กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,320 Views

  • 25 Comments

  • 69 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,100

    Overall
    18,320

ตอนที่ 19 : บุพเพให้พานพบ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    19 เม.ย. 62

     กาแฟหอมกรุ่นถูกวางลงมายังโต๊ะเล็กๆ อีกครั้งโดยไตรภพนั่งคอยอยู่ก่อนหน้า เขาไม่ปฏิเสธน้ำใจของจิตตวีย์ในการชงกาแฟอีกแก้วให้เขา หลังจากที่คิดว่าวันนี้น่าจะเป็นวันดีที่เขากับจิตตวีย์อาจจะได้คุยกันแบบเปิดอก เพื่อทำความเข้าใจกัน หญิงสาวยังได้ถือเอาขนมชิ้นเล็กๆ หลากสีใส่จานเล็กมาด้วยสองสามชิ้น

มาการอง?” 

เพิ่งหัดทำค่ะหล่อนยิ้มอายๆ

ทำยากไม่ใช่เหรอครับเขาหยิบเอาก้อนสีเหลืองเข้าปาก แล้วอมยิ้มส่งไปให้ ไส้เลม่อนซ่อนเปรี้ยวหวานไว้รสชาติดีเอาการ

ยากมากค่ะ ฉันหัดทำตั้งหลายรอบแล้ว ดูขามันสิคะไม่รู้จะบานไปทำไมจิตตวีย์ชี้ไปยังก้อนขนมมาการองขนมก้อนกลมๆ ที่ขาบานใหญ่กว่าในร้านหรูๆ ซึ่งเขาก็เห็นด้วย แต่ก็เบ้ปาก เหมือนไม่ได้ใส่ใจ เพราะรสชาติมันหอมแอลม่อน จนเขาต้องหยิบชิ้นที่สองซึ่งเป็นสีนำ้ตาลอ่อนๆ และหล่อนบอกว่าเป็นรสกาแฟ

แต่คุณทำขนมเค้กได้ไม่ใช่เหรอครับ

ทำได้ค่ะ แต่ว่า...ไอ้ตัวนี้เพิ่งหัดทำก็ยังไม่เก่งค่ะ ต้องลองอีกหลายรอบเลยหล่อนชี้แจง ท่าทางยุ่งยากจริงๆ ในยามที่พูดถึงแม่เจ้าขนมคุณนายจากเมืองน้ำหอม ที่จิตตวีย์ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะทำออกมาได้ไม่ดี ความจริงก็คิดว่าถ้าดีก็จะทำขาย เป็นขนมหน้าร้านไปด้วย แม้ราคาจะแพง อาศัยว่าไม่ต้องทำเยอะ เผื่อจะมีลูกค้าอยากทาน แต่ตอนนี้ไม่กล้าขายเพราะทำยังไม่ดีพอต่อให้รสชาติจะอร่อยก็เถอะ

ผมว่าอร่อยนะเขาเคี้ยวตัวที่สองตุ้ยๆ ในปาก แล้วเอ่ยปากชมออกมาจากใจจริง ทำให้จิตตวีย์ยิ้มออกมาบ้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าเขากินไปแล้วตั้งสองชิ้น

จริงเหรอคะ

ครับ ถ้าขายก็น่าจะได้นะ หรือว่าคุณจะแค่ทำให้ผมกิน

ตอนนี้ให้คุณกินไปก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวถ้าคุณให้ผ่านทั้งหน้าตาและรสชาติละก็ ฉันอาจจะมีขนมหน้าร้านเพิ่มก็ได้นะคะหล่อนบอกเขาด้วยรอยยิ้ม และมันก็ทำให้เขาอดมองและเผลอยิ้มตอบกลับมาหลายครั้งเช่นกัน

สรุปก็คือ ผมจะต้องเป็นหนูทดลองใช่ไหมครับเนี่ยชายหนุ่มพูดจาหยอกเย้ากลับไปบ้างและประหลาดใจเหมือนกันว่าตัวเองกลายเป็นคนอารมณ์ดีไปได้ยังไง เขาจะเป็นแบบนี้เฉพาะอยู่กับเพื่อนสนิทเท่านั้นแหละ

คนทั้งสองพูดคุยกันหลายเรื่อง แม้แต่ในเรื่องส่วนตัวที่ถามไถ่กันไปมาเขาก็ได้รู้ว่าจิตตวีย์นั้นต้องรับเลี้ยงบุตรของสามีที่เพิ่งเสียไป เพราะแม่แท้ๆ ของเด็กไม่สามารถดูแลลูกตัวเองได้ ภาระจึงมาตกที่จิตตวีย์หลายอย่าง ทั้งร้านกาแฟที่ต้องขายอีกร้านหนึ่งไปเพราะหญิงสาวไม่สามารถทำคนเดียวได้ ส่วนลูกชายก็ไปรับที่โรงเรียนสลับกับพ่อแม่ของตัวเอง ทำให้บางครั้งเขาก็เห็นหล่อน บางครั้งเขาก็ไม่เห็น

