[ APINK (Yuri fic.)ปฏิบัติการรักมาเฟียจอมเวทย์ ]

ตอนที่ 18 : STAGE 17 : Bad Dream

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ก.พ. 59




         ฉึก!!!
         เสียงของหอกเวทย์มนต์แทงเฉียดหัวใจ ถึงจะไม่ตายในทันทีแต่ก็ทำให้ผู้ที่โดนนั้น รู้สึกทรมาณและคงจะสิ้นใจในไม่ช้าเนื่องจากความสาหัสของบาดแผล และผู้ที่โดนนั้นไม่ใช่ใครอื่นหากแต่เป็นสาวร่างบางอย่างนาอึน ที่โดนหอกเวทย์มนต์แทงจนทะลุอกแล้วฟุบล้มลงตรงหน้าของอึนจีที่ยืนห่างไม่ถึงหนึ่งเมตร ซึ่งตอนนี้ยืนตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าราวกับเวลาค่อยๆเดินอย่างเชื่องช้าเหมือนกับว่าต้องการให้เธอมองและบันทึกจดจำทุกการเคลื่อนไหวที่กำลังดำเนินอยู่ในตอนนี้ให้ได้ทั้งหมด อึนจียืนนิ่งอยู่แบบนั้นเหมือนกับคนไร้สติ




         "พี่อึนจีค่ะ..." แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกของคนรักอึนจีจึงได้สติและรับเข้าไปช้อนร่างของนาอึนขึ้นมานอนหงายบนตักของตนและเป็นเวลาเดียวกับที่หอกเวทย์มนต์สลายการทำงานพอดี "ฉันรัก..รักพี่นะค่ะ...." ยังไม่ทันที่อึนจีจะได้ฟังเธอพูดจนจบประโยค นาอึนก็สิ้นใจลง...

..
. . .
 . . .
         นาอึน!!! ไม่นะ!! นาอึน!!! ตื่นมาคุยกับพี่ก่อนสิ

         "นาอึน!!!" อึนจีตะโกนเรียกชื่อคนรักอย่างสุดเสียง พร้อมกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายกลางดึก "ฝัน...งั้นเหรอเนี่ย  ว่าแต่ฝันบ้าบออะไรของเรากันเนี่ย" แต่ด้วยเสียงที่หลุดออกมาจากปากของอึนจีดังพอที่จะทำให้คนที่นอนอยู่ข้างๆได้ยินและตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย



         "พี่อึนจีมีอะไรหรือเปล่าค่ะ ร้องเสียงดังเชียว บอกฉันได้นะ" นาอึนถามออกไปด้วยความสงสัยปนง่วงนอน



         "อื้อ ไม่มีอะไรหรอก แค่ฝันร้ายเอง นอนต่อเถอะ" อึนจีเอื้อมมือไปลูบหัวคนตัวสูงเบาพลางบอกให้นอนต่อ นาอึนเอนตัวลงนอนดังเดิมพร้อมกันกับอึนจีที่นอนลงในท่านอนหงาย "(มันเป็นแค่ฝันน่าอึนจี อย่าไปใส่ใจมันเลย)" อึนจีพยายามบอกกับตัวเองในห้วงของความคิดไม่ให้คิดมากเกี่ยวกับความฝัน



         "อือ~~~…พี่อึนจีฝันร้ายอะไรก็ไม่รู้นะค่ะ แต่อย่าคิดมากเลย นอนต่อเถอะ" นาอึนพูดปลอบอึนจีในขณะที่ตายังคงปิดอยู่ "ถ้างั้น เดี๋ยวฉันนอนกอดพี่จนเช้าเลย พี่จะได้ไม่ฝันร้ายอีก" ไม่พูดเปล่านาอึนขยับตัวนอนตะแคงข้างและใช้แขนกอดมาที่ตัวของอึนจี



         "จ้าๆๆ ไม่คิดมากแล้ว มีนางฟ้ามานอนกอดแบบนี้พี่ต้องนอนฝันดีแน่ๆเลย" พูดพร้อมกับขยับตัวนอนในท่าตะแคงหันหน้าเข้าหานาอึนและนอนกอดเช่นเดียวกัน ซึ่งตอนนี้จมูกของทั้งคู่ห่างกันแค่ไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร เมื่อถูกกอดด้วยคนรัก อึนจีรู้สึกผ่อนคลายจากความฝันเมื่อครู่และผลอยหลับไป



       เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น
         "นี่พี่อึนจีกำลังจะไปไหนหรอค่ะ?" นาอึนที่เดินมาพร้อมกับอึนจีถามขึ้นด้วยความสงสัยในที่ๆกำลังจะไป



         "เรากำลังไปห้องกระจายเสียงกัน" อึนจีพูดพลางยิ้มออกมาด้วยอาการที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย 

          ก่อนหน้านี้หลังจากที่ทั้งคู่ตื่นมาและจัดแจงทำภารกิจส่วนตัวตัว อย่างการอาบน้ำ ล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัว ทาครีม ฯลฯ   ซึ่งเมื่อเสร็จแล้วแทนที่จะไปยังห้องอาหาร อึนจีกลับพานาอึนเดินไปอีกทางหนึ่งซึ่งเป็นเส้นทางที่อึนจีบอกว่าจะเป็นห้องกระจายเสียง 



         "ห้องกระจายเสียง? แล้วเราจะไปทำอะไรกันหรอค่ะ"



         "เราจะไปเปิดเพลงให้คนในแฟมิลี่ฟังกัน"



         "เปิดเพลง? ได้ไงอ่ะ ในเวลาแบบนี้นี่นะค่ะ"



         "ได้ดิ ถ้าเปิดจากห้องกระจายเสียงละก็นะเสียงไปทั่วทั้งแฟมิลี่แน่นอน แล้วก็เปิดตอนนี้เวลาๆเช้านี่แหละสมองกำลังปรอดโปร่งเลย" อึนจีพูดทั้งยิ้ม โดยที่เหมือนจะเข้าใจความหมายของสิ่งที่นาอึนพยายามพูดผิดไป



         "เอ่อ...คือฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้นค่ะพี่อึนจี ที่ฉันหมายถึงน่ะคือ เราจะมาเปิดเพลงในเวลาที่สถานการณ์ยังตรึงเครียดแบบนี้หรอค่ะ" นาอึนพยายามอธิบายในสิ่งที่เธอต้องการจะบอกกับอึนจี



         "อ่าว  งั้นหรอกเหรอ...ฮ่าๆๆ เอาเถอะน่า ยังไงซะตอนนี้ก็ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว เจ้าพวกนั้นยังเงียบอยู่เลย ในระหว่างนี้พวกเราก็ผ่อนคลายกันไปก่อนก็ได้" ซึ่งอึนจีก็ไม่ได้แสดงความวิตกใดๆออกมาเลยหลังจากที่นาอึนพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจ

         ในระหว่างที่เดินคุยกันมานั้น ไม่นานนักทั้งคู่ก็มาถึงห้องกระจายเสียงซึ่งเป็นที่หมายอย่างที่อึนจีบอกไว้ อึนจีเปิดประตูเดินเข้าไปข้างใน พร้อมกับหันมาผายมือเป็นการบอกให้นาอึนตามเธอเข้าไปภายในห้อง เมื่อเข้ามาข้างในแล้วนาอึนทำการมองสำรวจไปรอบๆ เพื่อดูรายละเอียดของห้อง ซึ่งเป็นห้องที่มีขนาดใหญ่พอสมควร นาอึนหันไปมองอึนจีที่ตรงไปยังตู้เซฟ และทำการปลดล็อคเซฟที่มีการล็อคถึง7ชั้น และหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมา จากนั้นอึนจีเดินไปที่แผงควบคุมเครื่องกระจายเสียง นาอึนเพิ่งรู้ว่าสิ่งที่อึนจีหยิบออกไปเมื่อครู่นั้นเป็นแผ่นดีวีดีก็ต่อเมื่ออึนจีหยิบมันออกมาแล้วจัดการใส่ลงไปยังเครื่องเล่น เมื่อเครื่องเริ่มอ่านแผ่นอึนจีจึงค่อยๆเพิ่มระดับเสียงขึ้นอยู่ในระดับหนึ่ง และไม่ลืมที่จะเปิดเสียงในห้องกระจายเสียงเพื่อให้นาอึนฟังก่อนออกจากห้องด้วย



         "หือ? พะ..เพลงนี้มัน..." เมื่อได้ยินเสียงเพลง นาอึนหันมามองหน้าอึนจี



         "ชู่ว... ฟังก่อนๆ เดี๋ยวค่อยถามนะค่ะนาอึน" ก่อนที่นาอึนจะได้ถามอะไร อึนจีก็บอกให้เธอฟังเพลงไปก่อน



