กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,046 Views

  • 15 Comments

  • 74 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,288

    Overall
    13,046

ตอนที่ 33 : อยากรู้ต้องไปทานข้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 351
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

ไม่คิดจะกลับบ้านเหรอครับ?” เสียงทักขึ้นข้างโต๊ะทำงาน ทำให้ธัญพิมลแหงนหน้ามองมายังต้นเสียง หลังจากที่คิดเรื่องเนตรดาววกไปวนมา จนเวลาล่วงเลยทุกคนต่างก็ทยอยกันกลับบ้านกันหมด ธัญพิมลไม่ได้รับรู้ถึงเวลาที่เดินรวดเร็วเสียเหลือเกินนี้เลย

ขอเคลียร์งานบนโต๊ะก่อนก็แล้วกันค่ะจะเสร็จแล้วหล่อนบอกเสียงเบา แล้วละสายตาจากเขามาจ้องยังหน้าคอมของตัวเองอีกครั้ง วันนี้ดูคุณหงุดหงิดนะ งานเร่งหรือเปล่า?”​ เอ่อ…หญิงสาวอ้ำอึ้ง เขารู้ได้ยังไงว่าหล่อนหงุดหงิด ในเมื่อเขามีคู่หมั้นฉอเลาะอยู่ในห้องทำงานของตัวเองตลอดเวลาจะเอาเวลาไหนมาสังเกตว่าพนักงานของตัวเองหงุดหงิดหรือเป็นตายร้ายดียังไง

ยิ่งคิดก็ชักจะหงุดหงิดขึ้นมาจริง !

เปล่าค่ะ”  

ปิดคอมเลิกงานได้แล้ว คุณควรจะกลับบ้านไปพักผ่อนอย่าเครียดมากเขาออกคำสั่งเสียงนุ่ม ธัญพิมลไม่ได้หงุดหงิดเรื่องงานเหมือนอย่างที่เขาเข้าใจเลยสักนิด แต่หญิงสาวหงุดหงิดเรื่องเนตรดาวซึ่งเป็นเพื่อนของหล่อน และก็ชานนท์ซึ่งเป็นเพื่อนของเขาต่างหาก

คุณปราชญ์ค่ะชายหนุ่มชะงักเท้าจากการก้าวย่าง หันมามองหญิงสาวที่อยากจะขยับปากถามอะไรสักอย่าง แต่กลับยังอ้ำอึ้ง ครับ?” พอมีเวลาสักห้านาทีสิบนาทีไหมคะ ฉันมีเรื่องอยากถามหล่อนโพล่งออกมาจนได้ เขายกนาฬิกาข้อมือสวยหรูขึ้นดู เวลามีครับ แต่แน่ใจนะว่าคุณต้องการเวลาแค่นั้นในการถามอะไรจากผม แน๊ะ! รู้ทันอีก

ค่ะหล่อนพยักหน้ารับ แม้จะชักไม่แน่ใจขึ้นมาแล้วว่าเวลามันอาจจะน้อยจริงๆ เหมือนอย่างที่เขาบอกก็ได้ 

แต่ผมหิวเขาพูดออกมา ดวงตามีประกาย อ้าว งั้นไม่เป็นไรค่ะ มันไม่ได้สำคัญอะไรมาก ฉันไม่รบกวนดีกว่าค่ะธัญพิมลบอกแล้วหันหลังให้เขา หันหน้าเข้าหาคอมพิวเตอร์ของตัวเองอีกครั้ง ไม่ได้ให้ความสนใจเขาอีก 

แต่แล้วหล่อนก็ต้องตกใจ เมื่อแขนทั้งสองข้างของเขาวางค่อมตัวหล่อนไว้ มืออีกข้างถือวิสาสะเข้ามาจัดการปิดคอมพิวเตอร์ที่ยังไม่ตั้งใจจะปิดและปิดมันไปเสียที ธัญพิมลแทบกลั้นหายใจ นี่เขาจะทำบ้าอะไรนะ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงเขาก็เพิ่งมีคู่หมั้นมาหา แล้วตอนนี้เขากลับมาทำใกล้ชิดกับหล่อนแบบนี้ ดีนะว่าไม่เหลือใครในออฟฟิศแล้ว ไม่งั้นคงได้เป็นขี้ปากเพื่อนร่วมงานหนักกว่าเดิมอีก แค่ที่ได้ยินว่าเขาอุ้มหล่อนไปยังโรงพยาบาลนั้นมันก็มากมายเกินจะรับได้อยู่แล้ว และที่สำคัญเขาไม่เคยบอกหล่อนเลยสักคำ ธัญพิมลอดคิดไปอีกไม่ได้ว่าหล่อนเคยตราหน้าว่าเขาเป็นคนฉวยโอกาส ในวันนี้หล่อนมั่นใจว่าเขาเหมาะสมกับคำนี้เช่นกัน!

ผมบอกแล้วไงว่าหิว ถ้าอยากรู้อะไรจากผมต้องออกไปทานข้าวเย็นกับผมเขาพูดเสียงกรุ้มกริ่ม หัวใจของเขาเองก็เต้นแรงไม่แพ้หล่อนคนที่นั่งตัวแข็งเหมือนหุ่นรูปปั้นในตอนนี้ เสียงกลืนน้ำลายลงคอของเขา ธัญพิมลได้ยินชัดเจน หญิงสาวเกลียดความเจ้าชู้ของเขาเป็นที่สุด!

อย่าดีกว่าค่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่รบกวนคุณแล้วธัญพิมลยังคงยืนยันไม่กล้ากระดุกกระดิกตัวเลยสักนิด เพราะเขาและหล่อนใกล้ชิดกันมาก มากจนหญิงสาวรู้สึกว่าเขาโอบกอดหล่อนไว้จากด้านหลังถ้าไม่ติดว่ามีเก้าอี้กั้นไว้ตรงกลาง งั้นเหรอ?” เขาเลิกคิ้วสูง แต่ดวงตายังคงมองจ้องมายังศีรษะน้อยของคนที่นั่งตัวแข็งทื่อ

คุณหมายความว่าไงคะ?” ธัญพิมลกัดปากตัวเองแน่น หัวใจเต้นรัวเร็ว ดึงแขนทั้งสองของตัวเองวางไว้หน้าตัก ไม่อยากให้เขามีโอกาสแตะเนื้อต้องตัวได้แม้แต่ปลายเล็บ แม้ว่าจะไม่เห็นหน้าเขาแต่หญิงสาวรู้สึกได้ว่าเขากำลังยียวนกวนประสาทเอาการอยู่ ก็หมายความว่าผมอาจจะสามารถตอบคำถามทุกอย่างที่คุณอยากรู้ไง แต่ต้องไปทานข้าวเย็นกับผม แล้วคู่หมั้นของคุณ…ถ้ารู้ว่าคุณไปทานข้าวกับผู้หญิงคนอื่น ไม่มาแหกอกฉันเหรอคะ?”​ เมื่อธัญพิมลพูดเสร็จ เขาก็หัวเราะสนุกสนานจนน่าหมั่นไส้ แค่ทานข้าวเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำอย่างอื่นสักหน่อย ผมบริสุทธิ์ใจเขาบอกพร้อมกับดึงตัวเองออกจากหล่อน 

เก็บข้าวของซะแล้วไปทานข้าวกัน!” น้ำเสียงของเขาดูเข้มขึ้น ตอนนี้เป็นตัวเขาเองที่หงุดหงิด ทำให้ธัญพิมลไม่กล้าต่อปากต่อคำอะไรอีก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น