(BTS X YOU) Secret ความลับปีศาจ

ตอนที่ 5 : จอน จองกุกคือชื่อของฉัน 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 มี.ค. 63


               The past, but we can't go back

      อดีตคือสิ่งที่ผ่านมาแต่เราไม่สามารถ                                                 ย้อนเวลากลับไปได้..








"แม่จ๋า~~"เสียงเด็กสาวร้องเรียกแม่ที่กำลังนั่งปลอกผลไม้อยู่


หญิงสาวผู้เป็นแม่หันหน้ามามองแล้วส่งยิ้มให้ลูกสาว ทั้งสองกำลังส่งยิ้มให้กันอยู่แต่จู่ๆเด็กน้อยก็สังเกตเห็นว่าแม่ของเธอนั้นมีเลือดไหลบริเวรที่ต้นคอและมันเริ่มไหลออกมาเรื่อยๆภาพรอบๆตัวเธอกลายเป็นความมืดและเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องอย่างทรมาน 


"แม่จ๋า!!"



(Maria Part) 



"แม่จ๋า!!! " ฉันสะดุ้งตื่นจากฝันด้วยความกลัวพร้อมน้ำตาที่รินไหล นี่มันอะไรกันทำไมฉันฝันแบบนี้ฉันเคยฝันแบบนี้เมื่อตอนอายุ 6 ขวบ หลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยฝันอีกจนมาถึงวันนี้แหละ


แต่เดี๋ยวน่ะฉันจำได้ว่าเมื่อคืนฉันโดนตัวอะไรกัดเข้าแล้วตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน พอคิดได้แบบนั้นฉันจึงมองไปรอบๆตัวก็พบว่านี้ไม่ใช่ห้องฉันแล้วที่นี้ห้องใคร ฉันค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นยืนแล้วเดินดูรอบๆจะว่าไปห้องนี้ก็สวยดีนะดูจากการจัดห้องเจ้าของคงเจ้าระเบียบพอตัว ฉันเดินไปที่ระเบียงข้างห้อง

"วิวที่นี่สวยจัง:)"จริงๆน่ะวิวสวยมากลมเย็นด้วย

 "ตื่นแล้วหรอ"ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงฉันหันไปมองก็พบว่าเขาคือคนที่อยู่กับฉันเมื่อคืนตอนเกิดเรื่อง


"เอ้าถามก็ตอบดิหรือโดนกัดจนเพี้ยน"เพี้ยน??


"นายสิเพี้ยน"ฉันว่าเขาเเล้วเดินไปนั่งที่เตียง


"แล้วเธอจะนั่งอีกนานมั้ยไปอาบน้ำสิ"เขาบอกฉันพร้อมกับยื่นผ้าเช็ดตัวให้"อาบเสร็จแล้วตามลงไปหาฉันด้วยนะ"เขาบอกแค่นั้นก็เดินออกจากห้องไป


   ฉันก็เดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อที่จะอาบน้ำชำระร่างกายแต่กำลังจะถอดเสื้อฉันก็สังเกตว่าเมื่อคืนโดนกัดแต่ทำไม่เจ็บละเมื่อคิดได้แบบนั้นฉันก็มองำปที่แผลตรงขาก็พบว่ามันหายไปแล้วได้ยังไง แต่นายนั่นคงรู้ว่ามันคืออะไรฉันจึงรีบอาบน้ำแล้วตามเขาลงไป


พอลงมาถึงก็พบว่าไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวแต่มีทั้งหมดหกคนด้วยกันพวกเขาต่างก็มองมาที่ฉัน

แล้วแบบนี้ฉันจะทำไงละมองมาแบบนี้เขิลเป็นนะ


"เอ้าจะยืนอีกนานมั้ยไม่เมื่อยหรอ"จะเป็นใครนอกจากไอ้บ้านั้น ฉันเดินไปนั่งลงข้างๆคนที่ใส่สูทสีดำ











"ไงแผลหายแล้วใช่มั้ย"ฉันหันไปมองก็พบว่าเขาหล่อ หล่อมากๆฉันมองเขาอย่างเหลือเชื่อคนอะไรทั้งหล่อทั้งสวย สวยกว่าผู้หญิงอีก


"หาย แล้วค่ะ:)"ฉันตอบเขา


"อะแฮ่ม!"เป็นนายนั้นส่งเสียงขัดฉัน


"อะไรติดคอวะไอ้กุก"คนที่ถามฉันหันไปพูดกับเขา


"ไหนๆก็ครบแล้วฉันขอแนะนำให้เธอรู้จักกับพี่น้องของฉัน"เขาพูดแล้วมองมาที่ฉัน


"นั้น จีมินฮยอง จินฮยอง นัมจูนฮยอง เจโฮปฮยองและวีฮยอง"เขาบอกแล้วชี้ไปที่บุคคลนั้น"ส่วนฉันจอน จองกุก"เขาแนะนำตัวเองแล้วมองมาที่ฉัน


"ฉัน คัง มีเรีย ยินดีที่ได้รู้จัก คะ:)"


"มีเรีย"คนที่ชื่อนัมจุนเรียกฉัน


"ค..คะ?"


