กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,396 Views

  • 18 Comments

  • 78 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,638

    Overall
    14,396

ตอนที่ 29 : ปรับความเข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    5 ต.ค. 61

กาแฟหอมกรุ่นถูกวางลงยังโต๊ะเล็กๆ โดยมีเขานั่งคอยอยู่ก่อนหน้า พร้อมกับเค้กหน้าตาดีสีหวานแหวววางไว้ในจานเล็กส่งมาให้อีกด้วย คุณดูแลทุกอย่างคนเดียว คงเหนื่อยนะครับเขาพูดขึ้นเมื่อจิตตวีย์นั่งลงยังเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา พร้อมกับกาแฟติดมือหล่อนมาด้วย หญิงสาวส่งยิ้มอันเป็นมิตรมาให้ ทำให้ตัวเขาต้องยกยิ้มตอบอย่างลืมตัวและรู้สึกว่านี่เป็นรอยยิ้มที่เขามีความสุขที่สุด มันดีกว่าการปั้นหน้ายักษ์เป็นไหน เขาคิดในใจ

เหนื่อยสิคะ ลูกก็เล็กแบบนี้แต่ดีว่าพ่อกับแม่ของฉันช่วยด้วยอีกแรง ไม่งั้นบอกคำเดียวค่ะว่าไม่ไหวแน่หล่อนเริ่มเล่าเรื่องราวชีวิตให้เขาฟังอย่างไม่รู้ตัว แล้ววันนี้คุณไม่ไปรับลูกของคุณเหรอครับ ไม่ค่ะ ฉันไปแค่วันไหนไม่ได้ปิดร้าน ถ้าฉันไม่ไปพ่อกับแม่ฉันจะไปแทน บ้านเราอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก แต่ถ้ามีโอากาสฉันก็อยากจะไปรับทุกวันค่ะหญิงสาวจิบกาแฟลงคอ ก่อนจะถามเขาหลังจากที่ข้องใจมานาน แล้วคุณไปรับใครที่โรงเรียนเหรอคะ?” หลังจากที่สองสามครั้งแล้วที่หล่อนเห็นเขาไปจอดรถที่โรงเรียนมันก็พลอยทำให้สงสัยอยู่มากทีเดียวว่าเขาไปป้วนเปี้ยนทำอะไรตรงนั้น น่าจะรับใครสักคนหากแต่จิตตวีย์ไม่เคยได้ทันเห็นเลยสักครั้งว่าเขาไปรับใคร เพราะทุกครั้งก็มีแต่หล่อนที่เสร็จธุระก่อนและขับรถจากมา แต่วันนี้ดูท่าทางเขาอารมณ์ดีพิกลหรือจะว่าไป เขาเปลี่ยนไปไม่เหมือนเก่าทำให้จิตตวีย์กล้าดีถามซอกแซกขึ้นมาบ้าง หวังว่าเขาคงไม่โกรธเข้าให้ 

ผมไปรับแม่ครับแม่ผมเป็นครูที่นั่น ครูเตือนใจ จิตตวีย์ทำหน้าครุ่นคิด เขาคงหมายถึงครูคนที่มีอายุที่คุยกับเขาในวันแรกที่หล่อนเจอกันกับเขาละมัง จิตตวีย์ไม่เคยคลุกคลีกับครูที่โรงเรียนเลยสักคน เพราะส่วนใหญ่แล้วจะเป็นสามีของหล่อนที่เสียชีวิตไปแล้วทำหน้าที่รับส่งลูกของตัวเอง แต่เมื่อเขาไม่อยู่หน้าที่นี้จิตตวีย์จึงต้องเริ่มทำบ้าง เพราะแม่แท้ ของลูกชายบุญธรรมของหล่อนนั้นไม่รับไปเลี้ยงแล้ว เหตุเพราะลูกที่เกิดตามมาสามคนนั้นเกินกำลังจะเลี้ยงเช่นกัน ทำให้ไม่สามารถที่จะเลี้ยงลูกคนแรกของตัวเองได้

