กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,453 Views

  • 18 Comments

  • 78 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,695

    Overall
    14,453

ตอนที่ 45 : กลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 พ.ย. 61

     “เดี๋ยวก่อนสิครับ...ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ แต่คุณก็ไม่เห็นต้องทำให้ฉันต้องอับอายขายขี้หน้าคนอื่น เลยนี่คะ คุณมีคู่หมั้นจวนเจียนจะแต่งงานอยู่แล้ว ทำแบบนี้ใครก็เอาฉันไปนินทาหมดสิ!” หล่อนแหวเข้าให้กับความเห็นแก่ตัวของเขา ผมทำอะไรให้คุณอับอาย?” แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจในความหมาย ทำไมต้องให้ฉันอธิบายด้วยนะ คุณปราชญ์!” ธัญพิมลอยากร้องกรี๊ดใส่หน้าเขาเสียงดังๆ สักทีเชียว เขาเล่นจับมือถือแขนของหล่อนต่อหน้าใครมากมาย เขายังมีหน้ามาถามคำถามงี่เง่านั้นได้ แถมตอนนี้ยังยักไหล่ส่งมาให้อีก เอาล่ะ ไม่ต้องอธิบายแล้ว ผมไม่แคร์ความคิดคนอื่นสักเท่าไหร่ แต่ฉันแคร์!” หล่อนสวนคืนทันที พร้อมกับขยับกายหนีแต่เขาก็ขยับตาม นี่คุณ…” 

ก็ผมเพิ่งบอกไปว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณ เรื่องอะไร สำคัญแค่ไหน จนคุณต้องวางแผนให้ฉันทำกาแฟหกใส่เสื้อสูทของคุณแล้วเข้ามาคุยกันในนี้กันละคะธัญพิมลยืนกอดอกมองหน้าเขาอย่างหมั่นไส้ สำคัญ…” เขาหยุดพูด มองดวงหน้ารูปไข่นั้นตรง แต่แล้วแววตาของเขาก็เริ่มหม่นลงเล็กน้อยยิ่งเมื่อเห็นดวงตากลมที่มองเขาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ 

จู่ เขาก็เกิดความกลัวขึ้นมา กลัวว่าธัญพิมลจะไม่ชอบขี้หน้าเขา กลัวว่าหญิงสาวกำลังจะวิ่งหนีการพบปะกับเขา แต่ทำไมเขาต้องกลัว จะกลัวไปทำไม? ว่ามาค่ะ ฉันต้องทำงานมีเวลาไม่มาก!” ธัญพิมลแสดงความหงุดหงิดออกมาให้เขาเห็นอย่างที่ไม่อยากจะปกปิดมันไว้อีกต่อไปรวมไปถึงไม่ได้สนใจความเป็นเจ้านายของเขาที่มีต่อหล่อนด้วย เพราะชักไม่ชอบการกระทำที่เขาทำเจ้าชู้ใส่หล่อนครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งที่ตอนนี้คู่หมั้นของเขาก็มาแล้ว ควงกันไปไหนต่อไหน เขาควรจะหยุดการกระทำบ้าบอพวกนี้เสียที เพราะหล่อนจวนเจียนจะบ้าตายกับอารมณ์และความรู้สึกอันสับสนของตัวเองที่มีต่อเขาเข้าไปทุกทีเช่นกัน

เรื่องของเพื่อนผมกับเพื่อนคุณคราวนี้ธัญพิมลนิ่วหน้า สีหน้าที่โกรธเคืองเมื่อกี้มลายหายไปกลายเป็นสีหน้าสงสัยเข้ามาแทนที่

ใครเหรอคะ?”

ไตรภพชอบคุณจิตตวีย์เขาบอกเสียงราบเรียบ เมื่อเห็นอาการของธัญพิมลสงบลงบ้าง 

อะไรนะคะ?” สิ่งที่เพิ่งได้ยิน ธัญพิมลแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ผู้ชายมาดขรึม ขี้เก๊กคนนั้นชอบจิตตวีย์? มันจะเป็นไปได้ยังไง? เอาล่ะ คุณไปทำงานได้เขาว่าตัดบทเสียดื้อๆ อ้าว…” ก็คุณบอกผมว่าต้องทำงานมีเวลาไม่มาก ผมพูดธุระของผมเสร็จแล้วครับ แต่ว่า...คือ...แค่นี้เองเหรอคะ?” หล่อนมองหน้าเขาด้วยความงุนงง เขาพยักหน้ารับ แล้วเบี่ยงตัวหนี เพื่อที่ธัญพิมลจะได้เดินไปยังประตูอย่างที่เคยตั้งใจไว้เมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา

อะไรของคุณกันน่ะธัญพิมลส่งหน้าตาบึ้งตึงใส่เขา เพราะตอนนี้เขาเล่นมาสะกิดต่อมอยากรู้อยากเห็นของหล่อนให้กระเจิดกระเจิงขึ้นมาแล้วมาหยุดชะงักไว้เสียอย่างนั้น  และใช้อำนาจของการเป็นเจ้านายออกคำสั่งให้หล่อนไปทำงานแทน

ผมก็อยากทำงานเหมือนกันครับคุณธัญหญิงสาวมองตามแผ่นหลังหนาที่เดินไปยังเก้าอี้ทำงานของตัวเองโดยที่หล่อนไม่ได้เห็นรอยยิ้มกริ่มที่เขาแอบยิ้มอยู่คนเดียวแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าจะยิ้มไปทำไม รู้แค่ว่าหัวใจมันกระชุ่มกระชวยแปลก   ชายหนุ่มหย่อนตัวลงอย่างสบายอารมณ์ ในขณะที่หล่อนร้อนรุ่ม เพราะอารมณ์อยากรู้อยากเห็นมันค้างเติ่ง! ??’???’???’?


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น