กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,441 Views

  • 18 Comments

  • 78 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,683

    Overall
    14,441

ตอนที่ 18 : ใครชน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 ก.ย. 61

     ธัญพิมลวางโทรศัพท์ลงอย่างหงุดหงิดหลังจากที่ได้พูดคุยกับภัทรินหรืออีกนัยหนึ่งก็คือหญิงสาวโทรไปต่อว่าเพื่อนร่างท้วมที่ไม่ยอมบอกเรื่องที่ปราชญ์จะมาเป็น CEO ของบริษัทที่ตนทำงานอยู่นั่นเอง คนปลายสายเองก็งงงวยไม่ต่างกัน เพราะไม่ได้รู้ในเรื่องนี้เลยสักนิด 

ทำไมพี่นันท์ไม่บอกภัทว่าพี่ปราชญ์เป็นคนที่ถูกวางตัวให้มาเป็นผู้บริหารแทนคนเก่าในบริษัทของยัยธัญคะ

อ้าวเหรออภินันท์ก็ทำหน้างง เขาเองก็ไม่ได้รู้เรื่องดีนัก และตกใจไม่น้อยเช่นกันที่ได้ยิน

พี่นันท์อย่าบอกนะคะว่าไม่รู้เรื่องนี้

ก็ไม่...ไม่เชิงหรอกพี่ไม่ได้รู้นี่นาว่าเพื่อนของภัททำงานอยู่ในบริษัทของไอ้ปราชญ์มัน...” เขาหยุดพูดเพราะไม่ได้รู้เรื่องจริง ว่าบรรดาเพื่อน ของภรรยาของตนทำงานที่ไหนกันบ้าง

แล้วไง มีอะไรเหรอ?”

ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ เพียงแต่ธัญแค่ตกใจเท่านั้นเองภัทรินพูดไปตามที่ได้ยิน แต่ก็ยังแปลกใจอยู่ว่าทำไมธัญพิมลจะต้องประหลาดใจและไม่พอใจอะไรนักหนากับอีแค่ได้รู้จักกับท่าน CEO คนใหม่ ซึ่งจริง มันน่าจะดีเสียกว่าซะอีก เพราะนั่นหมายถึงถ้าหากคนทั้งสองรู้จักกันและกลายเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกันขึ้นมา โอกาสก้าวหน้าทางหน้าที่การงานของหญิงสาวก็น่าจะไปได้สวย ภัทรินไม่เห็นว่ามันจะมีข้อเสียหายอะไรตรงไหนเลยสักนิดเดียว


ปัทมากับเอ็มม่าเพ่งมองเท้าที่บวมเป่งจนน่าตกใจ เมื่อธัญพิมลเอาเท้าอวบอูมของตนให้เพื่อน ได้เห็น และรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้เลวร้ายเหมือนอย่างที่ตนได้บอกไว้ เพราะเขาก็ช่วยหยิบจับของจากพื้นส่งมาให้ รวมไปถึงไม่แน่ใจนักว่าตัวเองคงซุ่มซ่ามมากไปหน่อยทำให้ไม่มีความระวังจนต้องไปชนเอากับร่างสูงของเขาเข้าอย่างไม่ตั้งใจ

แล้วไงย๊ะ พวกฉันจะต้องมารับรู้เรื่องไอ้ผู้ชายอันตพาลที่มันทำให้หล่อนเท้าบวมทำไมไม่ทราบเอ็มม่าจีบปากจีบคอพูดพร้อมกับกลอกตาเหลือกขึ้นมองข้างบนอย่างเบื่อหน่ายใจ เมื่อต้องมาฟังเรื่องที่มันผ่านมาแล้วจนนึกว่าตัวเองจะลืมเรื่องราวของมันไปหมดแล้วด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าธัญพิมลมารื้อฟื้นให้ได้ยินอีกแถมไอ้ผู้ชายคนนั้นเป็นใครก็ไม่มีใครรู้จักว่าตัวตนเขาไปมุดหัวอยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้ มันไม่ได้มีความสำคัญอะไรที่ธัญพิมลจะต้องมาพูดถึงอีกเลย ซึ่งปัทมาก็คิดแบบเดียวกัน

แหมก็ไม่อยากให้พวกเธอเข้าใจเขาผิดน่ะ” 

เข้าใจผิด...” ปัทมาทำหน้างุนงง

จะเข้าใจถูกผิดน่ะมันก็ไม่เห็นว่ามันจะสำคัญตรงไหนสักหน่อย ในเมื่อพวกเราไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นน่ะ มีตัวตนอยู่ในส่วนไหนของประเทศด้วยซ้ำนะย๊ะเอ็มม่าเหมือนไม่อยากจะใส่ใจ แต่ธัญพิมลแค่อยากจะทำตามที่รับปากเขาไว้เฉยๆ ถึงแม้จะไม่ได้บอกทุกคนแต่อย่างน้อยเอ็มม่ากับปัทมาก็ได้รับฟังหากว่าเขาถามหล่อนจะได้บอกถูกว่าหล่อนได้ทำตามที่เขาต้องการแล้ว คือบอกเพื่อน  

แล้วนี่เท้าบวมมากนะธัญ ฉันว่าไปหาหมอเถอะปัทมามีความเป็นห่วงเท้าบวมเป๋งของเพื่อนตัวเองมากกว่าที่จะให้ความสนใจกับสิ่งที่ธัญพิมลเล่าให้ฟัง

ไม่เป็นร้ายย...” ธัญพิมลกล่าวเสียงสูง แม้จะรู้สึกว่าตัวเองมีอาการร้อน หนาว มาได้สองสามวันแล้ว

ดื้อไม่เข้าเรื่อง ตัวรุม ด้วยน่ะปัทว่าปัทมาอังหน้าผากข แต่ธัญพิมลสลัดใบหน้าหนี

ไม่ได้เป็นอะไรน่ะปัทธัญพิมลยังคงยืนยันกับความแข็งแรงของร่างกายตัวเอง 

ถ้าไม่ไหว พรุ่งนี้อยู่บ้านเลยนะธัญปัทมาทำเสียงไม่พอใจกับอาการเอาแต่ใจของเพื่อน แต่คำแนะนำนั้นยิ่งเป็นเหมือนมีดเสียบแทง เพราะแค่ที่โดนอยู่นี้ธัญพิมลยังไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่เขาจะไล่หล่อนออกจากบริษัท ขืนมาลาป่วยอีกละก็ เตรียมขนของออกจากบริษัทไปได้เลย อีตาปราชญ์นั่นน่ะ ไม่มีวันปล่อยหล่อนไว้แน่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น