กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,339 Views

  • 25 Comments

  • 69 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,119

    Overall
    18,339

ตอนที่ 35 : ตัวจริงของเขา (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    28 เม.ย. 62

     “พี่ปราชญ์คะเสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นมายังข้างโต๊ะของคู่หมั้นตัวเองที่ตอนนี้นั่งอยู่กับผู้หญิงอีกคนซึ่งณดารัตน์จำได้ว่าเป็นใคร แม้จะยังไม่เคยถูกแนะนำให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการมาก่อนในตอนที่ไปเยี่ยมคนคลอดลูก 

หากแต่วันนั้นณดารัตน์จำแววตาของคู่หมั้นที่มองไปยังคนยืนเชิดหน้านั้นได้ว่าสายตาของเขามีประกายสุกใสและห่อเหี่ยวในตอนที่ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนี้บอกว่าจะแต่งงานเช่นกัน และมันก็ทำให้ณดารัตน์ร้อนๆ หนาวๆ เพราะตนกับแฟนหนุ่มก็ทะเลาะกันมาก่อน ชายหนุ่มค้นพบความไม่ซื่อสัตย์ของตนอีกครั้ง เมื่อมีคนใจดีส่งภาพถ่ายมาให้ แต่ถึงกระนั้นณดารัตน์ก็จะไม่มีวันเสียคนรักไปเป็นอันขาด เพราะมีเขาคนเดียวเท่านั้นที่หญิงสาวจะแต่งงานด้วยเพื่อไม่ให้อับอายขายขี้หน้า และในวันนั้นณดารัตน์เองก็ไม่ลืมโอบกอดชายหนุ่มแนบชิด เพื่อประกาศก้องให้ผู้หญิงทุกคนได้รู้ว่าเขาเป็นคนที่มีเจ้าของแล้ว โดยเฉพาะผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนี้

แต่ตอนนี้หัวใจของณดารัตน์ต้องปวดร้าวอีก มันหมายความว่ายังไง เขาเพิ่งส่งข้อความยกเลิกนัดหมายการกินข้าวกับตนเมื่อไม่นานนี้เอง แต่เขากลับมานั่งกินข้าวอยู่กับผู้หญิงที่ณดารัตน์รู้สึกหวาดระแวง คนที่ณดารัตน์รู้ดีว่าคู่หมั้นของตัวเองเริ่มมีความรู้สึกหวั่นไหวไม่มั่นคง

ธัญพิมลเหลือบมองหน้าของณดารัตน์ที่หน้าแดงซ่าน คงเพราะโมโห แต่เขาซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นกลับทำหน้าว่าไม่สะทกสะท้าน พลันทำให้ธัญพิมลอดคิดไม่ได้ว่านั่นคืออาการแง่งอนที่ชายหนุ่มทำใส่คู่หมั้นสาวของตัวเองอยู่ มันต้องมีอะไรแน่  

ปิ่นมาทำไม พี่บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรายกเลิกเรื่องการทานข้าวเขายังคงมองณดารัตน์อย่างไม่แยแส แต่ธัญพิมลมองเห็นแววตาอันเจ็บปวดของคู่หมั้นสาวคนสวย ดวงตาที่ปัดป้ายด้วยเครื่องสำอาง เหมือนมีนำ้หล่อลื่นเอ่อขึ้นมาเล็กน้อย แต่ณดารัตน์สะกดมันไว้ก่อน ภาพนั้นทำให้ธัญพิมลใจหายวาบและสงสารจับใจในฐานะลูกผู้หญิงด้วยกัน

ปิ่นขับรถมาแล้วนี่คะ และก็พอดีว่าปิ่นเห็นพี่นั่งอยู่ตรงนี้กับ...” ณดารัตน์มองหน้าหญิงสาวอีกคนอย่างเอาเรื่อง ความเกลียดชังต่อผู้หญิงตรงหน้าที่กล้าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับคนรักของตนแสดงออกทางสายตาอย่างเปิดเผย คนรักที่ณดารัตน์กล้าเอากายเข้าแลกเพื่อให้ได้เขามาครอบครองจากนางแบบก้านยาว และมันก็สำเร็จหากแต่ตอนนี้ณดารัตน์ชักจะไม่แน่ใจว่าจะมัดเขาอยู่ได้อีกนานแค่ไหน เพราะการกระทำอันพลาดพลั้งและถูกเขาจับได้ มีหลักฐานยืนยันจนดิ้นไม่หลุดในครั้งนี้นั่นเอง

ธัญพิมล...คนที่เราเจอกันที่โรงพยาบาล ธัญ...นี่ปิ่น...”

