[SF/OS] NCT's Cafe ¦ Minle Sungle Jaeyong Dotae Yutae ¦

ตอนที่ 2 : [SF] Dotae - If

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,032
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    26 มี.ค. 61


      































     'ซ่า... ซ่า...'





        หงุดหงิด


        ตอนนี้โดยองกำลังหงุดหงิด



        มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะพบว่า ตอนนี้แค่ตีสี่กว่าๆเท่านั้น แต่เสียงน้ำไหลที่ได้ยินมันมาจากไหน ห้องข้างๆหรอ? ไม่มีทางอ่ะ ห้องของโดยองอยู่ห้องสุดท้ายของชั้นนี้ ส่วนอีกข้างก็ว่างอยู่ ถ้าจะมีเสียงล่ะก็ คงมีคนเข้ามาใหม่..


        เข้าใหม่หรอ


        รึว่าจะใช่นะ?


        ไม่ปล่อยให้สงสัย ร่างโปร่งลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะคว้าเอาเสื้อกันหนาวที่พาดอยู่หัวเตียงขึ้นมาใส่แล้วเปิดประตูออกนอกห้องทันที พอเปิดออกมาโดยองก็มายืนคว้างอยู่หน้าห้อง '0107' ไม่ใช่ไม่กล้า แต่ถ้าเคาะไปแล้วไม่มีคนอยู่ หรือถ้ามี แล้วเจ้าของห้องนอนอยู่ นั่นแปลว่าโดยองมารบกวนเวลาพักผ่อนแน่ๆ แต่มันมีเสียงน้ำมาจากห้องนี้ แปลว่าอาจจะตื่นแล้ว

        หรือเสียงน้ำมาจากห้องของเขาเอง?

        จะกลับไปดูดีมั้ยนะ

        อืม ไปดูให้แน่ใจก่อนดีกว่า




        'แกร็ก...'


        ในจังหวะที่ร่างโปร่งกำลังหันหลังกลับห้องตัวเอง เสียงประตูก็ดังขึ้นก่อนที่ร่างเล็กๆของเจ้าของห้องจะออกมา

        "อ๊ะ.."

        เสียงอุทานเบาๆจากคนตัวเล็กทำให้โดยองหันหน้ากลับไปดู ทั้งสองสบตากันก่อนจะเป็นอีกฝ่ายที่หลบสายตาก่อน

        "เอ่อ... ผมทำเสียงดังรบกวนรึเปล่าครับ?"

        คนตัวเล็กเอ่ยถาม อ่า.. เขาจะตอบว่าอะไรดีล่ะ ตอบว่าใช่หรอ? ไม่มีทางอ่ะ ถ้าพูดแบบนั้นไป คงได้เห็นท่าทางแมวหงอยแน่ๆ แต่เขาเนี่ย คนเพิ่งเจอกันก็เอาไปเปรียบกับสัตว์ซะแล้ว เสียมารยาทชะมัด

        "คือ.. ผม ผมกำลังจะไปออกกำลังกายน่ะครับ.."

        ใช่ เขากำลังจะไปออกกำลังกาย ตอนตีสี่เนี่ยแหละ ขอทำตัวขยันสักวันแล้วกัน

        "จริงหรอครับ!? เอ่อ ขอโทษครับ คือผมตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะครับ นี่ผมก็กำลังจะไปออกกำลังกายเหมือนกัน ไปด้วยกันนะครับ"


        และเขา..







        ... ตอบตกลง










        "โดยองมาวิ่งบ่อยมั้ย"

        พี่แทยงเอ่ยถาม ใช่ ผมต้องเรียกเขาว่าพี่ เพราะเราอายุห่างกันอยู่ประมาณห้าปี ผมเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ พี่แทยงเป็นนักศึกษาคณะครุศาสตร์ วันนี้จะต้องไปฝึกสอนที่โรงเรียนของผม และผมรู้สึกดีใจแปลกๆ

        "อ่า.. ไม่บ่อยหรอกครับ เรียกว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่แรกในรอบปีจะดีกว่า"

        "แต่ทำไมตัวสูงจัง เด็กสมัยนี้โตเร็วอ่ะ พี่นี่ดูเตี้ยไปเลย"

        คนตัวเล็กบ่นงุ้งงิ้งกับตัวเอง ปากบางเบะอย่างขัดใจ คงจริงนั่นแหละ พี่แทยงถ้ามายืนเทียบกับผมสูงแค่ติ่งหูเอง แถมหน้าเด็กมาก น่ารักมากด้วย เห็นทีแรกคิดว่าอายุไล่เลี่ยกัน ที่ไหนได้ เขาจะเป็นอาจารย์ของผมในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

        "แล้วโดยองคิดจะเรียนคณะอะไรหรอ?"

