fic bts Cinderella Kookmin || จีมินลูกเมียน้อย ||

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,842 Views

  • 138 Comments

  • 512 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    274

    Overall
    6,842

ตอนที่ 11 : Cinderela | 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1864
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

     จีมินที่โดนผู้เป็นแม่โทรตามเรียกให้กลับมาบ้าน เพราะพรุ่งนี้จะมีแขกมาที่บ้านจีมินเองก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร แต่แม่ก็บอกว่าพ่อให้จีมินมา ร่างบางเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องที่แต่ก่อนเคยเป็นห้องที่จีมินรัก  แต่ ณ วินาทีนี้มันไม่ใช่อีกต่อไป  ตอนนี้จีมินรู้สึกไม่อยากแม้แต่ที่จะย่างก้าวเข้ามาเหยียบ 
และจีมินก็คิดว่า เขากะจะขอพ่อกับแม่ออกไปอยู่คอนโดแทน ขืนอยู่ที่นี่มีหวัง
ได้กลั้นใจตายชัวร์



จมอยู่กับความคิดสักพักใหญ่ก่อนที่ร่างบางจะทิ้งตัวนอนลงไปกับโซฟา
ในห้อง ความจริงจะไปนอนที่เตียงก็ได้นะ  แต่จีมินแค่คิดว่าถ้าตาพี่จองกุกบ้านั่นกลับมาจะโวยวายลั่นอีก พลอยจะไม่ได้นอนกันพอดี






ความเงียบสงัด ในยามดึกภายในห้องที่มีร่างเล็กนอนขดอยู่บนโซฟา
จนแทบจะจมไปกับโซฟา อยู่ในสายตาคมของจอกกุกมานานนับชั่วโมง
ตาคมไล่มองสำรวจคนที่หลับสนิทอย่างไม่รู้ตัว จ้องมองอย่างไม่ละสายตาออกไปไหนแม้แต้วินาทีเดียว ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไป






" แม่มึงจะต้องตายทั้งเป็นอย่างที่ทำกับแม่กู ส่วนมึงจีมิน
จะต้องเจ็บปวดอย่างที่กูเคยเจ็บ! " 






"......."






" ทุกอย่างมันจะเริ่มแล้ว  รอรับความเจ็บปวดที่กูจะมอบให้
ได้เลยจีมิน หึ! "
มือหนาจับบีบเข้าที่ข้อมือเล็กด้วยความแรง แต่ก็ต้องคลายแรงลง
เพราะเสียงงัวเงียของร่างบางที่อยู่ ๆ ก็พึมพำขึ้นมา






" พี่กุก... กลับมาหาจีมินนะครับ ฮึก! " 





"......." 





"พี่กุกใจร้าย!" 







" ....... "

จองกุกนิ่งเงียบฟังคนละเมอพูดออกมา อย่างตั้งใจ
ในขณะที่ความรู้สึกบางอย่างมันก็ตีปนออกมา จนทำให้
จองกุกสับสน เพราะคำพูดของจีมิน






" จีมินรักพี่กุกนะ " 
เสียงหวานแผ่วเบาลง ก่อนจะเงียบหลับไป
แต่แม้จะเบาก็ไม่ได้ทำให้จองกุกไม่ได้ยินคำนั้น 
ความสับสนเริ่มตีตื้นเข้าปนกับความรู้สึกที่มีก่อนหน้านี้
ก้อนเนื้อด้านซ้ายมันกลับเต้นแรงเอาดื้อๆ  ตาคมไล่มองใบหน้าสวย
ราวกับหญิงสาวของคนตัวเล็กคิ้วสองข้างขมวดเข้าหากัน
อย่างนึกหงุดหงิด จองกุกเกลียดความรู้สึกบ้าบอแบบนี้ที่สุด! 




" แต่กูเกลียดมึงจีมิน เกลียดจนไม่อยากอยู่ร่วมโลก!
ว่าจบร่างสูงก็ลุกขึ้นเดินออกจากตรงนั้นทันที

















///

     จีมินตื่นขึ้นมาเมื่อเช้าก็เห็นว่าจองกุกนอนอยู่บนเตียง
สงสัยจะกลับเข้ามาเมื่อคืน แต่ก็ช่างเถอะ ป่านนี้คงจะตื่นแล้วแหละ
ส่วนตัวจีมินนะหรอ กำลังนั่งรอทานข้าวพร้อมกับพ่อแม่แล้วก็
แขกคนสำคัญของพ่อที่ว่าจะมา  จนป่านนี้ก็ยังไม่มา
ไหนจะไอ้พี่จองกุกอีก ป่านนี้แล้วยังไม่ลงมาเลย  จีมินหิวอ่ะเข้าใจไหม? 





" พี่ล่ะลูก " 

เสียงคนพ่อเอ่ยถามจีมินที่นั่งหน้ามุ้ยอยู่ 




ก็หิวอ่ะ




" ไม่ทราบครับ " 
จีมินตอบไปตามความจริง ก็ไม่ได้สนใจ




" นั่นไงพูดถึงก็มาพอดีเลย" 
จีมินไม่ได้หันไปมองผู้มาใหม่อย่างจองกุกแต่อย่างใด
เอาแต่หันหน้ามองนู้นนี่นั่น เลือกที่จะไม่สนใจจองกุกที่กำลังเดินลงมานั่งฝั่งตรงข้าม






" ใครจะมาอ่ะพ่อ สำคัญแค่ไหนกันเชียว " 
จองกุกที่เดินมานั่งลง ประจำที่ของตนก็ปริปาก
บ่นด้วยความหงุดหงิดทันที  ก่อนจะได้รับร้อยยิ้มมุมปากจากคนเป็นพ่อ






" คอยดูเอาเอง " 






" เอานั่นไงมาแล้ว "






-_-

สิ้นเสียงประมุขของบ้าน จองกุกที่หันไปมองึ
ก็ถึงกับต้องรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที ก็เพราะคนสำคัญที่ว่า
เป็นคนที่จองกุกไม่ชอบขี้หน้าเอามาก ๆเลยน่ะสิ ให้ตายเถอะพ่อ






"สวัสดีครับคุณอา ขอโทษที่ต้องให้รอนะครับ
พอดีว่ารถติดน่ะครับ " 





" หึๆ ไม่เป็นไรๆ มาๆนั่งๆ " 
ประมุขของบ้านพูดน้ำเสียงอย่างอารมณ์ดี กับแขกผู้มาใหม่
ผิดจากจองกุกที่นั่งเงียบมองด้วยสายตานิ่ง






" ชางฮยอนอ่า ไม่ใช่ตรงนั้น ไปนั่งข้างน้องจีมินสิ ลูกไป " 








!!!!