คนรัก! คู่หมั้น! และเราก็กำลังจะ แต่งงาน! กันค่ะณดารัตน์รีบพูดสวนขึ้นก่อนที่ชายหนุ่มจะแนะนำเสร็จ ทุกคำเน้นย้ำให้อีกคนได้เข้าใจว่าตนคือใครสำหรับเขา แม้จะเป็นการเสียมารยาทแค่ไหนก็ตามแต่ณดารัตน์คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะยื้อเอาคนรักของตัวเองไว้ ต่อให้คนในร้านอาหารต่างมองมาทางพวกตนเป็นตาเดียวหญิงสาวก็ไม่คิดจะอับอาย เพราะหล่อนคือตัวจริงของเขา

ธัญพิมลยิ้มเจื่อนๆ รู้สึกว่าคำพูดนั้นมันเหมือนหมัดหนักๆ ที่ซัดมาจนใบหน้าของหล่อนชาและย่อยยับ หากแต่ก็พยายามตั้งสติ หล่อนไม่ได้ทำอะไรผิด ณดารัตน์เองต่างหากที่กำลังเข้าใจผิดและตีโพยตีพายไปเอง เขากับหล่อนมาแค่ทานข้าวกัน บริสุทธิ์ใจไม่ได้ทำอย่างอื่น เขาเคยพูดอยู่หลายครั้ง

คุณปิ่นจะนั่งด้วยกันไหมคะธัญพิมลรีบทำการเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลงน่าจะดีกว่าที่จะยืนหัวโด่โดดเด่นเป็นเป้าสายตาให้คนในร้านอาหารมองมาเป็นตาเดียวอยู่แบบนี้ ส่วนเขากลับไม่คิดจะเชิญคู่หมั้นให้นั่งเลย ซึ่งมันก็ทำให้ธัญพิมลอึดอัดอยู่เพราะมันน่าจะเป็นหน้าที่ของเขามากกว่าในการเชิญคู่หมั้นให้นั่งลงด้วยกัน แทนที่จะเป็นธัญพิมลพูด 

ปิ่นมีธุระอะไรหรือเปล่าชายหนุ่มขยับกายออกไปนิดหน่อย เมื่อคู่หมั้นสาวนั่งลงเคียงข้างตัวเองไปยังโซฟาตัวยาวนุ่มแค่นั้นยังไม่พอ ณดารัตน์ยังเบียดกายเข้าหา พร้อมกับหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ ซึ่งปราชญ์ต้องรีบขยับใบหน้าหนี พร้อมกับมองด้วยสายตาที่ปรามไว้เล็กน้อย

ปิ่นจำเป็นต้องมีธุระด้วยเหรอคะ แค่จะมาหา ผัว ของตัวเอง” 

ถ้าพี่มีธุระปิ่นก็ไม่ควรจะเข้ามาก้าวก่าย พี่ยกเลิกนัดแล้วนั่นหมายถึงพี่ก็ต้องมีเวลาให้กับตัวเอง” 

เวลาให้กับตัวเอง? โดยการนั่งทานข้าวกับผู้หญิงอีกคนเนี่ยนะคะ!” 

รอยยิ้มของปราชญ์ในเสี้ยววินาทีนั้น ธัญพิมลมองเห็นว่ามันเจ็บปวดและเหยียดหยันพ่วงท้ายด้วยความตลกขบขันไปพร้อมๆ กัน ซึ่งทำเอาหล่อนงุนงงแต่ก็ทำให้มั่นใจมากขึ้นไปอีกว่า คู่รักคู่นี้กำลังเดินมาถึงทางตันหรืออะไรสักอย่างที่ทำให้ความรักเริ่มไม่ราบรื่น แต่ไม่ว่าจะยังไง หล่อนก็ไม่ใช่มือที่สาม ไม่ใช่เด็ดขาด!

พี่ก็แค่ทานข้าว...” เขากัดฟันพูด ตอนนี้ใบหน้านั้นแดงก่ำ ราวกับว่าอยากจะพูดอะไรต่ออีกให้มันเจ็บแสบ หากแต่ประโยคสุดท้ายที่ว่าพี่ไม่ได้ไปนอนกับใคร!’ ก็หลุดหายเข้าไปในลำคอทานเสร็จเดี๋ยวพี่ก็กลับนั่นคือสิ่งที่เขาพูดออกมาแทน

ธัญพิมลรู้แล้วว่าตอนนี้บรรยากาศมันร้อนระอุและครุกรุ่นขนาดไหน คนทั้งสองต่างก็มีแววตาอันเจ็บปวดที่ส่งมอบให้กัน แม้จะพยายามสะกัดกลั้นไว้ ไม่ให้มีปากเสียงกัน แต่คนที่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่งของโต๊ะอาหารกลับเริ่มขยับตัวยากขึ้น หล่อนรีบรวบช้อนแล้วดื่มน้ำทันที 

ฉันอิ่มแล้วค่ะธัญพิมลก้มเอากระเป๋าสตางค์ออกมา แล้ววางเงินไปสองพันไว้บนโต๊ะ ชายหนุ่มมองหน้าหล่อนพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะมองเหมือนตำหนิไปด้วย

