301111*
เขียนโดย
namnm
เป็นคนที่ดราม่าน่ากลัวมากเลยล่ะ
จิตตกได้เกือบทุกวี่ทุกวันแบบสุดๆ
เหมือนจะคุยเก่ง น่ารัก น่าเอ็นดู
แต่จริงๆเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยมากกก
เก็บเรื่องนั้นเรื่องนี้เอาไปจิตตกได้ตลอด
เป็นคนที่คิดว่า "เพื่อนมักทำให้เสียใจ"
เป็นคนที่คิดว่าตัวเองมักเป็น "ภาระของเพื่อน" เสมอๆ
เป็นคนที่คิดว่า "ไม่มีเพื่อนน่าจะดีกว่า"
เป็นคนที่คิดจะปิดประตูสู่โลกกว้างของตัวเอง กักขังตัวเองเอาไว้คนเดียว
เป็นคนที่เราเคยรู้สึกว่า "รัก" แบบน้องคนนึงเลยล่ะ
คนๆนั้นน่ะนะ..
เป็นคนที่เติมเต็มช่วงเวลาปิดเทอมของเรา
เราไม่ได้คาดหวังที่จะได้คนมาคุยด้วยหรอกนะ..
เราไม่ได้คิดว่ามันจำเป็นนักหรอก
แต่มันก็สนุกดี ..
คุยด้วยแล้วสนุกดี..
คนๆนั้น..
แคร์ความรู้สึกเรามากเลยล่ะ
ไม่รู้เพราะอะไรนะ..
แปลกสุดๆไปเลย
เค้าเห็นเราเป็น 'เพื่อน' มั้ง..
เราก็เห็นเค้าเป็น 'เพื่อน' เหมือนกันนะ
แต่เราก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ..
คุยกับเขาในแบบตัวเราอย่างปกติ..
ไม่ได้คิดอะไรมากมาย ไม่ได้ใส่ใจในอนาคต
แต่ตอนนี้ เรากลับรู้สึกแปลกใจ
สองปีผ่านมา เรายังคุยกันเหมือนเดิม..
แปลกเนาะ?
เพื่อนหลายคนก็คุยกันเป็นช่วงๆแล้วก็หายไป
แต่ทำไมคนๆนั้น .. ถึงยังอยู่ตรงนั้นเสมอนะ?
ที่ๆเมื่อไหร่ที่เรามองไป.. เราก็เห็นเค้าตลอด..
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ..ความสัมพันธ์ของเรายังคงเหมือนเดิม..
และแล้ว..
เราก็ได้รู้จักกับคนอีกคนนึง ในช่วงระหว่างหนึ่งปีหรือสองปีให้หลัง
เป็นคนที่ดูมีความสุข
พูดมาก พูดเยอะ พูดเองเออเอง พูดเองขำเอง
บางทีก็หัวเราะเยอะกว่าพูดด้วยซ้ำ
บางทีก็เพ้อ บางทีบ้าๆบอๆ
เฮฮาได้แทบจะตลอดเวลา
เป็นคนเฟรนด์ลี่ สนิทกับคนอื่นง่าย
เรากับเขาเริ่มวาดรูปเกือบจะพร้อมๆกัน..
แต่ตอนนี้ เค้าล้ำหน้าเราไปไกลแล้ว
เรากับเค้าทำหลายๆอย่างเหมือนกัน
แต่เค้าดันทำได้ดีกว่าเราทุกอย่างซะงั้นล่ะ
แต่เค้ามีบางอย่างเหมือนกับคนแรกที่เรารู้จักนะ..
เค้าแคร์เรามากๆเหมือนกัน..
เราก็แคร์เค้ามากมากเหมือนกันนะ
ในขณะที่มือกำลังพิมพ์เจ้าสิ่งนี้..
เหมือนน้ำตามันจะไหลยังไงไม่รู้ ฮะฮะ..
แล้วเราก็รู้..
เราไม่ได้รักเค้าอีกต่อไป..
