BROTHER - minle ft. NCT

ตอนที่ 5 : BROTHER [Our past] - 4th

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    6 เม.ย. 61

 




...It's sad when the people who gave you the best memories...

...become a memory...



- 4th -









       เมื่อวานฉันได้ไปเล่นสวนสนุกกับคุณพ่อคุณแม่ด้วยแหละ ที่นั่นน่ะนะ มีเครื่องบินลำใหญ่กับไดโนเสาร์ตัวเป็นๆด้วยล่ะ!’

 

        สวนสนุก..

 

        แล้วนายไม่กลัวมันหรอ ฉันเคยเห็นในการ์ตูนบ่อยๆว่าพวกมันกินมนุษย์เป็นอาหารด้วยนะ!’

        เธอคงดูการ์ตูนมากไปนะเอมิลี่ ไดโนเสาร์มันไม่มีจริงสักหน่อย

        เซบ! นายหาว่าฉันเพ้อเจ้ออย่างนั้นหรอ!

        เปล่าสักหน่อย ยัยทึ่ม

 

        ของพรรค์นั้นน่ะ

 

        ช่างเถอะ แต่ยังไงมันก็น่าสนุกไม่ใช่หรอ ฉันอยากไปเที่ยวสวนสนุกกับครอบครัวแบบนายบ้างจัง

 

        ช่างไร้สาระเสียจริง

 

 

 





 

 

        สอบวันนี้เป็นยังไงบ้างล่ะเจ้าของมือสวยเอ่ยถามแล้วยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มด้วยท่าทางสง่างาม มองเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักผ่านเลนส์แว่นด้วยสายตาเรียบเฉย

        ครับ ทำได้สบายมากเลยล่ะครับ ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกึ่งเรียบนิ่งกึ่งตื่นเต้น หวังจะได้คำชมจากปากของหญิงสาวผู้มีใบหน้าเลอโฉมไร้ที่ติ

        อืม

 

        อ่า หวังมากไปสินะ..

 

 


 

 

 

 

 

        วันนี้ก็ได้ที่หนึ่งอีกแล้วล่ะครับ บอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแล้วประสานมือไว้ด้านหน้า ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองเพราะบรรยากาศน่าอึดอัดที่เกิดขึ้นภายในใจ

        ดี อย่าให้อันดับตกลงด้วยล่ะ หญิงสาวพูดทั้งๆที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารที่เรียงรายเป็นภูเขาบนโต๊ะทำงาน

        ครับ

        ทำไมยังไม่ออกไปอีก เอ่ยถามขึ้นเมื่อ ลูกชาย เอาแต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนไปไหน เธอกำลังทำงานและเธอไม่ชอบให้ใครมายืนอยู่ใกล้ๆ มันน่ารำคาญ

        วันศุกร์หน้ามีทัศนศึกษาที่พิพิธภัณฑ์ครับ

        ไม่ต้องไป วันนั้นให้อยู่บ้านทำแบบฝึกหัดไม่ก็ไปเรียนพิเศษ ตอบได้ทันทีแบบไม่ลังเล เด็กหนุ่มตอบรับเสียงเบาก่อนจะบอกลาแล้วเดินออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็นแม่

        ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูที่ฝั่งตรงข้ามเป็นห้องที่ผู้หญิงคนนั้นนั้นกำลังทำงานอยู่ ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองพร้อมกับความรู้สีกร้อนผ่าวที่ขอบตา

 

        ทำไมกันนะ..

 

        คุณเล็ก มายืนทำอะไรตรงนี้หรอ กระพริบตาถี่เพื่อไล่หยดน้ำก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคนที่สูงกว่านิดหน่อยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เสแสร้ง

        เพิ่งคุยกับคุณแม่เสร็จไปน่ะครับ ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงร่าเริงที่ปกติไม่ค่อยได้ใช้

 

        ส่วนมากก็มักจะใช้กับคุณใหญ่เท่านั้นแหละ

 

        หืออ เรื่องการไปทัศนศึกษาในสัปดาห์หน้าน่ะหรอ คุณใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแล้วย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับเดียวกัน

        ครับ..

