(BTS X YOU) Secret ความลับปีศาจ

ตอนที่ 7 : คุณเป็นใคร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 มี.ค. 63

หลังจากที่ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาข้างล่างพอมาถึงก็พบว่ายุนกิอปป้ากำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่แล้ววันนี้เขาไม่ไปที่ร้านหรอ ฉันเดินไปนั่งข้างๆเขาแล้วเอ่ยถาม


"อปป้าวันนี้ไม่ไปที่ร้านหรอค่ะ"


"วันนี้หยุด"เขาตอบทั้งๆที่ไม่มองหน้าฉันเลย




(Youngi Part) 



 

ผมเห็นตั้งแต่เธอเดินลงมาแล้วแหละแต่ผมแจริงๆน่ะผมโกรธเธอที่เธอโดนไอ้พวกนั้นทำร้ายอะ ใช่ผมรู้เรื่องของเธอหมดแล้ว ถ้าเป็นไปตามที่พี่น้องผมพูดจริงๆนะต่อไปนี้ชีวิตเธอคงต้องอันตรายมากแน่ๆแต่ถึงยังไงผมก็ไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปแน่นอน



"อปป้าวันนี้ไม่ไปที่ร้านหรอค่ะ"เธอถามผมเพราะปกติทึกวันผมจะต้องไปเปิดร้านแต่ยกเว้นวันนี้และคงอีกหลายวัน


"วันนี้หยุด"ผมตอบเธอโดยไม่หันไปมองหน้าเธอคงจะรู้แล้วแหละว่าผมโกรธเธอก็ผมตั้งใจแสดงอาการให้เธอเห็นยังไละ


"อปป้าโกรธมีเรียหรอคะ"พอผมได้ยินแบบนั้นจึงหยุดทุกการกระทำแล้วหันไปมองเธอ


"ใช่อปป้าโกรธเธอมากๆทั้งเรื่องที่เธอไม่ได้เรียนไหนจะเรื่องที่หายตัวไปแล้วเรื่องที่เธอโดนพวกมันทำร้ายอีก!"ผมโกรธจนเผลอขึ้นเสียงใส่เธอ


"ข...ขอโทษค่ะ ฮึก"เธอเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงที่สั่นจนกือบจะร้องไห้ ผมที่เห็นแบบนั่นจึงดึงเธอมากอดไว้แล้วลูบผมเธอเบาๆ


"อปป้าขอโทษที่ขึ้นเสียงใส่นะยัยตัวเล็กโอ๋ๆไม่ร้องน่ะคับ"พอเธอได้ยินแบบนั้นยิ่งร้องไห้ใหญ่เลย


"อปป้ามีเรียขอโทษจริงๆนะอย่าโกรธมีเรียเลยนะค่ะ ฮึก~"


"โอเคๆ อปป้าหายโกรธก็ได้ยกเว้นแต่"ผมพูดพร้อมกับผละกอดออกจากเธอ


"แต่อะไรหรอคะ"เธอพูดพร้อมกับปาดน้ำตา


"เรื่องที่เธอนอนห้องเดียวกันกับไอ้จองกุก"ใช่เรื่องนี้ผมจะไม่ยอม


"ต่อไปนี้เธอต้องย้ายมานอนที่ห้องของอปป้าเข้าใจมั้ย"


"แต่..."


"ไม่มีแต่"ผมพูดขัดเธอขึ้นมาก่อน


"ก็ได้ค่ะ แต่อปป้าต้องพามีเรียไปเยี่ยมป้ามีอาได้มั้ยค่ะตอนนี้มีเรียคิดถึงป้ามีอามากๆเลย"เธอพูดพร้อมกับทำหน้าอ้อนๆ



10:40 น.



