(BTS X YOU) Secret ความลับปีศาจ

ตอนที่ 4 : จอน จองกุกคือชื่อของฉัน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 มี.ค. 63







ตอนนี้ฉันกำลังทำงานที่ร้านพี่ยุนกิก็นะไหนๆก็ไม่ได้เรียนเเล้วนี่ฉันก็ควรใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์สิจริงมั้ยแต่มันก็รู้สึกมจกายแปลกๆนะที่ปกติวันนี้ฉันควรจะไปเรียนแต่ต้องมาทำงาน


"ยัย ตัวเล็ก"


"........"


"ตัวเล็ก"


"......."


"ไฟไหม้!!"


"ฟะ......ไฟไหม้!!ระ...เรียก รถดับเพลิง!"เชี้ยไฟไหม้ร้านแล้ว!!


"ฮาๆๆๆ"เอ้าขำหนักเลย


"พี่ ยุนกิ!นี่พี่แกล้งมีเรียหรอ"ฉันดุคนที่เอาแต่ขำ


"ปะ..เปล่าซะหน่อย555"ยัง ยังไม่หยุดขำอีก


"พี่ยุนกิตายซะ!!"ฉันกระโดดขี่หลังพี่เขาอะดิก็บังอาจมาแกล้งฉันอ่า


"ย๊าส์~~หยุดนะ"


"นี่แหนะ"ฉันจัดการตีไปที่หลังเขา


"ขอโทษค้าบTT"เราทั้งสองหยอกล้อกันสักพักก็มีเสียงกระดิ่งร้านดังขึ้นซึ่งมีลูกค้าเข้าแน่นอน


กริ๊ง~~กริ๊ง~~ เราทั้งสองต่างก็หันไปมองลูกค้าที่กำลังเดินเข้ามาฉันได้แต่จ้องมองว่าทำไมหน้าเขาถึงคุ้นๆจัง


"จะมองฉันอีกนานมั้ย ยัยบ้า"ยัยบ้า ชดเลยไอ้คนที่ขโมยจูบแรกฉันไปนั้นเอง


"แล้วนายจะเอาอะไร"ฉันถามเขาพร้อมกับลงจากหลังพี่ยุนกิ


"เธอชอบกินอะไร"วอท??


"ฉัน หรอ?"


"เอ้า ก็เธอนั้นแหละ"


"นมสด"ฉันตอบเขา


"งั้นฉันเอานมสด"จากนั้นเขาก็เดินไปนั้งที่เก้าอี้


"เค งั้นรอแปบหนึ่ง"



(Jungkook Part) 



 อันที่จริงผมเห็นตั้งแรกอยู่แล้วว่าพวกเขาสองคนทำอะไรกันคงจะนนิทกันมากถึงจนาดขี่หลังกันได้แต่ผมทนยืนดูได้ไม่นานก็เดินเข้าไปในร้าน ผมนั่งรอนมสดที่ยัยนั้นไปทำก็ถือว่านานอยู่นะแต่ระหว่างรอผมก็มองไปรอบๆร้านมันรู้สึกแปลกๆไม่รู้ดิแบบต้องมีใครสักคนที่ไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา แต่ไอ้คนที่ยัยนั้นขี่หลังก็หน้าคุ้นๆนะ ผมมัวแต่มองยัยนั้นจนลืมสุงเกตไปเลย ดูรวมๆแล้วร้านนี้ถือว่าออกแบบมาดีเลยทีเดียว




"อะนี่ของนายได้แล้ว"ยัยนั่นยื่นแก้วนมสดให้ผม


"กว่าจะได้นึกว่าไปผลิตนมเอาเอง"ผมพูดพร้อมกับดูดน้ำในมือ


"=="ดูทำหน้าตาเข้าเหมือนเด็กเลยวะ


"อะไร"ผมถามเธอแบบหน้ากวนๆ


"ได้น้ำแล้วก็ไปสิจะอยู่ทำไม"เธอพูดพร้อมกับจะเดินหนี


พรึบ~"เดี๋ยว"ผมเอื้อมมือไปดึงแขนเธอไว้


"มีไร"เธอหันหน้ามามองแล้วพูดขึ้น


"ฉัน หิว"


