กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,202 Views

  • 18 Comments

  • 77 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,444

    Overall
    14,202

ตอนที่ 27 : เปลืองน้ำลาย !!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    3 ต.ค. 61

     เอี๊ยด!!!

ไตรภพเหยียบเบรคแทบไม่ทัน เมื่อเด็กชายตัวน้อยวิ่งออกมายังถนนเส้นเล็ก ตรงดิ่งไปหาแม่ที่ตาลีตาเหลือกตกใจกับสิ่งที่พบเห็น 

เขาชะโงกหน้าออกจากตัวรถ แล้วก็แทบบ้าตาย เมื่อเป็นผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว ตั้งแต่ที่ได้พบเจอกัน เขารู้สึกว่าโชคชะตาจะนำพาให้เขาเจอหล่อนบ่อยขึ้น ขอโทษค่ะ คุณไตรภพ!” จิตตวีย์ตะโกนมาหาเขา พร้อมกับคว้าข้อแขนเด็กชายไว้มั่นและไม่ลืมที่จะตักเตือนให้เด็กชายตัวเล็กรู้ว่า มันมีอันตรายแค่ไหน คุณปล่อยให้ลูกคุณวิ่งมาหาคุณได้ยังไง ถ้าผมเหยียบเบรคไม่ทันรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น!” เขากล่าวเสียงฉุนเฉียว เพราะตกใจกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นหมาดๆ และเขาก็จวนเจียนจะได้เป็นฆาตกรเอาได้

ฉันทราบค่ะ ต้องขอโทษแทนลูกดิฉันจริงๆ ค่ะจิตตวีย์รู้สึกหน้าเสียที่โดนเขาดุออกมาอย่างนั้น คนที่ยืนในบริเวณนั้นอยู่ต่างก็มองมาทางหล่อนเป็นตาเดียว การขอโทษบางครั้งมันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอกนะคุณจิตตวีย์ จิตตวีย์ไม่เข้าใจเขาจริงๆ ทำไมเขาต้องบึ้งตึงอะไรมากมายขนาดนี้ด้วย ในเมื่อหญิงสาวก็ได้ขอโทษขอโพยตั้งสองครั้งสองคราแล้ว มันน่าจะให้อภัยได้ และอีกอย่างหนึ่ง ครูที่ดูลูกหล่อนต่างหากที่ไม่ได้จับมือเด็กไว้ ทำให้เด็กชายตัวน้อยเมื่อเห็นแม่จึงวิ่งออกมาเพราะความดีใจ ในวุฒิภาวะของความเป็นเด็กทำให้ไม่ได้ดูว่ามีรถวิ่งอยู่บ้างในบริเวณนี้

คุณพูดก็ถูกค่ะ และวันนี้ฉันก็รู้ด้วยว่าคุณมันพวกขี้โมโห ไม่ว่าฉันจะขอโทษคุณสักกี่ล้านครั้งคุณก็ไม่เคยให้อภัยคุณเป็นคนที่ใจแคบมากเท่าที่ฉันเคยรู้จักมาจิตตวีย์พูดจายืดยาวเหมือนเก็บกดมาเนิ่นนาน

คุณโกรธฉันแค่เรื่องเค้กเรื่องเดียว แล้วก็พาลโกรธกันเป็นชาติ ทั้งๆ ที่เค้กกล้วยหอมที่ฉันยกให้คุณในวันนั้นมันเป็นเค้กปอนด์เดียวที่ฉันทำขึ้นมาเพื่อที่จะเอาไปเป็นรางวัลแก่ลูกชายของฉัน แต่ฉันต้องยกให้คุณแทน” 

คราวนี้กลายเป็นเขาที่เงียบกริบตะลึงกับคำพูดของหญิงสาวเข้าให้

ถ้าฉันรู้นะว่าคนอย่างคุณไม่รู้จักให้อภัยฉันจะไม่มีวันขอโทษคุณเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะมันเสียเวลาและก็เปลืองน้ำลายของฉันมากด้วย!”

