[ APINK (Yuri fic.)ปฏิบัติการรักมาเฟียจอมเวทย์ ]

ตอนที่ 8 : STAGE 7 : จิตที่ปองร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ก.ย. 58



     
      เช้าวันต่อมา
         "งืม~ พี่อึนจีหายไปไหนของเค้าเนี่ย" นาอึนเดินสะลึมสะลือบ่นพึมพำตามภาษาคนเพิ่งตื่นนอนลงมายังชั้นล่างของบ้านเพื่อตามหาอึนจี 



         เมื่อนาอึนเดินลงมาถึงชั้นล่างก็ยังไม่พบใคร แต่จมูกอันดีงามของเธอดันไปสัมผัสได้กับกลิ่นของอาหารอันแสนหอมหวนยั่วยวนใจลอยมาแต่ไกลจากในครัวเผื่อมาสัมผัสกับจมูกของเธอ นาอึนรู้ว่าในครัวมีคนอยู่แน่จึงรีบเดินไปที่ห้องครัวเพื่อถามไถ่ถึงบุคคลร่างเล็กที่เธอกำลังตามหา



         "ป้าค่ะ มีใครเห็นพี่อึนจีบ้างมั๊ยค่ะ" นาอึนชะโงกหน้าเข้าไปในครัวเพื่อถามแม่ครัวที่กำลังทำกับข้าวอยู่



         "อ๋อ เพื่อนของคุณหนูน่ะหรอค่ะ เมื่อสักพักเห็นมาถามหาลานกว้าง คงจะอยู่ลานกว้างหลังบ้านน่ะค่ะ" หนึ่งในแม่ครัวตอบนาอึน



         "อ่อ ขอบคุณค่ะป้า" นาอึนรีบเดินไปลานกว้างหลังบ้านเธอทันทีที่ได้คำตอบจากแม่ครัว แต่ยังเดินไม่ถึงล้านกว้างดี นาอึนก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนและไอร้อนพัดมาสัมผัสกับผิวของเธอแบบเบาๆ เมื่อเหตุการณ์สงบนาอึนจึงรีบเข้าไปดูที่ล้านกว้าง ก็พบอึนจีอยู่กลางลานและรอยไหม้เป็นวงกว้างพอสมควรรอบตัวเธอ



         "พี่อึนจี...เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นหรอค่ะ?" เมื่อสงสัยก็ต้องถาม นาอึนไม่รีรอที่จะถามอึนจี



         "อ่าว นาอึนเองหรอ พอดีพี่ฝึกพลังเวทย์อยู่น่ะ เป็นท่าที่เพิ่งคิดขึ้นมาได้" อึนจีหันมาตอบนาอึน หลังจากที่อีกฝ่ายถามพร้อมกับโปรยยิ้มเล็กๆให้



         "เพิ่งคิดขึ้นมาได้หรอค่ะ?" นาอึนพูดทวนเชิงถามโดยมองไปรอบๆบริเวณที่มีรอยไหม้จากความร้อน 



         "อ๊ะ! โทษทีนะ พอดียังควบคุมพลังไม่ค่อยอยู่ พื้นหญ้าเราเลยไหม้หมดเลย"



         "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไว้ค่อยปลูกใหม่ก็ได้ พี่อึนจีดูเหนื่อยๆนะ ท่านี้ใช้พลังเวทย์เยอะสินะค่ะ"



         "อืม...จะว่างั้นก็ได้ พลังทำลายของท่านี้มีค่อนข้างมากจึงเปลืองพลังเวทย์นิดนึงอ่า"



         "ค่ะ งั้นฉันว่าพอแค่นี้ก่อนดีกว่า ไปอาบน้ำเถอะ ป่านนี้อาหารเช้าคงใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวได้มากินข้าวกัน"



         อึนจีพยักหน้ารับคำพูดของอีกฝ่ายและเดินกลับเข้าตัวบ้านพร้อมกัน แต่ไม่ลืมไปเรียกนัมจูกับฮายองและเดินไปที่ห้องของคู่รักโชมี เคาะประตูเพื่อเรียกให้ทุกคนเตรียมตัว อึนจีและนาอึนจึงเข้าไปที่ห้องเพื่ออาบน้ำ และเตรียมตัวกินข้าวเช้า ใช้เวลาครู่ใหญ่ อึนจีกับนาอึนก็จัดการตัวเองเสร็จและกำลังจะไปที่โต๊ะอาหาร พร้อมกันนั้น โชรงและโบมีก็ออกมาจากห้องพอดี นาอึนสังเกตุเห็นโชรงซึ่งมีตุ่มแดงๆตามตัวหลายจุด และด้วยความสงสัย



        "พี่โชรง...ไปทำอะไรมาหรอค่ะ? ตุ่มเต็มตัวเลย ลมพิษหรอ? หรือว่าโรคประจำตัว???"



