BROTHER - minle ft. NCT

ตอนที่ 6 : BROTHER [Our mistakes] - 5th

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    6 เม.ย. 61



...Sometimes we don't need advice...

...We just need somebody to listen...



- 5th -









        “..อืม” ชายหนุ่มส่งเสียงครางออกมาด้วยความพอใจ มองภาพสะโพกของหญิงสาวซึ่งกำลังถูกผู้ชายคนหนึ่งกระแทกเป็นจังหวะอย่างย่ามใจ

 

        “อ่า..”

 

        เขาครางเสียงต่ำในขณะที่มือก็ทำหน้าที่ปรนเปรอส่วนนั้นไปด้วย ยิ่งเสียงครางหวิวของหญิงสาวประสานไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องอยู่ภายในห้วงความคิดยิ่งทำให้แจมินเร่งจังหวะตามอารมณ์ที่พุ่งสูง

        ความเงียบยิ่งทำให้บรรยากาสเป็นใจมากขึ้นไปอีก เมื่อแค่คิดว่าตัวเองคือคนที่กำลังกระแทกสะโพกสอบเข้าใส่ส่วนกลางของหญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกเสียวที่ท้องน้อย

 

        ครืดด ครืดด

 

        แจมินขมวดคิ้วก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย.. อย่างนั้นแน่หรอ?

 

        ตุบ!

 

        เพราะเบอร์ที่ไม่ได้เมมไว้ทำให้เขาไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ โยนมันไปที่เตียงนอนจนเกิดเสียงตุบเบาๆแล้วหันกลับมาสนใจกิจกรรมที่คั่งค้างต่อ

        เมื่อปลดปล่อยอะไรต่อมิอะไรได้สำเร็จ กระดาษทิชชู่มากมายถูกนำมาเช็ดทำความสะอาดน้ำสีขาวขุ่นซึ่งเปรอะเปื้อนตามที่ต่างๆ เขากองมันไว้บนพื้นก่อนจะเดินโทงๆเพื่อไปหาเจ้าโทรศัพท์ตัวดีซึ่งกำลังนอนสั่นครืดอยู่บนเตียง

 

        “ครับ”

 

        กดรับสายก่อนจะกรอกเสียงลงไปด้วยความเฉยชา จะหาว่าไร้มารยาทก็ได้แต่เขาสบายใจที่จะทำแบบนี้นี่นะ..

 

        นาแจมิน! ทำไมถึงเพิ่งรับสาย!?’

 

        ยกโทรศัพทืออกให้ไกลจากหูเมื่อรู้สึกถึงเสียงที่ดังเสียจนน่ารำคาญ จะบอกให้นะว่าเขารู้แล้วว่าใครโทรมา อาจารย์ปกครองที่เคารพรักนั่นเอง

 

        “จะให้ผมตอบตามจริงมั้ยครับ?”

 

        ‘Um..It’s up to you, Jaemin’ (อืม..แล้วแต่คุณสิ)

 

        “งั้นผมจะตอบตามความจริงนะครับ ..ตอนที่อาจารย์โทรมาผมกำลังช่วยตัวเองอยู่” ได้ยินเสียงอีกคนสบถเบาๆดังแว่วมาก่อนจะตามด้วยเสียงถอนหายใจอย่างปลงตก ก็ทำไมอ่ะ เป็นคนตรงๆคิดอะไรก็พูดไปแบบนั้นไง

 

        อ่า ให้ตายสิเด็กคนนี้นี่มัน..

 

        “ทำไมครับ? ผมไม่ควรช่วยตัวเองงั้นหรอ?” ถามออกไปแกมกวนประสาท จะหาว่าผมลามปามก็ใช่อีกล่ะเพราะมันไม่สามารถปฏิเสธได้สักหน่อย

 

        ‘Watch your language, Jaemin!’ (ระวังคำพูดด้วยแจมิน!)

 

        ‘Hey! Don’t take it seriously..’ (เฮ้! อย่าซีเรียสเลยน่า..)

 

        ‘Huh.. x it’ (อ่า.. ช่างมันเหอะ)

 

        “ผมก็แค่ล้อเล่นขำๆเองน่า.. แล้วอาจารย์โทรมามีอะไรอ่ะ” ผมหัวเราะน้อยๆก่อนจะเอ่ยทวงเรื่องที่อีกคนโทรมาหา ดันพาออกทะเลไปได้สิ ใช้ไม่ได้เลยนะแจมินอา

 

        ช่วยมาที่โรงเรียนตอนนี้เลยจะได้มั้ย? พอดีเกิดเรื่องกับพี่ชายของเธอน่ะ

 

        ติ๊ด!