-_-



ประโยคของผู้เป็นพ่อทำเอาของกุกขมวดคิ้วทันทีด้วยความไม่เข้าใจ
ส่วนด้านจีมิน ได้แต่นั่งนิ่งๆ ด้วยความงงไม่ต่างกันสักเท่าไหร่





" เอาล่ะมาครบแล้วก็นทานข้าวกันเถอะ อาหิวแล้ว อ่ะกินๆๆ " 
พอประมุขของบ้านเอ่ยออกมาอย่างนั้นทุกคนก็ลงมือกินข้าว
ทันที จองกุกกับชางฮยอนหันมองเข้าสบตากันพอดี ในขณะที่ทุกคนกำลัง
ลงมือตั้งหน้าตั้งตากินข้าวกันอยู่ ก่อนที่จองกุกจะได้รับรอยยิ้มมุมปากจากอีก
ฝ่าย 



จองกุกกับชางฮยอนเคยรู้จักกันตอนที่อยู่เมืองนอกเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ซึ่งตอนนั้นเขากับชางฮยอนไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก และมันก็ทำให้จองกุกอยากจะต่อยเข้าหน้าหมอนั่นในรอบหลายเดือน




กินข้าวร่วมกันพร้อมแขกผู้มาเยือนอย่างชางฮยอนผ่านไปจนปาไป
ชั่วโมงนิดๆ เป็นที่เรียบร้อย




" พ่อลืมแนะนำไปเลย จีมิน "
ผู้เป็นพ่อเอ่ยชื่อจีมินขึ้น  จีมินที่นั่งอยู่เงียบ ๆ หันควับ
ไปหาบิดาพลอยส่งยิ้มหวานอย่างน่าเอ็นดู




" ครับ? "




" นี่พี่ชางฮยอน ลูกชายเพื่อนพ่อ "
จีมินหันมองตามไปยังคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆตน 
พรางส่งยิ้มให้ เป็นมารยาท 




" สวัสดีครับพี่ชางฮยอน จีมินครับ "





'' เหอะ! ''





ร่างบางถือแนะนำตัวเองไปพร้อม ก่อนจะได้ยินเสียง
คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามดังขึ้น แม้มันจะไม่ดังมากก็ตามแต่จีมินได้ยินชัดเลยหละ
ก็พี่จองกุกไงล่ะจะใครอีก -_-




" ขอตัวนะครับ "
จองกุกว่าขึ้นระหว่างบทสนทนาบนโต๊ะอาหาร 
ก่อนจะพาตัวลุกขึ้นแล้วหันหลังเพื่อจะเดินออกจากโต๊ะ




" แล้วนั่นแกจะไปไหน จองกุก"




" ตรงไหนก็ได้ครับที่ไม่ใช่ตรงนี้ "
จองกุกเอ่ยพูดกับพ่อ แต่สายตากลับมองไปที่ชางฮยอน
ที่กำลังนั่งส่งยิ้ม หน้าระรื่นมาให้ จนร่างหนาต้องเดาะลิ้นดันกระพุ้งแก้ม
และอีกอย่างที่นั่งจำเป็นต้องนั่งใกล้กันขนาดนั้นไหม เห็นแล้วมันหงุดหงิดไม่ได้อะไรนะ แค่ไม่ชอบก็เท่านั้นเอง




     ก่อนที่ทุกคนจะหันกลับมาคุยกันต่อ จองกุกเบะปากอย่างเอือม ๆ
ทีลูกชายตัวเองกลับมาไม่เห็นจะรื่นเริงกันเท่านี้เลยเถอะ เหอะ!
ขาวยาวก้าวออกจากตรงที่ยืน หลังจากที่ไม่มีใครคิดจะสนใจเขา
เลยสักคน แต่ก็ต้องหยุดชงักลงทันทีที่.....





" น้องจีมินน่ารักดีนะครับ"






-_-










ความจริงอยู่ตรงนี้มันก็ไม่เลวนะ!



















บรรยากาศพูดคุยสนทนาภายในบ้านดูรื่นเริงและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจากประมุขของบ้านและคนตัวเล็ก จีมินที่ดูจะคุยกันถูกคอกับชางฮยอน
ก็ทำให้คุ้นชินกันได้ไม่ยาก  แต่ไม่ว่าใครจะยังไงก็คงไม่ใช่กับ จอนจองกุกที่นั่งแหมะลงที่เดิมหลังจากที่ได้ยิน ประโยคชวนเลี่ยนก่อนหน้านั้น
ร่างหนานั่งฟังบทสนทนาที่แสนจะน่ารำคาญ นานกว่าชั่วโมง จนอยากจะลุกออกไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไป (?)