         "......อ่อ จ๊ะ คงจะเป็นโรคประจำตัวล่ะมั้ง (─‿─)"



         "ไม่มีอะไรหรอกน่านาอึน พี่เค้าแค่ซนเท่านั้นเอง" โบมีพูดแทรกขึ้นพลางส่งสายตาอำมหิตไปที่โชรง ที่ยืนทำท่าเจี๋ยมเจี้ยมอยู่



         "หือ? ซนหรอ ซนอะไรอ่า"



         "โอ้ นัมจูกับฮายองมาพอดีเลย" อึนจีซึ่งคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างโชรงและโบมี จึงถือโอกาสที่นัมจูและฮายองเดินมาพูดขึ้นเพื่อตัดบทสนทนา และกระซิบที่ข้างหูของนาอึน "ไว้พี่จะเล่าให้ฟังแล้วกัน" และนาอึนพยักหน้ารับแต่โดยดี



         "เฮ้ๆ กางเกงในบาดขารึไงหะนัมจู ทำไมถึงได้เดินแบบนั้น" เมื่อเห็นน้องสาวเดินท่าแปลกๆ อึนจีจึงเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย ซึ่งคำถามนี้ทำให้ทั้งนัมจูและฮายองหน้าแดงขึ้นมาเอาดื้อๆ เพราะว่าสิ่งที่ทำให้นัมจูเดินแปลกๆนั้นเป็นผลมาจากกิจกรรมยามค่ำคืนของทั้งคู่



         "หืม แค่อึนจีมันถามแค่นี้ไหงทำหน้าแดงกันล่ะ?" โชรงที่สังเกตุเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถามต่อ



         "เอ๊ะหรือว่า!!!" อุทานของโบมีทำเอาทั้งสองสะดุ้งเฮือก "ฮายองก็โดนกางเกงในบาดขาเหมือนกันหรอ" คำถามของโบมีทำเอาทั้งสองทำหน้าหมดฟิล ‾___‾



         "ฮายอง บอกแล้วว่าใส่กางเกงในแล้วใส่ซับในไว้ด้วย ขาจะได้ไม่ถูกันมาก ไม่ยอมเชื่อฉันสินะ" เป็นนาอึนที่พูดตบท้ายด้วยคำเรียบๆหน้านิ่งๆ



         "ป่าวนะค่ะคุณหนู แล้วมันก็ไม่ใช่แบบที่ทุกคนพูดมาด้วย คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ เมื่อคืนนี้น่ะ พี่นัมจูเค้าเห็นฮูลาฮูปที่อยู่ในห้องฉันแล้วนึกอยากเล่นขึ้นมา ก็เลยไปหยิบขึ้นมาเหวี่ยงเล่น แล้วเหมือนจะเหวี่ยงแบบเต็มที่กับชีวิตแล้วเหวี่ยงผิดจังหวะ กล้ามเนื้อคงจะอักเสบ เลยเดินอย่างที่ทุกคนเห็นนี่แหละ แต่ฉันชอบท่าเหวี่ยงฮูลาฮูปของพี่เค้านะสุดยอดจริงๆ น่ารักมากๆ" ฮายองพูดแก้ตัวออกมาแบบน้ำขุ่นคลัก



         ทั้งหมดพยักหน้ายอมเข้าใจแต่โดยดี เพื่อจะได้ไม่ต้องคุยกันมากความ เมื่อเสร็จสิ้นการสนทนาทั้งหมดจึงเดินต่อไปยังโต๊ะอาหาร ซึ่งมีพ่อของนาอึนนั่งอยู่ก่อนแล้ว พ่อของนาอึนเชิญพวกเธอทั้งหมดนั่งลงบนเก้าอี้ที่จัดเข้าเซ็ตกับโต๊ะทานอาหาร ซึ่งตอนนี้มีกับข้าวนับสิบชนิดวางเรียงรายอยู่ ฮายองเองก็มานั่งทานด้วยกัน ถึงจะเป็นการ์ด แต่นาอึนก็ให้ฮายองมาทานข้าวข้างๆเธอทุกมื้อทุกวัน 



         ในขณะที่กำลังทานข้าวอยู่นั้น...



