กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,646 Views

  • 17 Comments

  • 73 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,888

    Overall
    13,646

ตอนที่ 47 : ช่วยกันจะได้เสร็จ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

     เรื่องที่ธัญพิมลผลุบ โผล่ มาแล้วทำตัวล่องหนต่อไปอีก ยังไม่สร้างความประหลาดใจให้แก่จิตตวีย์ได้มากเท่ากับการที่หล่อนได้เห็นไตรภพมายืนเด่นอยู่ในร้านกับมาดเก๊กที่เคยเห็นกันบ่อย และบอกว่า  

ผมหิว!” 

หญิงสาวอ้าปากหวออยู่สักระยะ เพราะไม่แน่ใจนักว่าเขาจะมาบอกทำไมกัน ในเมื่อหล่อนไม่ได้ทำร้านอาหารสักหน่อย

หิวอาหารเหรอคะ?” นั่นไงละ จิตตวย์เองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นคนโง่ที่ถามอะไรออกไปแบบนั้นหรือเปล่า ร้านคุณปิดแล้ว ออกไปทานข้าวเย็นกับผมไหมครับ?” คำถามต่อมาของเขายิ่งสร้างความประหลาดใจให้กับจิตตวีย์มากเป็นทวีคูณ แม้ว่าในช่วงหลังมานี้ หล่อนรู้สึกได้ว่าเขาและหล่อนพูดคุยกันมากกว่าแต่ก่อน และไม่ได้ทะเลาะเบาะแว้งอะไรกันเหมือนเช่นเคย ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็เดินเข้าออกที่ร้านจนกลายเป็นหนึ่งในลูกค้าขาประจำไปซะแล้ว 

แน่นอนว่ามันทำให้จิตตวีย์มีกำลังใจในการทำงานมากขึ้น ความบาดหมางที่เขาเคยมีให้กับหล่อนมันคงหมดไปแล้ว และความสัมพันธ์ของเขากับเนตรดาวก็เหมือนจะชะงักเมื่อเนตรดาวไม่ยอมไปไหนมาไหนกับเขามากนัก แต่กลับทำตัวคบหากับชานนท์อย่างจริงจังเข้ามาแทน จนทำให้ภัทรินไม่พอใจ

ร้านปิดแต่ฉันยังมีงานเอกสารต้องรีบเคลียร์ค่ะ เพราะต้องส่งให้กับทางบัญชีพรุ่งนี้ ขอบคุณมากนะคะที่ชวน แต่เอาไว้เป็นโอกาสหน้าดีกว่าค่ะหล่อนปฏิเสธเขาอย่างนุ่มนวลที่สุด แม้จะเคยปฎิเสธการดูหนังกับเขามาแล้วครั้งหนึ่งแบบปัจจุบันทันด่วนและหาเหตุผลไม่ได้ แต่ครั้งนี้มันเป็นเหตุผลอันจริงแท้ เพราะตอนนี้จิตตวีย์อยู่กับกองเอกสารทั้งเก่าใหม่ซึ่งคงต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงโน่นแหละถึงจะเสร็จ ผมคอยได้เขาตอบออกมาหน้าตาเฉย ทำเอาคนที่ได้ยินต้องส่งยิ้มมาให้อย่างไม่อยากจะเชื่อ เพราะสิ่งที่เขาทำตอนนี้มันมีความหมายบางอย่างอยู่ในนั้นแม้จะไม่แน่ใจนักว่าจะใช่อย่างที่หล่อนคิดหรือเปล่า แต่การได้พบเจอเขาบ่อยเข้ามันมีความหมายต่อความรู้สึกของจิตตวีย์มากขึ้นทุกวัน ทั้งที่เคยห้ามใจตัวเองมาแล้วครั้งหนึ่ง จะดีเหรอคะกว่าจะเสร็จก็คงเป็นชั่วโมงเลยค่ะหล่อนบอกออกไปอย่างเกรงใจ แต่หัวใจกลับเต้นตูมตามจนเกรงว่ามันจะหลุดออกมานอกอกให้เขาเห็นเอาคงหน้าอายสิ้นดี

