน้า อยากรู้อยากเห็นไม่เข้าเรื่อง”

 

        “มันเจ็บนะจวิ้น!

 

        อีกคนพูดออกมาเสียงดังเมื่อเขายื่นมือไปผลักหัวอีกคนจนเซไปด้านหลัง หัวเราะให้กับหน้าตางอง้ำของอีกคน แค่หน้าตาก็ดื้อมากพอแล้ว แต่พอมารู้จักจริงๆเฉินเล่อนี่ดื้อมากๆ เป็นขั้นสุดของคำว่าดื้อ ปากก็บ่นว่าภาพมันติดตาแต่ก็ยังชะเง้อหน้าไปดูไม่หยุด เป็นการกระทำให้งงๆและดูย้อนแย้งในตัวเองสูงนะครับ ว่ามั้ย?

 

        ...?

 

        หมาป่า?

 

        ทำไมถึงมีกลิ่นหมาป่า?

 

        “เป็นไร ขมวดคิ้วทำไมอ่ะ”

 

        “เปล่า”

 

        ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่เฉยไม่ได้แล้วล่ะ แถวนี้คงมีพวกมันมากกว่าห้าตัวเป็นอย่างต่ำ และนั่นมันไม่ดีเลยสักนิด

 

        หนี

 

        เขาต้องพาเฉินเล่อหนี

 

       ตอนนี้อีกคนไม่ปลอดภัย มากๆเลยด้วย

 

        ...

 

        “ไง”

 

        แต่คงไม่ทันแล้ว

 

        “ครับ? ..นี่เพื่อนนายหรอจวิ้น?”

 

        เฉินเล่อหันมากระซิบกับผมเบาๆ มือขาวนั่นชี้ไปที่ชายหนุ่มร่างโปร่งที่ยื่นอยู่ตรงข้ามกับผม

 

        ถ้าถามว่าเป็นเพื่อนกันหรอ? เขาก็จะตอบว่า เคยเป็น แต่ตอนนี้ไม่ หมายถึงเขาไม่นับ นา แจมิน เป็นเพื่อนแล้ว ตอนนี้เป็นศัตรูหรือเปล่า? ก็ไม่นะ ก็เขาไม่ได้เกลียดอะไรกันนี่หว่— ขอกลับคำแปบนะครับ

 

        ตอนนี้กูเกลียดมันละ

 

        อย่ามาแตะต้องตัวองค์รัชทายาท

 

        “ห๊ะ?”

 

        ไม่สนใจสีหน้างง-งวยของอีกคน เขาเปลี่ยนจากยืนข้างๆเฉินเล่อเป็นดันอีกคนไปไว้ด้านหลังแทน แล้วเปลี่ยนตัวเองมายืนประจันหน้ากับเพื่อนรักเพื่อนเลิ้บในอดีต จ้องเข้าไปในดวงตาสีเหลืองทองของอีกคนแบบไม่ปิดบัง

 

        “นายหล่อขึ้นนะแจมิน”

 

        “ขอบคุณ แต่นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว”

 

        เฉินเล่อคงคิดในใจว่าเขาบ้าแน่ๆ และคุณผู้อ่านก็อาจจะคิดแบบเดียวกัน แต่รู้มั้ยครับว่ามันเป็นการสังเกตุท่าทีของอีกฝ่ายต่างหาก คล้ายๆกับมือถือสากปากถือศีล? แต่ตอนนี้คงเป็นมือไม่ถืออะไรเลยแต่กูพร้อมต่อยมึงทุกเมื่อนะจ๊ะ

 

        ครับ ผมมีเดดพูลเป็นไอดอล

 

        “แล้วก็นะ ฉันไม่ได้มาเพื่อรับคำชมจากนายหรอกเพื่อนรัก”

 

        แจมินเปลี่ยนมายื่นข้างผมแค่เพียงพริบตาเดียว ยกมือปัดไปที่ไหล่ของผมเบาๆก่อนที่เฉินเล่อจะถูกชิงตัวไป

 

        “ฉันมาพาองค์รัชทายาทกลับไปต่างหากล่ะ”

 

        ผมยืนมองอีกคนโอบไหล่เฉินเล่อด้วยท่าทีที่ปกติ แจมินยิ้มกวนตีนพร้อมคนตัวเล็กในอ้อมแขนที่ทำหน้างงๆแต่ก็ยังยืนให้เขาโอบ ถอยออกมาสิเห้ย รักนวลสงวนตัวหน่อยสิจง เฉินเล่อ

 

        อย่าเครียดครับอย่าเครียด

 

        ...