"เธอเกี่ยวข้องอะไรกับพวกมัน"


"พวกมัน?พวกไหนหรอคะ"ฉันถามเขาอย่างงงๆ


"ก็พวกเมื่อคืนไง"เมื่อคืน อ๋อ เเล้วฉันจะรู้มั้ยละ


"ไม่รู้ เหมือนกันค่ะ"


"ถ้าเธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกมันแล้วพวกมันจะตามตัวเธอทำไมแถมยังทำร้ายเธออีก"เป็นจองกุกเอ่ยขึ้น


นั้นสิฉันไม่รู้ว่าพวกมันคือตัวอะไรแล้วตามตัวฉันด้วยหรอทำไมละใครก็ได้บอกฉันที


"ฉันว่านะเธอต้องมีอะไรที่พวกมันต้องการแน่ๆไม่งั้นคงไปทำร้ายเธอหรอกเพราะปกติพวกนั้นจะทำร้ายแค่ศัตรูหรือไม่ก็บุคคลนั้นมีของที่ต้องการ"เป็นจีมินที่เอ่ยขึ้น


"ของที่ต้องการมันคืออะไร แล้วพวกมันคือตัวอะไร"ฉันเอ่ยถามอย่างสงสัย


"เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วฉันก็คงต้องบอกเธอแล้วละ"เขาพูดแล้วมองมาที่ฉัน"เธอเชื่อเรื่องปีศาจมั้ย"เขาถามฉัน


"ปะ...ปีศาจหรอ มันมีจริงที่ไหนละมันก็แค่นิทานหลอกเด็กเท่านั้นแหละ"ฉันพูดไปอย่างขำๆ ปีศาจที่ไหนจะมีจริงคงมีแค่ในตำนานเท่านั้นแหละ


"มันมีอยู่จริงและที่เธอเห็นเมื่อคืนก็คือหนึ่งในกลุ่มปีศาจ"ฉันชะงักเมื่อได้ยินเขาบอกแบบนั้น


"........"


"พวกฉันก็เหมือนกัน"ดะ..เดี๋ยวนะ


"พวกฉันก็คือหนึ่งในกลุ่มปีศาจพวกนั้นแต่พวกฉันคนละชั้นกับพวกมัน มันก็ เหมือนมนุษย์นั้นแหละที่มีทั้งดีและชั่ว ทั้งรวยและจน รวยจนในความหมายของฉันคือระดับชั้นนะเพราะพวกฉันเป็นตระกูลที่สูงและมีอิทธิฤทธิ์มากกว่า แต่ก็มีพวกที่มีพลังระดับเท่าพวกฉันแต่พวกมันกินเลือดมนุษย์เป็นอาหาร แต่พวกฉันไม่กิน"คนที่ชื่อวีพูด


"ละ...แล้วพวกนายกินอะไรละ"ฉันพูดอย่างเสียงสั่นๆก็คนมันกลัวนี่คือนั่งงงในดงปีศาจอะความรู้สึกจะเป็นยังไงนอกจากกลัว


"ก็อาหารเหมือนมนุษย์นั้นแหละ"จองกุกตอบฉัน แต่ฉันก็ไม่พูอะไรออกไปนอกจากมองพวกเขา


"ชีวิตเธอต่อจากนี้ไปคงไม่ปลอดภัยแล้วละ"


"เอาไงดีฮยองให้เธออยู่กับเราดีมั้ย"เดี๋ยวจองกุกจะให้ฉันอยู่ด้วยทำไม


"ฉันก็คิดงั้นนะให้เธออยู่กับพวกเราก่อนจนกว่าจะรู้ว่าพวกมันต้องการอะไรจากเธอ"คนที่ชื่อนัมจุนเอ่ยขึ้น


"ฉันว่าไม่ดีมั้งคะ"


"แล้วจะให้เธอนอนไหนละห้องเราก็มีแค่7ห้องส่วนอีกห้องก็ของไอ้กิ"จีมินเอ่ยถาม


"ก็ห้องไอ้กุกไง"


"ได้ไงอะฮยอง!"เขาโวยวาย




(Jungkook Part) 