" พี่ชางฮยอนนี่ตลกเหมือนกันนะครับ หึๆ " 






" ไว้วันหลังพี่เล่าให้ฟังอีกดีไหมครับ " 
สายตาอบอุ่นส่งไปยังร่างเล็กที่นั่งข้างๆ ด้วยความเอ็นดูไม่น้อย
ปาร์ค จีมิน น่ารักจริงๆอย่างที่ว่านั่นแหละ


จีมินได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มจนตาหยี พรางพยักหน้าหงึกเป็นการตอบ
ชางฮยอนอดที่จะเอ็นดูไม่ได้ มือหนาเอื้อมไปวางบนกุมผมดำ แล้วโยก
เบาๆ  





" ชางฮยอนอ่า ไว้ว่างๆก็มารับน้องไปเที่ยวข้างนอกหรือไปส่งที่มหาลัย
ได้นะ ^_^"







" ครับคุณอา " 
ชางฮยอนยิ้มรับ คำอนุญาตจากผู้เป็นอาแล้วจึงหันกลับไปหาจีมิน









" พี่มารับเราได้ใช่ไหมครับ? "
จีมินที่นั่ง ทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะพูดคำไหนออกไป จะปฏิเสธก็ยังไง ๆ อยู่
ถึงพ่อจะอนุญาต แต่ทำไมจีมินถึงรู้สึกกดดันจากสายตาคู่ฝั่งตรงข้าม
ที่มองมา  ราวกับว่าถ้าตอบตกลงไป เขาจะแหลกเป็นผงอย่างไงอย่างงั้น








" อ เอ่อ....คือว่า เอ่อ..... ค ครั— "








"  ไม่ได้!  " 

จีมินกำลังจะอ้าปากตอบตกลงไป แต่กลับโดนแทรกพูดขึ้นมาก่อน
จนคนตัวเล็กขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ






" ทำไมล่ะ คุณอาอนุญาตฉันแล้ว ทำไมจะไม่ได้ละ
จองกุก " 

ชางฮยอนพูดพร้อมยกยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่จองกุกดูยังไงก็หาความจริงใจ
ไม่ได้เลยสักนิด







"  น้องฉัน ฉันไปส่งเองได้ คนอื่นไม่ต้อง! " 







⊙_⊙!!













/// หลังจากประโยคนั้นหยุดออกมาจากปากจองกุกจีมินก็นิ่งราวกับโดนแช่แข็ง น้องหรอ?  ยังเห็นเขาเป็นน้องอยู่อีกงั้นหรอ  การกระทำกับคำพูดมันดูเหมือนจะสวนทางกันเลยเนอะ มันก็แค่คำพูด พูดเพื่อที่จะเอาชนะก็เท่านั้น
อย่าคิดว่าคนอย่าง  จอน จองกุก จะเห็นว่าเขาเป็นน้องอยู่เลย ดูอย่างตอนนี้สิ





" ลงไป "








" จิ๊! นี่ใจคอจะให้ผม นั่งแท็กซี่ทุกวันเลยหรือยังไง " 










" ใช่! แล้วตอนเย็นก็มารอตรงนี้ รอขึ้นรถเหมือนทุกวัน อย่าให้กูรู้ล่ะว่าแอบกลับบ้านไปซะก่อน ไม่งั้นเจอดีแน่ " 








" ผมถามจริงเถอะ ทำไปเพื่ออะไร เพื่อความสะใจ? อยากเอาชนะ! 
อย่างงั้นน่ะหรอ!! " 

จีมิน ตะคอกเสียงดังใส่จองกุก อย่างเหลืออด







" อย่ามาขึ้นเสียงใส่นะจีมิน "








" ก็หรือว่ามันไม่จริง ! ล่ะ"








พรึบ ปึก! 

มือเล็กๆ ปิดประตูรถอย่างทุกวัน ใช่มันไม่ใช่แค่วันนี้แต่มันเป็นแบบนี้
ทุกวันตั้งต่วันที่จองกุกมาส่งเขา แต่ก็ไม่เคยถึงมหาลัยเลยแม้แต่วันเดียว
ไกลสุดก็แค่ตลาดหน้าปากซอย  สุดท้ายก็ถูกไล่ให้ลงเหมือนหมูเหมือนหมา






/// คนตัวเล็กเดินไป  โบกเรียกรถแท็กซี่อย่างเคย ก่อนจะเข้าไปนั่งประจำที่
อย่างนึกหงุดหงิด คงจะสะใจคุณมากสินะ









@มหาวิทยาลัย








" เออจีมิน ที่อาจารย์จะให้ออกทดลองฝึกงานอ่ะ มึงไปฝึกที่ไหนวะ " 









" คงเป็นที่บริษัทอ่ะ พ่อบอกให้ไปฝึกที่บริษัท เพราะพอเรียนจบจะได้ทำงานที่นั่นเลย แล้วมึงอ่ะแท ฝึกไหนอ่ะ ? "






" อืม.... ก็ไปถามมาที่หนึ่งอ่ะ แต่เขาบอกว่าให้รอติดต่อกลับมาอ่ะ "
แทฮยองว่าพรางนั่งเขี่ยจานข้าว อย่างเบื่อหนาย ก็ใกล้จะถึงปี 4 แล้ว
มันก็เป็นอะไรที่น่าเบื่อเอามากๆ สำหรับเขาหมดกันเวลาแห่งความสุข
ต้องไปทำนู้นนี่นั่น โดนสั่งอะไรก็ต้องทำ อันที่จริงจะฝึกที่บริษัทของพ่อก็ได้แต่แทฮยอง อยากเจออะไรที่แปลกใหม่กว่าที่บริษัทไง ไหนจะบรรยากาศเดิมๆ ที่เห็นอยู่ ทุกๆวันนั่นแหละนะ







" เห้อ~ " 

บรรยากาศรอบโต๊ะที่แสนจะดูเงียบผิดปกติไปจากทุกวัน
อยู่จีมินก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทำเอาแทฮยองรอบมองเพื่อนตัวเล็ก
ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง






" เป็นอะไรหรือเปล่าจีมิน เล่าได้นะเว้ย "








" เบื่อว่ะ ไม่อยากกลับบ้านเลย " 

" มึงไปส่งกูหน่อยดิแท " 

สีหน้าราวกับเบื่อโลกทั้งใบ ก็ไม่ปานน้ำเสียงหวานเอ่ยออกมา
ไม่ได้สดใสร่าเริงเหมือนแต่ก่อน  ทำเอาแทฮยองนึกเป็นห่วงเพื่อนไม่น้อย
ก็ตั้งแต่ที่เห็นว่า พี่จองกุกกลับมาจีมินก็ดูเปลี่ยนไป ดูขี้เบื่อง่าย แถมถอนหายใจบ่อยขึ้นด้วย






" แล้วพี่มึงไม่ได้มารับแล้วหรอ ?" 







