กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,259 Views

  • 18 Comments

  • 77 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,501

    Overall
    14,259

ตอนที่ 17 : ใครชน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 ก.ย. 61

     “และสิ่งที่ผมเป็นกังวลอีกอย่างหนึ่งคราวนี้เขายอมปล่อยเท้าของหล่อนแต่โดยดี ทำเอาคนเท้าบวมถึงกับหายใจทั่วท้องขึ้นมา 

คือคุณเอาผมไปโพนทะนาให้เพื่อนทั้งแก้งของคุณฟังหมดแล้ว ถึงเขาจะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แต่ผมรู้ดีว่าผมกำลังถูกพาดพิงไปในทางเสีย หาย …” เขากล่าวเสียงเรียบพร้อมกับมองสบตาคู่สวยของหญิงสาวตรง ใบหน้านั้นเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น จนธัญพิมลรู้สึกแปลกใจ 

แล้วเก้าอี้ที่นั่งอยู่ก็ถูกเขาจับหมุน อย่างคาดไม่ถึงชายหนุ่มลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและวางมือทั้งสองข้างไปบนที่พักแขนมายังเก้าอี้ที่หล่อนนั่งอยู่ ใบหน้านิ่งเฉยยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าเรียวของธัญพิมล กลิ่นน้ำหอมจางๆ เตะเข้าที่จมูกรวมทั้งกลิ่นกายชายที่ไม่เคยสัมผัสอย่างใกล้ชิดแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อนนอกจากเขาและนี่เป็นครั้งที่สองที่หล่อนกับเขาได้ใกล้กันแบบนี้ 

หญิงสาวรีบผละใบหน้าของตนออกห่างจากใบหน้าของเขาด้วยความตกใจตามสัญชาตญาณ แต่กลับทำได้ไม่ดีนัก เพราะนั่งติดแง๊กอยู่บนเก้าอี้ ตอนนี้ต้องยอมรับว่าหล่อนจนมุม เขาขังไว้กับเก้าอี้ไม่ให้หล่อนไปไหนได้หรืออย่าคิดโต้เถียงเด็ดขาด ตอนนี้เขาคือคนที่มีอำนาจเหนือหล่อน

โดยธรรมดาแล้วผมเป็นสุภาพบุรุษมากคนหนึ่ง แต่ถ้าทำให้ผมโกธผมก็ทำอะไรที่บ้าบิ่นอย่างที่คุณอาจจะคาดไม่ถึงก็เป็นได้เขาหยุดพูด ใช้สายตาคมสำรวจดูรูปหน้าเรียวสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อน ปากสีชมพูเม้มเข้าหากันด้วยความโมโห แต่ตอนนี้ธัญพิมลจนมุมต่อสายตาที่เขาตั้งใจจดจ้องมา มันมีอิทธิพลพอที่จะทำให้อีกฝ่ายเริ่มหน้าแดงขึ้น ทั้งที่เกิดจากความโมโหที่ไม่สามารถจะทำอะไรเขาได้ และความเขินอายที่ถูกชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาอย่างเขาจ้องมองอย่างใกล้ชิด คุณจะไล่ฉันออกเพราะเรื่องแค่นี้เองเหรอคะ?” น้ำเสียงของหล่อนเหมือนเย้ยหยันเขาเต็มที แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพถามออกไปใจสั่นไหว 

เปล่าครับเขาส่งยิ้มมาให้ แล้วก็ผลักตัวออกจากเก้าอี้แต่ยังคงยืนตัวตรงมือล้วงไปยังกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง เพราะความใกล้ชิดมันทำให้ชายหนุ่มรู้แปลก พิกล 