ผมบอกแล้วไงว่าผมคอยได้ ก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวดื่มกาแฟเย็นหรือกาแฟร้อนรองท้องไปก่อนไหมคะ ฉันจะไปชงให้แล้วก็จะรับเค้กอะไรด้วยหรือเปล่าคะ เพราะเมื่อกี้คุณบอกว่าหิว อืม ก็ดีครับ เอางี้ผมเข้าไปช่วยคุณในออฟฟิศดีกว่า งานเอกสารผมถนัดอาจจะทำให้มันเร็วขึ้นบ้าง และผมรับแค่กาแฟเย็นครับ เค้กไม่ต้อง หลังจากตกลงกันเสร็จสรรพโดยมีเขาเข้ามานั่งในห้องออฟฟิศหน้ากองงานเอกสาร และหญิงสาวได้ทำการชี้แจงบางอย่างให้เขาฟัง ซึ่งตัวเขาเข้าใจได้ทันที แล้วหล่อนก็จัดการกับเค้กและกาแฟเย็นแล้วนำมาวางไว้ข้างหน้าเขาในเวลาต่อมาไม่นานนัก ชายหนุ่มแหงนหน้าส่งยิ้มละไมมาให้

กองนี้คุณไม่ได้ทำนานมากแล้วนะครับ” 

จิตตวีย์ยิ้มเจื่อน ยอมรับว่าหล่อนไม่ได้มีเวลาดูมันเลยจริง ทำไมคุณไม่จ้างใครเข้ามาดูงานพวกนี้ให้คุณโดยเฉพาะละครับ บางทีอาจจะผ่อนหนักเป็นเบาให้คุณไปได้บ้าง คุณจะได้เอาเวลาไปดูแลออร์เดอร์ให้ลูกค้า จะได้ไม่ลืมหน้าลืมหลังเข้าอีกเขาแนะนำหญิงสาวยืดยาวและอดพูดให้สะกิดถึงครั้งแรกที่คนทั้งสองได้โต้คารมกันเมื่อน่าจะเป็นปีผ่านมาแล้ว จิตตวีย์หุบยิ้มทันทีเมื่อเขาพูดถึงการทำงานอันสับเพร่าของหล่อน เพราะหญิงสาวนั้นจำได้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นในครั้งนั้น แหม ถ้าจ้างระดับบัญชีขึ้นมาดู มันก็หลายตังค์ต่อเดือนนะคะ ฉันเกรงว่างบประมาณจะไม่พอเอาน่ะค่ะ ก็เลยขอทำเองไปก่อน ทำเองผิด ถูก แถมยื่นเสียภาษีช้า ค่าปรับตามมามันคุ้มเหรอครับ?” ก็…” จิตตวีย์อ้ำอึ้ง เถียงเขาไม่ออก เพราะมันเป็นความจริง เวลาของคุณก็ไม่ค่อยจะมี ถึงได้มาทำเอาตอนไฟลนตูดอย่างนี้ใช่ไหม?” เขาย้ำมาอีก ยิ่งทำให้หล่อนหน้าเสียมากขึ้น เขาจะมาช่วยหรือจะมาจับผิดกันแน่เนี่ย และเขาจะมาจับผิดหล่อนทำไมกันนักหนานะ ในเมื่อทุกคนก็มีเหตุจำเป็นไม่เหมือนกันนี่นา จิตตวีย์ได้แค่คิดแต่ไม่ได้พูดออกไป 

ก็ฉันไม่ได้โชคดีเหมือนคุณนี่คะ ลูกเมียก็ไม่มี ทำงานสิ้นเดือนก็รับเงินเดือน นั่งนอนกินสบายหล่อนว่าให้คืนบ้าง แต่นำ้เสียงยังน่าฟังสำหรับเขาอยู่ดี ทำให้เขาอดยิ้มมาให้ไม่ได้ 

