BROTHER - minle ft. NCT

ตอนที่ 4 : BROTHER [Our mistakes] - 3rd

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    24 มี.ค. 61

 



...I don't know how to forgot it...



- 3rd -





 

 

        พี่ทำอาหารเช้าไว้ให้แล้ว ถึงมันจะเป็นแค่แซนวิชธรรมดาก็เถอะ แต่ยังไงก็อย่าลืมกินด้วยนะ ปล. ของในตู้เย็นมันหมดแล้ว เดี๋ยวตอนเย็นพี่จะไปซื้อของที่มาร์เก็ตนะ

 

        ผมอ่านโพสต์อิทบนตู้เย็นก่อนจะหันไปมองแซนวิชที่วางอยู่ยนโต๊ะทานข้าวด้วยใบหน้าเจื่อนๆ ตอนนี้มันไม่ใช่อาหารเช้าต่อไปแล้วเพราะตอนที่ผมลืมตาตื่นจากนิทราก็ปาเข้าไปบ่ายโมงกว่าๆ อย่ามามองว่านอนกินบ้านกินเมืองเลยคุณ เพราะคนที่ทำให้ผมเป็นแบบนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน

 

        ก็คุณพี่ชายตัวดีนั่นแหละ

 

        เมื่อวานพอผมบอกให้เขากลับห้องไปอีกคนก็ทำตามโดยดี แต่พอลุกขึ้นยืนเท่านั้นแหละครับ ลมตึงไปตรงนั้นแบบไม่บอกไม่กล่าว ไม่ถงไม่ถามสุขภาพเจ้าของห้องสักคำ ลำบากผมต้องลุกจากเตียงแล้วอุ้มอีกคนไปส่งถึงที่ห้อง

        ถ้าถามหาสาเหตุว่าทำไมอีกคนถึงได้สลบกลางอากาศไปแบบนั้นน่ะหรอ? ก็คุณพี่ชายตัวดีดันดื้อไม่ยอมกินยาไง ตัวร้อนระอุประดุจดังไฟเยอร์ในแดนนรก แล้วก็ผมอีกนั่นแหละที่ต้องไปจมปลักอยู่กับการอ่านชื่อยาพวกนั้น ทั้งเช็ดตัว ทั้งเปลี่ยนเสื้อผ้า ทั้งอะไรอีกมากมายหลายสิ่งอย่าง ได้นอนอีกทีก็ปาไปเกือบตีสองเพราะนอนเล่นเกมเพลิน

 

        สรุปคือผมไม่นอนเองนั่นแหละไม่ใช่เพราะพี่เขาหรอก

 

        มองแซนวิชบนโต๊ะอีกครั้งสลับโพตส์อิทนั่นไปมา “นายหิวมั้ยกระเพาะเพื่อนรัก โอเคนายหิวสินะ งั้นฉันกินแซนวิชนั่นก็ได้” พูดกับตัวเองเหมือนคนบ้าวิกลจริต เดินเข้าไปหาโต๊ะทานข้าวแล้วหยิบแซนวิชนั่นขึ้นมาสำรวจนิดหน่อยเผื่อมันมียาพิษ เฮ้.. อย่าเพิ่งมองผมแบบนั้นสิ ผมแค่ล้อเล่นเอง

        ผมยัดแซนวิชเข้าปากไปเกือบครึ่ง เคี้ยวมันลวกๆก่อนจะยัดอีกครึ่งที่เหลือเข้าไปแล้วตามด้วยแก้วนมในมือ ตะกละมากมั้ย?

 

        มาก ..ถามเองก็ตอบเองแบบนี้แหละ คูลๆเท่ๆ

 

 

 

        ...

 

 

 

        ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ท่ามกลางย่านการค้าที่มีคนพลุกพล่านในนิวยอร์ค ออกมาเดินเล่นหาอะไรทำสักหน่อยหลังจากที่เก็บตัวอยู่ในบ้านนานสองนาน ในขณะที่ทุกคนกำลังเดินสวนกันไปมา รถราวิ่งกันเป็นว่าเล่นแถมยังมีเสียงโวกเวกโวยวายเป็นซาวด์ประกอบ แต่ไม่มีอะไรที่จะหยุดสายตาของผมไว้ได้เลย นอกจากร้านอาหารเกาหลีที่อยู่อีกฟากของถนน