ชายหนุ่มรู้ดีว่าตอนนี้ธัญพิมลไม่ต่างอะไรจากลูกไก่ในกำมือ ถ้าหากเขาคลายหล่อนก็รอด ถ้าหากเขาบีบนิดๆ หล่อนก็คงเจ็บปวดทรมาน แต่ถ้าหากเขาบีบหนักหน่อยก็อาจจะตายเอาได้ แล้ว…??” ธัญพิมลหยุดคำถามไว้แค่นั้น เพราะเขาสวนขึ้นมาทันที คุณไปแก้ต่างให้ผมซะ ทุกอย่างก็จบ เพื่อนคุณจะได้ไม่เข้าใจผู้ชายคนนั้นแบบผิด เข้าใจเจตนาของผมใช่ไหมครับ?” น้ำเสียงของเขาแม้จะยังฟังเป็นมิตร แต่ธัญพิมลกลับรู้สึกว่ามันน่าเกรงขามพอสมควร จนทำให้หล่อนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

แต่ว่าจริง ไม่มีใครรู้สักหน่อยว่าผู้ชายคนนั้นน่ะเป็นคุณ

แล้วเพื่อนผมหยิกของคุณนั่นล่ะคราวนี้หล่อนถึงบางอ้อ เพราะจิตตวีย์รู้เรื่องดีว่าผู้ชายที่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษนั้นคือเขานั่นเอง ทำให้ใบหน้าของธัญพิมลเจื่อนขึ้นมา

ปราชญ์จำได้ดีว่าขณะที่ขับรถผ่านหญิงสาวทั้งสอง ไตรภพได้เอื้อนเอ่ยเรื่องราวของจิตตวีย์ให้ฟัง ถึงความสับเพร่าและทำงานไม่ได้เรื่องของคนที่ถูกกล่าวถึง

แล้วไอ้เค้กกล้วยหอมนั่นนะ ก็ยัยผมหยิกนั่นแหละเป็นคนทำปราชญ์หัวเราะขบขันกับสรรพนามที่ไตรภพหยิบยกมาใช้ให้กับคนที่พวกเขาไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามในตอนนั้น

แต่เท่าที่ชิมก็อร่อยดีออกปราชญ์ออกปากชมกับสิ่งที่ตัวเองไม่คิดว่าจะแตะต้องเอา แต่ในเมื่อมันเป็นเค้กที่นำมาเซอร์ไพรส์วันเกิดของเขา มันจึงทำให้เขาต้องล้ิมชิมรสเค้กกล้วยหอมเป็นครั้งแรกอย่างเสียไม่ได้ ต้องยอมรับว่ารสชาตินั้นไม่เลวทีเดียว มันไม่ได้เหมือนกล้วยเป็นลูกๆ ที่เขารู้สึกว่าความหวานของมันเลี่ยนน่าดู

อย่าบอกนะว่าชอบไอ้เค้กนั่นน่ะไตรภพหันมาถามด้วยความงงงวย ปราชญ์ยักไหล่ เบ้ปาก

ไม่รู้สิ แต่ก็ถือว่ารสชาติดีนะ เกือบหมดแน๊ะยิ่งเจ้านนท์ยิ่งกินเอา ปราชญ์จำได้ว่าชานนท์ดูจะคลั่งไคล้เค้กกล้วยหอมเอาการ จะมีก็แต่ไตรภพคนที่ถือเค้กหน้าตาไม่สบอารมณ์มาด้วยเท่านั้นแหละที่แตะไปแค่นิดเดียวอย่างพะอืดพะอมและแทบไม่อยากจะกินอีกเลย ทั้งๆ ที่คนอื่นก็เอร็ดอร่อยกันถ้วนหน้า


เรื่องนี้ผมจะถือซะว่าเป็นการตอบแทนที่คุณเป็นพนักงานที่ดีซื่อสัตย์ดูแลผลประโยชน์ในลานจอดรถให้กับบริษัท และยังตักเตือนผมให้จอดให้ถูกที่ต่อไปผมจะไปจอดรถที่เตรียมไว้สำหรับ CEO ของบริษัทก็แล้วกันนะครับ

ธัญพิมลกัดปากกัดฟันแค้นเคืองที่ไม่สามารถโต้ตอบอะไรเขาได้ หรือหากคิดที่จะทำก็คงต้องทบทวนอีกเป็นล้านรอบว่ามันจะคุ้มหรือเปล่าเพราะนั่นหมายถึงอายุการทำงานที่นี่ของหล่อนก็คงจะสั้นไปเรื่อย เช่นกัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น