[SF/OS] NCT's Cafe ¦ Minle Sungle Jaeyong Dotae Yutae ¦

ตอนที่ 10 : [HBD YUTA!] Yutae - พิจ๋า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    5 ธ.ค. 60





!!!HBD YUTA!!!

 

 

 

 

        "คือแร Wolf! เนกา Wolf! อาอู้ววว~ อาซารางแฮโย วู้หู้ววววว!" มันคือเพลงอะไร?

        "ปัลรี ปัลรี พิแฮ right เชอร์รี่ บัม ฟิลลิท ยัม~"แล้วมันคือภาษาอะไร?

        "อะ..อ้าว ไอ้ยู เป็นไรอ่ะ ทำไมทำหน้าเหมือนอมขี้?"เพิ่งระลึกได้หรอว่าควรสนใจกูด้วย?

        "อมขี้พ่*ง แล้วมึงร้องเพลงบ้าไรเนี่ย กูฟังไม่รู้เรื่อง"ไอ้เพื่อนตัวดีนามว่าเป้เบ้ปากก่อนจะตบไหล่ผมปุปุ มึงเป็นไร?

        "มึงนี่น่าสงสารนะยู ที่บ้านไฟฟ้าเข้าไม่ถึงอ่อ? ไม่รู้จักไง๊? EXO อ่ะ NCT อ่ะ" ใช่ ไม่รู้..

         "แล้วกูต้องรู้จักทุกคนบนโลกหรอ? ไอ้บ้าเกาหลี" ได้นิ้วกลางงามๆมาเชยชมก่อนที่มันจะเดินออกไปพร้อมหน้าตุ่ยๆของมัน

 

        "ไปหาผัวอ่อตุ่ย!"

 

        "เออ!!"

 

 

 

 

 

        อาจเป็นเพราะวันนี้เป็นวันหยุดจึงทำให้ผู้คนในตลาดนัดหลังหอของเขาเยอะเป็นพิเศษ และ... ใช่ ตอนนี้เขาโดนไอ้เพื่อนตุ่ยและผัวของมันลากออกมาเพราะถ้าปกติแล้วทุกคนจะไม่มีทางได้เห็นหน้า ยู หรือ ยูต นอกมหาลัยเด็ดขาด การเป็นเดือนมหาลัยปี 1 มันก็ไม่ได้ดีมากนักสำหรับเขาที่เป็นพวกรักสงบและโลกส่วนตัวสูงมันค่อนข้างน่ารำคาญในระดับหนึ่ง

 

        "ทำหน้าเหมือนอมขี้อ่ะยู มึงเป็นไร?"คนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มเอ่ยถาม เขาล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าในชีวิตไอ้เดือนมหาลัยเคยทำหน้าตาอย่างอื่นนอกจากอมขี้บ้างมั้ย หน้านิ่งชิ*หาย!

 

        "แล้วมึงอ่ะเป็นไร?"

 

        "กูเป็นอะไร?"

 

        "มึงอ่ะเป็นอะไรกับขี้มากมั้ย อะไรๆก็อมขี้อมขี้ หิวรึไง?"

 

        "สัดยู ด่าแฟนกูทำไม"เจย์ แฟนของไอ้หน้ากระต่ายพูดน้ำเสียงติดตลก ก่อนจะโดนงอนโดยไอ้หน้ากระต่ายคนเดิม เพิ่มเติมคือตอนนี้พวกมันสองตัว ....หายไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แล้วก็ทิ้งกูแบบนี้อ่ะนะ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอแช่งให้เลิกกัน!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      จึกๆ

 

 

        "พิจ๋า"เสียงเล็กๆดังขึ้นข้างหลัง ผมจึงหันไปตามเสียงเรียก เด็กน้อยตัวอวบหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้น เสื้อยืดสีขาวและหมวกสีแดงใบเล็กพร้อมกระเป๋าเป้อีกหนึ่งใบ เด็กคนนั้นสูงแค่เอวของเขาเท่านั้น ทำให้เขาต้องย่อตัวให้อยู่ในระดับเดียวกัน

        "พี่หรอ?"ชี้หน้าหล่อๆของตัวเอง เด็กน้อยพยักหน้าจนหมวกแทบหลุด

 

        "พิจ๋า"

 

        "ครับ?"

 

        "อื้อ! พิจ๋าตะหนูหิว ตะหนูจะกิงข้าว!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        เพราะอย่างนั้นจึงจบด้วยการแวะร้านข้าวต้มหน้าหอ

 

        "นี่..."ยูเอ่ยขึ้นเบาๆ หลังจากนั่งมองเจ้าก้อนกินข้าวอยู่พักใหญ่ ไม่อยากจะเชื่อหรอก ว่าเด็กตัวแค่นี้จะกินข้าวต้มไปสามชามแล้ว อึ้งมั้ยล่ะ?