แล้วคุณละคะ ไปรับใครที่โรงเรียนเรื่องนี้จิตตวีย์ที่เคยคิดจะถามเหมือนกัน เพราะเห็นเขาไปที่โรงเรียนสองรอบแล้ว ทั้งที่เขาก็ยังไม่แต่งงาน ไม่มีลูก เพราะฉะนั้นมันก็น่าประหลาดอยู่ว่าเขาไปที่นั่นทำไม แต่ทุกครั้งเพราะเขาเอาแต่ปั้นหน้ายักษ์และทำราวกับว่าจิตตวีย์ไม่ได้อยู่ที่นั่นทำให้สุดท้ายหญิงสาวจึงปล่อยความสงสัยให้ลอยไปในอากาศ แต่วันนี้ดูท่าทางเขาอารมณ์ดีพิกลหรือจะว่าไป เขาเปลี่ยนไปไม่เหมือนเก่า ทำให้จิตตวีย์กล้าถามซอกแซกในเรื่องที่เขาไปป้วนเปี้ยนที่โรงเรียนและก็หวังแค่ว่าเขาคงไม่ถือสาอะไร

ผมไปรับแม่ครับ แม่ผมเป็นครูอยู่ที่นั่น ชื่อคุณครูเตือนใจแล้วจิตตวีย์ก็นึกถึงคุณครูมีอายุร่างท้วมหน่อยๆ ความสูงไม่ได้มากมายอะไร และคิดว่าน่าจะเป็นคนนั้น จิตตวีย์ไม่ค่อยจะคุ้นเคยกับครูที่โรงเรียนนัก เพราะตอนที่สามียังอยู่ก็มีแต่สามีที่ดูแลลูกตัวเอง รับส่งเองตลอด แต่ตอนนี้หล่อนต้องแบ่งภาระกันกับพ่อแม่ของตัวเองบ้าง ทำให้จิตตวีย์ต้องเริ่มให้ความสนใจกับคุณครูที่โรงเรียนด้วย

คิดว่าพอจะรู้ค่ะ” 

ผมยังสงสัยอยู่ข้อหนึ่ง คุณบอกว่าเค้กกล้วยหอมที่ให้ผมในวันนั้นคุณต้องเอาไปให้ลูกเหรอครับ

ค่ะ ลูกฉันวาดรูปได้ที่หนึ่ง แกชอบกินเค้กกล้วยหอมมาก พอดีว่ารับปากไว้แต่ไม่ได้ทำสักที วันนั้นได้กฤษ์ก็เลยทำเลย แต่ลืมของคุณไปเสียสนิทเลยไม่ได้ให้คนในครัวทำเค้กให้คุณค่ะ พูดอีกก็ต้องขอโทษอีกอยู่ดีฉันยอมรับว่าสะเพร่ามาก พอมีหลายเรื่องมันก็ลืมอะไรหลายๆ อย่างค่ะ

ไตรภพเริ่มเข้าใจแล้วว่า หญิงสาวนั้นยุ่งวุ่นวายขนาดไหน มันก็คงไม่แปลกหรอกที่หล่อนอาจจะหลงลืมบ้าง แม้ว่ามันจะทำให้เขาโกรธมากในวันนั้นแต่วันนี้มันกลับทำให้เขามองเห็นว่าคนเรานั้นต่างก็มีปัญหาเป็นของตัวเอง และต่างก็อยากจะหาทางแก้ไขให้มันดีขึ้นเช่นกัน แม้บางครั้งอาจจะทำได้ไม่ดีนัก

แล้ว...วันนั้นก็อดสิครับ

ค่ะ อดเลยหล่อนเน้นเสียงน่ารักเหมือนหยอกเย้าไปด้วยในตัว

แล้ว...” ไตรภพเริ่มรู้สึกผิดบ้าง

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะฉันพาไปสวนสนุก กินไอศครีมค่ะซื้อของเล่นให้ด้วย แค่นี้ก็หายแล้ว เด็กลืมง่ายค่ะ

เขาอดยิ้มกับการแก้ปัญหาของหล่อนไม่ได้ จิตตวีย์คือแม่ม่ายทรงเครื่อง ที่บรรดาเพื่อนร่วมงานของเขาพูดถึงกันค่อนข้างบ่อย ต่างก็ชอบใจรอยยิ้มและมิตรไมตรีที่หล่อนต้อนรับลูกค้าได้ดีเสมอมา และในวันนี้เขาเองก็เริ่มประจักษ์เช่นกัน