"แล้วไง"


"ไปกินเป็นเพื่อนฉันหน่อยดิ"ผมพูดพร้อมกับมองหน้าเธอ


"หิวก็ไปกินเองดิ"เธอปฏิเสธอย่างหน้าตาเฉย


"งั้นฉันก็ไม่บอกเธอเรื่อวเมื่อคืน"เธอหยุดชะงักไปพักหนึ่งก้แนจะพูดขึ้น


"โอเครอแปบหนึ่ง"เธอบอกผมเเล้วเดินเข้าไปหลังร้าน


"ทีงี้ละเร็วเชียว"ผมนั่งรอเธอสักพักก็ออกมาพร้อมกับสพายกระเป็า


"หิวไม่ใช่หรอไปดิป่ะ"เธอหันมาพูดแล้วเดินออกจากร้านไปส่วนผมนะหรอ ก็รีบเดินตามสิจะรอไรละ


ตอนนี้เราเดินมาตั้งนานแต่ยังไม่เลือกร้านอาหารสักทีอันที่จริงผมไม่ได้หิวหรอกแค่หาข้ออ้างเฉยๆ


"นี่นายเราเดินนานแล้วนะเลือกซักร้านสิฉันหิวแล้วนะ"เธอบ่นแล้วทำหน้าดุใส่ผม


"แต่ฉันไม่หิวแล้ว"ผมตอบเธอแล้วเดินต่อไป


"นี่นายรอฉันด้วยดิ!!"เธอเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะเดินให้ทันผม


"นี่นายรู้เรื่องที่มันเกิดขึ้นกับฉันเมื่อคืนจริงๆหรอ"ผมหยุดชะงักทันทีที่เธอถาม


"อืม"ผมตอบเธอแค่นั้นแล้วเดินต่อ


"เอ้า รู้แล้วก็บอกฉันสิ นี่!นาย"


ปึก~~"โอ้ย!"ด้วยความที่เธอมัวเเต่เลยชนเข้ากับหลังผม


"ซุ่มซ่าม"ผมต่อว่าเธอ


"........"


"เอ้าอยากรู้ไม่ใช่หรอฉันบอกก็ได้"เธอหันมามองผมด้วยสีหน้าจริงจัง


"จริง ดิ"


"จริงแต่มีข้อแม้"ผมทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่เธอ


"ข้อแม้ อะไร?"


ผมขยับเข้าใกลๆเธอเเล้วกระซิบข้างหูเธอ"แลกกับการจูบเธอ"


"0_0"ดูเธอทำหน้าดิตลกชะมัดและถ้าสังเกตดีๆหน้าของเธอเริ่ทแดงขึ้นด้วย


"อ..ไอ้ โรคจิต"




(Maria Part) 



"ไอ้โรคจิต"จะบ้าหรออยู่ดีๆว่าแลกกับจูบ


"หรือเธอไม่ อยากรู้"กูไม่อยากรู้เเล้วโว้ย


"ไม่ โว้ย!!"


"แล้วแต่~~"ดูๆพูดทำเหมือนเมื่อกี่ไม่ได้พูดอะไรอะ


"อ้าว แล้วนั้นนายจะไปไหนอะ"ฉันถามขึ้นเพราะเขากำลังเดินไปไหนไม่รู้


"กลับบ้านไป"กลับบ้าน??แล้วฉันจะกลับไงละ


"แล้วฉันล่ะ"


"ก็เรื่องของเธอสิ"พูดออกมาได้ไงไม่ได้ละ พอได้ยินแบบนั้นฉันก็รีบวิ่งตามเขาไปทัน


"ตามมา ทำไม"เขา เอ่ยถาม


"ก็กลับบ้านไง"ใช่ก็กลับบ้านไง


"อ๋อ หรอ"ฉันไม่ตอบอะไรเขาแล้วเดินต่อแต่สักพักเขาก็หยุดเดินฉันจึงหันไปมองเขาแต่ดูหน้าเขานิ่งมากจนน่ากลัวเลยทีเดียว