วันนี้ฉันเลี้ยงก็แล้วกันนะคะธัญพิมลพูดขึ้นเพื่อให้เขาเข้าใจ

จะรีบไปไหนคะคุณธัญพิมล...” ณดารัตน์มองไปยังโต๊ะอาหารที่ยังคงมีอาหารหลงเหลืออยู่มากพอสมควร ซึ่งคนทั้งสองเพิ่งทานกันไปได้ไม่นาน

กินแค่นี้เอง อิ่มท้องด้วยเหรอคะ!” คำพูดนั้นฟังดูขัดเคืองและแฝงความหมายอันน่าเกลียดไว้ด้วย ธัญพิมลเข้าใจดีและตั้งสติไม่ตอบโต้น่าจะดีที่สุด ส่วนชายหนุ่มจะไปเคลียร์กับคนรักของตัวเองยังไงนั้นมันก็เป็นเรื่องของคนสองคน ปราชญ์ชำเลืองหางตามองคู่หมั้นตัวเองอย่างไม่ชอบใจเช่นกัน

อิ่มแล้วค่ะ วันนี้ไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่

ไม่ค่อยหิว แล้วออกมาทานข้าวกับผัวชาวบ้านทำไมกันคะน้ำเสียงของณดารัตน์เริ่มดังขึ้นมาบ้างรวมไปถึงแววตาแดงก่ำที่ค่อนข้างเอาเรื่องไม่ต่างกัน 

ปิ่น!! หยุดนะชายหนุ่มกัดกรามแน่นห้ามปรามคู่หมั้นของตัวเอง 

คุณจะกลับยังไงเขาหันมาถามธัญพิมลเสียงนุ่ม นั่นย่ิงทำให้คู่หมั้นอยากจะร้องกรี๊ดเสียงดังๆ คับห้องอาหาร เขาแสดงออกชัดเจนว่าเลือกปฏิบัติกับผู้หญิงอีกคนดีกว่าตนเองซึ่งเป็นคู่หมั้น

แท็กซี่เยอะแยะไปค่ะไม่ต้องห่วงนะคะ...” แล้วธัญพิมลก็หันมาทางณดารันต์อีกครั้งพร้อมกับส่งสายตาเป็นมิตรไปให้ แม้อีกฝ่ายจะมองด้วยความเกลียดชังมากแค่ไหนก็ตาม

คุณปิ่นคะ คุณปิ่นไม่ต้องเข้าใจผิดนะคะเราแค่มาทานข้าวกันเฉยๆ ค่ะ เพราะฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาและสอบถามอะไรบางอย่างจาก ผัว ของคุณก็เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ สบายใจได้ อีกอย่างหนึ่งดิฉันไม่ชอบยุ่งกับคนที่มีเจ้าของแล้วค่ะแม้จะไม่อยากตอบโต้แต่ธัญพิมลก็อยากจะบอกให้อีกคนเข้าใจว่า คนอย่างหล่อนมีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ยุ่งกับผู้ชายของณดารัตน์ หรือแม้แต่ผู้ชายของใครก็ตาม หล่อนมีวุฒิภาวะที่ดีพอที่จะแยกแยะความดีชั่วออกจากกันอย่างมีสติ

ฉันก็หวังว่าจะแค่นั้นนะคะ ทางที่ดีอย่ามาทานข้าวกับผัวฉันจะดีที่สุด” 

ปิ่น พี่บอกให้หยุด!” 

ณดารัตน์จำเป็นที่จะต้องหุบปากของตัวเองไว้ เมื่อเจอสายตาเอาจริงจากเขา แม้ว่าตอนนี้คนที่โกรธเกรี้ยวนั้น อยากจะลุกขึ้นกระชากผมยาวแล้วตบไปยังใบหน้าสวยนั้นหลายๆ ฉาด เอาให้หน้ายับไปเลย เพื่อเป็นการสั่งสอนไม่ให้มายุ่งกับคนที่เขามีเจ้าของแล้ว แต่ณดารัตน์ก็รู้ว่านั่นจะทำให้คะแนนอันน้อยนิดที่ตัวเองมีต่อคู่หมั้นถูกตัดจนอาจจะเหลือศูนย์ และมันคงเลวร้ายมากกว่าในคืนนั้นเสียอีก

ฉันไปละค่ะ

ธัญพิมลคิดว่าตัวเองเคลียร์แล้วเรียบร้อย อย่างน้อยหล่อนก็จะได้ไม่รู้สึกผิดว่าทำให้คู่รักเข้าใจผิดกันไปใหญ่ 

หญิงสาวเห็นใจคู่หมั้นของเขาเป็นที่สุด ณดารัตน์ดูจะเจ็บปวดและเสียใจเอามากๆ ส่วนเขากลับมีสายตาอันเฉยชา ไร้ความรู้สึก 

แต่ก็แน่ละสินะ ในเมื่อคนรักบอกเลิกนัดแล้วมานั่งทานข้าวกับผู้หญิงอีกคน ใครบ้างจะไว้ใจและไม่หวาดระแวง ผู้หญิงคนไหนก็ต้องโกรธทั้งนั้น!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น