[SF/OS] NCT's Cafe ¦ Minle Sungle Jaeyong Dotae Yutae ¦

ตอนที่ 23 : [SF เรือผี] Noyong - Prince Red Hood (1/?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    11 มี.ค. 61



Title - Prince Red Hood

Paring – Jeno X Taeyong

Note - เทเลนส์ : แทยง , เจค : เจโน่ ปล. เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นทั้งหมดนะคะ ทั้งตำนาน ชื่อตัวละคร ป่า หรือคำสาปในเรื่อง ไม่ได้อ้างอิงภาพยนต์หรือนวนิยายเรื่องใดทั้งสิ้น แต่ถ้าไปซ้ำกับใครก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ .กราบ



 







        "เทเลนส์! บลูเบอร์รี่หายไปไหนหมด? นายคงไม่ได้แอบกินมันเข้าไปใช่ใหม?" เสียงหวานของมาดามธีเซียน่าเอ่ยกับผม ผมยิ้มแห้งกลับไปให้ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ


        "โอเคจะ งั้นช่วยไปเก็บมาเพิ่มให้หน่อยนะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เรื่องที่บลูเบอร์รี่มักจะหมดไวกว่าผลไม้อื่นๆมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วตั้งแต่เธอรับเด็กคนนี้มาเลี้ยงดู เธอได้เจอกับเทเลนส์เมื่อเจ็ดปีที่แล้วตอนนั้นเทเลนส์เป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆที่มีหน้าตาเหมือนลูกแมวดูน่าถนุถนอมแถมยังกำพร้าทั้งพ่อและแม่ ทำให้เธออดสงสารไม่ได้จึงรับมาเป็นลูกบุญธรรมแต่ตอนนี้กลับน่าตีเสียมากกว่าเพราะว่าชอบทำอะไรแหกกฎอยู่บ่อยครั้ง เรียกว่าตอนเด็กๆเป็นแมวน้อยแต่โตมาเป็นแมวซนๆ


        "ขอโทษนะฮะมาดาม ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ!" เด็กหนุ่มพูดด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงพร้อมกับหยิบตระกร้าสานไปหนึ่งใบ  "เอาแต่สีน้ำเงินนะแล้วก็ ..อย่าไปเล่นซนแถวป่าทางตะวันออกนะ เทเลนส์" มาดามเอ่ยเตือนผมด้วยเสียงขู่ๆ


        "ครับ มาดาม! ว่าจบก็เดินออกมาด้วยความร่าเริง ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วที่เด็กๆในหมู่บ้านมักถูกสั่งห้ามจากผู้ใหญ่ไม่ให้เข้าไปใกล้ป่าทางตะวันออก เพราะเชื่อว่ามีเจ้าชายฮู้ดแดงอาศัยอยู่ในป่านั่น แล้วเขาคือใครน่ะหรอ? ผมก็ไม่รู้หรอกมีแต่เรื่องเล่าที่เล่ากันปากต่อปากมาตั้งแต่โบราณเท่านั้นแหละแต่ผมจะเล่าให้ฟังแล้วกันนะ


 


        'ย้อนไปเมื่อสามร้อยปีที่แล้ว ลูกชายคนเล็กของพระราชาแห่งเมืองเรดเวลที่ไม่มีใครเคยเห็นหน้าคร่าตามาก่อน เว้นแต่คนที่อยู่ในปราสาท ทุกวันจะมีเสียงเล่าอ้างลือชาว่าพระพักต์ของท่านนั้นช่างงดงามเสียจนทูตสวรรค์ยังอาย แต่แล้วในคืนหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เมื่อมีชายในผ้าคลุมสีขาวไล่อาละวาดเข่นฆ่าผู้คนจนทั้งเมืองและเสื้อคลุมของชายคนนั้นถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉานของเลือดเป็นเหตุให้ชาวบ้านเรียกเขาว่าเจ้าชายฮู้ดแดง เขาหนีไปทางป่าตะวันออกและไม่มีใครพบเห็นชายคนนั้นอีกเลยพร้อมๆกับที่ลูกชายคนเล็กของพระราชาก็ได้หายตัวไปเช่นกัน ทำให้ชาวบ้านเชื่อว่าเหตุการณ์สะเทือนขวัญนั่นเป็นฝีมือของเจ้าชายเจค โฟลว์เบียร์ เจ้าชายแห่งเมืองที่คลั่งไคล้สีแดงผู้ถูกราษฎรลืมเลือน และไม่มีใครรู้ว่าเขาทำไปเพราะอะไร'


 


        เมืองเรดเวลคือเมืองที่ผมอาศัยอยู่ตอนนี้ มาดามเล่าว่าเมื่อก่อนทั้งเมืองเต็มไปด้วยสีแดงเพราะชาวบ้านเชื่อว่าสีแดงนั้นเป็นสีของความมั่งคั่งแต่ตอนนี้ในเมืองไม่มีสีแดงเลยสักนิด แถมเด็กรุ่นหลังยังไม่ค่อยมีใครรู้ว่าสีแดงเป็นยังไงรวมถึงผมด้วยเพราะมันทำให้ชาวบ้านนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นแต่ผมคิดว่าความจริงแล้วมันอาจไม่ได้เกี่ยวที่สีหรอกมันเกี่ยวข้องทางจิตใจเสียมากกว่าน่ะนะ