         이런 말 하는 내가 조금 이상해 보일까 혹시
         อีรอน มัล ฮานึน แนกา โจกึม อีซังเง โบอิลกา ฮกชี
         ถ้าฉันพูดแบบนี้ จะทำให้ฉันดูแปลกมั๊ยนะ

         솔직히 나를 조금 그런 여자로 볼까 봐
         ซลจิคี นารึล โจกึม คือรอน ยอจาโร บลกา บวา
         จริงๆฉันคิดว่าเธออาจมองฉันเป็นผู้หญิงอย่างนั้น

         oh my boy


         너를 우연히 본 그 순간
         นอรึล อูยอนี บน คือ ซุนกัน
         ช่วงเวลาที่ฉันเห็นเธอโดยบังเอิญ

         난 뭔지 모를 이 설레임에
         นัน มวอนจี โมรึล อี ซอลเรอีเม
         หัวใจฉันที่เต้นรัวอย่างน่าสงสัย


         처음 내게 햇살과 함께 와
         ชออึม แนเก แฮทซัลกวา ฮัมเก วา
         เธอเข้ามาหาฉันพร้อมกับแสงแดดในครั้งแรก

         단 한 번에 날 녹여버린 너
         ทัน ฮัน บอเน นัล โนกยอบอริน นอ
         และทำฉันละลายได้ในครั้งเดียว

         따뜻한 눈빛 예쁜 그 미소도
         ตาตือทัน นุนบิช เยปึน คือ มิโซโด
         สายตาที่อบอุ่น รอยยิ้มที่สวยงาม

         내게 모든 게 익숙해서
         แนเก โมดึน เก อิกโซเคซอ
         ทุกอย่างมันคุ้นเคยกับฉัน


         한 번만 더 널 볼 수 있다면
         ฮัน บอนมัน ทอ นอล บล ซู อิทตามยอน
         ถ้าฉันได้เห็นเธออีกครั้งหนึ่ง

         한 번만 더 만날 수 있다면
         ฮัน บอนมัน ทอ มันนัล ซู อิทตามยอน
         ถ้าฉันได้พบเธออีกครั้งนึง

         거짓말 같은 이 상황들의 답이 나올까
         คอจิทมัล กาทึน อี ซังฮวันดือเร ทาบี นาอลกา
         คำตอบของสถานการณ์ที่ไม่น่าเชื่อนี้ จะมีออกมามั๊ยนะ...



         หลังจากที่เพลงแรกบรรเลงจบและกำลังจะขึ้นเพลงต่อไป

         "Dejavu..." นาอึนสบถขึ้นมาเบาๆ



         "หืม?..." ซึ่งก็ดังพอจะทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆอย่างอึนจีได้ยิน



         "เพลง Dejavu ของวง เอเพี้ยน ซึ่งเพลงนี้พี่สมร๊งเป็นคนแต่งเอง...และวงนี้ฉันก็ชอบมากๆๆๆเลยด้วย" นาอึนพูดด้วยสายตาเป็นประกายกันมามองทางอึนจี "อย่าบอกนะค่ะว่าพี่อึนจี..."



         "อื้อ พี่ไม่เคยบอกหรอว่าพี่ก็ชอบวงนี้มากๆๆๆ เหมือนกัน และพี่จะแวะมาเปิดเพลงนี้บ่อยๆเวลาที่มีโอกาสล่ะนะ" อึนจียังคงฉีกยิ้มพูดมาตามแบบฉบับของเธอ



         "ค่ะ เปิดบ่อยๆก็ได้นะค่ะ ฉันชอบฟังเพลงของวงนี้ที่สุด"



         "จ้าๆ ถ้านาอึนต้องการพี่ก็จัดให้ตามนั้นเลย"



         "แต่ว่านะค่ะ ฉันมีเรื่องสงสัยอยู่นะ...มาเปิดเพลงดังไปทั้งแฟมิลี่แบบนี้ สมาชิกของพี่อึนจีฟังเพลงเหมือนกันหมดเลยหรอค่ะ" 



         "ก็ไม่หรอก แต่เป็นไฟต์บังคับน่ะ เมื่อพี่เปิดก็ต้องฟัง หึหึหึ" อึนจีตอบพร้อมกับยืนท้าวเอว เงยหน้าเล็กน้อยพร้อมกับหัวเราะในลำคอเยี่ยงผู้มีอำนาจเหนือกว่า