        "หาาา พิจ๋ามีไย"เจ้าก้อนเงยหน้าขึ้นมามองตาแป๋วพร้อมเอียงคอแบบคาวาอี้มากๆ ยอมรับว่าใจสั่น คนจริงพอ

        "หนูชื่อว่าอะไรครับ? อายุ่เท่าไหร่? แล้วพ่อแม่หนูล่ะหายไปใหน?"เจ้าเด็กน้อยทำท่านึกอยู่สักพักก่อนจะร้อง'อ๋อ..'ออกมาเบาๆ ดูน่ารักไม่หยอก

 

        "ตะหนูชื่อตะหนู อายุเก้าขวด แดดดี๊กับคุงมี๊ไปชิคาโก้ แดดดี๊ของตะหนูชื่อจ้อนอ่ะ แดดดี๊บอกว่า ให้ตะหนูมาอยู่กับพี่จ๋าก่อง เพราะแดดดี๊กับคุงมี๊ไม่ว่าง"เด็กก้อนเล่ามาเป็นฉากๆ โอเค.. พอจะรู้แล้วว่าพ่อแม่ของเด็กคนนี้คือใคร

 

        "อ่อ.."

 

        "แล้วพิจ๋าชื่ออะไย"

 

        "พี่ชื่อยูครับ"ยูตอบก่อนจะยิ้มอบอุ่นแบบที่หาได้ยากมาก แม้กระทั่งคนในครอบครัวยังไม่มีโอกาสนั้นเลย แล็วเด็กนี่ทำไมถึงทำให้เค้ายิ้มได้ก็ไม่รู้ บ้าจริง!

        "พิจ๋าชื่อยูหยอ? งั้นตะหนูเรียกพิจ๋าว่าพิยูจ๋าได้มั้ยอ่า._.?"นิ้วน้อยๆจิ้มอยู่ที่แก้มอวบพร้อมเอียงคออย่างน่ารัก ยูเกือบจะจับเจ้าก้อนตรงหน้ามาฟัดซะแล้วติดที่ว่าเขายังพอมีสติอยู่อ่ะนะ

        "อ่า... ได้สิ แล้วหนูอิ่มหรือยังคะ?"ปกติพูดคะขาซะที่ไหน แต่กับเจ้าก้อนเนี่ยจะให้พูดแบบปกติมันก็แสลงปากแปลกๆ พูดคะขาแบบนี้ดูเข้ากับไอ้ก้อนมากกว่าอีก จริงๆนะ

        "เอ๋..? ตะหนูอิ่มแย้ว แต่ว่าทำไมพิยูจ๋าถึงพูดคะขากับตะหนูอ่า เค้าเอาไว้พูดกับพี่สาวไม่ใช่หยอ?"ผมหลุดขำเบาๆ ไอ้พี่จ้อนเลี้ยงลูกยังไงให้น่ารักแบบนี้ห๊ะ? ไม่เห็นเหมือนพ่อมันเลยสงสัยได้พี่แต้วมาเยอะ

 

        "เพราะหนูน่ารักค่ะ"..ไอ้ก้อน

 

        "ไม่เอา ตะหนูเป็งปู้จาย ตะหนูต้องหล่อฉิ!"ให้ตายเถอะ ท่าทางการบึนปากกับถลึงตาใส่แบบนั้นมันไม่น่ากลัวเลยสักนิด เหมือนแมวขู่อ่ะ

        "ค่ะ หล่อก็หล่อ ถ้าอย่างนั้นหนูก็ต้องไปนอนกับพี่ยูจ๋าใช่มั้ยคะ?"ยูถามลองเชิง ถ้าเกิดเค้าพาไอ้ก้อนไปที่หอแล้วจู่ๆนางเกิดบอกว่ามีห้องที่ไอ้พี่จ้อนจองให้แล้ว หรือไม่ก็แค่ฝากให้ดูตอนกลางวันแต่ตอนกลางคืนมีพี่เลี้ยงแล้ว หน้าแตกละเอียดเลยนะนั่น..

 

        "อื้อ!"

 

        โอเค คำตอบเป็นที่น่าพอใจ..