 

        “ฮ เฮ้! ไม่คิดจะบอกอะไรมากกว่านี้หน่อยหรอไง?” ผมบ่นกระปอดกระแปดเมื่ออีกคนวางสายไปทั้งๆที่ผมยังไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง แล้วยังไง ต้องใส่ชุดนักเรียนไปมั้ยหรือชุดอะไรก็ได้ แล้วที่บอกว่าพี่เขามีเรื่องนี่คือในความหมายอะไร คือมันร้ายแรงขนาดที่ผมเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยมั้ย

 

        โว้ยยยยย!

 

 

 

 

 

 

 

 

        แต่ถึงจะบ่นไปยังไงเขาก็มายืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนแล้วล่ะ

 

        บ่นไปก็เท่านั้นสินะ

 

 

        “เห้อ..” ผมถอนหายใจออกมาเสียงดัง ตลอดทางตั้งแต่ประตูโรงเรียนยันเดินเข้ามาในตัวตึกแล้วเด็กนักเรียนหลายคนยังคงจ้องผมกันไม่หยุดหย่อน การแต่งตัวของผมมันแปลกตามากหรือไง แค่กางเกงยีนส์ขาดๆซีดๆเพราะซื้อมานานแล้วกับเสื้อยืดสีเทาธรรมดา ส่วนรองเท้าก็ไม่อยากจะบอกหรอกว่าใส่ผ้าใบของชุดพละมานั่นแหละ

 

        แล้วก็มัดผมเป็นจุกแอปเปิ้ล

 

        “อ่า อาจจะเป็นเพราะเจ้านี่ก็ได้มั้ง..” ผมยกมือขึ้นจับเจ้าจุกแอปเปิ้ลที่วันนี้เกิดบ้าอะไรก็ไม่รู้จู่ๆก็อยากมัด จริงๆคือไม่ได้สระผมมาสักพักแล้ว.. โสโครกใช่มั้ย แต่จะเอาอะไรมากกับผู้ชายอ่ะครับ

        กลอกตาเป็นวงกลมก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักครูพร้อมสีหน้าเบื่อหน่าย ขนาดครูในนี้ยังมองผมแปลกๆเลยให้ตายเถอะ วันนี้ผมแต่งตัวแปลกมากหรือยังไง..

 

        “..พี่ของนายอยู่ตรงนั้นน่ะ คุยกันเองแล้วกันนะ เรื่องนี้อาจารย์ไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้” ผมขมวดคิ้วให้อีกคนแบบงงๆ นี่ไม่คิดจะอธิบายอะไรมากกว่านี้จริงๆใช่มั้ย..

 

        ...

 

        ผมหันไปตามทิศทางที่อาจารย์บอก เห็นอีกคนนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาของอีกคนวูบหนึ่งเหมือนฉายแววความสุขออกมาแต่สักพักกลับว่างเปล่า แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย คิดถึง เสียใจ โหยหา..

 

        ทำไมถึงได้ดูหดหู่แบบนั้นกันนะ

 

        “พี่...”

 

        ฟุบ!

 

        “ฮ ฮึก แจมิน.. ฮ ฮือ อึก..ฮือ” ผมยังไม่ได้พูดอะไรออกไปมากกว่านั้น อีกคนพุ่งตัวเข้ามาสวมกอดผมทันทีพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดเหมือนเขื่อนแตก เสียงสะอึกสะอื้นดูบางเบาแต่ช่างเจ็บปวด

        “อยากร้องก็ร้องเลย ไม่ต้องอายใคร ไม่ต้องกลั้นไว้ ร้องออกมาเลยนะครับ..” ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น ผมกระชับกอดอีกคนก่อนเสียงสะอื้นจะเริ่มดังขึ้นตามด้วยความเปียกชื้นที่หัวไหล่ ตัวของพี่เขาสั่นไปหมด..

 

        เกิดอะไรขึ้น?