" รับหรอ!?  ถ้าเป็นแบบนั้นกูกลับเองดีกว่าไหมวะแท! "






" เฮ้ย มึงใจเย็นๆ โอเครๆ เดี๋ยววันนี้กูไปส่งมึงที่บ้านแล้วกัน " 











18.00 น.




" สวัสดีครับ คุณน้า คุณอา " 





" สวัสดีลูก แทฮยองอา ทำไมวันนี้ถึงได้มาส่งจีมินล่ะลูก " 






"  อ....เอ่อ....คือว่า  "
แทฮยองทำท่าท่างพูดอึกอัก พรางเสี่ยงตามองไปที่จีมิน
ก่อนจะยิ้มเจือๆ ไปให้แม่ของจีมิน




" จีมิน แล้วพี่ล่ะลูก "
ผู้เป็นแม่เอ่ยถาม ที่เห็นว่าลูกชายของตนเดินเข้าบ้านมา
พร้อมแทฮยอง







" ไม่ทราบครับ ผมขอตัวนะครับ " 

" แทขอบใจนะ พรุ่งนี้เจอกันขับรถกลับดี ๆล่ะ " 






" อ่า มึงไปพักเถอะ กูไปละ " 



จีมินพยักหน้าก่อนจะหันหลังเดินขึ้นบ้านไป ด้วยสีหน้าหม่นหมอง ท่ามกลางความงุนงงของผู้ใหญ่ทั้งสอง





" เจ้ากุกมันทำแสบอะไรไว้อีก น้องถึงได้หงอยขนาดนี้ " 





" คุณคะ อย่าไปว่าลูกเลยนะคะ ลูกกุกคงไม่ได้ตั้งใจ "





" คุณหยุดให้ท้ายเจ้ากุกมันได้แล้ว เดี๋ยวผมจะเป็นคนจัดการเอง "








" แล้วคุณจะทำยังไง"







" คอยดูเอาละกันนะ  ไปหิวละกว่าไอ้ลูกตัวแสบจะกลับมา
รอไม่ไหว หรอก  "



เขาจะไม่ยอมปล่อยให้จองกุกเข้าใจทุกอย่างผิด แบบนี้หรอก
ถึงเวลาที่ต้องบอกความจริง สักที จองกุกจะได้กลับมาเป็นคน
เดิมของทุกคน  โดยเฉพาะลูกชายคนเล็กของบ้าน อย่างจีมิน






















ร่างสูงลงจากรถกำลังเดินเข้าบ้านด้วยความหงุดหงิด ที่วันนี้ปาร์คจีมินกล้าลองดีกับเข้ากลับบ้านมาก่อน ทั้งที่เมื่อเช้าจองกุกก็ได้เตือนแล้ว แต่พอตอนเย็นจองกุกกลับมา จากบริษัทขับรถไปจอดที่เดิมที่เขาจอดรับจีมินทุกวันก็ไม่พบเจ้าตัวยืนรออยู่ที่เดิม





      จองกุกเดินมาถึงหน้าประตูบ้านก็ห็นว่า เป็นแทฮยองที่เดินออกมา ก่อนทั้งสองจะสบตากันพอดิบพอดี ร่างบางโค้งตัวเพื่อเป็นการทักทาย ตาสวยจ้องมองร่างสูงตรงหน้าก่อนจะยกยิ้มให้  จองกุกได้แต่เพียงมองอย่างนิ่งเฉย คงเป็นเพราะเขาหงุดหงิดจนไม่มีอารมณ์ทักทายใครในตอนนี้





" พี่... พึ่งกลับมาหรอครับ "

แทฮยองถามไปพร้อมระบายยิ้ม ให้อีกฝ่าย
แต่ก็ได้แค่เพียง เสียงขานตอบรับในลำคอ
และสายตานิ่งงันมาให้เท่านั้น



" อืม " 



แทฮยองที่กำลังจะเอ่ยถามต่อ แต่ก็ยังไม่ได้เอ่ยร่างสูงก็เดินพรวดผ่าน
ตัวเขาไป ตาสวยได้เพียงมองตามจนแผ่นหลังกว้างหายลับไป







ปึ้ง!  ปึ้ง! 




" เปิดประตูจีมิน! "


มือหนาเคาะประตูห้องเสียงดังอยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่มีวี่แววว่า
ร่างบางจะเดินมาเปิดให้สักนิด 




ปึ้ง!  ปึ้ง! 




" ปาร์คจีมิน กูบอกให้เปิดประตู! " 





"........."






" เอ่อ...คุณจองกุกคะเกิดอะไรขึ้นหรอคะ เสียงดังไปถึงข้างล่าง
เลย "

ป้าอึนบีสาวใช้ผู้อาวุโสเอ่ยถาม เพราะจองกุกนั้นเคาะประตูเสียงดัง
จนได้ยินแทบทั้งบ้าน 






" ไปเอากุญแจสำรองมาให้ผมหน่อย "
จองกุกว่าพรางคิ้วหนาขมวดเข้าหากัน  นายคงอยากจะลอง
ดีกับฉันจริง ๆ สินะ จีมิน









" ได้แล้วค่ะ " 

จองกุกคว้ากุญแจ จากป้าอึนบีก่อนมือหนาจะจัดการไขกุญแจ
จนห้องเปิดออกสำเร็จ





ปัง! 


