กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 15,209 Views

  • 18 Comments

  • 75 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    545

    Overall
    15,209

ตอนที่ 28 : แม่สื่อแม่ชัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 ต.ค. 61

     หลังจากที่ภัทรินเว้าวอนให้สามีโทรตามไตรภพออกมาทานข้าว หญิงสาวท้องโตก็ติดต่อหาเนตรดาวเช่นกัน ทำให้คนทั้งหมดเจอกันได้ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก ส่วนแผนการนี้ทุกคนต่างก็รู้กันดีว่าภัทรินจงใจที่จะพยายามจับคู่เนตรดาวกับไตรภพให้ได้

เนตรดาวนั้นปฏิเสธยากเป็นทุนอยู่แล้ว จึงยอมทำตามความต้องการของภัทริน ส่วนไตรภพตั้งแต่เจอกล่าวตักเตือนจากจิตตวีย์ ก็ทำให้เขาคิดทบทวนตัวเองบ้างว่าทำไมคนอย่างเขาถึงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากจะพูดคุยด้วย ทั้งที่เขาก็มีครบทุกอย่างและก็เห็นจริงว่าเขาคงเอาแต่โกรธขึงขัง ไม่ยิ้มเป็นมิตรกับใครนั่นเองทำให้ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้ามาใกล้ สุดท้ายเขาจึงรับปากตกลงมาทานข้าวตามที่อภินันท์อ้อนวอนอย่างเต็มใจ 

แม้จะตกใจเล็กน้อยที่เห็นเนตรดาวมาด้วย แต่เรื่องนี้ได้เคยรู้มาบ้างแล้วครั้งหนึ่งที่อภินันท์เคยเกริ่นให้ฟังว่าภัทรินอยากเป็นแม่สื่อให้เขากับเนตรดาวเพราะภัทรินเห็นว่าเขามีความเหมาะสมกับเนตรดาวมากกว่าชานนท์ แม้เขาจะปฏิเสธเสียงแข็งแต่วันนี้ก็ดูเหมือนว่าจะไม่อยากปฏิเสธอะไร

เมื่อทานข้าวเสร็จ ภัทรินก็คิดว่าอยากหามุมนั่งสบายให้แก่เนตรดาวกับไตรภพ จึงได้ลากสองหนุ่มสาวมายังค็อฟฟี่ช็อฟของจิตตวีย์หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จ เพราะมีมุมที่นั่งดื่มกาแฟสบายๆ ซึ่งอาจจะทำให้เนตรดาวกับไตรภพคุยกันถูกคอก็เป็นได้ และยังมีจิตตวีย์อีกคนที่รู้เห็นในเรื่องนี้แม้จะไม่เป็นใจก็ตามแต่ก็หวังว่าจิตตวีย์จะไม่ขัดข้องอะไร เพราะเพื่อนในกลุ่มไม่มีใครอยากจะยุ่งเรื่องของเนตรดาวนอกจากภัทรินคนเดียว

ตอนแรกจิตตวีย์ก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมภัทรินถึงได้ออกไปทานข้าวกับเนตรดาวและไตรภพกันได้ แต่เมื่อคิดทบทวนดูอีกทีหญิงสาวก็พอจะจำได้ว่าภัทรินเคยคิดจะเป็นแม่สื่อให้กับเนตรดาวและไตรภพ เพื่อพยายามกีดกันเนตรดาวออกจากชานนท์ ผู้ชายที่เจ้าชู้หาตัวจับยากคนนั้น ซึ่งดูเหมือนว่าเนตรดาวจะให้ความสนใจกับชานนท์มากทีเดียว แต่ถ้าหากได้ทำความใกล้ชิดสนิทสนมกับไตรภพ อะไรต่อมิอะไรก็อาจจะพลิกผลันขึ้นมาก็ได้ นั่นเป็นความหวังของภัทริน โดยใช้ความใกล้ชิดเข้ามาเป็นตัวช่วย ดึงความสนใจที่เนตรดาวมีต่อชานนท์ให้มาสนใจไตรภพแทน หลังจากพูดคุยกันได้ไม่นานมากนัก ภัทรินกับอภินันท์ก็ขอตัวกลับ ทิ้งเนตรดาวไว้กับไตรภพ 