        ผมชื่อนาแจมินก็จริงแต่กลับไม่เคยไปเหยียบเกาหลีเลยสักนิด กลับกันสำหรับภาษาจีนผมพูดได้คล่องเหมือนเจ้าของภาษาเพราะเคยไปอยู่กับคุณพ่อที่นั่น และในขณะเดียวกันพี่ชายของผม จงเฉินเล่อ เขาก็ไม่เคยไปที่จีนแต่กับภาษาเกาหลีพี่เขากลับพูดได้เก่งไม่แพ้เจ้าของเพราะพี่เขาก็เคยไปอยู่ที่นั่นเช่นเดียวกัน

 

        มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เราเคยอยู่ด้วยกันตอนเด็กๆ

 

        มันเป็นเรื่องจริงที่ผมกับพี่เล่อเป็นพี่น้องกัน คลานตามกันมาด้วย แต่เราเพิ่งจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างจริงๆจังๆเมื่อตอนที่อีกคนอยู่ม.2 และผมอยู่ม.1 จนถึงตอนนี้นี่แหละแถมเรายังได้ทำอะไรร่วมกันเยอะแยะ รวมถึงเรื่องนั้นด้วย

        ผม คุณพ่อ แม่และพี่เล่อเคยอยู่ด้วยกันที่นิวยอร์คจนถึงวันที่พวกท่านหย่าร้างกัน ผมย้ายไปอยู่กับคุณพ่อที่จีนส่วนพี่เล่อก็ไปอยู่กับแม่ที่เกาหลี และหลังจากนั้นพวกท่านก็ได้เสียชีวิตลงในเวลาไล่เลี่ยกัน

 

        ตลกดีนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

        “อ้าว นายไปไหนมาอ่ะ”

        “ไปเดินเล่นมา” ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติแล้วทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวเขื่องในห้องนั่งเล่น มองคนเป็นพี่ที่คงขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนักเรียนเป็นชุดลำลองมาแล้วกำลังด้อมๆมองๆเหมือนหาอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปเพราะมันไม่ใช่เรื่องของผม

        “วันนี้พี่ไม่เห็นนายที่โรงเรียน ไม่ได้ไปหรอ” ขมวดคิ้วให้กับคำถามของอีกคนแล้วเด้งตัวขึ้นมานั่งดีๆเพื่อตอบคำถาม

        “ใช่”

        “โดดเรียนหรอ? ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ พี่รู้ว่านายเกรดก็ไม่ได้แย่แต่ช่วยคิดถึงเรื่องมหาลัยหน่อยสิ” พี่เขาพูดมันออกมาด้วยน้ำเสียงคล้ายบ่น ผมเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆหลังจากฟังประโยคนั้นจบ แปลว่าอีกคนไม่รู้ใช่มั้ยว่าผมโดนสั่งพักการเรียน? คิดว่าไอ้แก่.. คุณลุงที่เคารพจะบอกไปแล้วเสียอีก

        “เปล่า ไม่ได้โดดเรียน” ตอบไปด้วยน้ำเสียงกลั้นหัวเราะ

        “แล้วทำไมพี่ไม่เห็นนายไปที่โรงเรียน” พี่เขาหยุดด้อมๆมองก่อนจะหันหน้ามาคุยกับผมดีๆ

        “โดนสั่งพักการเรียนแบบไม่มีกำหนด”

        “อ๋อ แล้วไป....ห๊ะ!” เผลอสะดุ้งกับเสียงอุทานของอีกคนก่อนจะต้องหัวเราะกร๊ากออกมาเมื่อคนเป็นพี่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาพร้อมตาเล็กๆที่เบิกกว้าง ปากบางที่อ้าค้างและคิ้วที่ขมวดกันเล็กน้อย

 

        ตลกชะมัด

 

        “ห๊ะอะไร” เอ่ยถามทั้งๆที่ยังหัวเราะไม่หยุด ให้ตายเถอะ อีกคนไม่รู้หรือไงว่าหน้าตาแบบนั้นมันน่าหัวเราะขนาดไหน

        “เฮ้ นาแจมิน! นายโดนสั่งพักการเรียนนะยังมีหน้ามาหัวเราะอีก!” ดูเหมือนว่าอีกคนจะหัวเสียขึ้นมากับเรื่องของผมซะแล้วสิ..

        “ช่างมันเหอะน่า.. แล้วนี้พี่จะไปมาร์เก็ตใช่มั้ย? ผมไปด้วย” ผมเปลี่ยนเรื่องที่คุยทันทีเพราะดูจากสถานการณ์แล้วอีกคนต้องบ่นผมยาวแน่ๆ ถึงจะไม่เคยเจอก็เถอะแต่เดาได้จากหลายๆอย่างที่ได้รู้มาภายในช่วงนี้อ่ะนะ

 

 

 

 

 

        “อันนั้นมันโหระพา..”

 

        “เฮ้ นั่นมันน้ำมันหอยที่ไหนกันล่ะ!