มือหนาผลักประตูด้วยความแรง สองขาก้าวฉับ ๆ มุ่งไปหาตัวก่อเห็นที่ทำให้เขาต้องอารมณ์เสียทันที


จองกุกเดินเข้ามาภายในห้องกลับมีแต่ความเงียบปกคุม ตาคมมองไปยังเตียงนอนที่มีร่างบางนอนหลับอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา จองกุกมองอย่างนึกโกรธที่จีมินนั้นกล้าทำตัวอวดดีกับเขา  ไม่รอช้าจองกุกจัดการจับกระชากเข้าที่แขนเรียว ดึงขึ้นจนร่างบางสะดุ้งตื่น จีมินมองเห็นคนตรงหน้าด้วยความตกใจ
แต่ตอนนี้จีมินไม่มีอารม์มาทะเลาะและไม่สามารถตอบโต้อีกฝ่ายได้หรอก








" มึงมันอวดดีจีมินลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ! "
จองกุกออกแรงกระชากแขน ของร่างบางจนจีมินลอยตกล้มลงจากเตียง





" นี่ คุณทำบ้าอะไรเนี่ยจองกุก! " 
ร่างบางพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลแต่ก็ล้มลงที่เดิม เพราะพิษไข้ทำให้จีมินปวดเนื้อปวดตัวไปหมด จนไม่มีแรงแม้แต่จะยกมือ


จองกุกมองจีมินก่อนจะเบะปากออกอย่างนึกสมเพช
สองมือหนาจับบีบเข้าที่ต้นแขนเล็กแล้วพยุงขึ้น
จองกุกออกแรงบีบอย่างไม่ยั้งมือ




" อย่ามาทำเป็นสำออยหน่อยเลย กูบอกมึงแล้วใช่ไหมจีมิน
ว่าให้รอที่เดิม แล้วเมื่อกี้กูเคาะประตูทำไมไม่ยอมเปิด อยากลองดีนักใช่ไหม
ห้ะ!! "







" คุณขอร้องผมไม่มีแรงมาทะเลาะกับคุณหรอกนะวันนี้ "
น้ำเสียงแหบพร่าพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา ใบหน้าสวยซีดเผือกไร้เลือดฝาดดวงตาสวยร้อนผ่าวดังไฟสุม ร่างกายอ่อนไร้เรี่ยวแรงจีมินไม่สามารถต่อปากต่อคำกับอีกคนได้จริงๆ  จีมินว่าจบก็ออกแรงที่ใกล้จะหมดเต็มที่ ดึงตัวออกจากร่างหนาแต่กลับไม่เป็นผลเลยสักนิด






" หึ! อย่างหวังว่ากูจะปล่อยมึงไปง่ายๆ มานี่! "





" ฮึก ปล่อยของร้องล่ะ อื้อ!" 
  
ริมฝีปากหนาประกบเข้ากับปากบางทันที ระเลงกดจูบลงอย่างดิบเถื่อน
ฟันคมกัดเข้าที่ริมฝีบางร่างบาง จนคนตัวเล็กเผลออ้าปากออกด้วยความเจ็บ
ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปหยอกล้อแลกลิ้นกับร่างบาง ร่างบางพยายามดิ้น
ให้หลุดจากการลุกของจองกุกแต่เขากลับไม่มีแรงเลยสักนิด ไม่รู้ว่าร่างกายเขาอ่อนเพลียจากพิษไข้หรือเพราะบทจูบของจองกุกกันแน่




จองกุกยังคงบดจูบริมฝีปากบางอย่างเมามัน มันทั้งหวานทั้งนุ่มจนไม่อยากผละออกไหนจะไอร้อนนิดๆ จากปากของจีมิน ทำไห้น่าหลงไหลไม่น้อย
ปากหนายอมผละออก ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นซุกไซร้ซอกคอขาว ฟันคมขบเม้มจนขึ้นรอยสีแดงอย่างเห็นได้ชัด





" อ๊ะ ฮึก ปล่อย! พี่กุกปล่อยจีมินเถอะนะครับ ฮือ!!" 
น้ำตาสีใสไหลร่วงลงอาบถ่วมแก้มใบหน้าสวย อย่างหน้าสงสาร
จีมินเอ่ยของร้องจองกุกเพราะเขานั้นเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหนามืดจนทรงตัวไม่อยู่


แต่จองกุกก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการกระทำดิบเถื่อนของตนแม้แต่น้อย
มือหนาซุกซนสอดเข้าใต้เสื้อนักศึกษาที่ร่างบางยังไม่ได้ถอดเปลี่ยนตั้งแต่กลับมา บีบเค้นเข้าที่ยอดอกส่วนใบหน้าหล่อก็ยังคงทำหน้ามีซุกไซร้ซอกคอ
ขาวไม่หยุด  



ตอนนี้ยอมรับเลยว่าจองกุกไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย สติเขาเลือนหายขาวโผล่นไปหมด กลิ่นเนื้อจีมินมันหอมยั่วยวนกระตุ้นให้น้องชายของเขาแข็งตัว






" จีมิน...ม  ไม่ไหว" 




ฟึ่บ! 





" จีมิน! "
จีมินที่หมดแรงแล้วจริงๆ ก็หมดสติหล่นฟุ่บไปแต่จองกุกประคองร่างไว้ได้ทัน
จองกุกทั้งตกใจกับสถานการณ์ตรงหน้าทั้งกังวล แขนแกร่งรีบช้อนร่างบางอุ้มขึ้นไปวางนอนลงบนเตียงอย่างเบามือ 



มือหนาแตะลงมีหน้าผากมน ก็ขมวดคิ้วทันที




" ทำไมไข้ขึ้นหนักแบบนี้วะ! "




       ร่างหนาเดินหายไปจากห้องก่อนจะกลับเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำสีใสขนาดพอดีทีมีผ้าผืนเล็กสีขาวพาดอยู่ตรงขอบและถาดยาแก้ไข้. จองกุกจัดการ
เช็ดตัวให้กับร่างบางตรงหน้า ด้วยความลืมตัวและลืมคิดไปสินะว่า
เขาเกลียดจีมินและแม่ของจีมินมากแค่ไหน ความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ภายใต้ก้นบึ้งหัวใจมันพุดขึ้นมาแทนที่ความเกลียดชังในทันทีที่จองกุกเห็นคนตัวเล็ก
หมดสติไป หัวใจเขาสั่นระรัวเต้นผิดจังหวะ ไหนจะความรู้สึกเป็นห่วงนั่นอีกจองกุกไม่สามารถปฏิเสธมันได้เลย  