         "เอ่อ พ่อค่ะ ที่คุยกันไว้เมื่อวานน่ะ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้วหนูเล่าให้ฟังนะ"



         "อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเรื่องนั้น เมื่อคืนคนของพ่อมารายงานแล้ว"



         "หรอค่ะ แต่คนของพ่อนี่ช้าจังเลยนะ กว่าจะมารายงานได้เนี่ย"



         "ช่างคนของพ่อเถอะน่า ยังไงก็มารายงานแล้วกัน"



         "ค่าๆๆ" 
    

           
         หลังคุยกันจบทั้งหมดก็ทานอาหารต่อกันจนอิ่มและกำลังจะแยกกันทำหน้าที่ของตน พ่อของนาอึนที่กำลังจะไปทำงาน หันมาพูดกับลูกสาว



         "นาอึน วันนี้ก็อย่าลืมไปหาแม่หน่อยล่ะ แม่เค้าบ่นว่าคิดถึงแน่ะ"



         "ไม่ต้องบอกหนูก็เข้าไปหาทุกวันอยู่แล้วน่า"



         "จ้าๆ งั้นพ่อไปทำงานล่ะ"



         "ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะ"




         "พวกพี่สนใจไปเยี่ยมแม่ของฉันกันบ้างมั๊ยเอ่ย?" นาอึนหันมาถามทุกคนด้วยใบหน้าที่ยิ้มเจื่อนๆ



         "หืม แม่เธอเป็นอะไรอ่ะ ทำไมถึงต้องไปเยี่ยม" นัมจูเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเป็นการส่วนตัว



         "เมื่อราวๆหลายปีก่อนน่ะค่ะ จู่ๆๅท่านหญิงก็เกิดป่วยขึ้นมาอย่างกระทันหัน และอาการของนายหญิงก็ค่อยๆทรุดหนักลงเรื่อยๆ ท้ายที่สุดแล้วนายหญิงก็เกิดเป็นอัมพาตช่วงล่างเลยเดินไม่ได้เลยมาตั้งแต่นั้นน่ะค่ะ" ฮายองเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้แม่ของนาอึนป่วยให้กับทุกคนฟัง



         "แต่หลังๆมานี้อาการป่วยก็ดีขึ้นแล้วนะ เว้นแต่ยังเดินไม่ได้เท่านั้นเอง" นาอึนพูดขึ้นอีกครั้งด้วยใบหน้าที่ยิ้มขึ้นกว่าเดิม



         "งั้นพวกเราก็ไปเยี่ยมแม่ของนาอึนสักหน่อยดีกว่ามั๊ย คิดว่าไงล่ะอึนจี"



         "อื้อ ก็ดีนะโบมี ถึงจะยังไม่เคยเจอกัน แต่ไปสวัสดีแม่ยาย เอ๊ย! สวัสดีแม่ของนาอึน ท่านอาจจะมีกำลังใจขึ้นมาก็ได้"



         เมื่อนาอึนได้ยินดังนั้น รอยยิ้มของเธอก็ดูสดใสขึ้นมาทันที พร้อมกับเชิญทุกคนให้เดินตามเธอไปยังห้องที่แม่ของเธอนอนพักอยู่ เมื่อทุกคนเดินมาถึงหน้าห้อง นาอึนเปิดประตูและเชิญทุกคนเข้าไปในห้อง ทันทีที่ประตูเปิดจอมเวทย์ทั้งสี่สัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ที่ที่ปะทะสวนออกมาจากห้องนั้นแล้วยังเป็นพลังเวทย์ที่รู้สึกได้ถึงความชั่วร้ายอีกด้วย แน่นอนว่านาอึนนั้นไม่ได้รู้สึกถึงพลังเวทน์นั้นเลย ส่วนฮายองนั้นรู้สึกได้บ้างแต่ไม่มากเพราะเธอยังไม่ได้รับการฝึกอย่างจริงจัง นัมจูสอนเพียงพื้นฐานการใช้พลังมาเล็กน้อยเท่านั้น



         "ความรู้สึกนี้มันอะไรกันค่ะ พลังเวทย์งั้นหรอค่ะ แต่ทำไมรู้สึกแปลกๆ" ฮายองเอ่ยถามทันทีที่รู้สึกถึงพลังแปลกๆ



         "อะไร? เกิดอะไรขึ้นกันหรอ รู้สึกอะไรกันอ่ะ" นาอึนซึ่งเป็นคนเดียวที่ไม่สามารถสัมผัสพลังเวทย์ได้ถามขึ้นด้วยความสงสัย



         "พวกเราก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเราเข้าไปหาแม่ของนาอึนกันก่อนดีกว่า" โชรงพูดขึ้นเพื่อให้ทุกคนเข้าไปดูด้านในดีกว่ามายืนคุยกันและสงสัยกันต่อที่บริเวณหน้าประตู



         ทุกคนเดินเข้ามาอีกกี่ไม่กี่ก็ถึงเตียงที่แม่ของนาอึนนอนอยู่


  
         "แม่ค่ะ หนูมาแล้วนะ วันนี้หนูพาเพื่อนๆหนูมาเยี่ยมหลายคนเลยด้วยนะ" นาอึนเรียกแม่ของเธอพร้อมกับเข้าไปประคองช้อนตัวแม่ของเธอลุกขึ้นนั่งและเปิดผ้าห่มที่ห่มปิดขาแม่ของเธอออกเพื่อที่เธอจะได้นวดและทำกายภาพบำบัดให้กับแม่ของเธอ 