ตอนนี้ผมก็พาเธอมาเยี่ยมป้ามีอาแล้ว ตลอดทางที่ผ่านมาเธอเล่าให้ผมฟังเรื่องของเธอในระหว่างที่อยู่กับพวกพี่น้องของผมและรวมถึงจองกุกด้วย ดูจากที่เธอเล่ามาผมก็รู้ว่าจองกุกก็คงมีใจให้เธอบ้างแหละ และตอนนี้พวกเราก็มาถึงหอที่เธอเคยพักแล้ว พอรถจอดเธอก็รีบวิ่งขึ้นไปทันที


"อย่าวิ่งเร็วสิเดี๋ยวก็ล้มหรอก"ผมตะโกนบอกเธอเเต่เธอก็ไม่ตอบกลับอะไรเพียงแต่วิ่งต่อไป ผมก็ได้แต่เดินตามเธอไป แต่อยู่ๆผมก็ต้องตกใจเพราะเสียงกรี๊ดของเธอ


 

"กรี๊ด!!!!!!!"


"ยัยตัวเล็ก!!"ผมรีบวิ่งขึ้นไปทันทีที่ได้ยิน




(Maria Part) 





พออ้อนยุนกิอปป้าได้ฉันก็ดีใจมากๆเลยตั้งแต่ฉันย้ายออกไปก็ไม่เคยมาเยี่ยมป้ามีอาเลยและวันนี้แหละเราจะได้เจอกันสักที พอยุนกิอปป้าจอดรถเเล้วเรียยร้อยฉันก็รีบวิ่งขึ้นไปหาป้าทันที พอถึงห้องฉันก็เคาะประตูเรียกเขาสักพักแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับเลย และฉันจึงสังเกตเห็นว่าประตูไม่ได้ล็อคฉันจึงเปิดประตูเข้าไปแต่ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวขาเข้าไปก็ต้องกรี๊ดออกมา


"กรี๊ด!!!!!!"ฉันส่งเสียงร้องอย่างตกใจเพราะภาพที่เห็นตรงหน้าคือเป็นแขนคนข้างนึ่งที่มีบาดแผลและเต็มไปด้วยเลือด และมีหนอนที่กำลังเจาะเนื้อแขนเต็มไปหมด ทั้งข้าวของในห้องทุกอย่างกระจัดกระจายกันอยู่


"ยัยตัวเล็ก!!"ยุนกิเขากำลังเดินตามมาติดๆพอเขาได้ยินเสียงฉันก็รีบวิ่งเข้ามาทันที แต่พอมาถึงเขาถึงกับชะงักกับภาพตรงหน้า และไม่นานเขาก็เอามือมาปิดตาฉันก่อนจะดึงฉันไปกอดแล้วพาฉันเดินออกไป


ตอนนี้เราลงมานั่งอยู่โต๊ะข้างล่างของหอ ฉันก็นั่งเอาเเต่ร้องไห้เพราะถ้านั้นเป็นแขนของป้ามีอาจริงๆแสดงว่าตอนนี้เขา...ตายแล้วสิ ฉันคิดได้แบบนั้นก็ยิ่งร้องไห้ออกมา ส่วนยุนกิเห็นแบบนั้นจึงเข้ามากอดฉันไว้พร้อมกับลูบหัวเพื่อปลอบ


"ฮึก...อปป้าใครเป็นทำแบบนี้กับป้ามีอา ฮึก"ฉันพูดทั้งๆที่ยังกอดเขาไว้


"อย่าคิดอะไรมากแขนนั้นอาจไม่ใช่แขนของป้าก็ได้"เขาพยายามพูดปลอบฉัน


"เธอกินอะไรก่อนมั้ยเธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าแล้วน่ะ"เขาพูดพร้อมกัยผละกอดออก


"ก็ดี ค่ะ"ฉันตอบเขาจากนั้นเขาก็เดินออกไปซื้อ 


ตอนนี้ฉันจึงนั่งอยู่คนเดียวฉันนึกว่าใครกันนะที่กล้าทำแบบนี้แล้ว ตอนนี้ป้ามีอาจะเป็นยังไงแต่ตอนนี้ฉันรู้สึกแปลกๆรู้สึกเหมือนฉันไม่ได้นั่งอยู่คนเดียวฉันจึงหันหน้าไปมองรอบๆก็ไม่เห๋นมีใครเลย แล้วจู่ๆหน้าฉันก็เริ่มมืดขึ้นมาหูของฉันเริ่มไม่ได้ยินเสียงอะไรตาฉันเริ่มพร่ามัวและภาพสุดที่ฉันเห็นคือเป็นคนใส่ชุดสีดำที่ปกคลุมไปทั้งตัวและไม่นานภาพนั้นก็ตัดไป