" กูต้องเกลียดมึงสิจีมิน มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ " 










// ต่อ




 โต๊ะอาหารที่มีผู้ใหญ่ทั้งสองของตระกูลคิม นั่งรอทานอาหารพร้อมลูกชายทั้งสองอยู่สักพักใหญ่แล้ว ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะลงมา ประมุขของบ้านได้แต่ส่ายหัวกับตัวเอง เจ้าเด็กสองคนนี้จริงๆเลย  ถึงจะอย่างนั้นเขาเองก็ไม่เคยดุไม่เคยว่าจองกุกกับจีมินเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขามีลูกชายแท้ๆเพียงคนเดียวนั่นคือจองกุก ซึ่งเขาเองก็รักจองกุกมากๆ แม้เจ้าตัวจะดื้อดึงและเกเรอยู่บ้าง
แต่เขาก็เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของวัยรุ่น เขาเองก็เคยผ่านวัยนั้นมาเลยค่อนข้างจะเข้าใจจองกุก ส่วนจีมิน แม้จะไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ แต่เขาก็รักไม่น้อยไปกว่าจองกุกเลย จีมินเป็นเด็กดีมากๆ เขาเป็นคนเลี้ยงลูกทั้งสองมาเองกับมือ เขาย่อมรู้ดีว่าลูกคนไหนคิดยังไง รู้สึกยังไง ยิ่งเป็นจอกุกแล้วล่ะก็รายนั้นเขารู้จักดีเลยล่ะ  เห็นทำตัวแข็งๆพูดจาร้ายแบบนั้นแต่จริงๆแล้วจองกุกก็ยังเป็นจองกุกที่น่ารักเหมือน16 ปีก่อน ที่เป็นแบบนี้จองกุกก็แค่เข้าใจผิดกับเรื่องแม่ของเขาก็เท่านั้น... 





" ไปตามคุณจองกุกกับคุณหนูมาไป "
เสียงแหบดูน่าเกรงขามแต่กลับแฝงไปด้วยความใจดี
เอ่ยบอกคนใช้ให้ไปตามลูกชายทั้งสอง ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่าถึงยังไม่ลงมากันอีก 






" ค่ะคุณท่าน " 











ก๊อกๆ!! 




" คุณหนูคะ "




ก๊อก!  ก๊อก! 




" คุณท่านให้มาตามคุณหนูลงไปทานอาหารเย็นค่ะ "



จองกุกมองไปยังเสียงเคาะเรียกหน้าประตูห้อง ไม่นานก่อนจะหันกลับมามอง
ร่างบางที่นอนป่วยเพราะพิษไข้  ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมเขาถึงรู้สึกกินอะไรไม่ลง ไม่อยากลุกออกไปจากห้องนี้ด้วยซ้ำไม่เข้าใจเลยจริงๆ





แกร่ก! 




" บอกคุณพ่อว่าทานก่อนเลย ผมไม่หิว " 





" ค่ะ แล้ว.... คุณหนูจีมินล่ะคะ"





"  ไม่สบาย " 
จองกุกตอบ อย่างหนักใจเพราะเดี๋ยวเชื่อเขาไหมว่าอีกไม่กี่นาทีหลังจากนี้พ่อ
กับแม่ของจีมินก็คงจะรู้ว่าไอ้เด็กนี่ไม่สบาย เดี๋ยวก็ได้หาว่าเขาเป็นคนแกล้ง
เด็กนี่อีก เตรียมหูชาได้เลย แม่ของจีมินไม่กล้าว่าจองกุกหรอก แต่พ่อนี่สิ
แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้้เลย จำได้ตอนเด็กๆ จองกุกวิ่งเล่นเตะบอลอยู่ส่วนหย่อมหลังบ้าน โดยมีจีมินวิ่งตามหลัง จองกุกบอกให้จีมินไปนั่งอยู่ในร่มเพราะเดี๋ยวจะไม่สบาย  แต่จีมินก็ไม่ฟัง จนตกเย็นดันไม่สบายกันทั้งคู่แต่จองกุกไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ตัวรุมๆ ข้ามคืนก็หายแต่จีมินนี่สินอนติดเตียงอยู่หลายวัน จำได้ว่าตอนนั้นเขาโดนพ่อสั่งห้ามไม่ให้เล่นบอลจนกว่าจีมินจะหายป่วย 



   ร่างสูงตกอยู่ในภวังค์ ก่อนจะยกยิ้มออกมาอย่างลืมตัว 
จนมีเสียงเรียกจากสาวใช้  รอยยิ้มนั้นก็หายไป





" คุณหนูจะให้ ดิฉันเข้าไปเช็ดตัวให้คุณหนูจีมินเลยหรือเปล่าคะ " 






" ไม่ต้องเอาแค่ โจ๊กกุ้ง กับ ยาขึ้นมาให้ก็พอ "
 โจ๊กกุ้ง เคยเห็นจีมินมันกินตอนเด็กๆ ไม่ได้ตั้งใจจะจำหรอกนะไม่ต้องคิดกันไปไกล






" แล้วก็ห้ามใครเข้ามาหรือส่งเสียงดังรบกวนคุณจีมินอีก เข้าใจไหม" 





" ค่ะคุณหนู " 









" ว่ายังไง"
คุณผู้หญิงของบ้านเอ่ยถามสาวใช้ที่ให้ไปตาม





" เอ่อ... คุณหนูจองกุกบอกว่าไม่หิวค่ะให้คุณท่านทั้งสองท่านเลยค่ะ ส่วนคุณหนูจีมินไม่สบายคุณหนูจองกุกเลยบอกให้เอาโจ๊กกุ้งกับยาขึ้นไปให้คุณหนูค่ะ " 