         แต่ทว่าทันทีที่เปิดผ้าห่มออก จอมเวทย์ทั้งสี่รวมไปถึงฮายองต้องตกใจกับสิ่งที่มองเห็น ถึงแม้ฮายองนั้นจะเห็นเพียงลางๆ และทันใดนั้นเองอึนจีก็ร่ายเวทย์เรียกบอลเพลิงขนาดเท่าลูกบาสขึ้นมาและตรงเข้าหาแม่ของนาอึนที่นั่งขาเหยียดตรงอยู่ข้างๆลูกสาวด้วยความตกใจ ไม่แพ้กันกับนาอึนที่ตกใจกับสิ่งที่อึนจีกำลังทำอยู่ในตอนนี้



         "พะ..พี่อึนจีจะทำอะไรค่ะ" นาอึนตะโกนถามอึนจีด้วยความตกใจ อึนจีไม่พูดอะไรและใช้บอลไฟใส่ไปที่ขาของแม่ของนาอึน สองแม่ลูกตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนพูดไม่ออกแต่ทว่า



         "ไม่ต้องตกใจไป เปลวไฟนี่น่ะไม่ได้มีไว้ทำลาย แต่ช่วยยับยั้งต่างหาก ดูทีขาของแม่เธอให้ดีๆสิ" อึนจีพูดพลางบอกให้คู่แม่ลูกมองไปที่ขา ก็เห็นเปลวไฟที่อึนจีใช้เมื่อครู่ลุกโชนอยู่แต่ว่าถ้ามองดีๆไฟนั้นมีสีฟ้าบริสุทธิ์ และดูเหมือนจะไม่ได้ทำร้ายแม่ของนาอึนเลย แต่สิ่งที่ทำให้นาอึนและแม่ตกใจกว่าเก่าก็คือสิ่งที่เกาะอยู่บนขาแม่ของนาอึน



         "นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้แม่เธอป่วย" โบมีพูดขึ้นเพื่อให้สองแม่ลูกและฮายองเข้าใจถึงสิ่งที่กำลังเห็นและแสดงสีหน้าตกใจปะปนกับความสงสัยออกมา



         "นั่นมันคืออะไรกันค่ะพี่อึนจี ไอสิ่งที่เหมือนกับทากนั่นน่ะ แล้วทำไมมันถึงได้มาเกาะที่ขาของแม่ฉันเต็มไปหมด" นาอึนเอ่ยขึ้นถามกับอึนจีถึงสิ่งที่เห็น เป็นสิ่งมีชีวิตที่ค่อนข้างจะน่ารังเกียจสำหรับใครหลายๆคน



         "นั่นคือ ปลิงเวทย์มนต์น่ะ มันเป็นเวทย์คำสาปชนิดนึง มันจะเจาะเข้าไปในเส้นประสาทของคนที่โดนสาปและดูดเอาพลังงานของร่างกายออกมาทำให้ไม่สามารถขยับตรงส่วนนั้นๆได้ แต่ถ้าโดนดูดนานเกินไปอาจจะทำให้พลังชีวิตหมดได้นับว่าอันตรายระดับนึงเลยล่ะ" อึนจีอธิบายสิ่งที่นาอึนสงสัยให้เธอฟังพอสังเขปและเปลวไฟที่ลุกก็ค่อยมอดลงโดยที่ปลิงทั้งหมดโดนเผาจนหมด "คงจะหยุดพวกมันได้สักพักล่ะนะ"



         "สักพัก? แล้วเผาพวกมันไปเลยไม่ได้หรอค่ะ"



         "มันก็ได้อยู่ จริงที่ว่าไฟเมื่อกี้นี้มันไม่ทำร้าย แต่ถ้าใช้ไฟแรงกว่านี้ร่างกายที่ไม่มีพลังเวทย์ห่อหุ้มจะทนรับพลังเวทย์ที่แรงกว่านี้ไม่ได้น่ะสิ"



         "...งั้นหรอค่ะ...แล้วใครกันที่ทำแบบนี้กับแม่ของฉันน่ะ"



         "นั่นสิ คุณแม่ค่ะ เอ่อ..ขออนุญาตเรียกแม่เลยนะค่ะ" อึนจีหันไปพูดขออนุญาตใช้คำเรียกว่าแม่ แม่ของนาอึนพยักหน้ารับเบาๆ "คุณแม่เคยไปผิดใจหรือไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจหรือเปล่าค่ะ" 



         "ก็ไม่นะจ๊ะ แม่ก็ไม่เคยคิดร้ายกับใครนี่นา"



         "ใช่แล้วล่ะพี่อึนจี แม่ฉันน่ะใจดีจะตาย ช่วยเหลือคนไว้ก็มาก น่าจะมีแต่คนรักนะ การที่จะมีคนมาเกลียดนี่..."