ฉันลืมตาขึ้นมาด้วยความเย็นของอากาศฉันปรับสายตาให้ชัดขึ้นแล้วมองไปรอบๆตัวก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่หอพักฉันและก็ไม่ใช่บ้านของจองกุกแต่ไม่รู้ว่าเป็นที่ไหน รอบข้างฉันเต็มไปด้วยต้นไม้ที่ไร้ใบมีหมอกอ่อนๆปกคลุม 




"ที่นี่ที่ไหนแล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"ในหัวของฉันเต็มไปด้วยคำถามมากมายแต่ก็ไม่มีใครตอบฉันได้

ฉันจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปรอบๆพร้อมกับร้องขอความช่วยเหลือ


"ช่วยด้วยมีใครอยู่ในนี้มั้ยช่วยฉันที"ฉันร้องออกไปแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมา ฉันจึงเดินไปเรื่อยๆด้วยความกลัวและอากาศเริ่มเย็นขึ้นจึงทำให้ตัวของฉันเริ่มสั่นเล็กน้อย แล้วยุนกิละป่านนี้เขาจะเป็นยังไงถ้ากลับมาแล้วไม่เจอฉัน แต่สักพักก็มีเสียงพูดของใครก็ไม่รู้ดังขึ้น



"ว่าไงสาวน้อย  คัง มีเรีย " ฉันมองไปตามเสียงแต่ก็

ไม่เจอใครเลยนอกจากเงาสีดำ


"ค...คุณเป็นใครแล้วรู้จักชื่อฉันได้ยังไงกัน"ฉันเอ่ยถามเขาด้วยความกลัว


"หึ"เขาหัวเราะในลำคอแล้วจึงเอ่ยขึ้น"คนอย่างฉันนะหรอจะไม่รู้จักทายาทผู้ถอนคำสาป"เขาตอบฉันพร้อมกับเงาที่เริ่มเข้ามาใกล้ฉันขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความกลัวฉันจึงไม่ตอบอะไรเขานอกจากมองเขาอยู่อย่างนั้น


"ได้ข่าวว่าได้พวกบังทันปกป้องเธอหรอ จะว่าไปพวกนั้นก็ฝีมือไม่เลวนะ"เขาเอ่ยพร้อมกับเงาเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน


"ค....คุณ"ฉันพูดอะไรไม่ออกจริงๆตอนนี้ในหัวฉันมีแต่คำว่ากลัวเท่านั้น


"เธอคงอยากรู้มากสินะว่าฉันเป็นใครแล้วเกี่ยวอะไรกับเธอ เดี๋ยวฉันจะเล่าอะไรให้เธอฟังนะ"ฉันไม่ตอยอะไรเพียงเเต่รอฟังเขาเท่านั้น


"เธออยากมั้ยว่ามันเกิดอะไรกับพ่อแม่ของเธอ"พอฉันได้ยินแบบนั้นฉันจึงพยักหน้าเชิงเป็นการตอบว่าอยากรู้ อันที่จริงฉันไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพ่อแม่ของฉันเลยทั้งชีวิตฉันรู้แค่ว่าพวกเขาตายไปแล้ว แม้แต่หน้าตาฉันก็ไม่เคยเห็นเลย


"เธอคงพอจะรู้เรื่องของพวกบังทันบ้างแล้วละก็เป็นอย่างที่พวกนั้นเล่าให้เธอฟังนั้นแหละ ว่ามีปีศาจก็ต้องมีผู้ทำลายแต่น่าเสียดายเพราะตระกูลนี้ถูกฉันทำลายไปแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่ายังจะมีลูกสาวและก็พ่อที่ยังรอดมาได้ เธอนี่เก่งจริงๆเลยนะขนาดโดนแทงขนาดนั้นยังไม่เป็นอะไร จะว่าไปเธอก็สวยใช้ได้เลยนะแต่โทษที่ที่ฉันไม่หลงไหลอะไรในตัวเธอเลยนอกจาก"เขาหยุดพูดแล้วหันมามอง ฉน"ความบริสุทธิ์ขอบงเธอไง หึ "เขาพูดพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา


"แล้วพ่อแม่ฉันอยู่ที่ไหนคุณพอจะบอกฉันได้มั้ย"ฉันเอ่ยถามเพราะเขาน่าจะรู้ดีว่าพวกท่านอยู่ที่ไหน


"รู้สิ ทำไมฉันจะไม่รู้แต่ฉันว่าเราไม่คุยกันที่ปราสาทของฉันดีกว่านะดูท่าเธอคงจะหนาว"เขาพูดพร้อมกับที่เห็นสั่นตัวเริ่มสั่น แต่ฉันไม่ตอบอะไรจึงเดินตามเขาไป




ตัดมาที่บังทัน




(Youngi Part)  




หลังจากที่ผมปลอบเธอที่กำลังร้องไห้อยู่ จึงนึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้ว่าเธอยังไท่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าผมจึงเดินออกไปซื้อข้าวมาให้แต่พอกลับมาผมก็ไม่เจอเธอนั่งอยู่ ผมร้องเรียกชื่อเธอแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมานอกจาก เลือดตรงที่เธอนั่งมันไม่มากแต่ก็พอทำให้ผมรู้ว่าเป็นใครที่พาตัวเธอไป คิดได้แบบนั้นผมจึงรีบกลับไปที่บ้านด้วยความรีบร้อน


"ฮยองเห็นมีเรียมั้ย"เป็นจองกุกที่เอ่ยถามผม


"มีเรียโดนพวกมันจับตัวไป"ผมตอบมันอย่างไม่สมอารมณ์


"อะไรนะ!!"


"แล้วทำไมปล่อยให้เธอโดนจับทำไมฮยองไม่ช่วยเธอ!"จองพูดพร้อมกับเข้ามากระชากคอเสื้อของผม


"เฮ่ย!จองกุกใจเย็น"พอเห็นแบบนั้นพวกพี่ๆของผมก็เข้ามาห้ามไว้


"ฮยอง ปล่อย!"


"ใจเย็นดิวะ!!"เป็นจีมินที่ตะคอกใส่จองกุก


"ใช่มึงควรใจเย็นๆแล้วค่อยมาหาวิธีช่วยเธอไม่ดีกว่าหรอวะ"ผมบอกกับมันและมันก็ยอมใจเย็นแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาตามด้วยทุกคน


"แล้วจะเอายังไงต่อไป ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเธออยู่ไหนเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้"จองกุกเอ่ยถามแต่สายตาจับจ้องมาที่ผม


"ฉันว่าพวกมันคงพาเธอไปที่ปราสาทวะแต่พวกมันคงไม่ทำอะไรเธอหรอก"เป็นนัมจุนที่พูดขึ้น


"ฮยองแน่ใจได้ไง"จองกุกเอ่ยถาม


"คิดดูนะถ้าเธอเป็นคนนั่นจริงๆพวกมันก็ยิ่งดูแลเธอเพราะในสายเลือดของเธอมีพลังมหาศาลมากซึ่งพวกมันก็ต้องการจริงมั้ย"มันก็จริงอย่างที่นัมจุนพูด


"แต่เราจะปล่อยเธอแบบนี้ไม่ได้นะบุกไปปราสาทมันเลยดีมั้ย"


"งั้นก็ไปเลยดิวะจะรออะไร"ไอ้แทพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืน ตามด้วยทุกคนแล้วก็เดินออกไป












เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไรบังทันจะเจอตัวมีเรียมั้ยแล้วเธอจะเป็นอะไรหรือเปล่า

รอติดตามตอนต่อไปจ้า


ผิดคำไหนก็ขออภัยด้วยเด้อมือใหม่จ้า


ติชมได้เด้อเม้นพูพคุยกันได้จ้าและที่สำคัญอย่าลืมให้กำลังใจไรท์ด้วยเด้อ


และไรท์ก็ขอฝากเรื่องใหม่ด้วยเด้อ#รักต้องแค้น


#ความลับปีศาจ #Amphawan 












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น