        นี่ๆ แล้วคุณเล็กได้ไปหรือเปล่าคนถูกถามมีท่าทีอึกอักจนอีกคนหน้าเสีย สงสัยจะถามอะไรที่ไม่ควรถามออกไปสินะเราน่ะ เป็นพี่ชายที่ใช้ไม่ได้จริงๆเลย..

        อ่า.. คุณใหญ่ขอโทษที่ถามอะไรแบบนั้นออกไปนะ พูดด้วยความรู้สึกผิดแล้วยกมือขึ้นเกาท้ายทอย ส่งยิ้มแหยๆมาให้จนคนเป็นน้องเผลอหลุดยิ้มออกมา

        ไม่เป็นไรครับ

        “อืมม.. แล้วคุณเล็กอยากไปหรือเปล่า” เด็กชายเอียงคอแล้วมองอีกคนด้วยความสงสัย

        ถ้าคุณเล็กอยากไปเที่ยวนะ เดี๋ยววันหลังคุณใหญ่จะพาไป ดีมั้ย

        ดีครับ! คุณใหญ่สัญญาแล้วนะ!’

        สัญญาเลย

 

 

 

 

 



 

 

        วันหลังถ้าฉันไม่เรียกไม่ต้องเข้ามาในห้องนี้อีกนะ

        เอ่อ.. ครับ ตอบรับประโยคแกมคำสั่งของอีกคนไปอย่าง-งงๆ ก้าวขาสั้นๆไปยังประตูบานใหญ่ก่อนจะเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู หวังจะเปิดมันออกแต่กลับมีใครอีกคนเปิดสวนเสียก่อน

        ค..คุณใหญ่

        อ่า.. คุณเล็ก

        ... เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะเมื่อทั้งสองไม่มีใครขยับไปไหน คนน้องกำลังสับสนและสงสัยว่าทำไมคนเป็นพี่ถึงได้เข้ามาที่นี่ ทั้งๆที่ปกติไม่แม้แต่จะเดินเฉียดมาใกล้

 

        ไม่เข้าใจ..

 

        ยืนอยู่ตรงนั้นนานๆมันเกะกะสายตา จะทำอะไรก็รีบๆทำสักที ฉันรำคาญ ทั้งสองสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวเอ่ยประโยคนั่นออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด หันกลับไปพูดขอโทษขอโพยก่อนจะเดินออกมาจากห้องแล้วก็เป็นจังหวะเดียวกันที่อีกคนเดินเข้าไปในนั้น

 

        ประตูปิดลง

        .

        .

        .

        ...และผมก็ไม่รู้อะไรอีกเช่นเคย

 

 

 

 

 



 

 

        สัปดาห์หน้ามีค่ายของทางโรงเรียนน่ะครับ เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงธรรมดาก่อนจะได้รับสายตานิ่งๆจากคนเป็นแม่ ไม่หวังอะไรอยู่แล้ว..

        หรอ

        ครับ ..ผมอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ ยกน้ำขึ้นดื่มเล็กน้อยก่อนจะหยิบผ้ามาเช็ดปากตามที่โดนอบรบมาตั้งแต่เด็ก ขยับตัวลงจากเก้าอี้ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของเด็กประถม โค้งตัวให้ผู้อาวุโสกว่าด้วยท่าทีนอบน้อมแล้วหันหลังหวังจะเดินออกจากห้องรับประทานอาหาร

 

        แต่ทว่า

 

        แล้วอยากไปมั้ยล่ะชะงักอยู่กับที่ก่อนจะหันหลังกลับไปมองหน้าผู้เป็นมารดาด้วยความสงสัย

        ครับ?

        ถ้าอยากไปก็ไปได้

        ครับ! ขอบคุณมากครับ!’

 

        แปลก... แต่กลับไม่ฉุกคิดสักนิด

 

 

 

 

 

 



 

        ทำไมคะ ฉันต้องการให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้หรือยังไง!?’ หญิงสาวตะโกนตอบโต้สามีของตัวเองด้วยอารมณ์ที่ฉุดไม่อยู่

        มันก็ได้ แต่คุณกำลังทำเพื่อตัวเองหรือเพื่อลูกล่ะ? ย้อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและเดาอารมณ์ไม่ถูก

        มันก็ต้องเพื่อลูกสิ คุณอย่ามาพูดอะไรต่ำๆแบบนี้นะ!’