         "เพิ่งรู้ว่าพี่อึนจีบ้าอำนาจนะค่ะเนี่ย...เอ๊ะแต่ว่าเวลาพี่อึนจีไม่อยู่ ไม่มีคนแอบมาเปลี่ยนแผ่นหรือปิดเครื่องหรอค่ะ" นาอึนยังคงสงสัยในสิ่งที่น่าจะเกิดอยู่



         "ก็เคยมีนะ แต่..." อึนจีพูดพร้อมยกมือไปทางเครื่องเล่นแผ่นและสร้างบาเรียพลังเวทย์หุ้มเครื่องเล่นและปลั๊กไว้ และบนพื้นผิวของบาเรียมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆเคลือบไว้อีกหนึ่งชั้น ซึ่งมีกระแสไฟฟ้าวิ่งอยู่ราวๆ 10,000 V. ทำให้ไม่มีใครอยากมาแตะบาเรียนี้นัก "ทำแบบนี้ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งแล้ว"



         "อ่ะค่ะ รอบคอบดีนะค่ะ" ซึ่งก็ทำให้ความสงสัยของนาอึนหายไป



         "ป่ะ งั้นเราก็ไปที่ห้องอาหารกันดีกว่า ป่านนี้พวกนั้นคงรอกันแย่แล้ว โดยเฉพาะโบมีล่ะนะ" เมื่อเสร็จสิ่งที่ตนตั้งใจมาทำ อึนจีจึงชวนนาอึนไปกินข้าวเช้า



         "ค่ะ ฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน" นาอึนซึ่งเดินนำหน้าออกจากห้องไปก่อนอึนจี 



         ซึ่งทำให้ไม่เห็นว่าใบหน้าที่ยิ้มแย้มของอึนจีได้หุบลงเล็กน้อยพร้อมกับสมองได้ประมวลผลบางอย่างขึ้น



         "ฝันร้ายเมื่อคืน ถึงจะเป็นแค่ฝัน แต่เราไม่ชอบใจเท่าไรเลยแฮะ..." อึนจียังคงเก็บเรื่องราวความฝันที่ตนฝันเมื่อคืนมาคิดอยู่ "แต่ก็ช่างเหอะ มันคงไม่มีทางเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอยู่แล้วล่ะ" อึนจีพยายามเลิกสนใจเรื่องความฝันและยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนเดินตามนาอึนออก



         ไม่นานนักทั้งคู่ก็เดินทางถึงห้องอาหาร นาอึนยังคงไม่พลาดที่จะมองสำรวจไปโดยรอบของห้อง


         "(อื้อหือ ของที่บ้านเราว่าหรูแล้วนะ ที่นี่จะทำหรูเวอร์ไปไหนเนี่ย)" นาอึนไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่คิดเอาไว้ในใจเท่านั้น แต่สายตายยังคงกวาดไปทั่วเพื่อเก็บรายละเอียดตามนิสัยของเธอ จนกระทั่งเธอมองไปที่โต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่มีอาหารชุดใหญ่มากถูกจัดไว้บนโต๊ะ มีคนนั่งอยู่ 4-5 คน และคนเหล่านั้นก็กำลังนั่งรอพวกเธออยู่ โดยที่มีสายตาอันอำมหิตหนึ่งคู่แผ่จิตคุกคามมาทางพวกเธอด้วย



         "ย๊าห์!!! อึนจี นาอึน เธอสองคนมาช้ามาก ฉันหิวจะแย่แล้วนะ" เป็นโบมีที่นั่งรอและดูเหมือนจะมีอารมณ์โมโหหิวขึ้นมาเล็กน้อย



         "ฮ่าๆๆ โทษทีๆ พอดีว่าไปทำธุระมานิดหน่อยน่ะ" อึนจีตอบออกไปด้วยท่าทางที่ไม่รู้สึกต่อจิตคุกคามของโบมีเลย



         "แล้วธุระที่ว่าคืออะไรงั้นหรอ สำคัญกว่าการรีบมากินข้าวเช้าให้ตรงเวลาด้วยใช่มั๊ยเจ้าบอสบ้า!!!" และดูเหมือนว่าโบมีจะโมโหหิวซะจนหูอื้อเลยไม่ได้ยินแม้แต่เพลงที่กำลังบรรเลงอยู่จนต้องทำให้



         "เอ่อ...ขอโทษนะค่ะโบม คือโบมลองเงียบซักครู่ แล้วลองฟังให้ดีๆนะค่ะ" โชรงจึงเอ่ยเตือนสติโบมีด้วยเสียงเนือยๆ