 

        สัสเอ๊ย กูไม่ทนแล้วโว้ย!

 

        กะจะใช้ร่างมนุษย์คุยด้วยแล้วแท้ๆ แต่เมื่อมือที่โอบไหล่เปลี่ยนเป็นโอบเอวคอดแทน แค่นั่นแหละครับ บันเทิงช่องเจ็ดสีทีวีเพื่อนคุณกันเลยทีเดียว

 

        “วู้ว ไม่ได้เห็นนานเลย ขนนายยังสวยเหมือนเจ้าของให้กินสมาร์ทฮาร์ททุกวัน”

 

        ฮึ่มม..

 

        คำรามต่ำในคอเมื่อแจมินพูดกวนตีน ตอนนี้จง เฉินเล่อกับลำอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปแล้ว หนึ่ง สอง สาม สี่ ไม่มีเลยสักตัว เพราะผมกลายร่างจากมนุษย์ธรรมดาเป็นเสือโคร่งสีขาว

 

        มาครับ เดี๋ยวผมจะสาธยายความงดงามของตัวเองให้อ่าน

 

        เป็นเสือโคร่งขนาดใหญ่ มีขนสีขาวที่เรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบและคาดด้วยขนสีดำทมิฬดูน่าเกรงขาม นัยน์ตาข้างซ้ายสีฟ้าอ่อนที่เรืองเขียวมรกตน้อยๆและข้างขวาที่เป็นสีเทาหม่น จริงๆมันบอดสนิทครับ ใครทำก็คงจะทายออกกันแล้วสินะ

 

        ก็คนคนนั้นนั่นแหละครับ คนคนนั้นอ่ะ

 

        กร๊าซซ..

 

        “หืม.. มองฉันด้วยสายตาแบบนั้นได้ยังไงกันน่ะเหรินจวิ้น อยากตาบอดอีกข้างหรอ ฮ่ะๆ”

 

        ใช้จังหวะที่แจมินกำลังหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังในการวิ่งเข้าไปโฉบตัวเฉินเล่อออกมา แจมินเหวอไปครุ่หนึ่งก่อนจะจ้องผมด้วยสายตานิ่งๆที่ทำให้รุ้ว่าอีกคนไม่สนุกแล้ว มาดิ กูรอจังหวะนี้มานานแล้ว

 

        สู้กันให้ตายกันไปข้าง แต่แน่นอนว่าไม่ใช่ผมที่ตาย

 

        เพราะมันต้องเป็นหมาบ้าที่ชื่อนา แจมินเท่านั้นที่จะถูกสังเวยชีวิตด้วยกงเล็บเสือโคร่งของเขา และเขาจะเอาเลือดหัวมันมาล้างตีนข้อหาโอบเอวองค์รัชทายาทโดยที่เข้าไม่อนุญาตและเฉินเล่อไม่ได้เต็มใจ!

 

        สู้เว้ย!!!!

 

        .

        .

        .

        .

        .

 

        “..จวิ้น นายโอเคป่ะเนี่ย?”

 

        “หะ— ห๊ะ? ไรนะ”

 

        “เห็นเงียบไป กลัวเลือดก็ไม่บอก หวง เหรินจวิ้นนี่กากจริงๆ

 

        ผมกระพริบตาปริบๆก่อนจะมองไปรอบๆ ห้องพยาบาล.. ไม่มีนาแจมินนักบาสสุดฮอตที่ตามจีบเฉินเล่อและเพื่อนรักเพื่อนเลิ้บเผ่าแวร์วูฟ ไม่มีเขาที่กลายร่างเป็นเสือโคร่งสีขาว มันไม่มีอะไรสักอย่าง นี่กูฝันหรอวะ..

 

        ฝันกลางวันด้วยไง สัสเอ๊ย

 

 










[TALK]

 

เนื่องจากไปดูเดดพูลมาค่ะ

5555555555555555555555555555555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #19 skyfall1021 (@iampuppup) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 01:03
    โอยยยยย นั่งอ่านจริงจังมากเลยนะ โธ่ 55555555555555555
    #19
    0
  2. #18 nnupzx (@rinrada_ohse) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:42
    แอร๊5555555
    #18
    0
  3. #17 _charlotte (@freezzen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 20:53
    ไหวใช่ป่ะเหรินจวิ้น ไปโดนตัวไหนมาาาา 5555555555555
    #17
    0
  4. #16 BYUN (@praew-prapascha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 19:39
    ให้มันได้อย่างนี้สิ จินตนาการไปไกลเลยนะคร้ะน้องจวิ้น55555555
    #16
    0