กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,489 Views

  • 17 Comments

  • 74 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,731

    Overall
    13,489

ตอนที่ 20 : ผู้เก็บความลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 ก.ย. 61

     ข้อเท้าของธัญพิมลนั้นบวมเป่งอย่างเห็นได้ชัดและรู้สึกเจ็บมากเข้าไปทุกวัน หญิงสาวเดินกะเผลกๆ อยู่อย่างนั้นแทบทั้งวัน ใบหน้าดูซีดเซียวกว่าทุกครั้ง จนทำเอาเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งอดเป็นห่วงไม่ได้ 

ธัญไม่สบายหรือเปล่าถามอย่างห่วงใย แต่อีกฝ่ายได้แต่ส่ายหน้า 

ไม่มีอะไรหรอก นอนดึกน่ะ เมื่อคืนคุยกับเพื่อนเพลินหล่อนหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ ธัญพิมลรู้ดีว่าตัวเองกำลังมีอาการที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เหมือนคนที่เริ่มมีไข้เรื้อรัง แต่ก็คิดว่าถ้าแค่กินยาลดไข้มันก็คงหายเป็นปกติดีหากแต่จนแล้วจนรอดหล่อนก็ไม่รู้สึกว่าอาการไข้จะหายไปไหน แม้จะไม่ถึงกับเป็นไข้จับสั่นแต่มันก็รุม ทำเอารำคาญได้มากจนน่าหงุดหงิด 

พรุ่งนี้แกไม่ต้องทำงานเลยนะยัยธัญเอ็มม่าบ่นให้เพื่อนอย่างหงุดหงิด ไม่ได้หรอกเอ็มม่า ไม่งั้นฉันโดนไล่ออกกันพอดีธัญพิมลกล่าวเสียงจริงจัง โอ้ยนี่ฉันจะบ้าตาย ไปหาหมอดีกว่าย๊ะ เออนะ พรุ่งนี้ก็วันศุกร์แล้ว แค่วันเดียวเอง ฉันยังไม่อยากถูกไล่ออกจากงาน!” ความดื้อด้านของธัญพิมลยังมีอยู่มาก หล่อนมาทำงานตามปกติด้วยใบหน้าที่ไม่รื่นเริงเหมือนทุกครั้ง วันนี้ก็อีกวันที่ธัญพิมลกินยาลดไข้เข้าไปอีก แม้จะไม่อยากกินมันมากนัก เพราะรู้สึกว่าตัวเองกินยาเกินขนาด แต่หล่อนก็ไม่มีทางเลือก สุดท้ายกลับรู้สึกว่าโต๊ะทำงานของตัวเองหมุนคว้าง เมื่อแหงนหน้ามองไปรอบ ออฟฟิศทุกอย่างก็หมุนเป็นวงกลม หญิงสาวกุมขมับตัวเอง รับรู้ถึงหัวใจที่เต้นรัวเร็ว แล้วทุกอย่างก็มืดสนิทในเวลาต่อมาไม่นานมากนัก

ธัญพิมล!” นั่นคือเสียงแว่วที่ได้ยินเป็นครั้งสุดท้าย

ธัญพิมลไม่สามารถจำอะไรได้อีกเลย มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อมองเพดานสีขาวสนิทที่ไม่คุ้นตา กลิ่นยาครุกรุ่นไปทั่ว หญิงสาวกะพริบตาถี่ สองสามครั้ง ก่อนจะยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเอง แล้วก็เหลือบเห็นเข็มที่จิ้มมายังหลังมือของตัวเองอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงด้วยความตกใจ 

หล่อนรีบมองมือตัวเองอย่างไม่เข้าใจ แล้วลุกพรวดพราดนั่งตัวตรง เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เป็นชุดของโรงพยาบาลที่ไหนสักแห่ง 