 

        “เนยสดมันอันนี้”

 

        “ไม่ๆ เราต้องการพริกหยวก หมายถึงพริกหวานอ่ะพริกหวาน”

 

        .

        .

        .

        .

        .

 

        “เฮ้อ! ถ้าปล่อยให้พี่ไปมาร์เก็ตคนเดียวมันจะรอดมั้ยเนี่ย!” ถอนหายใจแล้ววางของไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น หลังจากที่กลับมาจากมาร์เก็ตแล้วผมแทบจะคลานเข้าบ้าน ให้ตายเหอะ ทำไมสกิลการซื้อของในครัวของอีกคนถึงได้ติดลบขนาดนี้กันนะ

        “ปกติพี่ก็ซื้อของเขาบ้านเองนะ!” อีกคนเถียงกลับมาทันควัน ใบหน้าขาวใสนั่นงอง้ำเหมือนเด็กโดนขัดใจ

        “หมายถึงไปกับคุณป้าสุดเคารพรักหรือเปล่าถึงรอดกลับมาได้โดยสวัสดิภาพอ่ะ” พอผมพูดไปแบบนั้นอีกคนก็ไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงเบะปากใส่ผมเท่านั้น ก็ไม่อยากจะบอกเท่าไหร่หรอกว่ามันเหนื่อยมากกับที่ต้องมายืนบอกว่านี่คือปลาดอลลี่นะไม่ใช่แซลม่อน ทั้งๆที่มันก็มีป้ายติดอยู่ แล้วไม่ทราบว่ากะหล่ำปลีกับหัวไชเท้ามันมีลักษณะคล้ายกันตรงไหนถึงได้หยิบสลับกันได้

 

        ประสาทจะกิน!

 

        “ถ้างั้นก็ทำข้าวกินเองไปเลยนะ!” อีกคนหันมาตะโกนเสียงดังก่อนจะวิ่งขึ้นห้องไปแล้วตามมาด้วยเสียงปิดประตูดัง ปัง!

        “ฮ..เฮ้ พี่! ผมแค่ล้อเล่นขำๆเอง”

        “ไม่-สน-เด็ด-ขาด!

 

 

        ชิบหายแล้วไงแจมิน..

 

 










 

[TALK]

 

อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ ยังไม่ดราม่าค่ะทุกคนน ครั้งที่แล้วเทมแค่แกล้งหยอกเฉยๆ คึ

 

ตอนนี้ก็คงจะแก้ปมไปแล้วบางส่วนสินะคะ ส่วนเมื่อวานไม่ได้ลงแหละเพราะกะจะนอนอ่านฟิคโต้รุ่งค่ะ! (แล้วก็ทำได้แค่เที่ยงคืนเพราะง่วงมาก)

จริงๆฟิคเรื่องนี้ไม่ดาร์คสักนิดเลยค่ะถ้าไม่นับเรื่องความสัมพันธ์โลกแตกของแจมินกับน้องเล่อ มันก็แค่ฟิคใสๆเบาสมองสไตล์คนสมองเบาแบบเทมแค่นั้นเอง555555

 

ปล. คิดชื่อแท็กไม่ออกเลยค่ะTT ช่วยเสนอชื่อมาให้หน่อยสักชื่อสองชื่อก็ได้นะคะ .ก้มกราบแล้วชูมือขวาส่งมินิฮาร์ทึให้




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #30 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 01:48
    แงงงงง น่าร้ากกกกกก เอ็นดูยัยเล่อ555555
    #30
    0
  2. #23 __BLUESX (@sugav_ntr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 18:57
    โอ้ยน่ารักกกก คนพี่งุ้งงิ้งมากแงๆๆ สรุปคือตอนนี้ก็ยังไม่ดราม่า ขอบคุณที่ยื้อเวลาให้เราฟินต่อนะคะ5555555
    #23
    0
  3. #22 _charlotte (@freezzen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 02:47
    ปวดหัวแทนแจมินเลย พี่เล่อลูกกก 55555555
    #22
    0
  4. #19 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 00:49
    มุ้งมิ้งกันได้น่ารักมากค่าาา
    เอ็นดูพีเขามากมั้ยละนาแจมินนน #พี่น้องml
    #19
    0
  5. #18 BP_BBBOOS (@0923831016) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 19:44
    แง่งงงงง พี่เล่อตะไมงุ้งงิ้ง ๆ น่ารักมากค่ะ #ทวงคืนพี่เล่อจากแจมิน
    #18
    0
  6. #17 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 18:55
    เสนอชื่อแท็ก #พี่ชายมินเล่อ 555555
    #17
    0