         "......" โบมีเงียบเสียงลงและฟังอย่างที่โชรงแนะนำ และ... "อ่ะ!!! เพลงของเอเพี้ยนนี่นา" รู้ในทันทีว่าธุระที่อึนจีบอกนั้นคืออะไร "......ถ้างั้นก็แล้วไป  มาเหอะๆ มานั่งได้แล้ว หิวข้าว!" ละเป็นที่น่าประหลาดใจสำหรับนาอึน เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาโบมีไม่เคยยอมให้อะไรสำคัญกว่าเรื่องกินเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ครั้งนี้โบมีกลับยอมให้กับศิลปินที่ใช้ชื่อว่าเอเพี้ยน



         "เอ่อ...พี่อึนจีค่ะ คือว่าแบบพี่โบมี.." ในขณะที่กำลังนั่งนาอึนก็ไม่เคยปล่อยให้ความสงสัยคาอยู่ในใจ จึงกระซิบถามกับอึนจีที่นั่งข้างๆกัน



         "อ๋อ  สงสัยล่ะสิ ปกติโบมีน่ะจะให้ความสำคัญกับเรื่องกินที่สุดใช่มั๊ยล่ะ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ัยัยนั่นยอมให้น่ะนะ ก็คือสิ่งที่เกี่ยวกับเอเพี้ยนนี่แหละ" ในขณะที่อึนจีอธิบายให้นาอึนฟัง ทุกคนก็เริ่มบรรเลงกับอาหารที่อยู่บนโต๊ะไปพลางฟังอึนจีพูดไปพลาง "พวกพี่ทุกคนน่ะชอบวงนี้กันทุกคนนะ รักทั้งวงเลยแต่ทุกคนจะมีเมนของตัวเองด้วย ของโบมีคือ 'โบมศรี' ของพี่โชรงคือ 'สมร๊ง' ส่วนของนัมจูนี่คือ 'ประนัมจู' และของพี่คือ 'จองศักดิ์' ส่วนยูจังนี่บอกว่าชอบทุกคนในวงเลย....อ่ะใช่!!!" ในตอนท้ายของการพูดอึนจีทำท่าเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก "นาอึน เราบอกพี่ว่าเราเองก็ชอบเอเพี้ยนใช่มั๊ย แล้วเมนใครล่ะเราน่ะ" อึนจีหยุดตักข้าวชั่วครู่และหันมามองหน้าของนาอึนอย่างสงสัย



         "เมนของฉันหรอค่ะ 'ซนฉวี' น่ะค่ะ" นาอึนตอบออกมาอย่างเขินๆ ก่อนตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆต่อไป



         "เอ่อ ที่จริงฉันก็ชอบวงนี้นะค่ะ" ทันทีที่ฮายองกล่าวขึ้นมาทุกคนรีบหันไปให้ความสนใจกับคำพูดต่อไปของเธอ ซึ่งมันดูเหมือนจะสร้างแรงกดดันให้กับฮายองในระดับหนึ่ง



         "เมนใครงั้นหรอ" และตามด้วยคำถามทันทีที่เห็นว่าฮายองเงียบไป ทุกคนต่างสนใจในคำตอบจนตาเป็นประกาย



         "ก็ชอบน้องเล็กของวงอย่าง 'เทิดฮายอง' อ่ะค่ะ" และด้วยคำตอบของฮายองนั้นทำให้ทุกคนเบิกตาค้างด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ถึงกับเกินที่คาดการณ์กันเอาไว้



          "อืมๆๆ เด็กน้อยร่างโต ชอบมักเน่ร่างยักงั้นสินะ เหมาะสมๆ" โชรงพูดเอ่ยแซวขึ้นมาโดยทำท่ากอดและหลับตาพยักหน้าขึ้นลงซ้ำไปซ้ำมาช้าๆ พร้อมกันกับที่ทุกคนเห็นด้วยและทำท่าคล้ายๆกัน



         "พะ..พวกพี่อ่ะ!!!..." ทำให้คนที่โดนแซวอย่างฮายองนั้นนั่งเขินหน้าแดงจนมือไม้สั่น ตักข้าวผิดๆถูกๆ 



         "นี่ฮายอง!!!" แต่แล้วจู่ๆนัมจูก็ตะโกนเรียกชื่อเด็กน้อยร่างโตเสียงดังทำให้ฮายองรวมถึงทุกคนตกใจและเงียบเสียงลงทันที และดำเนินการกินต่อไปแบบเงียบๆ