        เมื่อเราหยุดพัก พี่แทยงก็เอ่ยถามขึ้นมาอีก มันเป็นแบบนี้มาสักพัก ถ้าเป็นปกติเขาคงตวาดกลับไปว่ารำคาญ แต่พอเป็นแทยงเขาคิดว่ามันก็ไม่ได้เสียหายอะไร

        "อืม.. ผมคิดว่าอาจจะเป็นแพทย์น่ะครับ"

        "เห.. โดยองต้องเรียนเก่งแน่ๆอ่ะ"

        พี่แทยงทำตาเป็นประกาย มันดูเหมือนลูกแมวที่หิวมากๆแล้วจู่ๆก็มีถาดนมมาวางตรงหน้า อืม ปฏิเสธไม่ได้เลย ว่าท่าทางแบบนั้นมันน่ารัก

        "แล้วทำไมถึงเลือกเรียนแพทย์อ่ะ"

       "ผมชอบความเงียบน่ะครับ"

        เมื่อเห็นอีกคนทำหน้าไม่เข้าใจ แถมยังพูดเบาๆกับตัวเองประมาณว่า 'มันเกี่ยวอะไรกับแพทย์อ่ะ.. ทำไมเด็กสมัยนี้เข้าใจยากจัง..' ผมเลยหลุดขำออกมาน้อยๆ กับท่าทางน่ารักๆนั่น ก่อนจะเริ่มอธิบายให้ฟัง

        "คือผมคิดว่าคณะแพทย์น่าจะเป็นคณะที่สงบที่สุดแล้วน่ะครับ.. คือ หมายถึงต้องอ่านหนังสือเยอะอะไรแบบนั้น แล้วก็ครอบครัวอยากให้เรียนสายนี้ด้วยน่ะครับ"

        ผมแอบเห็นพี่แทยงร้อง 'อ๋อ..' เบาๆ ด้วยแหละ น่ารักอีกแล้ว

        "ถ้าเรื่องครอบครัวอ่ะพี่พอเข้าใจ แต่เรื่องที่คณะแพทย์เงียบเนี่ย ขอปฏิเสธเลย ไม่เงียบสักนิด น่ารำคาญกว่าพวกวิศวะอีกจะบอกให้นะ เจ้าพวกนั้นวันๆอ่านแต่หนังสือก็จริง แต่หน้าม่อมาก เพื่อนพี่ที่เรียนคณะนั้นโดนแซวทุกวันเลยอ่ะ ถ้าโดยองไปเรียนละก็ อย่าเป็นแบบนั้นนะ"

        พี่แทยงบ่นยาวพร้อมแสดงท่าทางให้ดูด้วยเหมือนเด็กๆเลย ผมพยักหน้ารับก่อนที่พวกเราจะเดินกลับเข้าคอนโด ตอนนี้หกโมงกว่าๆแล้ว คงต้องรีบไปอาบน้ำเตรียมตัวไปเรียนแล้วล่ะ



        แล้วนี่ผมชมอีกคนว่าน่ารักไปกี่รอบแล้วนะ...







        "วันนี้เป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรก และจะเป็นภาคเรียนสุดท้ายของพวกเธอที่จะต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ........"

        ผมนั่งฟังอาจารย์พูดไปเรื่อยๆแบบง่วงๆ จนท่านบอกว่าจะมีครูฝึกสอนมาดูแลห้องด้วยนั่นแหละถึงได้ตื่นเต็มตา เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่ไปทั่วห้อง หัวข้อบทสนทนาก็คงเป็นเรื่องของอาจารย์ฝึกสอนนั่นแหละ

        "เอาล่ะ เข้ามาได้ ส่วนพวกเธอ... ถ้าไม่ฟังเขาพูดล่ะก็ ฉันจะให้ ร. วิชาคณิตศาสตร์ ทุก-คน!"

        แค่นั้นทั้งห้องก็เงียบกริบเหมือนป่าช้า ใครๆก็รู้ว่าอาจารย์พูดแล้วทำจริง

        "เชิญจ้ะ"

        อาจารย์หันไปพูดกับคนที่อยู่หลังประตู ก่อนที่พี่แทยงจะเดินเข้ามาพร้อมเอกสารมากมายในอ้อมแขน และสิ่งที่แปลกไปก็คงเป็นแว่นตาทรงคุณพ่อที่สวมอยู่นั่นแหละ แต่ถึงแม้มันจะเชยหรือล้าสมัยแค่ใหน แต่พอมาอยู่บนใบหน้าของพี่แทยง มันกลับขับให้อีกคนดูน่ารักยิ่งกว่าเดิมซะอีก