ผมแค่เป็นห่วงนะครับ เห็นคุณทำงานมากขนาดนี้ ต้องดูแลลูกอีก ไม่รู้ว่าคุณมีเวลาให้ตัวเองบ้างหรือเปล่านำ้เสียงของเขาฟังดูสดใสและจริงใจ 

แค่เพียงเพราะเขาบอกว่าเป็นห่วงเพียงเท่านั้นเองที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกเหมือนดอกไม้บานอร่ามอยู่ตรงหน้า  แล้วคนทั้งสองก็ช่วยกันง่วนกับเอกสารที่มีอยู่ เขาทำไม่นานนักทุกอย่างก็เกือบสมบูรณ์แบบ แล้วจิตตวีย์ก็เห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ในมือของเขาพร้อมกับที่ชายหนุ่มเองก็ส่ายหัวไปมาแล้วยิ้มขบขันที่มุมปาก จิตตวีย์ได้แต่ขมวดคิ้วดูการกระทำของเขา คุณจำได้ไหมว่านี่คืออะไร?” ชายหนุ่มชูกระดาษแผ่นเล็ก ขึ้นให้หล่อนดู จิตตวีย์หวังจะหยิบเอากระดาษแผ่นเล็กนั้นจากมือเขา แต่ช้ากว่าเขาที่ไม่ได้จะส่งให้หล่อน ทำให้จิตตวีย์ต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เพื่อดูว่ามันคืออะไร เมื่อเห็นทุกอย่างในนั้นมันก็เร่ิมทำให้หล่อนทั้งหน้าเสียและหน้าแดงขึ้นมาในเวลาเดียวกัน เพราะเก็บงานพอกหางหมูนี่เอง ออร์เดอร์ของผมถึงหาไม่เจอ และคุณก็ไม่ได้ใส่ใจมันเลย แต่ก็ยังดีที่ไม่ขยำแล้วทิ้งขยะไปเขาว่าอย่างตัดพ้อแต่แกมหยอกเย้า ถึงอย่างนั้นก็ทำเอาคนที่ถูกตำหนิยิ้มไม่ออกได้เช่นกัน

ฉันขอโทษอีกครั้งนะคะ…” ไม่เป็นไรหรอกครับไปทานข้าวกับผมก็แล้วกัน เรื่องนี้ผ่านมานานมากแล้วเขาสวนออกมาอย่างใจดีก่อนที่หญิงสาวจะทันได้พูดจบซะอีก 

ชายหนุ่มมองเสี้ยวหน้าสดใสของหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากเขามากนัก นึกถึงสองสามคืนที่ผ่านมา ที่เขากล้าต่อยหน้าชานนท์ เพราะใช้วาจาไม่น่าฟังเกี่ยวกับจิตตวีย์ หรือว่าเขาจะชอบผู้หญิงคนนี้จริง เหมือนอย่างที่เพื่อนเขาบอกไว้ แล้วใบหน้าหล่อเหลาก็ยื่นเข้ามาใกล้ เมื่อจิตตวีย์หันขวับมาอย่างกระทันหัน ทำให้เรียวปากบอบบางชนเข้ากับเรียวปากหยักพอดี คนทั้งสองนั่งนิ่งมองสบตากันไปชั่วขณะ ต่างก็คิดทบทวนว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น 

คุณไตรภพเสียงกระซิบแผ่วเบาพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวเร็ว ใบหน้าที่แดงก่ำของคนทั้งสองทำให้จิตตวีย์รีบตั้งสติของตัวเอง พร้อมกับถอยใบหน้าออกห่างจากเขาแค่ลมหายใจกั้น มือหนาจับต้นแขนเสลาอย่างแผ่วเบาไว้ไม่อยากจะให้หล่อนถอยห่างออกไปอีก จิตตวีย์รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ หล่อนจึงยกมือทั้งสองกั้นอกแกร่งเขาไว้ก่อนที่เขาจะดึงหล่อนเข้าไปหามากกว่านี้

ไปทานข้าวกันเถอะนะคะ!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #5 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:53

    คุณไตรภพรุกแล้วหรือคะ อิ อิ

    #5
    0