         "ค...ค่ะ" ฮายองขานรับนัมจูด้วยน้ำเสียงตกใจและงุนงงเนื่องด้วยไม่อาจเข้าใจได้ว่าตนทำอะไรให้ นัมจูจึงต้องมาตะโกนเรียกชื่อตนแบบนี้



         "เธอน่ะ..." พูดและเว้นให้คนที่รอฟังคำพิพากษาอย่างฮายองนั่งลุ้นจนตัวเกร็ง "นี่เธอนอกใจฉันงั้นหรอ บังอาจปันใจไปชอบคนอื่น เธอไม่ชอบฉันแล้วใช่มั๊ยห๊ะ!!!"



      พรูดดดด!!!
         ทันทีที่ได้ยินนัมจูพูดโบมีที่กำลังยกแก้วน้ำนางเอก(น้ำส้ม)ขึ้นดื่มถึงกับปล่อยให้ของเหลวสีส้มอ่อนๆที่กำลังจะไหลลงสู่กระเพาะผ่านทางหลอดอาหารของเธอนั้น ต้องถูกขัดขวางด้วยแรงบีบอัดของการต่อต้านอะไรสักอย่างจากภายในตัวเธอ และปล่อยให้มีพลังงานจลอะไรสักอย่างเหมือนกันทำการผลักของเหลวที่เรียกว่าน้ำส้มให้ยูเทิร์นจากทางที่เข้ามาแล้วพุ่งทำวิถีโค้งแบบโปรเจกไตล์กลับออกไป โดยคอนโทรลให้น้ำส้มนั้นมีเป้าหมายเป็นหน้าของโชรงที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันโดยไม่ได้ตั้งใจ และ'เฮดช็อต!!!' เข้าเป้าได้เป๊ะสุดๆ ทำให้ตอนนี้บนหน้าของโชรงที่กำลังอยู่ในท่าตักข้าวและกำลังจะเข้าปาก ชุ่มฉ่ำได้ด้วยน้ำนางเอกที่ผ่านกระบวนการปลุกเสกจากแบคทีเรียภายในปากของโบมี ค้างอยู่ท่านั้นด้วยความขลังจากน้ำส้มที่คนรักของตนพ่นใส่



         'ดีมากค่ะ ที่รัก ขอบคุณจริงๆสำหรับน้ำมนต์นี้' แต่ก็ได้แค่คิดแม้โชรงจะอยากพูดออกไปก็ตาม ไม่งั้นโบมีคงส่งเธอไปว่ายน้ำเล่นกับสัตว์อสูรเป็นแน่แท้



         "ป่ะ ป่าวนะค่ะ ที่บอกว่าชอบเทิดฮายองน่ะ ก็แค่ชอบแบบแฟนคลับคนหนึ่งชอบนักร้องเท่านั้นเอง มะ..ไม่ได้นอกใจพี่สักหน่อย แล้วก็สำหรับพี่น่ะ ฉันรักต่างหากไม่ได้ชอบสักหน่อย" ฮายองรีบพูดแบบตะกุกตะกักให้นัมจูเข้าใจเพราะกลัวว่าคนรักจะเข้าใจผิด



         "ยะ ยัยบ้า ฉันรู้แล้วย่ะ เมื่อกี้ฉันก็แค่อำเล่นเฉยๆเอง คิดเป็นจริงเป็นจังไปได้" ซึ่งถ้าสังเกตุให้ดีๆจะเห็นได้ว่านัมจูที่ตอนนี้แอบก้มหน้าลงเล็กน้อยมีสีแดงๆผุดขึ้นมาบนแก้มทั้งสองข้าง



      'นี่สินะที่โบราณว่าไว้ จะแกล้งอำเค้า ความเขินเข้าตัว(ไรท์มั่วเอาเองอย่าใส่ใจเลย -*- )'
         ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เงียบอีกครั้งก่อนที่จะปล่อยเสียงหัวเราะออกมาในความน่ารักของทั้งคู่ ในตอนนี้ที่ทุกคนกำลังหัวเราะอย่างมีความสุขได้นั้น ไม่ใช่เพราะว่าทุกคนลืมเลือนเรื่องสำคัญไปแต่เพราะทุกคนต่างคิดว่าอีกไม่นานจะต้องเจอกับศึกที่ทั้งใหญ่และหนักหน่วง จึงใช้เวลาที่ยังสงบนี้ตักตวงความสุขเอาไว้ให้มากที่สุด รวมถึงตัวของอึนจีเองแม้ว่าจะหัวเราะออกมาได้ แต่ลึกๆแล้วในใจของเธอยังคงเอาแต่นึกถึงเรื่องราวในความฝันของเธอ ที่มันยังคงค้างคาใจแม้ว่าตัวเธอจะบอกกับตัวเองให้เลิกคิดมากกับเรื่องความฝันสักทีก็ตาม