คุณบอกผมว่าเค้กกล้วยหอมเป็นเค้กที่คุณตั้งใจทำให้ลูกชายแล้วคุณให้ผมมาในวันนั้น ลูกคุณก็ไม่ได้กินเค้กสิครับเขาเริ่มให้ความสนใจกับเรื่องเค้กกล้วยหอมขึ้นมาอีก ทั้งๆ ที่มันผ่านมาได้หลายเดือนแล้ว ก็วันนั้นไม่ได้กินหรอกค่ะ กินข้าวกันตามปกติ ส่วนเค้กกล้วยหอมฉันทำให้เขาในวันหลังค่ะ เด็กเล็กไม่ติดใจอะไรนักหรอกค่ะแป๊ปเดียวเขาก็ลืมแล้ว เขาเหลือบตามองมายังหญิงสาวตรงหน้า เรื่องราวของสาวแม่หม้ายเขาพอจะรู้มาบ้าง เพราะบรรดาหนุ่มๆ ในธนาคารสาขาที่เขาทำงานอยู่เคยพูดถึง บางคนกำลังคิดจะจีบด้วยซ้ำเพียงเพราะเห็นว่ามันเป็นเรื่องสนุกบวกกับหญิงสาวนั้นก็อัธยาศัยดี ส่วนเรื่องเด็กชายตัวน้อย เขาก็เคยรู้จากแม่ของตัวเองว่านั่นคือลูกที่ติดมากับสามีของหล่อนที่เสียชีวิตไปแล้ว ตอนนี้แม่แท้ๆ ไม่เอาลูกตัวเองไปเลี้ยง ทำให้จิตตวีย์ต้องรับเด็กชายตัวน้อยนั้นไว้และเลี้ยงเอง 

ผู้หญิงจิตใจดีแบบนี้ หายากนะในสังคมทุกวันนี้ครั้งหนึ่งคุณครูเตือนใจซึ่งเป็นแม่ของเขาเคยเอ่ยปากชมจิตตวีย์ให้เขาได้ยิน

 

งั้นผมเองก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ลูกคุณอดกินเค้กของโปรดตัวเองไปสิครับเขาถามขึ้นอย่างรู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน เพราะวันนั้นเขาเอาคำว่าลูกค้าถูกเสมอบังคับที่จะเอาเค้กจากหล่อนให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม ตอนแรกคิดว่าหล่อนคงจะไปหาซื้อจากที่ไหนสักแห่ง แต่เขาไม่สนใจ ไตรภพคิดแค่ว่าจะต้องเอาเค้กให้ได้ ทั้งอยากจะเอาชนะและดัดนิสัยคนทำงานสับเพร่าอย่างหล่อนด้วย และที่สำคัญวันนั้นเขาจะไปต้อนรับเพื่อนตัวเปล่าไม่ได้เด็ดขาด

แต่พอได้รู้เรื่องราวจากหล่อน อนิจจา! นี่เขากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไปได้มากมายขนาดนั้น

ไม่หรอกค่ะ เป็นเพราะฉันเองที่สับเพร่าลืมทำเค้กให้คุณ มันเป็ความผิดของฉันทั้งหมด ฉันต้องรับผิดชอบอยู่แล้วค่ะ เชื่อไหมคะฉันไม่เคยลืมทำออร์เดอร์ให้ลูกค้ามาก่อน กับคุณถือว่าเป็นลูกค้าคนแรกที่ฉันละเลย ฉันต้องขอโทษจริง นะคะหญิงสาวมองมายังใบหน้าที่เคยนิ่งเฉย แต่ตอนนี้มันกลับฉายแววแห่งรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง ผมเองก็ต้องขอโทษคุณเหมือนกัน โดยเฉพาะลูกของคุณเขากล่าวสวนขึ้นเสียงอ่อนโยน จิตตวีย์แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง นอกจากว่าเขาจะมีรอยยิ้มจริง ขึ้นมาบนใบหน้าที่บึ้งตึงตลอดเวลานั้นแล้ว ตอนนี้เขากลับกล้ากล่าวคำขอโทษ ยิ่งสร้างความแปลกประหลาดใจให้กับคนที่ได้ยินเป็นนักหนา ดวงตาแข็งกร้าวของเขาอ่อนโยนลงไปเมื่อมองหน้าหญิงสาวที่ยังคงส่งยิ้มมาให้ ทำให้ตัวเขาเองก็ต้องส่งยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน แล้วกลับรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองนั้นร้อนผ่าวขึ้นมา หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

การพูดคุยที่ถูกคอต่อมา ทำให้ไตรภพต้องได้ช่วยจิตตวีย์จัดการกับการปิดร้านแม้หญิงสาวจะบอกว่าไม่เป็นไร จัดการเองเป็นประจำคนเดียว แต่ดูเหมือนเขากลับไม่ฟัง

ผมได้ดื่มกาแฟฟรีอีกแก้วหนึ่ง ขนมหวานอีกจานเล็ก นี่หลายตังค์นะครับ ผมเอาของพวกนี้ไปเก็บให้ก็ได้เขายังคงอ้อนวอน ทำให้จิตตวีย์ยอมตามใจ และมีเขาเดินออกมาจากร้านพร้อมกัน โดยที่เขาเดินไปส่งหล่อนที่รถ และร่ำลากันตรงนั้น ซึ่งเขายังคงยิ้มมองไปตามรถเก๋งที่ลับหายออกไปจากถนนใหญ่อย่างไม่คิดจะหุบยิ้มเลยในอีกหลายชั่วโมงต่อมา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น