         "แต่จะว่าไป แม่ก็ไม่แน่ใจนะว่าใช่หรือเปล่า แต่ก่อนที่แม่จะมีนาอึน มีผู้ชายคนหนึ่งมาตามจีบแม่น่ะ แต่แม่ไม่ชอบเค้าที่ทำตัวเป็นอันธพาลแล้วแม่เองก็มีพ่อของนาอึนอยู่แล้วเลยปฏิเสธเค้าไป เค้าดูผิดหวังมากๆเลยนะ หลังจากนั้นสักราวๆหนึ่งปีให้หลังแม่ก็เริ่มเจ็บป่วยบ่อยขึ้นแต่ก็ไม่ได้เอ๊ะใจอะไร จนหลังจากที่แม่มีนาอึนแม่ก็เริ่มป่วยหนักขึ้น พอนาอึนอายุได้สักหกขวบมั้งจู่ๆแม่ก็เดินไม่ไอ้ขึ้นมาเอาเฉยๆ"



         "อืม...ก็พอจะเป็นไปได้อยู่นะค่ะ งั้นเรามาหาตัวคนทำกันเลยดีกว่า นัมจูช่วยทีนะ" อึนจีนิ่งคิดชั่วครู่ก็หันมาพูดกับน้องสาวของตน



         "โอเค เดี๋ยวน้องสาวแสนสวยคนนี้จัดให้" พูดจบนัมจูก็ร่ายเวทย์อัญเชิญมอนเตอร์ออกมาเป็นผึ้งตัวน้อยๆหนึ่งตัว "ผึ้งนรก ช่วยตามหาคนที่ใช้เวทย์นี้ให้หน่อยสิ" พูดพลางวางผึ้งที่อัญเชิญออกมาไปที่ขาแม่ของนาอึน ผึ้งตัวนั้นเดินไต่บริเวณขาไม่นานก็กางปีกบินออกไป



         "เดี่ยวฉันตามไปดูเอง ทุกคนอยู่ที่นี่แหละ" อึนจีรีบตามผึ้งตัวนั้นออกไปโดยที่บอกให้ทุกคนรออยู่ในห้อง เมื่อตามไปได้สักพัก ผึ้งก็มาบินวนอยู่รอบๆตัวแม่บ้านสาวคนหนึ่ง ที่กำลังทำความสะอาดบริเวณห้องโถงของบ้าน



         "ผึ้งตัวนี้นี่มันอะไรกันน่ะ มันมาจากไหน"



         "นี่เธอน่ะ ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ"



         "ค่ะ?  มีอะไรเหรอค่ะ"



         "ช่วยคลายเวทย์ที่ใช้กับแม่ของนาอึนหน่อยได้มั๊ย แล้วฉันจะไม่ทำอะไร"



         "...คุณพูดเรื่องอะไรกันค่ะ ฉันไม่เข้าใจ"



         "นี่ หลอกฉันไม่ได้หรอก ผึ้งนรกนี่น่ะมีความสามารถพิเศษที่สามารถหาต้นตอของผู้ใช้เวทย์มนต์ได้ ฉะนั้นไม่ผิดตัวแน่นอน" อึนจีพูดพลางยกนิ้วชี้เพื่อให้ผึ้งมาเกาะ



         "......แล้วถ้าบอกว่าไม่ล่ะ" แม่บ้านสาวมองมาที่อึนจีสายตาเปลี่ยนเป็นมองแบบดุดัน



         "งั้นฉันก็คงต้องลงมือล่ะนะ" อึนจีพูดโดยหันข้างให้แต่ชายตามองไปทางแม่บ้านสาวด้วยหางตา ทันทีที่อึนจีพูดจบแม่บ้านสาวก็พุ่งเข้าหาอึนจีด้วยความเร็ว "ฉันเตือนแล้วนะ งั้นก็ช่วยไม่ได้ โทษทีล่ะกัน" อึนจีเบี่ยงตัวหลบหมัดของแม่บ้านสาวโดยไม่ตอบโต้ จากนั้นเธอก็ต่อยเข้ามาที่อึนจีอีกหมัดแต่อึนจีก็ยังหลบได้เช่นเดิม พร้อมกับกระโดดถอยหลังทิ้งระยะห่างจากแม่บ้านสาวพอสมควร อึนจียั่วคนตรงหน้าด้วยการกระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่ายเข้าไปหา ได้ผล อีกฝ่ายพุ่งเข้าใส่อึนจีอีกครั้งเธอปล่อยหมัดตรงใส่อึนจี เป็นอีกครั้งที่อึนจีเบียงหลบไปด้านข้างแต่คราวนี้อึนจีไม่ปล่อยไปเฉยๆ เธอใช้สันมือฟาดไปที่ท้ายทอยของแม่บ้านอย่างจังจนร่างไถลไปกับพื้น อึนจีใช้เชือกเวทย์มนต์มัดตัวแม่บ้านสาวไว้ทันทีตั้งแต่หัวจรดเท้า เว้นไว้ก็แต่บริเวณจมูกกับดวงตาเท่านั้น แล้วอึนจีก็จัดการแบกแม่บ้านสาวขึ้นไว้บนบ่าแล้วกลับไปยังห้องที่ทุกคนอยู่
.
  .
.
  .
.
        เมื่อถึงห้อง อึนจีวางแม่บ้านสาวลงต่อหน้าทุกคนในท่าคุกเข่าโดยคลายเชือกเวทย์มนต์ออกเหลือไว้แต่ตรงที่มัดข้อมือ ข้อเท้า และแขนเท่านั้น