        ผมเดินออกมาทางประตูหน้าร้านขนมปังของมาดาม ผู้คนในเมืองที่กำลังเลือกซื้อของกันด้วยรอยยิ้มทำให้ผมคิดว่าเจ้าชายฮู้ดแดงจะทำแบบนั้นไปทำไมกัน ตลอดทางที่ผมเดินไปมักจะเจอคนรู้จักเสมอๆอันที่จริงก็เป็นลูกค้าของมาดามเสียส่วนมาก ผมเดินฮัมเพลงเบาๆหลังจากที่ออกมานอกเขตเมืองแล้ว เห็นรั้วผลไม้อยู่ไกลๆ แต่ถึงจะบอกว่าเป็นรั้วผลไม้แต่มันก็มีแค่บลูเบอร์รี่เท่านั้นแหละ รั้วดังกล่าวถูกปลูกล้อมรอบตัวเมืองไว้เปรียบเสมือนกำแพงที่ปกป้องผู้คนเพราะเจ้าชายฮู้ดแดงเกลียดผลบลูเบอร์รี่เข้าไส้ จากคำบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ แต่ผมว่ามันก็อร่อยดีนะ ทำไมเขาถึงไม่ชอบกัน


        เทเลนส์เดินเข้าไปใกล้ๆรั้วผลไม้ก่อนที่จะรู้สึกถึงแรงสั่นเบาๆจากพุ่มไม้ข้างๆ  เป็นธรรมชาติที่จะต้องหันไปมองอยู่แล้ว สัตว์ตัวเล็กสีขาว ขนฟูๆ ที่มนุษย์เรียกกันว่ากระต่าย แต่ดวงตาของมันกลับเป็นสีประหลาดๆที่ผมไม่เคยเจอ แต่มันกลับดูน่ากลัว


        “เอ๋...”  เขาจะไม่อะไรเลยถ้าเกิดเจ้ากระต่ายน้อยตัวนั้นไม่ได้ผูกโบว์เล็กๆไว้ที่หาง จริงๆแล้วเทเลนส์ก็เคยเลี้ยงกระต่ายอยู่ตัวหนึ่ง มันชื่อว่าเจ้าไวท์เพราะมีขนสีขาวๆแถมยังนุ่มนิ่มมากๆ  และเพราะตอนเด็กๆนั้นเขาเป็นคนขี้หวงสุดๆจึงหาอะไรบางอย่างมาใส่ให้เจ้าไวท์และมันก็คือโบว์เล็กๆที่ผูกไว้ที่หางนั่นแหละ!


        “ไวท์.. นั่นไวท์หรอ? นี่เทเลนส์เองนะ”  เด็กน้อยวางตะกร้าสานไว้บนพื้นก่อนจะเดินเข้าไปหาเจ้ากระต่ายโดยที่ไม่ฉุกคิดสักนิด  ยื่นมือไปหวังจะลูบหัวแต่เจ้าไวท์กลับวิ่งหายไปหลังกำแพงผลไม้เสียได้ เทเลนส์ร้องโอดครวญออกมาเบาๆพร้อมกับก้มลงจนหน้าแทบแนบไปกับพื้นดิน สายตามองรอดผ่านรูเล็กๆที่เจ้าไวท์วิ่งหายไปเมื่อครู่ ภาพป่าธรรมดาปรากฎสู่สายตาของเด็กน้อย เทเลนส์ลังเลว่าจะตามไวท์เข้าไปหรือจะเก็บบลูเบอร์รี่ให้เสร็จแล้วกลับไปหามาดามดี  แต่แล้วความซนก็ชนะทุกสิ่ง เทเลนส์แหวกรูนั่นให้ใหญ่พอที่ตนจะเข้าไปได้


        เสียงกรอบแกรบของใบไม้ดังขึ้นพร้อมร่างของเด็กน้อยที่โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ขนาดใหญ่ สายตาสอดส่องหาเจ้ากระต่ายสีขาวตัวต้นเหตุที่ทำให้ต้องเข้ามาในป่านี่ จู่ๆสายตาของเทเลนส์ก็เห็นการเคลื่นไหวน้อยๆมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ลึกเข้าไปอีก


        “ฮึ่ย เจ้าไวท์ออกมาหาเทเลนส์เดี๋ยวนี้เลยนะ!


 


      และดูเหมือนว่าเทเลนส์จะซนมากจริงๆ เพราะเด็กน้อยดันลืมฉุกคิดว่าเจ้าไวท์ได้ตายไปนานมากแล้ว..


 


 

 

[TALK]

 

ดีค่า เรากลับมาแล้วหลังจากที่ไม่ได้อัพมานานมากถึงมากที่สุด55555

กลับมาคราวนี้พาเรือผีมาหาค่ะ  สารภาพว่าเขียนไว้นานแล้วแต่ยังไม่จบเลย แงงงงงงงง หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ ไม่รู้เหมือนกันว่าแนวนวนิยายแบบนี้จะชอบกันมั้ย แต่เทมชอบค่า ชอบอะไรแฟนตาซีแบบนี้5555555

 

ยังไงก็ขอฟีดแบคด้วยนะคะ แฮร่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #57 ammiechen (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 16:39
    แฟนตาซีมากค่าาาา แต่แอบลุ้นนะเนี่ย เจคจะทำไรน้องป่าว
    #57
    0
  2. #44 DargonB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 17:24
    แงง เทเลนส์จะเป็นอะไรไม๊ อย่าทำน้องนะเจค,__,
    #44
    0
  3. #43 natyadabeam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 15:19
    เจคคคคคค อย่าทำอัลไลเทเลนส์;-;
    #43
    0