        คุณนั่นแหละที่ต่ำ

 

        ปัก!

 

        ฝ่ามือเรียวตบไปที่แก้มสากของผู้เป็นสามีจนหน้าหันไปอีกทาง ชายหนุ่มเสตามองภรรยาของตัวเองก่อนจะถอนหายใจอย่างปลงตก

 

        เขาตัดสินใจแล้ว

 

        เราหย่ากันเถอะ และผมจะพาลูกของผมไปด้วย ว่าจบก็หันหลังให้หญิงสาวแล้วเดินออกมาทันที ไม่สนแม้แต่เสียงตะโกนเรียกที่ดังอย่างต่อเนื่องสักนิด

 

 

 

 

 

 

 

 

        คุณพ่อครับ เรากำลังจะไปที่ไหนกันหรอครับ เอ่ยถามผู้เป็นบิดาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนคนถูกถามจะหันมามอบรอยยิ้มอบอุ่นให้พร้อมลูบหัวด้วยความอ่อนโยน

        เรากำลังจะไปเที่ยวกันครับ

        แล้วคุณแม่กับคุณใหญ่ไม่ไปกับพวกเราหรอครับ เอ่ยถามด้วยความสงสัยก่อนจะเงยหน้ามองหน้าต่างบานใหญ่ที่ด้านในมีบุคคลซึ่งถูกกล่าวถึงเมื่อครู่ยืนอยู่อีกฟาก

        ไม่หรอกครับ

        หือ ทำไมถึงได้เป็นแบบนั้นล่ะครับ

        เพราะคุณพ่อกับคุณแม่หย่ากันแล้วครับ..

 

 

 

 

 

 

 

 

        ค..คุณเล็ก นี่คุณเล็กใช่มั้ย!?’ อีกคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อผมเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ผมมองผู้ชายตัวขาวที่สูงไล่เลี่ยกันด้วยอารมณ์เฉื่อยชา ..ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

        ช่วยเรียกผมด้วยคำอื่นเถอะครับ เราไม่ได้อยู่ที่นั่นสักหน่อยนะ คุณพี่ชาย

 

















[TALK]

 

กี้ดดดด เฉลยปมบางส่วนมั้ยๆๆๆๆๆๆ

 

ตอนนี้เทมพาทุกคนไปท่องโลกอดีตกาลค่ะ แต่เป็นอดีตในมุมของแจมินแค่คนเดียวนะคะ ของพี่เล่อจะมาตอนใกล้จบนู่นนนน!

เนื้อเรื่องหลักจะเริ่มขึ้นหลังจากตอนนี้แหละค่ะ และฟิคเรื่องนี้มีจุดเปลี่ยนอยู่ประมาณสามจุด คือจุดแรกที่ทำให้เฉินเล่อกับแจมินมีความสัมพันธ์โลกแตกในตอนแรกและจุดที่สองจะเกิดอีกไม่นานจากนี้ ส่วนจุดสุดท้ายก็นู่นค่ะตอนใกล้จบ

 

ปล. เนื้อเรื่องยืดยาวไปจนถึงช่วงมหาลัยและช่วงของวัยทำงานเลยนะคะ แต่ไม่รู้จะเขียนถึงมั้ยนะ ยังไงก็อย่าเพิ่งเบื่อเทมเลยนะเด้ออ55555

ปลล. แน่นอนค่ะว่าฉากบาปต้องมี แค่ไม่ใช่ตอนนี้เท่านั้น ฮรุก!





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #31 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 01:59
    โอ้วววววนี่มันอะรายยยยความซับซ้อนเน้ ตอนม่าอิชั้นจะรับมือไหวม้ายนยย
    #31
    0
  2. #25 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 03:40
    หรือความจริงจะเกี่ยวกับ
    เรื่องสายเลือดหว่า...
    #25
    0
  3. #24 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 00:37
    แจมคือชีวิตโดนกดดันมากๆสงสาร
    #24
    0