        "เฮ้ย!!! จียุล อึนจีนี่มัน..."



         "นี่แหละพี่โชรง ต้นตอของเวทย์มนต์มากจากผู้หญิงคนนี้แหละ" ทุกคนตกใจกับสิ่งที่อึนจีพูดและหันมามองทางจียุลเป็นตาเดียวกัน



         "ไม่ใช่นะค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ จริงๆนะค่ะ คุณหนู นายหญิง"



        "นั่นสิอึนจี คนน่ารักๆแบบนี้น่ะ ไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นหรอกน่า..." โชรงรีบพูดแก้ตัวให้กับจียุลทันที



         "งั้นหรอค่ะพี่โชรง" โบมีพูดพลางมองตาเขียวปั๊ดมาที่โชรง "ให้อึนจีจัดการเถอะนะ พี่ไม่ต้องไปยุ่งเลย"



         "ค่ะ รับทราบแล้วค่ะ" โชรงตอบรับคำสั่งโบมีแล้วกลับไปยืนท่าเจียมตัวดังเดิม



         "ฉันยังไม่ได้บอกว่าเธอทำสักคำเลยน่ะ แค่บอกว่าพลังเวทย์มาจากเธอเท่านั้น" อีกครั้งแล้วที่ทั้งหมดงุนงงกับคำพูดของอึนจี เพื่อคลายความสงสัยวงแหวนเวทย์สีขาวถูกร่ายขึ้นรอบตัวจียุล และปรากฎเงาสีดำขึ้นที่ด้านหลังของจียุล "นี่แหละสาเหตุที่แท้จริงของเรื่องนี้" อึนจีพูดพลางมองไปที่เงาดำนั้น



         "((หึหึหึ รู้ด้วยงั้นรึว่าข้าเป็นคนทำน่ะ))" เงาสีดำเปล่งเสียงออกมาเพื่อคุยกับอึนจี



         "ก็ใช่น่ะสิ จิตชั่วร้ายแผ่ออกมาชัดขนาดนี้ ไม่รู้ก็บ้าแล้วแหละแกเอ้ย"



         "((นับว่าเก่งไม่เบาเลยนะแม่หนู))"



        "เรื่องนั้นช่างเถอะ ฉันอยากรู้ว่าแกเป็นใคร แล้วทำไมแกถึงทำแบบนี้"



         "((ข้าชื่อซองแจ ที่ข้าทำแบบนั้นก็เพราะยัยนั่นมันปฏิเสธความรักของข้า ข้าก็เลยสาปมันซะ แต่ตอนแรกข้ายังมีพลังไม่พอเลยทำได้แค่สาปให้ป่วย แต่สุดท้ายข้าทุ่มพลังทั้งหมดโดยแลกกับชีวิตเพื่อให้ได้คำสาปที่แรงกว่าและข้าก็ทำสำเร็จ หลังจากข้าตายไปจิตของข้ายังอยู่ก็เลยมาสิงและใช้ร่างกายของยัยแม่บ้านนี่เป็นบางเวลา และคอยควบคุมไม่ให้ปลิงดูดพลังมากเกินไป ข้าต้องการจะทรมาณมันไปเรื่อยๆ ฮ่ะ ฮ่าๆๆ))" เงาดำนามว่าซองแจหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ



          ในขณะที่ซองแจหัวเราออกมาก็สร้างความปวดใจให้กับนาอึนเป็นอย่างมากจนน้ำใสๆเริ่มปริ่มออกจากตา ส่วนแม่ของนาอึนก็นั่งเงียบโดยไม่พูดอะไรแต่สีหน้าของเธอนั้นและเศร้าสร้อยลง มีเพียงอึนจีที่สังเกตุเห็นกิริยาของทั้งสอง แต่แล้ว



