[SF/OS] NCT's Cafe ¦ Minle Sungle Jaeyong Dotae Yutae ¦

ตอนที่ 24 : [SF เรือผี] Noyong - Prince Red Hood (2/?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 มี.ค. 61

Title – Prince Red Hood

Paring – Jeno X Taeyong

 


 

 



        “อยู่ไหนกันแน่นะ.. เทเลนส์เมื่อยแล้วนะไวท์” เด็กหนุ่มร้องอวดครวญพักใหญ่ กระทืบเท้าไปมาเหมือนเด็กโดนขัดใจ เมื่อกี๊ตอนที่เดินเข้าไปดูแถวๆพุ่มไม้น่ะ เขาคิดว่าเจ้าไวท์จะอยู่ตรงนั้นเสียอีก แต่ที่ไหนได้ มันก็แค่กิ้งก่าสีดำตัวใหญ่ๆอ่ะ!

 

         “เจ้าหนู..”

 

        เทเลนส์หันไปตามเสียงเรียก ปรากฎเป็นร่างของคุณยายคนหนึ่งที่กำลังอุ้มเจ้าไวท์อยู่ในอ้อมแขน

        “นี่กระต่ายของเอ็งหรือเปล่าล่ะ?” เด็กน้อยพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆหญิงชราโดยไม่ฉุกคิด รับตัวเจ้าไวท์มาอยู่ในอ้อมกอดของตนแล้วจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีประหลาดนั่น

 

        ..สวย เป็นสีแดงที่สวยที่สุด..

 

        ความรู้สึกเหมือนต้องมนต์สะกด มนต์บางอย่างที่ทำให้คนคนหนึ่งสามารถจ้องมองลูกแก้วสีสวยของเจ้ากระต่ายน้อยได้ทั้งวัน มันสวย.. สวยจริงๆ มีสเน่ห์ สวยจนอยากมองมันไปทั้งชีวิต มองมันจนตาย

        แต่ถ้ามองในความเป็นจริง เจ้ากระต่ายน้อยนั่นน่ะ มันเป็นเพียงแค่เศษซากของสัตว์ที่ตายแล้วต่างหาก ส่วนหญิงชราก็ได้เปลี่ยนไปเป็นหญิงสาวที่มีดวงหน้าสง่างามและสดสวย ริมฝีปากชมพูเรื่อกับผิวขาวราวหิมะ เส้นผมสีทองที่เป็นประกาย รวมๆแล้วเธอช่างเป็นหญิงที่เหมือนนางในนิยายไม่มีผิด

 

        แต่คงเป็นนิยายสยองขวัญ..

 

        หญิงสาวยิ้มอบอุ่นก่อนจะเดินเข้าไปหาเด็กน้อยเทเลนส์ที่กำลังลุ่มหลงในมนต์สะกดของเธออย่างช้าๆ เธออยากจะรู้นักเชียวว่าเลือดของเด็กหนุ่มพรหมจรรย์จะหอมหวานขนาดใหน..

 


        “ดื่มเลือดตัวเองไปก่อนแล้วกัน”

 


        ฉึก!!!! 

        เสียงพูดนิ่งๆดังขึ้นแล้วตามด้วยเสียงบางอย่างขาดออกจากกัน แค่นั้นก็ดึงสติของเทเลนส์ให้กลับมาเกือบร้อยเปอร์เซนต์

        ดวงตากลมโตจ้องมองซากสัตว์ในมือด้วยความช็อคสุดขีด เขาอ้าปากค้างอยู่แบบนั้นเพราะกำลังทำตัวไม่ถูก จะบอกว่าเหมือนเมื่อกี๊สติหลุดออกจากตัวไปก็คงใช่ เพราะเขาจำอะไรไม่ได้สักอย่าง.. จริงๆก็จำได้แค่พอลางๆ

        “เฮ้” เสียงทักที่มาพร้อมสัมผัสที่หัวไหล่ เด็กน้อยสะดุ้งตัวโยนจนซากสัตว์ในมือตกลงสู่พื้นดิน หันหน้าไปหาเจ้าของมือที่วางอยู่บนไหล่ก่อนจะต้องตาค้างมากกว่าเดิม หากจะให้เขาเปรียบคนตรงหน้าเป็นเทพบุตรก็คงจะไม่เกินจริงเท่าไหร่นัก เครื่องหน้าสมบูรณ์แบบเสียจนน่าอิจฉา ผิวขาวซีดตัดกันดีกับเส้นผมสีดำที่ยุ่งไม่เป็นทรง ซึ่งมันไม่ได้ทำให้ชายตรงหน้ามีออร่าจับน้อยลงเลยสักนิด

        “เจ้าเกือบกลายเป็นอาหารของผีดูดเลือดนางนั้นแล้ว หากข้าไม่ผ่านมาเห็นพอดี สำนึกไว้ด้วย” เทเลนส์พยักหน้าจนผมสีแดงกรรมพันธุ์นั่นสั่นตามการเคลื่อนไหว เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป จะบอกว่ากำลังอึ้งกับเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ใช่ หรือจะอึ้งกับสิ่งที่อีกคนบอกมาก็ใช่เพราะเขาไม่คิดว่าจะได้เจอผีดูดเลือดตัวเป็นๆ หรือจะเป็นความเบ้าหน้าดีของอีกคนอันนี้ก็อาจจะใช่

        “เจ้าพูดไม่ได้หรอกหรือ”

        “อ..เอ่อ ได้ พูดได้ครับ” ตอบเสียงตะกุกตะกักเพราะกำลังสติหลุด และเมื่อดึงมันกลับมาได้เทเลนส์ก็พบว่าตัวเองกำลังเล่นซนไม่ทำตามที่มาดามสั่ง เพราะเขาเข้ามาในป่านั่นแล้ว..