       "สวัสดีครับ ผมลี แทยง ครับ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ"

        พี่แทยง เอ.. หรือจะเป็นอาจารย์แทยงดีล่ะ? อืม.. แต่เรียกแบบใหนก็เหมือนกันนั่นล่ะ สรุปแล้วพี่แทยงก็โค้งให้พวกผมเล็กน้อย แล้วในจังหวะนั้นเอง นิ้วบางๆของพี่แทยงก็ถูกยกขึ้นมาดันแว่นที่ทำท่าจะหล่นขึ้น ก่อนจะส่งยิ้มน่ารักๆมาให้ แล้วผมก็ต้องหงุดหงิดเมื่ออยู่ดีๆ เพื่อนในห้องก็...




       'ฝากตัวแล้วฝากหัวใจด้วยมั้ยครับอาจารย์แทยง วิ้ววววววว'

        'ผมคิดว่าคนใส่แว่นจะน่าเกลียดซะอีก แต่ทำไมเป็นอาจารย์แล้ว มันน่ารับไปเลี้ยงดูจังเลยครับ ฮิ้ววววววว'

        และบลาๆๆ




        "ถ้าอาจารย์ฝากหัวใจด้วยอาจารย์คงตายพอดี ส่วนเรื่องรับไปเลี้ยงนี่ มีเงินมากพอแล้วมาบอกอาจารย์นะครับ ฮ่าๆ"

        ยังจะมีการไปรับมุกพวกมันอีก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าพี่แทยงน่ะ






        ....น่ารับไปเลี้ยงจริงๆ




        "อืม....คาบนี้อาจารย์จะยังไม่สอนอะไรมากแล้วกัน มาทำความรู้จักกันดีกว่าเน๊าะ? งั้นนน.. มีใครอยากถามอะไรมั้ยครับ?"

        จบคำถามนั้น นักเรียนเกือบทั้งห้องก็พร้อมใจกันยกมือขึ้นมา เหมือนมีอะไรมากมายที่อยากรู้

        "โห.. เรื่องเรียนหรือเรื่องอะไรเนี่ย ฮ่าๆ ถ้าเป็นแบบนี้อาจารย์ขอเลดี้เฟิร์สนะครับ งั้นคนสวยตรงนั้นล่ะกัน ถามมาเลยครับ"

        ว่าจบก็ยิ้มให้อีกรอบ แอบได้ยินเสียงผู้หญิงบางส่วนหันไปกรี๊ดกันด้วยประมาณว่า..




        'ฮือออ หล่อแล้วยังสุภาพบุรุษ ชั้นรู้สึกหายใจติดขัด'

        'ถ้าอาจารย์ขัดสนเรื่องเงิน ชั้นก็พร้อมที่จะขายไตเพื่อเปย์อ่ะ กรี๊ดด'

        'รอยยิ้มโคตรสดใส เหมือนบ้านผลิตหลอดไฟแอลอีดี รู้สึกตาพร่ามัวมากค่ะซิส'



        บลาๆๆ ก็รู้ว่าพี่แทยงหน้าตาดี นิสัยน่ารัก แต่บางทีก็หวงอ่ะ..

        เดี๋ยวนะ..





        แล้วทำไมผมต้องหวงด้วย!



















[Talkkkk]


ได้พล๊อตมาแบบงงๆ

เขียนแบบงงๆ

แล้วก็จบแบบงงๆ55

        เรื่องนี้คิดว่าจะเขียนให้ดูละมุนอะไรแบบนั้น แต่ชั้นไม่ถนัดแนวแบบนั้นเลยอ่ะ555 กากแนวพาสเทลโรแมนติก เพราะส่วนมากเน้นแนวเข้าคุก(?) กินเด็ก(?) ปยอ(?) บ้าๆบอๆ(?) และผิดศีลธรรม55555

        ยังไงก็เม้นติชมกันได้เลยน้าาาา แต่อย่าขอให้เขียนแนวโรแมนติกละมุนละไมอบอุ่นหัวใจเป็นพอ...



      นะคะ55555555 เพราะทุกคนคงสัมผัสได้ถึงความงงๆในเนื้อเรื่องนั่นแหละ555 พอ แยก!







   #nCtCafe 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #40 BFern.SLW (@fern10exo-l) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 00:41
    ขี้หวงนะเราอ่ะ
    #40
    0
  2. #5 OxygenMark (@eternal-yunho) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 23:51
    อะไรกันมีหวงด้วนอ่ะ
    #5
    0
  3. #3 paanpanisa (@psehunisreal) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 23:48
    หวงทำไมหน้าคิมโดยองงงงงง
    #3
    0