         "คุณซองแจ ฉันต้องขอโทษด้วยนะที่ทำแบบนั้นกับคุณไป แต่ว่ามันช่วยไม่ได้ฉันมีสามีอยู่แล้วและคุณก็ทำตัวเป็นอันธพาลระรานคนอื่นไปทั่วแบบนั้นแล้วจะให้ฉันรับรักคุณมันคงเป็นไปไม่ได้ ขอโทษจริงๆนะ"



         "((......ข้าไม่ต้องการคำขอโทษ สิ่งที่ข้าต้องการคือเห็นแกทรมาณเท่านั้น))"



         "ขอร้องล่ะ พอได้ไหม หยุดทำร้ายแม่ของฉันสักทีเถอะนะ ได้โปรด" นาอึนพูดขอร้องซองแจทั้งน้ำตา มันช่างเป็นภาพที่ทำร้ายจิตใจของอึนจีเป็นอย่างมาก



         "นี่......ถึงฉันจะบอกให้แกคลายเวทย์มนต์ให้ แกก็คงไม่ยอมทำให้ดีๆใช่มั๊ย" อึนจีกล่าวกับซองแจด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก



         "เอาแล้วๆ เจ้าอึนจีมันเริ่มแล้วล่ะโบม"



         "พี่โชรงปล่อยอึนจีไว้แบบนี้จะดีหรอ"



         "พี่อึนจีของขึ้นๆ จะมีอะไรสนุกๆให้ดูมั๊ยน๊า~"



         "หืม?พวกพี่พูดอะไรกันค่ะ เริ่มอะไร แล้วใครขึ้นใคร? แล้วเราจะทำยังไงดีค่ะถึงช่วยท่านหญิงได้"



         บุคคลทั้งสามยืนคุยกันเกี่ยวกับอารมณ์ของอึนจีโดยไม่สนใจสถานการณ์ ปล่อยให้ฮายองยืนงงและเป็นห่วงสถานการณ์อยู่คนเดียว



         "ข้าบอกแกไปแล้วไงว่าไม่มีทาง ข้าต้องการทรมาณยัยนั่นต่อไปเรื่อยๆ แล้วแกก็จะไม่มีวันได้เจอตัวข้าอีกด้วย" พูดจบซองแจก็พยายามที่จะหลบหนีแต่... "อั่ก!!! อะไรกันวะ ไอแสงบ้านี่" การหลบหนีล้มเหลว ซองแจไม่สามารถออกจากวงแหวนเวทย์ที่อึนจีร่ายไว้ได้



         "แกเพิ่งจะรู้ตัวหรอ วงแหวนเวทย์นั่นน่ะไม่ได้มีไว้เปิดเผยร่างจริงแกอย่างเดียวนะ มันใช้เป็นกำแพงเวทย์มนต์ได้ด้วยนะ"



         "หนอยแน่ะแก กรอดดดดด..." ซองแจกัดฟันพูดด้วยความโกรธและเหลือบไปเห็นร่างจียุลซึ่งโดนมัดด้วยเชือกเวทย์มนต์อยู่ในวงแหวนเวทย์ "งั้นแกก็เตรียมตัวเสียใจกับการกระทำของแกได้เลยยัยหนู" พูดจบซองแจก็เงื้อมือเตรียมทำร้ายจียุล



         "ช้าไปแล้วแกเอ๊ย...เวทย์ชำระบาป 'ลูมินาเกียร์'" ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร จิตชั่วร้ายของซองแจก็ถูกจัดการโดยเวทย์ของอึนจี



         "อ้ากกกก แกเป็นใครกัน ทำไมถึงใช้เวทย์ระดับนี้ได้"



         "ก็แค่จอมเวทย์ธรรมดาๆเท่านั้นเอง" แล้วจิตของซองแจก็สลายไปโดยไร้ร่องรอยของจิตชั่วร้าย พร้อมกับปลิงเวทย์มนต์ที่สลายไปตามผู้ใช้ 



         "พะ...พี่อึนจี..แม่.ของ.ฉัน..."



         "อื้อ เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้แม่ของเราไม่เป็นไรแล้วนะนาอึน แต่คิดว่าคงยังเดินไม่ได้ในทันทีเพราะว่าไม่ได้เดินมานานแล้ว ค่อยๆทำกายภาพไปแล้วกัน" ได้ยินดังนั้นนาอึนดีใจมากจนน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง และพุ่งเข้ากอดแม่ของเธอ



         "แม่ค่ะ แม่จะหายแล้วนะ หนูดีใจจังเลย"



         "จ๊ะ แม่ก็ดีใจเหมือนกัน"



         "พี่อึนจี ขอบคุณนะค่ะ"



         "จ้าๆ ไม่เป็นไรสำหรับนาอึนและแม่ยายเอ๊ย แม่ของนาอึนแล้ว ด้วยความเต็มใจเลย" 