"น..นายเป็นอะไรอะ"ฉันเอ่ยถามเพราะดูน่าจะไม่โอเค


"มีเรีย ฉันนับสามแล้วเธอรีบวิ่งให้เร็วที่สุดเลยนะ"เขาพูดกับฉันทั้งๆที่ไม่มองหน้า


"ทำมะ...."แต่ฉันยัวพูดไม่จบเขาก็พูดตัดขึ้นมา


"สาม!!!วิ่ง!!"พอได้ยินแบบนี้จะยืนเด๋อทำไมละคะวิ่งสิจะรอไร




(Jungkook Part) 



ที่ผมบอกให้เธอวิ่งก็เพราะว่ามันมีอะไรบางอย่างกำลังตามเรามานะสิอันที่จริงพวกมันตามมาตั้งแต่ออกจากร้านแล้วละ พวกมันทีเยอะเกินผมสู้ไม่ได้เลยบอกให้เธอรีบวิ่ง


จนตอนนี้เราวิ่งหนีพวกมันพ้นแล้วละ แต่แปลกมั้ยผมเห็นพวกมันตามเธอมานานแล้วนะแล้วพวกมันจะตามเธอทำไมทั้งที่ไม่ใช่เป้าหมายของพวกมันเลยหรือว่าเธอมีอะไรที่พวกมันต้องการ


"กรี๊ด!!!!!!"


ผมมองไปตามเสียงร้องก็พบว่าพวกมันกำลังจับตัวเธอและกำลังจะกัดเธอผมจึงกระโดดเข้าไปถีบพวกมันออกแล้วรีบอุ้มเธอแต่ทันทีที่ผมกำลังจะวิ่งนั้นพวกมันก็กัดเข้าที่ขาของเธอจนเลือดออกมามากมาย


"กรี๊ด!!!!"เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด  ผมจัดการกับมันแล้วกางปีกออกพร้อมที่จะบินไปจากพวกชั้นต่ำนี้ซะ


ผมพาเธอที่บ้านของผมเองซึ่งมีพี่น้องของผมอาศัยอยู่ตลอดทางเธอเอาแต่ร้องด้วยความเจ็บปวดและืรมาน ผมรีบตรงเข้าไปในบ้านทันทีพอเข้ามาในบ้านผมจึงวางเธอไว้ที่โซฟา


"อ้าวไอ้กุกกลัยมาแล้วหรอวะ"เป็นจีมินที่เอ่ยถาม


"ฮยองจินฮยองอยู่ไหน"ผมจีมินอย่างรีบรน


"ใจเย็นๆมึงจินฮยองอยู่ข้างบน"พอผมได้ยินแบบนั้นจึงอุ้มเธอแล้วตรงขึ้นไปที่ห้องของจินฮยองทันที


ปึง!!! ผมรีบเปิดประตูอย่างรวดเร็วแล้วรีบวางเธอลงเตียงทันที


"ไอ้กุกแกพาใครมาวะ"จินฮยองเอ่ยถามทันทีที่ผมวางเธอเสร็จ


"ฮยองรีบรักษาเธอหน่อยเธอถูกพวกมันกัด"


"อ้าวหรองั้นมึงออกไปรอข้างนอกแล้วไปเรียกทุกคนให้ไปรวมที่ห้องรับแขก"หลัวจากที่จินฮยองพูดจบผมก็รียออกไปทันที


"หวังว่าเธอคงไม่เป็นอะไรนะ มีเรีย"








ตายแล้วมีเรียลูกจะเป็นยังไงบ้างลูกแต่ก็ดีนะที่โดนกัดเพราะได้โดนจองกุกอุ้มด้วยอ่าาเดี๋ยวๆมันใช่มั้ยเนี่ย



เรื่องราวต่อไปจะเป็นอย่างไรรอติดตามตอนต่อไปน้า



ถ้ามีคำไหนผิดก็ต้องขอโทษด้วนเด้อพอดีไรท์พึ่งหัดแต่งจ้าติชมกันได้เดเอและที่สำคัญอย่าให้กำลังใจไรท์ด้วยเด้อจ้า



#ความลับปีศาจ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #1 WHOAMII (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 22:43
    สนุกมากเลยค่ะ มาต่ออีกนะคะ
    #1
    1