" ตายจริง! เตรียมน้ำไปเช็ดตัวให้จีมินด้วยนะ เดี๋ยวฉันตามขึ้นไป" 
ผู้เป็นอุทานด้วยความตกใจเกิดความกระวนกระวายด้วยความเป็นห่วง





"  แต่เอ่อ...คุณหนูจองกุกสั่งห้ามไว้ไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนค่ะ " 



คำตอบจากสาวใช้ทำเอาเจ้าของบ้านทั้งสองหันมองหน้ากันอย่างไม่ต้องนัดหมาย ก่อนจะเรียกรอยยิ้มจากคุณท่านของบ้านได้ไม่น้อย ก็บอกแล้วไงจองกุกยังเป็นจองกุกคนเดิมเมื่อ16 ปีก่อน ทุกคนคงจะจำได้ว่าเด็กสองคนนี้ตัวติดกันมากแค่ไหน โดยเฉพาะยามป่วย










 หลังจากคนใช้ถือถาดที่มีโจ๊กกุ้งกับยาขึ้นมาให้ จองกุกก็ถือถาดมาวางไว้
ตรงหัวเตียงนอน ก่อนจะนั่งลงข้างของที่นอนข้างๆ ร่างบาง
มือทาบลงกับข้างใบหน้าสวยก่อนจะใช้ หัวแม่มือเกลี่ยเบาๆราวกับว่าจองกุกกำลังถะนุถนอมสิ่งมีค่าที่สุด




"  จีมิน "




"....." 





" จีมิน....ตื่นมากินข้าวกินยาก่อนเร็ว " 





"....."






" มีโจ๊กกุ้งที่เราชอบด้วยนะครับ คนดีของพี่กุก " 




คำคุ้นชินหลุดออกจากปากของจองกุกมาสารพัดคำพูด ที่จีมินนั้นไม่ได้ยินมันมานาน ไม่รู้ว่าจองกุกลืมตัว หรือ ตั้งใจกันแน่





" ถ้าไม่ตื่นพี่จะจุ๊บนะ " 




จุ๊บ! 



ปากหนาประทับลงเบาๆ ตรงริมฝีปากเรียวโดยไม่ได้ลุกล้ำใดๆ
เป็นเพียงแค่ปากแตะปากเท่านั้น ก่อนจองกุกจะแช่ค้างไว้อย่างนั้น
จนรู้สึกถึงไอร้อนจากริมฝีปากเรียว   




"  จีมินอ่า " 
จองกุกยังคงพยายามปลุกคนตัวเล็ก อยู่อย่างนั้น




" อือ" 

เสียงครางต่ำปนแหบ ดังขึ้นเบาๆ จากร่างบาง ก่อนจะขยับตัวบิดไปมานิดหน่อยน่าจะเป็นพิษไข้ทำให้ปวดเมื่อยตัว จองกุกมองคนตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดูจีมินไม่ได้โตขึ้นเลย เมื่อก่อนขี้เซายังไงตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น
แถมตอนไม่สบายจีมินมักจะดื้อเอามากๆด้วย





จีมินค่อยๆ ลืมตาก่อนจะปรับโฟกัส มองไปรอบๆห้อง ก็เห็นว่าเป็นจองกุกที่นั่งอยู่ข้างๆ  ตาเรียวมองด้วยความนิ่งเฉย 






" ปลุกตั้งนานขี้เซาไม่เปลี่ยน " 

จองกุกว่าแกมดุ แบบไม่จริงจังเท่าไหร่นัก จีมินได้ยินอย่างนั้นก็เบ้ปาก
ทันที ก่อนหันหน้าหนีไปอีกฝั่ง  จองกุกมองตามแล้วลอบยิ้มขึ้นมา
นั่นไงเด็กดื้อออกฤทธิ์แล้ว





" มากินข้าว " 
จองกุกยังคงทำเป็นเสียงนิ่ง แม้จะแอบยิ้มจนหุบลงไม่ได้ก็เถอะ





" ไม่กิน " 




" เร็วๆ " 





"....." 


จีมินยังคงไม่หันกลับมาทางจองกุกแถมเงียบใส่





" ลุก! "

คราวนี้จองกุกลองขึ้นเสียงบังคับ จนคนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย
ก่อนจะมีเสียงที่จองกุกไม่ได้คิดไว้ดังขึ้น






" ฮึก! " 





เอาแล้วไงเด็กดื้อร้องไห้ซะแล้ว







" ร้องไห้ทำไมหื้ม ยังไม่มีใครว่าอะไรเลย " 
จองกุกจับไหล่บางหันมาทางเขาก่อนจะเห็นว่าใบหน้าสวยตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตา อาบเต็มพวกแก้ม





" ฮืออออ" 





" ไหนบอกพี่สิใครว่าอะไร " 
จองกุกว่าพรางขยับเข้าไปนั่งซ้อนหลังจีมิน แล้วยกจีมินให้ลุกขึ้นนั่งพิ่งอกแกร่งดีๆ มือหนาบรรจงเช็ดน้ำตาอย่างเบามือแล้วเปลี่ยนมากอดเอวบางไว้แน่น มันเป็นการกระทำที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่จีมินได้รับ นับตั้งแต่ที่จองกุกกลับมา จีมินแค่คิดว่าวันนี้เขาจะงอแงกับจองกุกสักวันได้ไหม  ขอแค่วันนี้วันเดียวก็ได้วันนี้จีมินรู้อ่อนแอจริงๆ





"  ฮึก พ พี่กุกว่าจีมิน... พี่กุกดุจีมินตะคอกใส่จีมิน " 
น้ำเสียงหวานสะอึกสะอื้น เอ่ยขึ้นอย่างงอแง แผ่นหลังบางพิง
ทิ้งน้ำหนักลงทั้งตัวกับอกแกร่ง แต่จองกุกไม่ได้รู้สึกหนักมันสักนิด





