กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,668 Views

  • 17 Comments

  • 73 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,910

    Overall
    13,668

ตอนที่ 21 : อยู่ในความรับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 ก.ย. 61

คุณไม่ต้องไปส่งฉันหรอกธัญพิมลรีบปฏิเสธในความหวังดีของเขาเสียดื้อ เมื่อเดินออกมาจากโรงพยาบาลแล้วทั้งที่มีเขาพยุงหล่อนเดินออกมาตลอดเส้นทาง เพราะหล่อนเดินไม่ถนัดดีนัก และนั่นทำเอาชายหนุ่มต้องเลิกคิ้วสูง

แน่ใจเหรอ เป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาคราวนี้ผมช่วยคุณไม่ได้นะ ผมจะไปส่งเขาออกคำสั่ง ไม่เป็นหรอกนะ ผมไปส่งนั่นแหละดีแล้ว ไม่งั้นคุณก็คงเอาผมไปพูดในทางเสียหายอีก คราวนี้จะข้อหาอะไรดีละ…” ชายหนุ่มทำหน้าครุ่นคิด 

ครั้งแรกก็ไม่เป็นสุภาพบุรุษ เมื่อกี้ก็ฉวยโอกาส คราวนี้คงเป็นคนใจดำเหมือนอีกา ใช่ไหม?”​ เขาพูดประชดประชันขึ้นมา ทำเอาธัญพิมลรู้สึกผิดที่กล่าวหาเขาเรื่องฉวยโอกาสเพราะรู้แล้วว่าเขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองเหมือนที่ตัวเองเชื่อเขาสนิทใจ  ฉันขอโทษก็ได้หล่อนก้มหน้าพูดคำขอโทษเบา ชายหนุ่มที่สูงกว่าหล่อนมาก ต้องก้มหน้าเข้ามาใกล้ แล้วหัวใจของเขากลับรู้สึกเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ คุณว่าอะไรนะ?” ดวงตาที่ไม่อยากจะเชื่อในส่ิงที่ได้ยินมีประกายสุกใสอย่างเห็นได้ชัด 

ฉันขอโทษไงที่หาว่าคุณฉวยโอกาส แต่คุณมาโกหกฉันทำไมกันละคะ สมควรหรอกไม่วายหาเรื่องเขาอีกจนได้ ปราชญ์จึงได้แต่หัวเราะชอบใจ นี่คงรู้ความจริงเข้าให้แล้วละสิว่าเขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับหล่อน ไม่ได้ฉวยโอกาสเหมือนอย่างที่หญิงสาวกล่าวหาเขา แต่กลายเป็นว่าตอนนี้เขาเป็นคนโกหกไปเสียแล้ว เฮ้อ หล่อนมีข้อกล่าวหาว่าเขาไอ้ทุกเรื่องสินะ

เอาล่ะ ช่างมันเถอะ ขึ้นรถเดี๋ยวจะเย็นซะก่อนเขาบอกเสียงเรียบ บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องไปส่ง ฉันไปเองได้แท็กซี่มีเยอะแยะธัญพิมลยังคงดื้อดึงไม่ยอมให้เข้าไปในรถเหมือนอย่างที่เขาบอกอยู่ดี เมื่อดื้อด้านหนัก เขาจึงเปิดประตูรถแล้วคว้าเอาต้นแขนของหล่อนแล้วอุ้มเอาคนที่ไม่ได้ตั้งตัวเข้าไปนั่งในรถจนได้ พร้อมกับที่ตัวเขายังคงยืนขวางประตูอยู่เพื่อไม่ให้หญิงสาวได้ออกมาจากรถ เลิกดื้อได้แล้วธัญพิมล!” เขายื่นหน้าเข้ามาในตัวรถ ทำให้คนที่อยู่ในรถต้องถอยใบหน้าหนีจากเขาแทบนอนราบไปกับเบาะนั่ง ไม่ว่าคุณจะชนผม หรือผมชนคุณในวันนั้น แต่ผมก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คุณได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ และคุณก็เป็นลมล้มลงจากเก้าอี้ที่ทำงานซึ่งผมเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท คุณอยู่ในความรับผิดชอบของผม และผมต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด ให้แน่ใจว่า…” เขามองเข้ามายังดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้มันกำลังเต้นระริกอย่างประหม่าและหวาดกลัว คุณจะไม่ตาย!”  เมื่อคำพูดของเขานั้นน่าเกรงขามทำให้ธัญพิมลไม่อาจที่จะต้านทานอะไรเขาได้อีก ยอมให้เขาขับรถมาส่งที่คอนโดของหล่อนในที่สุด และอีกครั้งที่ต้องยอมให้เขาพยุงหล่อนเข้าลิฟต์และหยุดอยู่ที่หน้าห้องคอนโดของตัวเอง โดยที่ธัญพิมลแน่ใจแล้วว่าไม่ว่าจะยังไง หล่อนจะไม่ยอมให้เขาได้เข้าไปยังที่พักของหล่อนเด็ดขาด ขอบคุณนะคะหล่อนกล่าวขอบคุณพร้อมกับเปิดประตูคอนโด แล้วรับเอาข้าวของทุกอย่างที่เขาเป็นสุภาพบุรุษทั้งถือให้ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าสะพายสีหวาน ถุงยาและยังพยุงหล่อนขึ้นมาตลอดทาง เพราะหญิงสาวมีผ้าพันรอบข้อเท้าไว้ และยังเดินไม่เป็นปกติดีนัก 

จำได้ไหมว่าหมอสั่งอะไรไว้ หรือถ้าจำไม่ได้ก็อ่านฉลากยาให้เข้าใจแล้วก็ทำตามด้วยเขากำชับเสียงแข็ง ธัญพิมลเหลือบตามองเขาอย่างหมั่นไส้ ฉันรู้แล้วล่ะ ไม่ต้องมาจ้ำจี้ฉันมากก็ได้ ผมรู้ว่าคุณรู้ และผมก็ยังรู้อีกว่าคุณดื้อขนาดไหนเขาเสริมขึ้น คุณกลับไปได้แล้ว ฉันไม่ใช่แฟนคุณสักหน่อยที่คุณจะต้องมาดูแลขนาดนี้ เขายิ้มเยาะที่มุมปาก แล้วจับข้อศอกของหล่อนแผ่วเบา ดึงเข้าหาตัวจนใบหน้าของคนที่ตั้งตัวไม่ติดคะมำเข้าหาอกกว้างอย่างจัง ปากหยักยื่นมายังใบหูของเธอ

ถ้าคุณเป็นแฟนผม ผมคงไม่ยืนบอกคุณแค่หน้าประตูห้องคุณหรอก เพราะผมคงตามไปดูแลคุณถึงเตียงนอนเลยล่ะเขากระซิบข้างหูเสียงแผ่วเบา ธัญพิมลแทบกลั้นหายใจกับสิ่งที่ได้ยิน มันมีความหมายบางอย่างอยู่ในนั้น ที่หล่อนไม่จำเป็นต้องให้เขาอธิบายอะไรเพิ่มเติม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น