         "จียุล! จียุล! เป็นอะไรหรือเปล่าตอบฉันหน่อยสิ โธ่...แม่สาวน้อยคนสวยเป็นไรมากมั๊ยเนี่ย ไม่ได้ๆ ต้องรีบพาไปโรงพยาบาลแล้ว" 



         "ฉันว่านะ คงไม่ได้มีแต่จียุลหรอกมั้งที่ต้องไปโรงพยาบาลน่ะพี่โชรง"



         "เอ๋? แล้วยังมีใครอีกหรอที่ต้องไปน่ะ พี่คิดว่าไม่มีนะ"



         "มีสิ...ตอนแรกน่ะ...ก็ไม่มีหรอก แต่ตอนนี้กำลังจะมี ......ย๊าาาาาา  ตายซะเถอะไอพี่โชรง"



         "เฮ้ย!โบมอย่า อ้ากกกกกก/ไอพี่บ้า กล้ามากนะที่มาทำแบบนี้ต่อหน้าต่อตาฉัน"



         "แหะๆ คู่นี้เค้ารักกันดีนะค่ะพี่นัมจู -_-||"



         "ฮ่ะๆ ก็คงงั้นมั้ง -_-||"


         ทุกคนหันหลังให้โชรงพร้อมกับแสดงสีหน้าไว้อาลัยให้กับโชรง......เหตุการณ์ในวันนี้จบลงด้วยดี โดยที่ในบ้านไม่มีใครรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้เลย เว้นเพียงแต่ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ และมีเพียงเสียงร้องของโชรงที่กำลังถูกโบมี 'เชือด' เพียงเท่านั้นเอง





___________________________________


         อ่ะฮ้า  มาต่อแล้วนะกับตอนใหม่ อ่านกันแล้วงงกันบ้างไหม ตัวไรท์เองนั้นงงมาก ฮ่าๆๆ  แบบว่าตอนนี้แต่งมาได้แบบเลวร้ายมาก  ไรท์เองไม่เน้นสาระ ไม่เน้นรู้เรื่อง แต่เน้น'งง' อย่าเพิ่งหนีไปไหนกันหมดน๊าาาา ยังไงก็ฝากด้วยเน้อ ใส่เต็มที่แล้ว ตัวไรท์เองกำลังคิดว่าจะใส่ฉากมาม่าไปบ้างดีไหมน๊า...

         รักreadนะ  จุ๊ฟๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

158 ความคิดเห็น

  1. #95 snsd_redvelvet (@0842215988kie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 11:54
    พี่โชรงไม่เข็ดสิน่ะ ><
    #95
    0
  2. #52 keroroninjo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 18:13
    ฮูล่าฮูป ไรท์ทำให้นึกถึงตอนนัมจูเล่นที่แฟนมิตเลย
    #52
    0
  3. #49 bowzeza (@suppharat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 23:10
    สนุกๆคะไรท์ รู้สึกสงสารพัคโชรงคนหื่นจริงๆเลย บมก็โหดนะคะเนี่ย แต่ว่าเอิ่ม... ฮายองจ้าลูกแถได้สุดยอดมากๆเลยนะ 5555 รออัพต่อนะคะไรท์
    #49
    0
  4. #48 Aten_AP (@sanext20) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 19:53
    เล่นฮูลาฮูปเดี๋ยวนะ!! ฮายองเจ็บมั้ย ไหวมั้ย สีข้างไม่ถลอกนะ แหมแถขนาดนี้ก็อย่าลืมทายานะ5555555555
    พี่รงกล้ามากนะที่พี่กล้าทำแบบนี้ต่อหน้าไอ่โบม โชคดีนะ5555555
    #48
    0
  5. #46 pej_apink (@por2918) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 01:43
    สนุกครับไรท์ไม่งงหรอก พี่อึนจีนี่เก่งสุดๆ มาม่าอย่าเพิ่งมาเลยไรท์ขอหวานๆก่อนแล้วกันนะครับ  นัมจูเล่นฮูลาฮูปนึกถึงท่านัมจูตอนเล่นวันแฟนมีตเลยครับไรท์ั้งน่ารักทั้งขำ5555 รอติดตามต่อนะครับ
    #46
    1
    • #46-1 Amp_Pinkpanda (@Amp_Pinkpanda) (จากตอนที่ 8)
      7 กันยายน 2558 / 22:51
      ก็อ้างอิงมาจากงานมีตนั่นแหละครับ พอดีว่าภาพมันตรึงตาตรึงใจง่ะ#_# ฮ่าๆๆ
      #46-1
  6. #45 พิงค์แฟนซี (@fcsistar) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 00:13
    ใช่แล้ว ตายสะเถอะค่ะพี่โชรง บังอาจมากมาย ทำยังงี้ต่อหน้าโบมเลย หึหึ
    เจ้าชู้นัก
    ฮายองนี่แถสีข้างเปิดเลยนะ 5555
    #45
    0