(BTS X YOU) Secret ความลับปีศาจ

ตอนที่ 3 : คนหล่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 97
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 มี.ค. 63






06.00 น.




วันนี้เป็นวันที่สดใสเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมามีเรียหญิงสาวในชุดนีกเรียนมัธยมกำลังเดินไปโรงเรียนอย่างสบายใจจนไปถึงโรงเรียนกิจกรรมทุกอย่างก็เหมือนเดิมอย่างที่เคยทำเพียง


แต่วันนี้อาจารย์เรียกเธอเข้าไปพบแต่เช้าเรื่องอะไรนะหรอไม่รู้สิในใจเธอคงร้อนรนมากเพราะเธอไม่ค่อยเจอแบบนี้นัก


ภายในห้องอาจารย์ใหญ่หญิงสาวที่นั่งตัวเกร็งอยู่ต่อหน้าอาจารย์ใหญ่เขามองเธอสักพักก่อนจะเดินไปหยิบเเฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งขึ้นมา เธอมองไปยังแฟ้มนั้นก็พบว่ามันคือเเฟ้มบันทึกข้อมูลของเธอนั้นเอง


"คัง มีเรีย"อาจารย์ใหญ่เรียกชื่อเธอพร้อมกับเดินมานั่งที่เดิม


"ค..คะ อาจารย์ใหญ่"เธอตอบด้วยเสียงสั่นๆ



(Maria Part) 



ทำไมวันนี้รู้สึกแปลกๆนะอาจารย์เรียกพบทั้งๆที่ไม่เคยหรือว่าฉันทำอะไรผิดตายแล้วยัยมีเรียแกไปทำอะไรไว้วะ ฉันมัวแต่นึกกังวลในใจ เป็นใครก็ต้องกังวลแหละร้อยวันพันปีไม่เคยโดนเรียก


"คัง มีเรีย"เอาแล้วอาจารย์อย่ามองหนูแบบนั้นสิคะ

"ค.....คะ อาจารย์ใหญ่"จะสั่นทำไมละไอ้เสียงบ้า


"การเรียนของเธอก็ดีนะคะแนนดีมากๆด้วย"อาจารย์หยุดพูดแล้วคิดสักพัก"เธออยากเรียนต่อมั้ย?"???


"..???"อยากเรียนต่อมั้ยคืออะไรค่ะอาจราย์


"คืองี้นะ ทางโรงเรียนนะช่วยเธอมาหลายเทอมแล้วทั้งค่าเทอมหรือค่าใช้จ่ายต่างๆ "เขาพูดพร้อมกับมองมาที่ฉัน


"อาจารย์หมายความว่าไงค่ะ?"ใช่มันหมายความว่าไงคะ


"ง่ายๆนะคือทุนที่โรงเรียนช่วยเธอนะหมดงบแล้วทางโรงเรียนจึงต้องขอเชิญให้เธอออก"ออก??


"ทำไมคะ ฮึก"ฉันพูดพร้อมกับน้ำตาที่กำลังจะไหล


"อาจารย์เสียดายในความขยันของเธอนะแต่อาจารย์ได้รับคำสั่งมาแบบนี้"ทำไมอะอาจารย์


"แต่หนูก็ทำงานหาเงินไปด้วยเรียนไปด้วยนะคะอาจารย์ ฮึก.."ใช่ฉันทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนด้วยยวกกับทุนด้วยแล้วทำไมอะทำไม


"มันก็จริงที่เธอทำงานส่งตัวเองเรียนแต่ว่ามันไม่พอ เฮ่ย.. อาจารย์ขอโทษน่ะ"ฉันมองหน้าอาจารย์พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา


" ฮึก  งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ ฮึก"พอฉันพูดจบก็เดินออกจากห้องไปทันที



หลังจากที่ฉันเดินออกจากห้องไปฉัน็เดินมาเรื่อยๆจนตอนนี้ฉันอยู่ที่สวยสาธาระฉันนั่งลงที่ม้าหินอ่อนข้างๆสระน้ำน้ำตาที่รินไหลออกมาบ่งบอกว่าฉันเสียใจมากก็ใช่สิฉันอายุแค่16ปีเองนะความรู้ก็มีไม่มากแล้วฉันจะไปทำอะไรกินละไหนจะค่าห้องค่าไฟค่าน้ำละ ฉันนั่งร้องไห้อยู่สักพักก็หยุดร้อง


"มีเรียแกจะอ่อนแอไม่ได้ อึ่บมีเรียอึ่บอย่าร้องสู้สิวะแค่ไม่ได้เรียนเองแต่แกยังมีเวลามากพอที่จะทำงานนะสู้สิวะ"ฉันบอกกับตัวเองแล้วเดินตรงไปที่ร้านกาเเฟของพี่ยุนกิ


แต่ระหว่างฉันรู้สึกว่าเหมือนมีคนเดินตามฉันมาแต่พอหันไปมองก็ไม่เห็นใครฉันคงจะคิดมากไปเองละมั้งฉันเลิกจนใจแล้วเดินต่อไป แต่ถ้าคิดไปเองทำไมมันรู้ว่ามีคนเดินอยู่ใกล้จังแต่พอหันไปดูอีกทีก็ไม่พบอะไรเอาแล้วไงทีเรีย จะรอไรละคะวิ่งสิ



จนตอนนี้ฉันวิ่งมาหยุดที่ซอยหนึ่งซึ่งค่อยข้างเปลี่ยวเอา


"เเล้วไงละมีเรียวิ่งไม่ดูทางเเล้วนี้ที่ไหนวะ"ฉันได้แต่ด่าตัวเองเเล้วเดินไปเรื่อยๆจนได้ยินเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากทางข้างหน้า


"นั้นใครอะ"ฉันร้องถามออกไป


"........."