"ได้ไงอะฮยอง!!"อะไรคือจะให้เธอนอนห้องผมจะบ้าหรอ


"มึงจะแหกปากทำไมวะก็มึงเป็นคนพาเธอมามึงก็ต้องให้เธอนอนด้วย"


"ฉันว่าฉันนอนที่ห้องรับเเขกก็ได้นะค่ะ"เธอพยายามปฏิเสธ


"ไม่ได้!!"อะไรจะพร้อมกันขนาดนั้นละฮยอง


"โอเคให้เธอนอนห้องผมก็ได้"ผมยอมให้เธอนอนก็ได้แต่"แต่ มีข้อแม้"


"ข้อแม้อะไรของมึงอีกจะเรื่องมากทำไมวะได้สาวไปนอนด้วยยังจะมีข้อแม้ไปๆพาเธอไปเก็บของมาอยู่ที่เลยไป"นอกจากจะไม่ฟังแล้วยังไล่อีกนะฮยอง


ผมจะทำอะไรได้นอกจากพาเธอไปที่หอแล้วเก็บของ คุณอาจสงสัยว่าทำไมพวกผมถึงต้องปกป้องเธอย้อนกลับไปเมื่อคืน


พอจินฮยองรักษาเธอเสร็จพวกผมก็รวมตัวกันในห้องรับแขกที่รวมตัวกันก็เพราะเรื่องของเธอนั้นแหละ


"จินฮยองเธอเป็นไงบ้าง"ผมถามเขาทันทีที่เดินลงมา


"ก็ถือว่าบาดเจ็บหนักอยู่นะสำหรับเธอไม่ต้องห่วงฉันรักษาให้เเล้วละแต่ฉันแปลกใจอยู่หนึ่งอย่าง"


"แปลกใจเรื่องอะไร"นัมจุนฮยองเอ่ยถาม


"ก็แผลเธอลึกมากๆเลยถ้าเป็นมนุษย์ทั่วไปคงตายแล้วตั้งแต่โดนกัดไหนจะพิษของพวกมันอีกแต่ร่างกายเธอเหมือนรักษาตัวเองได้"


"นี่นายกำลังจะบอกว่าเธอมีพลังบางอย่างใช่มั้ย"จีมินพูดขึ้น


"ฉีนไม่แน่ใจวะแต่คงต้องรอดูต่อไป"แล้วทุกคนในห่องก็เงียบสักพักก่อนที่นัมจุนจะเอ่ยขึ้น


"นายรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง"นัมจุนถามพร้อมกับทุกคนที่มองมาที่ผม


"ผมรู้แค่ว่าเธอชื่อ คัง มีเรีย เธออายุ 16 ปี ไม่มี พอแม่ และไม่ได้เรียน แค่นี้แหละ"ผมบอกพวกฮยองไป


"เธอก็เหมือนมนุษย์ทั่วไปนะ"วีฮยองพูด


"ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมพวกมันถึงตามตัวเธอผมสังเกตเห็นมาสักพักแล้วผมจึงคอยแอบดูพวกมันกับเธอแต่ไมีคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้"


"หรือว่าเธอคือผู้ถอน คำสาป"นัมจุนเอ่ยขึ้น


"ผู้ถอนคำสาป??"ใช่ทุกคนต่างก็งงกับคำพูดของเขา


"จะเป็นไปได้ไงวะก็ตระกูลนี้ถูกพวกมันทำลายไปแล้ว นี้"


  


ย้อนไปเมื้อสิบปีก่อน



 ผู้ถอนคำสาปคือบุคคลสำคัญมากสำหรับเหล่าปีศาจเพราะเชื่อกันว่าปีศาจตนไดที่ได้ดื่มเลือดของผู้ถอนคำสาปจะถูกปลดปล่อยแต่มันก็อันตรายสำหรับเหล่าปีศาจกลุ่มหนึ่งซึ่งพวกมันเกิดมาเพื่อทำลาย และยืดทุกอย่างที่พวกมันต้องการและที่สำคัญเป้าหมายที่ยิ่งให้ก็คือทำลายผู้ถอนคำสาปเพราะถ้าตระกูลนี้ยังคงมีชีวิตอยู่อีกไม่นานเหล่าปีศาจก็จะสูญพันธุ์ปกติทั่วไปผู้ถอนคำสาปจะเป็นผู้ชายแต่มีอยู่บุคคลหนึ่งเขาเกิดมาไม่เหมือนผู้ถอนคำสาปทั่วไปเธอเกิดมาจากเทพปีศาจและมารดาแห่งผู้ถอนคำสาปแน่นอนว่าเธอต้องวิเศษกว่าผู้ถอนคำสาปทั่วไปเธอมีพลังเหลือล้นเหตุผลนี้จึงทำให้เหล่าปีศาจต่างก็ต้องการเธอมาครอบครองแต่ความปรารถนาต้องดับลงเพราะคนสุดท้ายที่จะถอนคำสาปนั้นได้โดนสังหารล้างตระกูลแล้วแต่วันที่ตระกูลนี้โดนทำลายนั้นมีแค่มารดาผู้ถอนคำสาปกับลูกน้อยเท่านั้นส่วนพ่อของเธอไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหนจนถึงปัจจุบันนี้ก็ไม่มีใครเจอเขาอีกเลย