. . . . .
 . . . .
. . .
 . .
.
.
 . .
. . .
 . . . .
. . . . .
         "อ่ะฮ้า บาดแผลหายสนิท แถมร่างกายแข็งแรงสุดๆ"

 
         "การรักษาของเมจินนี่ยังน่าทึ่งเหมือนเคยเลยนะ รวดเร็วและมีคุณภาพมาก"


         "นั่นน่ะสิ บาดแผลบนใบหน้าหายไปหมดแล้ว ความงดงามก็กลับคืนสู่ใบหน้าฉัน และดูเหมือนการรักษานี้จะเพิ่มพลังเวทย์ให้เราในระดับหนึ่งนะ ยิ่งงดงามไปใหญ่เลย~"



         "แบบนี้ต่อให้ไม่ฝึกอะไรเพิ่มเติมก็คงจะจัดการพวก 7 บาปได้แน่นอน จะให้ไปบุกตอนนี้ก็ยังไหวเลย" 



         "ใจเย็นไว้โฮซู กำหนดการของเราคืออาทิตย์หน้า ไม่ต้องรีบร้อนไป" เมจินเอ่ยขึ้นกับโฮซูที่ดูจะใจร้อนผิดจากที่เคยเป็น หลังจากที่เธอได้เปิดแคปซูลรักษาให้อสูรทั้งสามออกมาหลังจากทำการรักษาเสร็จแล้ว



         "ทำไมถึงต้องรอให้ถึงอาทิตย์หน้าล่ะ ตอนนี้ก็ได้นะฉันพร้อมแล้ว" โฮซูยังคงร้อนรนผิดกับบุคลิกของเธออยู่จึงทำให้เมจินส่ายหัวด้วยความหน่าย



         "ยังไงก็ไม่ได้เพราะว่าไรท์เขียนมาว่าสองอาทิตย์ แต่นี่เพิ่งผ่านมาอาทิตย์เดียวเอง อะ..เอ๊ย!( - -) เพราะบอสตัดสินใจไว้แบบนั้น ยังไงก็ต้องตามนั้น" เมจินพูดออกมาตามสิ่งที่บอสอสูรของตนได้ตัดสินใจไว้แล้ว จึงทำให้โฮซูต้องจำใจรอต่อไปอีกหนึ่งอาทิตย์ ผิดกับจินจูและฮียูที่ดูสงบกว่าที่เคยเป็น


.
.

.
..
.
.
.
        "พี่อึนจีค่ะ แบบนี้ใช้ได้มั๊ยค่ะ?" นาอึนรวมพลังเวทย์และร่ายเวทย์รักษาขึ้นมาหนึ่งบทและให้อึนจีพิจารณาดู แต่ดูเหมือนในเวลานี้อึนจีกำลังนั่งเหม่อคิดอะไรบางอย่างโดยไม่ได้สนใจนาอึนเลย ซึ่งทำให้นาอึนพองแก้มป่องขึ้นและ "พี่ อึน จี ค๊าาาาา!!!" ตะโกนแบบเน้นทีละคำไปที่ข้างหูของอึนจีด้วยพลังเสียงเต็มสูบของเธอ



         "อ้ากกกกก นาอึนเสียงดังอ่า ตกใจหมดเลย" หลังจากได้สติ อึนจีก็ขยี้หูตัวเองที่ตอนนี้กำลังดังวิ๊งๆอยู่หลังจากโดนคลื่นเสียงมหาประลัยของนาอึน



         "ก็พี่อึนจีเหม่ออะไรก็ไม่รู้นี่ค่ะ"



         "อ่อ โทษทีๆ พอดีพี่กำลังคิดอะไรอยู่นะ  อ่ะไหนลองร่ายเวทย์ใหม่อีกครั้งสิ"



          "ถ้าเหม่ออีกจะงอนจริงๆนะ" หลังจากที่พูดนาอึนก็ร่ายเวทย์บทเดิมขึ้นมา ซึ่งมัยทำให้อึนจีทึ่งมากและ



      ฉั๊วะ!!!
         อึนจียิงพลังเวทย์ไปใส่ท้องแขนข้างซ้ายของตนจนทะลุสร้างความตกใจให้กับนาอึนมาก



         "พี่อึนจีทำอะไรน่ะค่ะ"



         "เท่าที่ดูพลังเวทย์นี้น่าทึ่งมาก พี่เลยอยากลองประสิทธิภาพมันด้วยก็เลย..."