"ฉันถามว่าใคร!!"คราวนี้ฉันเริ่มโมโหบวกกับความกลัวด้วยแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา พอได้คำตอบแบบนี้ฉันจึงหันหลังเตรียมจะวิ่ง พรึบ แต่ต้องหยุดเพราะมีคนมาดึงแขนฉันไว้พอหันไปมองก็...


"กรี๊ด!!!!!!!!"หลังจากนั้นสติจองฉันก็ดับลง



22.05น.



ตอนนี้ฉันหนักเปลือกตามากๆคงเป็นเพราะร้องไห้เรื่องเรียนแต่เดี๋ยวตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหนพอนึกได้แบบนี้ฉันก็รีบลุกแล้วมองไปรอบๆก็พบว่านี้มันห้องฉันนี่แล้วฉันกลับมาที่นี้ได้ยังไง ฉันจำได้ว่าฉันวิ่งไปอยู่ที่ซอยๆหนึ่งแล้วก็ได้ยินเสียงกรีดร้องและก็มีคนดึงแจนฉันไว้หน้าตาของมัน...น่ากลัวมากมันไม่มีตามีแค่ปากกับเขี้ยวแหลลมคมที่เต็มไปด้วยเลือดจากนั้นทุกอย่างก็ดับลง


"คราวหน้าก็หัดดูทางบ้างสิ"อยู่ๆก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นฉันจึงหันไปมองตามเสียงก็พบกับชายหนุ่มที่มีหน้าตาคมหล่อเขาดูมีเสน่ห์จนน่าหลงไหลจริงๆ


"นี่ จะมองฉันอีกนานมั้ย"ฉันตื่นจากผลังทันทีที่เขาเอ่ยทัก


"นะ...นายเป็นใครเข้ามาได้ไงหรือว่านายเป็นโจร"ใช้เขาเป็นโจรแน่ๆ


" ด.....เดี๋ยวนะ"


"ช่วยด้วยคะ!!ช่วยด้วยโจรเข้าห้อง!!"ฉันร้องให้คนช่วย


(Jungkook Part) 



 โจรหรอยัยบ้าคนเขาช่วยยังจะมาว่าเขาเป็นโจรอีกเอาแล้วจะเเหกปากโวยวายทำไมวะ


"ช่วยด้วยคะ!!ช่วยด้วยโจรเข้าห้อง!!"เอาร้องเข้าไป


"นี่!!หยุด"ผมตะคอกใส่เธอเพื่อให้เธอหยุดร้องแต่คงไม่เป็นผล


"ไม่!!ช่วยด้วยคะ..อื้อ!!"ผมรำคาญเลยประกบปิดปากเธอซะ


"อ่อย อะ(ปล่อย น่ะ)"นั้นแหละผมจึงปล่อยเธอ


"นายมันบ้าไปแล้ว!!"บ้าหรอ??


"อะไรนี่พูดกับคนที่ช่วยแบบนี้หรอวะ"ผมพูดพร้อมกับเดินไปนั่งข้างๆเธอ


"ชะ...ช่วย??"ดูเธอทำหน้าดิตลกชะมัด


"ก็เออดิแม่งคนเขาอุจส่าช่วยแล้วยังจะแหกปากร้องอีก"ดูเธอมองผมอย่างไม่เชื่อ


"มองไรหรือไม่เชื่อ"ผมถาม เธอ


"ก็ไม่เชื่ออะดิคนบ้าอะไรจะช่วยคนอื่นแล้วยังจะมาจูบเขาอีก"ก็ฉันนี้แหละ


"ก็ฉันไงถ้าไม่เชื่อเธอจำหน้ามันได้ปะละ ฉันว่าฉันหล่อกว่าตั้งเยอะนะ"


"........"


"อะไรก็เรื่องจริงอะ"ผมพูดพร้อมกับลุกเพื่อเตรียมตัวจะเดินออกไป


"นาย จะไปไหน"เธอมองตามผมแล้วเอ่ยถาม


"ก็กลับสิจะอยู่ทำไม อ๋อแล้วเรื่องที่ฉันจูบเธออะไท่ต่องคิดมากนะคิดซะว่าได้จูบคนหล่อๆอย่างฉันก็แล้วกัน"ผมพูดจบก็เดินออกไป




(Marie Part) 




คนหล่อ อี้!!!หลงตัวเองวะแล้วชื่ออะไรก็ยังไม่รู้เลยแล้วนี้มันเรื่องบ้าอะไรของฉันวะเนี่ยๆหนจะเรื่องเรียนไหนจะเรื่องตัวอะไรในซอยนั้นอีกไหนจะไอ้บ้านี้ก็ด้วยมาจูบคนอื่นแบบนี้ได้ไงวะอย่าให้เจอนะแม่จะฆ่าให้ตายเลยกล้าดียังไงมาขโมยจูบแรกของฉันไปอะคิดแล้วโมโห


หลังจากที่คิดเสร็จฉันก็เดินไปอาบน้ำแล้วนอนเลนทันที








เอาแล้วไงมีเรียลูกเขาเป็นใครคะทำไมกล้ามาพรากจูบแรกของหนูไปแบบนี้แล้วไอ้ตัวที่ไม่มีตานี้คือตัวอะไรละคะ





เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปรอติดตาม ตอนต่อไปน่ะค่ะ




เป็นค่ะเรื่องราวของตอนนี้ถ้ามีคำไหนผิดหรือไม่เหมาะสมต้องขออภัยด้วยน่ะค่ะมือใหม่หัดแต่งจ้าติชมและอย่าลืมให้กำลังใจไรท์ด้วยเด้อ




#ความลับปีศาจ



ยังไม่ได้แก้คำผิด




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น