ตื่นแล้วเหรอ?”​ เสียงทักขึ้นพร้อมกับ เขา ที่เดินเข้ามายังเตียงนอนของหล่อน 

ธัญพิมลหันขวับมองเขาตาขวาง แล้วกุมคอเสื้อตัวเองไว้มั่นโดยอัตโนมัติ คุณ…” 

ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว แขนเสื้อทั้งสองถูกพับขึ้นเกือบถึงข้อศอก สูทตัวนอกวางพาดไปยังโซฟาตัวยาว และยังมีแก้วกาแฟวางอยู่บนโต๊ะโซฟาข้างๆ คงเป็นกาแฟของเขาเป็นนั่นเอง มองผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเลยนะเขาทักขึ้นพาตัวเองมายังข้างเตียงนอนของหล่อน และไม่ลืมที่จะปรับเตียงนอนให้อยู่ในระดับที่หญิงสาวจะนั่งได้สะดวก ใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน?” ธัญพิมลถามเขาออกไปอย่างไม่ไว้ใจ หล่อนรู้ดีว่าตัวเองอยู่ที่โรงพยาบาล แต่หมอกับพยาบาลไปไหนกันหมดเสียเล่า ผมมั้งเขาว่าติดตลก ทำเอาคนที่ได้ยินหน้าแดงก่ำ อยากถอดเอาเข็มที่จิ้มอยู่หลังมือเสียบไปที่ปากร้าย ของเขาเสียจริง คุณไม่มีสิทธิ์นะหล่อนแหวเข้าให้ ทั้งอับอายและโมโห มืออีกข้างกุมคอเสื้อไว้มั่นเหมือนเดิมด้วยสัญชาตญาณอะไรสักอย่างว่าเขาจะมองทะลุเห็นหน้าอกหน้าใจของหล่อนหรือยังไงก็ไม่รู้ ตัวเขาได้แต่หัวเราะในลำคออย่างขบขัน ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ในเมื่อหมอกับพยาบาลก็คิดว่าผมเป็นแฟนของคุณเขาพูดต่อ ซึ่งมันก็เป็นความจริง ในตอนที่เขาพาหล่อนมาที่นี่ พยาบาลก็จัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับคนที่นอนหลับไหล โดยคะยั้นคะยอให้เขาช่วยเหลือ เพื่อที่จะได้รวดเร็วขึ้น เพราะตัวหล่อนถูกส่งมายังแผนกฉุกเฉิน ธัญพิมลแทบกรี๊ดใส่หน้าที่ทำเหมือนไม่รู้สึกร้อนหนาวอะไรทั้งนั้น เขาไม่ควรที่จะทำแบบนั้น และควรจะบอกกับทางโรงพยาบาลไปว่าเขากับหล่อนไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาเป็นเจ้านายส่วนหล่อนนั้นเป็นเพียงลูกจ้าง!

ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ไม่ได้มีผมคนเดียวที่เห็น หมอพยาบาลทั้งหญิงและชายก็เห็นหมดแล้วแหละเขายังมีหน้ามาพูดจาให้หล่อนอับอายเพิ่มมากขึ้นไปได้อีก และความโมโหทำให้หล่อนเชื่อสนิทในทุกคำพูด 

นอกจากคุณจะไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษแล้วนะ คุณยังเป็นคนที่ฉวยโอกาสมากอีกคนหนึ่ง เป็นถึงระดับผู้บริหาร ทำไมคุณนิสัยแย่แบบนี้!” คราวนี้ธัญพิมลไม่เกรงกลัวว่าจะโดนไล่ออกอีกต่อไปแล้ว อยากจะว่ากล่าวเขาให้หนักมากกว่านี้เสียอีก ผมว่าอาการของคุณคงดีขึ้นแล้วนะครับ ไม่งั้นไม่ด่าผมเป็นไฟแล็บได้ขนาดนี้หรอกเขายืนกอดอกมองคนไข้ที่ปากดีขึ้นมาเพียงแค่ลืมตามาเห็นหน้าเขา แล้วคุณมันน่าด่าไหมละ?” หล่อนว่าให้อีก พยายามขยับตัวไปจนติดขอบเตียงอีกฟากหนึ่งเพื่อที่จะให้ตัวเองอยู่ห่างไกลจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยที่มีเขายืนมองแล้วส่ายหัวอย่างเอือมระอามาให้ เหมือนกับครั้งนั้นที่เขานั่งอยู่ในรถไม่มีผิด ขยับไปอีกนิดเดียว คุณตกเตียงแน่!” เขาพูดเสียงเนือยๆ เมื่อเห็นพฤติกรรมรังเกียจรังงอนที่หญิงสาวทำกับเขา แต่ตัวเขาก็สะใจดีที่เห็นหล่อนมีอาการอับอายแบบนั้น ถือซะว่าเขาเอาคืนในส่ิงที่ธัญพิมลเคยพูดไม่ดีกับเขาก็แล้วกัน จะได้จบกันไป ชายหนุ่มคิด

คุณออกไปได้แล้ว ฉันอยากคุยกับหมอหรือพยาบาลก็ได้ สิ้นคำพูดของหล่อน ชายหนุ่มก็กดออดเรียกพยาบาลเข้ามาดู ตัวเขาจึงขยับห่างออกไป หญิงสาวถูกวัดความดันและอาการไข้ ก่อนที่พยาบาลจะเดินออกไปแล้วมีหมอหนุ่มเดินเข้ามาในเวลาไม่นานมากนัก ในมือมีแฟ้มบาง ติดมาด้วย ดีนะครับมาหาหมอทัน ไม่งั้นละก็อาจเป็นอันตรายมากว่านี้ ฉันเป็นอะไรเหรอคะ คุณหมอ?”​ ธัญพิมลถามออกไปอย่างร้อนรน ข้อเท้าของคนไข้บวมเป่ง เพราะเกิดจากการอักเสบ หมอจัดยาให้แล้วนะครับ ต้องกินจนกว่ายาจะหมดห้ามหยุดกินเด็ดขาด ถึงแม้ว่าจะหายจากอาการไข้ก็ตาม ส่วนจะนอนที่โรงพยาบาลหรือเปล่าคงไม่ต้องก็ได้ครับ งั้นก็กลับบ้านก็ได้มั้งครับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียงเสนอขึ้น ได้ครับ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปรับยาก็กลับได้เลยนะครับเมื่อหมอเดินออกไปแล้ว ก็มีพยาบาลเข้ามาช่วย จะให้ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หรือจะเปลี่ยนกันเองคะ?” ธัญพิมลมองตาขวางไปยังชายหนุ่มที่เอาแต่อมยิ้ม เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมออกไปจากห้องเสียที คุณพยาบาลช่วยฉันก็ได้คะ คุณออกไปรับยาสิ ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็จะตามออกไปหล่อนพูดเสียงไพเราะไปยังพยาบาลแล้วไม่วายออกคำสั่งกับเขาอย่างลืมตัว  

งั้นผมคอยข้างนอกก็แล้วกันเขาว่าพร้อมกับผิวปากเดินออจากห้องไป คนที่มองตามแทบเต้นเร่าๆ เพราะความโมโห

แฟนคนไข้ขี้อายนะคะ ตอนที่มาก็ไม่ยอมเปลี่ยนให้ ตอนนี้ก็ไม่ยอมเปลี่ยนให้ธัญพิมลมองคนพูดเขม็ง 

อะไรนะคะ?” หญิงสาวถามออกไปขณะที่พยาบาลช่วยจับนั่นจับนี่ให้ 

ก็ขี้อายน่ะค่ะพยาบาลยังคงทวนคำพูดตัวเอง เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันเหรอคะ?” เปล่านี่ค่ะ” 

นี่เขาหลอกหล่อนหรอกเหรอนี่!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:05

    อาย...อ๊าย...อาย...

    #3
    0