 

 

 

 

 

 

 

        "โหหหหห ทะไมห้องพิยูจ๋ามีคุงแมวเต็มไปหมดเยยยยย"เอ.. เค้าบอกไปรึยังนะ ว่าเค้าเป็นทาสแมวแต่แพ้ขนแมว... เลยเอาตุ๊กตาแมวมาแทน แล้วดูไอ้ก้อนก็ตื่นเต้นไม่น้อย วิ่งเข้าไปคุยกับตัวนั้นทีตัวนี้ทีทำอย่างกับมันจะตอบกลับมา ..แต่มันก็น่ารักดี

 

        "หนูชอบหรอคะ"

 

        "ใช่! คุงแมวน่าลัก ตะหนูลักคุงแมว~"ตอบเสียงตื่นเต้นทั้งๆที่ไม่ได้หันหน้ามามอง อิจฉาตุ๊กตาแปลกๆ..

        "งั้นตอนนี้ตะหนูง่วงรึยังคะ"เมื่อเค้าหันไปมองนาฬิกา ก็พบว่าตอนนี้สามทุ่มกว่าๆแล้ว ถ้านอนดึกไอ้ก้อนอาจจะไม่สบายเอา

        "หงึ จิงด้วย ตะหนูเพิ่งคิดได้ว่าตะหนูง่วนนอง"อะไรคือการบอกว่าเพิ่งคิดได้ว่าง่วงนอนกัน น่ารักจริงๆเลย

        "งั้นตะหนูไปอาบน้ำก่อนมั้ยคะ?"ไอ้ก้อนพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะรีบหยิบของต่างๆออกมาจากเป้ของเจ้าตัว จัดวางทุกอย่างไว้บนพื้นแบบเป็นระเบียบ เลือกหยิบสิ่งที่จำเป็นไป แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำพร้อมล็อคประตูให้เสร็จสรรพ

 

 

โอ้โห.... อึ้งไปดิ

 

 

เด็กเก้าขวบมีระเบียบกว่ากูอีก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        เผลอหลับไปตอนไหนไม่ทราบ รู้สึกตัวก็ตอนที่ได้ยินเสียงกุกกักในครัว ผมเลยลุกจากโซฟาไปดูทันที

 

        คิดว่าเจออะไรครับ?

 

        เจอก้อน?

 

        อืม ..ถูก

 

 

 

        แล้วเจออะไรอีก?

 

        .

 

        .

 

        .

 

        .

 

        เจอไอ้ก่อนเวฟข้าวอยู่ไง!!

 

        เด็กเก้าขวบเวฟข้าวเป็น! ผมนี่อ้าปากค้างเลยครับ ตอนเก้าขวบผมยังเป่ากบอยู่เลย!

 

 

 

        "พิยูจ๋า"

 

 

 

        "พิยูจ๋าาาา"

 

 

 

 

 

        "หงึ พิยูจ๋า!"

 

        "ห๊ะ!? อะไรคะ ตะหนูมีไร"ขอรวบรวมสติสักครู่ รู้สึกว่าพี่ยูคนเงียบเมื่อตอนต้นเรื่องกับตอนนี้จะแตกต่างกันมาก แป๊บนะ แป๊บเดียว เดี๋ยวพี่ยูคนคูลคนเดิมจะกลับมา

        "อ่ะ ตะหนูยู้ว่าพิยูจ๋ายัมไม่ได้กิงอะไยเยย ตะหนูให้น้า~"ยัดกล่องข้าวร้อนๆใส่มือให้เสร็จก็เดินเข้าห้องนอนไป ก่อนจะได้ยินเสียง ตุบ! ตามมาและ.."ฝังดีน้าคุงแมวววว ฝังดีน้าพิยูจ๋า ฝังดีน้าตัวเยา งื้อออ.." และมันก็ทำให้ผมรู้ว่า..

 

 

 

 

 

 

 

        ..การมีเด็กอยู่ใกล้ๆ ก็ไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่คิด แถมยังทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวย(?)อีกต่างหาก

 

 

 

 

 

 

THE END


 


 


 


 


 


[Talkkk]


 


เง้ยยยย เขียนเองล่ะหลงน้องแทยงเอง นึกสภาพน้องมาอ้อนใส่ แง้วววว เขิลลลล แต่ชั้นลืมไปชั้นอายุน้อยกว่าเขาเกือบสิบปีแต่การมโนและจินตนาการสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดนะคะ อิอิ


จริงๆเขียนไว้ตั้งแต่เดือนกันยาแล้วกระตือรือร้นมากพูดเลอออ คิดไว้ว่าจะลงตอนเที่ยงคืนของวันนี้แต่คิดขึ้นมาได้ว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า อมก.. เลยขอลงก่อนนาจา


 


สุดท้ายยยย เอนจอยรีดิ้งนะรีดเดอร์ ไอเลิฟยูเอเวอรี่ไทม์นะ????


 


#nCtCafe

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #12 P'lu N'hun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 12:27
    ตะหนูลูกกกก ทำไมน่ารักจังงงง
    #12
    0