ไม่ได้รักแบบ "น้องสาว" อีกต่อไป
จริงๆแล้ว เราอาจจะไม่เคยรักเค้าแบบนั้นเลยต่างหาก
มันเป็นเพียงความรู้สึกเอ็นดูเล็กๆในใจ
เพราะเค้าเป็น เพื่อน เราต่างหาก
เค้าไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา ไม่ใช่แค่เพื่อนทั่วไป
ไม่ใช่แค่คนที่เดินผ่านมา ยิ้มทักทาย แล้วก็เดินหายไป
เค้าเป็นคนที่เดินผ่านมา ยิ้มทักทาย ชวนเราคุย แล้วก็นั่งอยู่ตรงนั้น..
จนถึงตอนนี้.. เค้าก็ยังอยู่ตรงนั้น
และเราก็หวังไม่ให้เค้าจากเราไปไหนอีกเลยจริงๆ..
เค้าไม่ได้เป็นคนที่เราให้ความรู้สึกว่าเราสามารถระเบิดทุกอย่างใส่เค้าได้
และจนถึงตอนนี้.. ก็ยังไม่มีใครที่เรารู้สึกว่าเราสามารถทำอย่างงั้นได้จริงๆ
แต่เค้าเป็นคนที่เค้ามาทักว่า "เป็นอะไรมั้ย?" ในทุกๆครั้งที่เราหงุดหงิด งุ่นง่าน เสียใจ
เป็นคนที่ทำให้เราสบายใจได้ในทุกครั้งที่เราอยู่ด้วย
เป็นคนที่ทำให้เรายิ้ม.. ทำให้เราหัวเราะ
เป็นคนที่ทำให้เรารู้สึกว่า คำว่า "เพื่อน" มันมีค่า
เป็นคนที่ทำให้ทุกๆสัปดาห์ของเด็กประจำของเรา..
เกิดความรู้สึกว่า อยากกลับบ้านแล้วว่ะ อยากกลับไปคุยด้วยแล้ว
เป็นคนที่..
หากพูดคำว่า "เพื่อน" ขึ้นมา
เค้าจะเป็นคนแรกที่เรานึกถึง
เป็นคนที่เราสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำเลยว่า..
"เพื่อนที่ดีที่สุด"
เราอาจจะเป็นที่ปรึกษาที่งี่เง่า
เวลาโดนถามอะไรมาก็ได้แต่ ..อือ.. อืม..
เป็นคนปลอบใจคนไม่เป็น
ได้แต่พูดคำว่า ใจเย็น ใจเย็น ซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างงั้น
แต่เราก็แค่อยากให้เค้ารู้สึกว่า.. เราเป็นที่พึ่งพาคนนึง
เมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกโกรธ โมโห หงุดหงิด เสียใจ
เราอยากให้เค้านึกถึงเราเวลาที่เค้ารู้สึกไม่ดี มาระบายกับเรา
มาระเบิดใส่เราจนกว่าเขาจะรู้สึกดี
แล้วกลับไปบ้าบอพร่ำเพ้อต่อ
และเราก็จะบอกกับเค้าว่า..
"ไม่เป็นไรหรอก..
เราเพื่อนกันนี่นาา..
เค้ารักรูนนะ ~"
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
30 พ.ย. 54
350
1
ความคิดเห็น
เป็นคนที่เขียนบล็อกนี้แหละ
เป็นคนที่ทั้งชื่อจริง ทั้งชื่อแฝง ตัวอักษรนำหน้าเหมือนเค้าเลยแหละ
เป็นคนที่เค้าชอบบ่นอะไรให้ฟังบ่อยๆแหละ
เป็นคนที่เค้าชอบเพ้อใส่อยู่บ่อยๆแหละ
เป็นคนที่เค้ารู้จักมาได้สองปีกว่าแล้ว
เป็นคนที่เรียนอยู่คนละโรงเรียนกับเค้า
เป็นคนที่อยู่คนละจังหวัดกับเค้า
เป็นคนที่เค้าเจอในเน็ต
เป็นคนที่แต่งฟิคเก่งมาก
เป็นคนที่วาดรูปน่ารักมาก
เป็นคนที่ทำโฟโต้ช็อปเก่งมาก
เป็นคนที่ความคิดสร้างสรรค์สุดยอดมาก
เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นมาก
เป็นคนที่สดใส เฮฮา ร่าเริงเสมอต้นเสมอปลาย
เป็นคนที่คอยปลอบเค้าตลอด
เป็นคนที่ เค้ารักมากที่สุดเลยล่ะ
" เค้าก็รักน้ำมากๆเลยนะ > < "