พี่ภพอย่าลืมไปส่งดาวด้วยนะคะภัทรินไม่วายฝากฝังเพื่อนของตัวเองไว้กับชายหนุ่มมาดขรึม ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ และเมื่อคล้อยหลังของสองสามีภรรยาแล้วทั้งเนตรดาวและไตรภพก็ได้แต่มองหน้ากันไปมา มีพูดคุยกันบ้างแต่ก็แค่ถามคำตอบคำ

จิตตวีย์ที่แอบชำเลืองมองอยู่หลายครั้งรู้สึกเห็นใจเนตรดาวมากเอาการ เพราะหากเนตรดาวมีใจให้กับชานนท์แทนไตรภพแล้วล่ะก็ มันก็เท่ากับเป็นการบีบบังคับเนตรดาวเกินไปที่จะให้เลือกคนที่ตัวเองไม่ได้รักใคร่ชอบ ทั้งที่เนตรดาวก็ไม่ใช่เด็กเล็ก ที่คิดอ่านอะไรไม่เป็น 

จะกลับกันหรือยังครับน้องดาวไตรภพเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่ากาแฟหมดแก้วไปแล้วและร้านของจิตตวีย์ก็กำลังจะปิดลงเช่นกัน

พี่ภพคะ ไม่ต้องไปส่งดาวก็ได้ พอดีว่าดาวจะออกไปหาเพื่อนแถวนี้ดาวขอตัวเลยนะคะจู่ เนตรดาวก็ขอตัวด่วนจี๋แต่ก็ไม่ลืมที่จะกระซิบบอกกับจิตตวีย์ว่าตนต้องกลับแล้ว ฝากให้ดูแลไตรภพด้วย ทำเอาจิตตวีย์ได้แต่อ้าปากหวอขึ้นมาแล้วร่างของเนตรดาวก็หายลิ่วไปยังกะจรวด 

ส่วนชายหนุ่มที่ถูกทิ้งไว้กลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรตรงข้ามดูท่าทางของเขาผ่อนคลายมากกว่าตอนที่เนตรดาวอยู่เสียอีก

งั้นผมคงต้องกลับแล้ว ร้านคุณก็จะปิดพอดีไตรภพหันมาบอกกับจิตตวีย์ที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บข้าวของเพื่อที่จะเคลียร์ร้าน

คุณไตรภพคะ”​ จิตตวีย์เรียกเขาไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกจากร้านไป ชายหนุ่มหันมามองคิ้วขมวดทำท่าว่าสงสัย แต่ไม่ได้ทำหน้าบึ้งตึงเหมือนอย่างที่เคยทำมาทุกครั้งที่เห็นหน้ากันกับหล่อน ซึ่งนำความประหลาดใจมาให้กับจิตตวีย์มากพอสมควร

ครับเขาขานรับเสียงนุ่มกว่าทุกครั้งเช่นกันนั่นยิ่งทำให้จิตตวีย์คิดว่าตัวเองคงหูไม่ดี จนเผลอนำมือแคะเอาขี้หูตัวเองออก และนั่นทำเอาเขาอมยิ้มขึ้นมา แต่เมื่อเห็นหล่อนมองกลับ เขาก็ปั้นหน้าเฉยเมยมาอีก เพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มของตัวเองที่น้อยคนนักจะได้เห็น

ฉันต้องขอโทษเรื่องเค้กกล้วยหอมด้วยนะคะ ฉันไม่รู้จริง ว่านั่นจะทำให้คุณถูกเพื่อนคุณเอามาล้อได้ ฉันรู้ว่าคุณไม่ให้อภัยฉันแน่ แต่ฉันก็อยากจะบอกให้คุณรู้ว่าฉันขอโทษและไม่ได้ตั้งใจค่ะน้ำเสียงของจิตตวีย์แม้จะประหม่าแต่อย่างน้อยก็รู้สึกโล่งใจที่ได้กล่าวคำขอโทษออกไปอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ และถึงแม้ว่าเขาจะไม่รับคำขอโทษก็ตามทีแต่หล่อนก็อยากให้เรื่องระหว่างเขากับหล่อนมันจบกัน กลายเป็นศูนย์ไปเสีย ไม่มีอะไรคลางแคลงใจกันอีกหรืออะไรประมาณนั้นที่จิตตวีย์คิดไว้

เขาถอนหายใจ หันหน้ามาเผชิญกับหญิงสาวร่างเล็กผมหยิกหยอง แล้วเหลือบมองไปยังเด็กสาวในร้านที่เตรียมตัวเดินออกจากร้านไปพร้อมกับใบหน้ายิ้มน้อยๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น