[FIC TWICE] ♔BUNNY!! #พี่มินะน้องนายอน♔ [MINAYEON,SATZU]

ตอนที่ 5 : ♔FOUR :: ทั้งหมดนี้คืออะไรหรอคะ?♔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    23 ก.ย. 59

ทั้งหมดนี้คืออะไรหรอคะ?

 

 





ครืด!

 

นายอนยื่นเมื่อไปคว้าโทรศัพท์ตนเองที่เอาไว้ใต้เก๊ะ ในขณะที่อาจารย์กำลังสาธยายกับเนื้อหาบทเรียนบนกระดานเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดดูใต้เก๊ะ ใครมันส่งข้อความอะไรมาตอนนี้เนี่ย ถ้าเป็นเกมส์จะพิมพ์ด่ากลับให้ลืมทางกลับบ้านเลยคอยดู เขากดเปิดแชทที่ถูกส่งมาก่อนโดยมองอาจารย์หน้าห้องเป็นระยะๆไม่ใช่อะไรเดี๋ยวถูกจับได้ไง ทันทีที่หน้าแชทเปิดขึ้นเขาก็ก้มอ่านชื่อผู้ส่งเป็นอันดับแรก

 

MI.NA

น้องกระต่ายยย พี่เหงา~

 

พี่มินะ!!                     

 

เขากับพี่มินะแลกไลน์ เฟสบุ๊ค กันไว้ด้วยเหตุของพี่มินะที่ว่า ถ้าน้องกระต่ายไปปล้นใครเขา พี่จะได้มีขอมูลแจ้งตำรวจ ดูเหตุผลสิคะสังคม บอกทีว่าอิมนายอนไม่ได้ชอบคนผิดใช่มั้ยคะ? แค่เขานั่งอึ้งไปแปปเดียวข้อความจากพี่มินะก็เด้งอีกเป็นดอกเห็ด

 

MI.NA

น้องกระต่ายยย ทำไมอ่านแล้วไม่ตอบอ่ะ

 

MI.NA

นี่ ไม่สนใจพี่หรอน้องกระต่าย เมินหรอ!?

 

MI.NA

เห้ย เมินพี่ตั้งสองนาทีแล้วนะ ตอบกลับสิตอบบบบ

 

เขายิ้มกลับข้อความที่เด้งเป็นดอกเห็ดไม่มีทีท่าว่าจะหยุดทั้งบ่นว่าเขาเมินบ้างล่ะ สนใจคนอื่นมากกว่าบ้างล่ะ ลามไปยันถามว่างอนอะไรพี่เขาบ้างล่ะ พี่เขาเป็นอะไรเนี่ยวันนี้ทำไมรู้สึกว่าพี่เขาดูขาดความอบอุ่นจังแต่ชอบนะ (*>.<*)

 

NA.YEON

พี่มินะคะ..ไม่ได้เมิน ไม่ได้โกรธอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ

เรียนอยู่ไงคะเลยตอบช้า ใจเย็นๆนะคะ

 

 

MI.NA

โหยย สนใจอาจารย์มากกว่าพี่รึไง?

 

NA.YEON

อ้าว!! แล้วจะให้หนูสนใจพี่มากกว่าอาจารย์รึไงเล่า-3-

 

 

MI.NA

แน่ใจนะว่าสนใจอาจารย์ไม่ใช่อ้างเฉยๆ

 

                                      NA.YEON

แน่ใจค่ะ

 

 

MI.NA

ไม่เชื่ออ่ะเดี๋ยวจะตามไปดูกับตา

 

NA.YEON

ห้ะ? ยังไงอ่ะพี่?

 

เขาไม่ได้ข้อความจอบกลับอะไรจากพี่มินะอีก แค่เพียงขึ้นว่าอ่านแล้วก็เงียบไป พี่เขาหมายความว่าไงอ่ะ ไม่เข้าใจ จนกระทั่งกริ่งดังเพื่อบอกว่าหมดคาบนี่แล้วทำความเคารพอาจารย์ก่อนที่จีซูที่นั่งข้างๆจะหันมาถามเขา

 

“เมื่อกี้แชทกับใครอ่ะ?”