เมื่อพูดเสร็จจิตตวีย์ก็สะบัดหน้าเชิดหนีจากเขาไปจูงมือเด็กชายที่ยืนคอยหล่อนตาปริบๆ เพราะไม่เคยเห็นแม่จิตแสดงอาการแบบนี้มาก่อน ไตรภพกลืนน้ำลายลงคอ ถ้อยคำของจิตตวีย์ยังคงดังก้องกังวาลอยู่ในโสตประสาท ยังไม่เคยมีใครพูดจาถากถางเขาตรงๆ แบบนี้มาก่อน เขารู้ตัวดีว่าเขาไม่ใช่คนยิ้มเก่ง หรือเที่ยวหว่านเสน่ห์เหมือนกับชานนท์ ผู้หญิงหลายคนที่เข้ามาหาเขาต่างก็ส่ายหน้าหนีเขากันไปหมด เพราะความเย็นชาที่เขาแสดงออก แม้จะเคยถูกเพื่อนแซวเล่นหลายคราวว่าเมื่อไหร่เขาจะเจอผู้หญิงเหมือนคนอื่นสักที ในเมื่อตัวเขานั้นมีพร้อมทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงานซึ่งเขาทำงานในธนาคารแห่งหนึ่ง หรือรูปร่างที่สูงสมส่วนบวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาทำเอาผู้หญิงหลายคนต้องหันหลังมองแล้วมองอีก จะติดขัดอยู่ก็ตรงที่ความนิ่งเฉยและหน้าไม่รับแขกนั่นแหละที่ทำให้เสน่ห์ของเขาหมดไปโดยสิ้นเชิง

จิตตวีย์ไม่ได้รู้สึกสบายใจอะไรเลยสักนิดตั้งแต่ที่โพล่งประโยคยืดยาวตำหนิเขาในวันนั้น แม้ว่ามันจะเป็นความจริงทุกประการก็ตามที แต่ใจหนึ่งก็คิดว่าเขาน่าจะได้รู้ตัวบ้างกับการที่เขาทำหน้าบึ้งตึงไส่ใครต่อใครนั้นมันรังแต่จะสร้างศัตรูมากกว่ามิตรภาพ หล่อนไม่เข้าใจเขาจริงๆ ว่าจะตั้งแง่รังเกียจรังงอนได้นานขนาดนั้นได้ยังไง ทำยังกะว่าตัวเองเป็นผู้หญิงเสียอย่างนั้นหรือจะว่าไปหนักกว่าผู้หญิงเสียอีก เพราะบรรดาเพื่อน ในกลุ่มที่เป็นผู้หญิงด้วยกันนั้นไม่มีใครมีนิสัยแบบนี้กันเลยสักคน 

แล้วเสียงเปิดประตูของค็อฟฟี่ช็อฟก็ดังขึ้นในยามค่อนเย็นมาก ทำลายความคิดนึกของจิตตวีย์ไปได้ หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นมองโดยสัญชาตญาณก็พบกันเพื่อนที่เพิ่งเดินเข้ามาคือเนตรดาว รวมไปถึงภัทรินกับสามี แต่สิ่งที่ทำเอาจิตตวีย์แปลกใจมากนั่นคือ ผู้ชายไม่เป็นมิตรที่ยืนเก้ กัง อยู่ไม่ห่างกายจากเนตรดาวมากนัก เขาแทบไม่อยากจะสบตาอะไรกับจิตตวีย์เลย 

ลมอะไรหอบมาถึงนี่ได้จ๊ะสองสาวจิตตวีย์เดินตรงดิ่งออกจากเค้าน์เตอร์เพื่อมาทักทายเพื่อนทั้งสอง ในช่วงหลังแม้จะเจอกันบ้างแต่ก็ไม่ค่อยบ่อย เพราะต่างก็มีหน้าที่การงานทำกันทุกคน  ลมคิดถึงจิตนะสิภัทรินพูดอย่างอารมณ์ดี ท้องที่โย้ไม่มากนักเมื่อเจอกันครั้งสุดท้าย ตอนนี้ดูเหมือนมันจะกลายเป็นลูกบอลลูนไปเสียแล้ว นั่งก่อนนะ เชิญค่ะทุกคนจิตตวีย์จัดแจงหาที่นั่งมุมสบายให้กับกลุ่มเพื่อนคนสนิท เอากาแฟ เค้กกันไหม?” หล่อนถามออกไปตามมารยาท

ไม่ล่ะจ๊ะจิตแค่อยากมาหาน่ะ จริงๆ เพิ่งออกไปทานข้าวเย็นแถวนี้กันมาก็เลยแวะมาหาภัทรินยังคงพูดเจื้อยแจ้ว โดยมีสองหนุ่มนั่งฟังอยู่ข้าง ไม่พูดไม่จามากนัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น