 

 

 

 

 

 

 

 

        “พี่ฟังผมนะ ฮึบไว้ก่อน ฮึบอ่ะ แบบนี้ ..ฮึบ!” ผมสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อให้อีกคนทำตาม บีบมือขาวที่ตอนนี้เริ่มซีดเซียวไปด้วยความไม่เข้าใจ

        ตอนนี้ผมพาอีกคนมานั่งที่โรงอาหาร มันไม่ค่อยมีนักเรียนแล้วเพราะว่าทุกคนต่างไปเรียนคาบบ่ายกันหมด ทำให้ผมสามารถพาอีกคนมานั่งคุยที่นี่ได้ถึงจะมีบางส่วนที่อยู่แถวๆนี้ก็เถอะ

        “อึก ฮ ฮึบ อื้อ ทำล— ฮึก แล้ว” หลุดหัวเราะออกมาเมื่อมองเห็นสภาพของอีกคน หน้าตาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและน้ำมูก จมูกและแก้มทั้งสองข้างแดงชัดเจน ดวงตาที่บวมขึ้นหน่อยๆและคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ

 

        อ่า—  ก็ดูน่ารักดี

 

        “งั้นทีนี้พี่อธิบายให้ผมฟังหน่อย มันเกิดอะไรขึ้นครับ” เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้อีกคนก่อนจะเลื่อนมากอบกุมมือเล็กทั้งสองข้างที่สั่นน้อยๆจากแรงสะอื้น

        “เมื่อ ฮึก เมื่อสองวันที่แล้ว ค..คุณลุงกับคุณป้าป— ไปดูงานที่ญี่ปุ่น ฮึก” เมื่อเริ่มพูดอีกคนก็เริ่มสะอื้นขึ้นมาอีกครั้ง บีบมืออีกคนเพื่อให้รู้ว่าผมยังอยู่ตรงนี้ อ่า รู้สึกเป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่นและอ่อนโยนจังเลยครับ มาซบอกพี่มั้ย

        “แจ ฮึก แจมินรู้มั้ยว่าเกิด อ— อะไรขึ้น ฮึก”

        “...”

        “เครื่องบิน ฮึก เครื่องที่ทั้งสองคนนั่งไป มะ มันตก ฮือ”

        “...”

        “ข— เขาบอกว่า อึก พวกท่านคงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว แถมตั้งสองวันที่ยังหาร่างไม่เจอ ฮึก แจมิน พี่.. พี่ไม่เหลือใครแล้ว ฮืออ”

 

 

 

 

 

 

 

[TALK]

 

เจ็บปวดแทนน้องแล้ว .กรี๊ดอัดกำแพง

 

ฮรืวววววว แต่ทำไมแจมินดูอบอุ๊นอบอุ่นจังคะ เทมอาจจะแต่งออกมาแล้วแปลกๆหรือไม่เข้าถึงอารมณ์ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ แงงง ไม่ค่อยถนัดดราม่าเลยค่ะ

 

[ชี้แจ้ง]

 

บางคนอาจจะมีความสงสัยหรืออะไรก็แล้วแต่นะคะ วันนี้เทมจะขอพูดถึงบางเรื่องที่ไม่สามารถใส่เข้าไปในเนื้อเรื่องได้(หมายถึงบรรยายให้อยู่ในตอนนั้นๆ)

ถาม : ตั้งแต่ตอนแรกที่แจมินดูแค้นพี่เล่อมากมาย ดูเหมือนจะเกลียดด้วยแต่พอทำไมตอนนี้กลับดูอ่อนลงอย่างง่ายๆ?

 

ตอบ : เทมใส่คาแรคเตอร์ตัวเองลงไปค่ะ คือเพราะว่าเทมเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นในระดับหนึ่ง ชอบคิดอะไรน่ากลัวๆ คิดจะแก้แค้นต่างๆนาๆแต่พอถึงจุดหนึ่งเทมก็จะวางเรื่องนั้นไปเองแบบง่ายๆค่ะ(เพราะขี้เกียจทำ) สรุปคือแจมินเป็นเทมในนิยายนั่นเอง แอ่แฮร่

 

 

 

มีแค่นี้แหละค้าบ ยังไงก็ขอบคุณสำหรับคนที่เสียเวลาอ่านนะคะ .กราบ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #34 RyzieBooo (@RyzieBooo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 02:45
    เล่อลู้กกกกกก;-; แจมินดูแลพี่เล่อด้วยเน้อออ
    #34
    0
  2. #33 _charlotte (@freezzen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 00:43
    น้องเล่อของแม่ แง้ เหลือกันแค่สองคนแล้วนะ แจมินดูแลพี่เค้าด้วยนะลูก ฮือ
    #33
    0
  3. #32 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:05
    น้องเล่อง่าาาาสู้ๆนะคับ
    #32
    0
  4. #27 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 00:44
    โอ๊ยยย น้องเล่อร้องไห้อ่าา
    ถ้าเป็นงี้ แจมต้องอยู่ข้างๆพี่เขานะ
    #27
    0
  5. #26 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 21:55
    ฮือออน้องเล่อของแม่่ จัยแม่
    #26
    0