         "ใช้ตัวเองเป็นหนูทดลอง เยี่ยมมากค่ะ"



         "ขอบคุณนะที่ชมพี่^^"



         "ฉันประชดค่ะ -*-"



         "ก็รู้อยู่แล้วน่า ^0^"

         นาอึนร่ายเวทย์รักษาไปพลางในขณะที่คุยปนบ่นอึนจี ถึงจะดูตึงเครียดแต่กลับให้ความอบอุ่นแบบบอกไม่ถูก



         "นาอึน พี่รักเรานะ รักมากๆเลยด้วย พี่สัญญาว่าจะดูแลเราให้ดีที่สุดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"



         "จู่ๆพูดอะไรน่ะค่ะ -///-" 



         "ก็พูดความรู้สึกจากใจไง ^///^"



         "อ่ะค่ะ ฉันก็รักพี่นะ รักมากเหมือนกัน เพราะฉะนั้นอยู่เฉยๆให้ฉันรักษาพี่หน่อยนะค่ะ"



         "ได้ค่า~ แต่ว่านะยอดจริงๆเลยนะเวทย์รักษาของแท้เนี่ยอบอุ่นมากเลยแล้วแผลยังหายเร็วอีกด้วย ผลงานดีแบบนี้ต้องให้รางวัลสักหน่อยแล้ว" สิ้นคำพูดอึนจีก็ยื่นหน้าตัวเองเข้าไปหาหน้าของนาอึนและประกบจูบเบาๆอย่างรวดเร็วจนคนร่างบางไม่ทันตั้งตัว



         "พะ พี่อึนจีค่ะ! -///-"



         "คิคิคิ พี่ให้รางวัลไงชอบรึเปล่าล่ะ -3-"



         "....เรื่องอะไรจะบอก ^///^ "



___________________________________________

        อีกหนึ่งตอนสำหรับอาทิตย์นี้ อาจจะออกทะเล...คิดว่าคงออกนอกโลกไปหน่อยนะครับสำหรับตอนนี้ แต่ก็ปั่นมาจนเสร็จ อาจจะตอนหน้าหรืออีก2ตอนถัดไปคงจะเริ่มบู้กันบ้างแล้วนะครับ 
      ยังไงก็ฝากด้วยนะครับสำหรับเรื่องนี้
             สามารถเม้นติชมได้เต็มที่นะครับ เพื่อนำไปปรับปรุงและเป็นกำลังใจอันมหาศาลให้กับผมต่อไป  และขออภัยสำหรับตอนนี้ถ้าผิดพลาดประการใดและอ่านงงๆในช่วงไหน
       ผมชอบอ่านคอมเม้นมากๆเลยนะตัวถ้าบอกตามตรงอ่า ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

158 ความคิดเห็น

  1. #110 YBOAP (@suppharat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:01
    ทำไมอึนจีฝันแบบนั้นอ่า ต้องมีเรื่องไม่ดีใช่ป่ะเนี่ย
    รอต่อนะคะไรท์
    ปล.ตลกชื่อเมนวงเอเพี้ยนของแต่ละคนมากคือมันใช่เลยอ่ะ 55555
    #110
    1
    • #110-1 Amp_Pinkpanda (@Amp_Pinkpanda) (จากตอนที่ 18)
      5 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:09
      แฮร่~ อันนี้ผมไม่บอกหรอกว่า จะเกิดเรื่องหรือป่าว ให้รอลุ้นเอาเองนะครับ หุหุหุ ( ^0^)
      #110-1
  2. #109 pej_apink (@por2918) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:01
    ขอให้ความฝันของอึนจีเป็นแค่ฝันร้าย อย่าเกิดอะไรขึ้นกับนาอึนเลยนะ รอตอนต่อไปนะครับไรท์
    #109
    1
    • #109-1 Amp_Pinkpanda (@Amp_Pinkpanda) (จากตอนที่ 18)
      5 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:05
      อันนี้ก็ให้ลุ้นกันเอาเองนะครับ -0-
      #109-1