แต่มีคนเล่าว่าทายาทผู้สืบทอดคนสุดท้ายยังไม่ตายต่างก็บอกว่าเธอหนีเข้าไปป่าอยู่กับแม่มดต่างก็ว่าเธออาศัยอยู่กับมนุษย์ทั่วไปบ้างก็ว่าเธอถูกขังไว้ในคุกใต้ดินของปีศาจ แต่เรื่องที่เล่ามากันนักก็คือเธอเป็นเด็กที่มีรูปร่างสวยงามดั่งเจ้าหญิงกลิ่นตัวหอมบริสุทธิ์เธอมีดวงตาที่แปล่งประกายใบหน้าคมชวนให้หลงไหล แต่ไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าเธอเลยสักคน


"แต่เขาว่าเธอยังมีชีวิตอยู่นะ"จีมินพูด


"มันก็แค่เรื่องเล่าปะวะแม่งโดนฆ่าขนาดนั้นไม่ตายนี่คงหนังเหนียวมากๆ"ผมตอบ


"งั้นรอให้เธอตื่นก่อนแล้วค่อยถามเธอดู"จินฮยองเอ่ยขึ้น


"ก็คงงั้นแหละ"ผมตอบจินฮยอง



กลับมาที่ปัจจุบัน




ตอนนี้ผมพาเธอมาเก็บของที่หอแล้วดูๆห้องเธอก็ไม่ได้ใหญ่นะออกจากเล็กไปด้วยซ้ำแต่ก็นะมันก็พอสำหรับเธอ


"นี่แล้วพ่อแม่เธอไปไหนหรอ"ผมถามเธอขณะที่เธอกำลังจัดกระเป๋าอยู่


"พ่อแม่ฉันท่านเสียไปตั้งแต่ฉันยังเด็กแล้ว"เธอตอบผมด้วยสีหน้าเศร้าๆ


"ฉันขอโทษนะที่ถามแบบนั้น"ผมเอ่ยขอโทษเธอเพราะดูแล้วผมคงพูดอะไรผิดแน่ๆ


"ช่างเถอะ ฉันเก็บของเสร็จแล้วละเราไปกันเถอะ"เธอพูดพร้อมกับถือกระเป๋าเดินออกไปผมจึงเดินตามเธอแล้วก็มาพบว่าเธอกำลังยืนกอดป้าคนหนึ่งอยู่ถ้าให้เดาก็คงเป็นป้าที่คอยช่วยเหลือเธอตลอดที่ผ่านมา


"มีเรียไปก่อนนะค่ะป้าไว้ว่างๆมีเรียจะมาเยี่ยมนาะค่ะ"เธอพูดด้วยสีหน้าเศร้าๆ


"จ้ะลูกดูแลตัวเองดีๆนะลูป้าเป็นห่วง"



หลังจากที่เธอลำลาป้าข้างห้องเสร็จผมก็พาเธอกลับบ้านทันทีแต่ตลอดทางเธอเอาแต่เงียบไม่พูดอะไรนอกจากมองไปนอกกระจกรถ


"เป็นอะไร"ผมถามเธอเพราะเห็นเธอเงียบมาสักพัก


"เปล่า ฉันแค่หิวอะ"หิวโถ่เอยก็นึกว่าอะไร


"งั้นเราเเวะกินข้าวก่อนมั้ย"ผมถามเธอเพราะดูแล้วคงจะหิวจริงๆ


"อืม"เธอตอบแค่นั้นก็หันกลับไปมองกระจกต่อ














เอาแล้วมีเรียลูกหนูทำบุญด้วยอะไรค่ะทำไมถึงได้ไปอยู่กับพวกเขาได้ตายๆๆๆๆๆไรท์อยากไปอยู่แบบนี้ด้วยจัง55


เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปรอติดตามตอนต่อไปน่ะจ้า



ผิดคำไหนก็ขออภัยด้วยเด้อมือใหม่หัดแต่งจ้าติชมได้เด้อและที่สำคัญอย่าให้กำลัวใจไรท์ด้วยเด้อ


Ep ต่อไปไรท์จะเริ่มแต่ง nc แล้วน้าาค่อยๆแต่งไปจ้าา



#ความลับปีศาจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น