        “นามของเจ้าล่ะ” เทเลนส์เลิกคิ้วขึ้น ชายคนนี้พูดว่าอะไรนะ นามงั้นหรอ? ไม่ทราบว่าหลุดมาจากยุคสมัยไหนกัน..

        “เทเลนส์ครับ เอ่อ.. เทเลนส์ วอลเลน” เมื่อบอกชื่อตัวเองออกไปก็เหมือนจะรู้สึกเขินหน่อยๆแต่ไม่รู้ว่าเขินอะไร ยกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองพร้อมส่งยิ้มแห้งๆไปให้อีกคน ชายตรงหน้าของผมทำเพียงแค่นหัวเราะพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่เหมือนกับเทพบุตรไม่มีผิด

        “แล้วคุณเป็นใครหรอครับ? เอ่อ หมายถึงชื่อของคุณ”

        “ข้าคิดว่าเจ้าจักรู้ตัวตนของข้าเสียอีก” เขาพูดประโยคแปลกๆออกมา ก็คนเพิ่งเคยกันครั้งแรกจะไปรู้ชื่ออีกฝ่ายได้ยังไงกัน

        “ครับ?”

        “นามของข้าคือเจค เจค โฟลว์เบียร์” เหมือนกับโลกทั้งโลกหยุดหมุน ชื่อนี้เหมือนผมจะเคยได้ยินมันมาก่อนแต่ดันจำไม่ได้..

        “เจ้าไม่คิดว่ามันคุ้นๆบ้างหรือ” อีกคนถามพร้อมยกมือไล้ไปตามโครงหน้าของผม เชยคางขึ้นแล้วเอ่ยชิดใบหูด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย จะว่าคุ้นก็คุ้นนั่นแหละแต่มันนึกไม่ออกให้ทำไง..

        “งั้นหรอกหรือ.. เจ้าคงนึกไม่ออกสินะ” ผมเบิกตากว้าง เหมือนเขาอ่านความคิดของผมมออกอย่างนั้นแหละ แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้ไง นอกจากว่าเขาจะไม่ใช่คนน่ะนะ

 

 

        มองอีกคนที่ทำท่าคิดอะไรคนเดียวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ จะว่าอ่านความคิดได้ก็ไม่เชิง คงต้องเรียกว่ามองออกจนทะลุปรุโปร่งจะชัดเจนมากกว่า ก็เห็นมาตั้งแต่เกิด.. ไม่สิ เห็นมาตั้งแต่อดีตกาลแล้วต่างหาก

        “แต่ข้าจำเจ้าได้..ไม่เคยลืม” ว่าจบก็ไล้จมูกสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆจากอีกคนที่ยังคง

น่าหลงใหลเช่นเดิม.. ถึงแม้กาลเวลาจักผ่านไปนานมากเท่าใด โลกาจักพัฒนาไปมากโข ผู้คนมากมายจักล้มตายแล้วเกิดขึ้นใหม่หรือใครหลายๆคนที่ลืมเรื่องราวของข้าไป แต่เธอผู้นี้กลับยังคงเดิม ยังเป็นคนคนเดิม..

 

        ..คนที่เปรียบเสมือนครึ่งชีวิตของข้า

 

 






 




[TALK]

 

มาเสิร์ฟค้าบบบบบ

 

เรื่องคุณผีดูดเลือดเราอ้างอิงจากตำนานของออก้า(Dearg Due แวมไพร์สาวอาภัพรัก)นะคะ ใครสนใจเพิ่มเติมก็ไปหาอ่านกันได้เน๊าะ แต่อันนี้เราแอบปรับแต่งนิดหน่อยเด้อทุกคน อย่าซีเรียสเด้อ บักแค่มีจินตนาการล้ำเลิศส์555

 

คือคิดว่าจะเขียนให้จบในพาร์ทนี้แต่ทุกคน เราหยุดเขียนไม่ได้เด้อ5555 เหมือนเขียนไปเรื่อยๆแล้วหลุดไปอีกโลกงี้ แต่ตอนหน้าอาจจะจบแล้วเด้อ ปริศนาอะไรก็ปล่อยมันไปนะคะ กร๊ากกกกก ไม่แก้ให้หรอกปล่อยงง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #58 ammiechen (@ammiechen) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 16:44
    เขินนนนน เรือผีที่ดี 
    #58
    0
  2. #45 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 17:28
    ชอบเนื้อเรืรองแบบนี้จังเลย
    เจคมี เสน่่ห์อ่าาาา
    #45
    0