" ขอโทษครับ พี่แค่อยากให้เราลุกขึ้นมากินข้าว " 
น้ำเสียงอ่อนยังถูกพ่นออกมาเรื่อยๆ จนจีมินคิดว่านี่เขาฝันอยู่ใช่ไหม
ถ้ามันคือความฝัน จีมินก็ถือว่ามันเป็นฝันที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา






" แล้วทำไมต้องดุด้วยเล่า! ฮึก" 
จีมินงอแงเต็มที่ บวกกับอาการน้อยใจที่จองกุกเสียงดังใส่
ร่างหนากระชับกอดร่างบางในอ้อมกอด แล้วโยกไปมาเบาๆ
พรางลูบผมดำ ก่อนจมูกโด่งจะฝั่งลงบนกลุ่มผม





" ขอโทษครับ สัญญาจะไม่ทำอีก ป้ะกินข้าวกันจะได้กินยา" 






" ไม่! จีมินไม่กิน " 






" ถ้าดื้อไม่ยอมกินพี่จะปล่อยให้อยู่คนเดียวนะ " 







" ฮึกไปเลย! " 







" พี่ไม่ได้ขู่นะ " 





"......"





" ......" 



จองกุกขยับตัวลุกขึ้นแต่เป็นจีมินที่ กอดเอวร่างสูงไว้แล้วเงยหน้า
ส่งสายตาอ้อนๆ ไปให้จองกุกจนก้อนเนื้อข้างในอกมันเต้นไม่เป็นจังหวะ
ให้ตายสิ ทำแบบนี้ไม่อยากหายป่วยใช่ไหมจีมิน





" ไม่เอา.. พี่กุกอย่าไปนะครับ "





"......"






" จีมินไม่งอแงแล้ว... "





















จีมินไม่อยากตื่นจากฝันเลย........

















Talk

หนูไม่ได้ฝันนะลูก









ก่อนอื่นขอโทษที่หายไปนานนะคะ แต่ไรท์ไม่ได้ทิ้งนะ
ฟิคเรื่องนี้ไม่ใช่ฟิคดราม่าอะไรเบอร์นั้นนะคะ จะพากินมาม่าแค่แรกๆ
หลังจากนั้นจะพาไปเลี้ยงบุฟเฟ่ขนมหวาน 5555 


















































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #130 wimonrattt (@wimonrattt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 19:49
    มันเป็นโมเมนต์ที่น่ารักมากเลยค่ะ ฮรืออออปาดนั้มมตา
    #130
    0
  2. #128 ApasananPanjom (@ApasananPanjom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:32
    รอออออออออออออออออออออ
    #128
    0
  3. #127 itspearry (@itspearry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:58

    รอออออ
    #127
    0
  4. #126 pin05001 (@pin05001) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:21
    คนซึนเอ้ยยย
    #126
    0
  5. #125 minsugaaa1993 (@minsugaaa1993) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:09
    จองกุกเอ้ยยยยจะใจแข็งได้ซักเท่าไหร่กันเชียว หึหึ
    #125
    0
  6. #124 wimonrattt (@wimonrattt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:04
    รอจ้าา
    #124
    0
  7. #123 itspearry (@itspearry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:09
    รอฮะะะ
    #123
    0
  8. #122 _army_bts_jk-jm (@_army_bts_jk-jm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:16
    รอออออ
    #122
    0
  9. #121 Kalamair_min (@Kalamair_min) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:42
    รออยู่น้าาาาาาาาา
    #121
    0
  10. #120 WALL_PA_PER (@WALL_PA_PER) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:36
    อยากให้ต่อไวๆนะคะะะะะ สู้ๆเด้อสนุกมารอติดตาม นี่คือนั่งอ่านนั่งดูไปด้วยว่าอีกเยอะมั้ยกว่าจะจบ อยากให้มันเหลือเยอะๆ ยิ่งเลื่อนลงยิ่งรส.เจ็บใจจ อยากอ่านนน
    #120
    0
  11. #119 JannikaPaugchan (@JannikaPaugchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:48

    แงงงงงง
    #119
    0
  12. #118 JannikaPaugchan (@JannikaPaugchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:47
    รออ่านยุน่าค่าาา
    #118
    0
  13. #117 itspearry (@itspearry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:51
    คิดถึงมากกกกกก
    #117
    0
  14. #116 KakikooriPLoyy (@KakikooriPLoyy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 23:11
    งื้ออออ คิดถึงมากกก จีมินนนน
    #116
    0
  15. #115 ApasananPanjom (@ApasananPanjom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:50
    กลั้นยิ้มไม่ไหวแล้ว หุหุ กุกเอ้ยยยย
    #115
    0
  16. #113 Sornsiri Percy Khotakham (@percy-jackson16) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 18:13
    เดี๋ยวต้องมีคนหึงน้องแน่ค่ะ!!
    #113
    0
  17. #112 CHIMYKUNG (@chonthicha2735) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 02:17

    เอาใก้จองกุกเส้นสติขาดดังเป็นเสียง3Dเลยคร่ะ😂
    #112
    0
  18. #109 itspearry (@itspearry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 21:16
    รอค่ะะะะ
    #109
    0
  19. #104 SMS GIRL (@BenzzyJinny) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 13:22

    รอค่าาา
    #104
    0
  20. #103 KakikooriPLoyy (@KakikooriPLoyy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 23:54
    ยังรออยู่น้าาา
    #103
    0
  21. #102 JKCnk_13 (@JKCnk_13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 01:34
    รอค่าาาาา
    #102
    0
  22. #101 itspearry (@itspearry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 21:43
    รอฮะะะ
    #101
    0
  23. #100 KakikooriPLoyy (@KakikooriPLoyy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 16:04
    รอเยยย
    #100
    0
  24. #99 numwan227460000 (@numwan227460000) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 15:27

    รอค่าาา
    #99
    0