แม้แต่แม่ของเขาก็เคยเอ่ยชมครั้งหนึ่ง ในวันที่เขาขับรถออกจากโรงเรียนด้วยอาการฉุนเฉียวที่จิตตวีย์ไปรับลูกสาว ทำให้แม่ของเขาต้องคอยจนไปงานเลี้ยงสายด้วย แม่ของเขาคิดว่าจิตตวีย์คือคนที่มีจิตใจดีงามและหายากในสังคมปัจจุบัน นั่นจึงทำให้ไตรภพได้รู้ว่าลูกชายที่จูงมือแม่เดินอยู่นั้นไม่ใช่ลูกในไส้ของจิตตวีย์ แต่เป็นเพราะแม่แท้ๆ ของเด็กไม่สามารถเลี้ยงได้ สุดท้ายจิตตวีย์ก็ต้องเลี้ยงเอง

แต่ผมก็เป็นสาเหตุให้ลูกคุณไม่ได้กินเค้กเขารู้สึกผิดเช่นกัน ที่ความเห็นแก่ตัวในวันนั้นเพราะอยากจะดัดนิสัยการทำงานแย่ๆ ของหล่อน แต่กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นคนที่เห็นแก่ตัวมากคนหนึ่ง ไปแย่งเค้กเด็กกินได้ยังไง

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรื่องมันผ่านมาแล้ว ฉันเองก็ทำงานบกพร่องจริงๆ ทุกวันนี้ก็เอามาเป็นบทเรียนค่ะไม่อยากจะทำให้มันเกิดขึ้นอีก จริงๆ ไม่เคยลืมออร์เดอร์ลูกค้าเลยนะคะ คุณไตรภพเป็นคนเดียวและจะเป็นคนสุดท้ายด้วยค่ะ ฉันจะไม่ยอมให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด” 

หญิงสาวมองมายังใบหน้าที่เคยนิ่งเฉย แต่ตอนนี้มันกลับฉายแววแห่งรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง

ผมก็ต้องขอโทษเหมือนกันครับ โดยเฉพาะลูกของคุณเขากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน จิตตวีย์แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง นอกจากว่าเขาจะมีรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้าที่เคยบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลานั้นแล้ว ตอนนี้เขากลับกล้ากล่าวคำขอโทษ ยิ่งสร้างความประหลาดใจให้กับคนที่ได้ยินมากขึ้นไปอีก

ดวงตาแข็งกร้าวของเขาอ่อนโยนลงไป เมื่อมองหน้าหญิงสาวที่ยังคงส่งยิ้มมาให้ ทำให้ตัวเขาเองก็ต้องส่งยิ้มกลับไปเช่นกัน แล้วก็รู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองนั้นร้อนผ่าวขึ้นมา พานทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอีกด้วย

การพูดคุยที่ถูกคอต่อมาในอีกไม่ถึงชั่วโมง ทำให้ไตรภพคิดว่าเขาควรจะมีนำ้ใจช่วยจิตตวีย์จัดการกับการปิดร้าน แม้หญิงสาวจะบอกว่าไม่เป็นไร จัดการเองเป็นประจำคนเดียว แต่เขากลับไม่ฟัง ดื้อด้านที่จะช่วยให้ได้

ผมได้ดื่มกาแฟฟรีอีกแก้วหนึ่ง มาการองสามก้อนเล็กๆ ผมรู้นะครับว่าราคาหลายตังค์

แค่นี้เองคุณบอกว่าอร่อยฉันก็ดีใจแล้วค่ะ เป็นกำลังเยอะเลยในการทำงานรอยยิ้มแสนหวานส่งมอบให้อย่างมีไมตรีแต่มันกลับทำให้คนที่ได้เห็นรู้สึกเขินอายขึ้นมา

ผมพูดจากใจจริงครับ อร่อยมากๆ

ถ้าอร่อยก็ลองกินอีกก็ได้นะคะ

ผมมาแน่ แล้วก็ผมก็ต้องตอบแทนด้วยการช่วยเหลือเก็บแก้วเก็บจานด้วยนะครับคุณจะได้กลับบ้านไปหาลูก” 

เมื่อเขายังคงอ้อนวอน ทำให้จิตตวีย์ต้องปล่อยให้เขาแค่ช่วยเก็บข้าวของก็เป็นพอ ส่วนที่เหลือจะมาจัดการในวันรุ่งขึ้น คนทั้งสองเดินออกจากร้านไปพร้อมกัน โดยที่เขาเดินไปส่งหล่อนที่รถ และรำ่ลากันตรงนั้น ซึ่งเขายังคงยิ้มให้และมองไปตามรถเก๋งที่ลับหายออกไปจากถนนใหญ่อย่างไม่คิดจะหุบยิ้มเลย โดยไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น