 

“เอ่อ..

 

พลัก!

 

ทั้งจีซูและเขาที่กำลังนึกคำตอบไม่ออกว่าจะตอบว่าอะไรดีหันไปมองเสียงประตูที่ดังขึ้นเพราะมีคนเปิดมันเข้ามา ในตอนแรกที่คิดว่าเป็นอาจารย์ในคาบถัดไปแต่เมื่อหันไปก็รู้ว่ามันไม่ใช่

 

พี่มินะมาได้ไงวะนั่น!!!

 

“นายอน พี่มินะมา..

 

“เห็นแล้ว เต็มสองตาเลย”

 

เขามองคนหน้าประตูที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มก่อนจะก้าวเข้ามาที่โต๊ะเขาเล่นเอาจีซูเขย่าแขนเขาจนคิดว่าตกลงว่าเขาหรือจีซูกันแน่ที่ชอบพี่มินะ พี่มินะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาก่อนจะส่งยิ้มมาให้เขาเลยเปิดปากถามทันที

 

“พะ..พี่มินะมาทำ..

 

“มาเฝ้า”

 

“หูยยย”

 

เขายังไม่ทันถามจบพี่มินะก็ตอบกลับมาทันทีพร้อมเสียงซาวด์ประกอบจะคนข้างๆและคนข้างหน้าอย่างจีซูและจองยอนแถมคนในห้องที่ได้ยินด้วย เขินมั้ย? บอกเลย โครตตตตตตตตต  สักพักจองยอนเลยเอ่ยถามพี่มินะบ้าง

 

“แล้วพี่ไม่มีเรียนหรอไงวะพี่มินะ”

 

“มี”

 

“แล้วจะมานั่งฝงนั่งเฝ้าไรพี่กลัวเด็กหายไง?”

 

“เออ หายไปนี่หายากนะเว้ยของแรร์”

 

“หูยยย ไม่ต้องกลัวนะพี่เดี๋ยวล่ามไว้ให้รับประกันเด็กพี่ไม่หาย”

 

ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่ากระต่ายฉันไม่หายหรอก แต่มีเหาที่ไหนมาเกาะบอกแล้วกัน จะได้ตามเหยียบทัน”

 

“โหยยย โหดวะ”

 

ตอนแรกว่าจะหายเขินแต่พอไปๆมาๆได้ยินที่คุยกันนี่เขินหนักกว่าเดิมอีก ให้ตายเถอะ แม่คะ ฮือออ ทำไมพี่มินะชอบทำให้ใจเต้นอย่างงี้ล่ะคะ ฮืออออ ไม่ไหวล้าววววT*T

 

“น้องจีซูคะ” พี่มินะหันไปเรียกจีซู

 

“คะ?”

 

“คือพี่อยากนั่งข้างๆ..

 

“ได้เลยค่ะ เอาเลยค่ะเดี๋ยวจีซูไปนั่งที่อื่นเอง เบื่อกระต่ายแถวนี่เหมือนกันแหละค่ะ”

 

จีซูบอกก่อนจะรีบลุกขึ้นหอบข้าวของตัวเองไปทันที พี่มินะนั่งลงตรงที่นั่งจีซูก่อนจะเท้าคางแล้วมองมาทางเขา ให้ตายเถอะ ทำไมร้อนแปลกโดยเฉพาะตรงแก้มเนี่ย! สักพักอาจารย์ในคาบต่อไปก็เข้ามา แต่ตอนนี้เขาไม่มีกระจิตกระใจจะสนใจเลยสักนิด ก็คนข้างๆเล่นจ้องเขาไม่วางตาเลยนี่!! ทำเขาเรียนไม่รู้เรื่องสองคาบแล้วนะ!

 

“พี่มินะมองอะไรหนักหนาคะเนี่ย”

 

“พี่มองไม่ได้หรอ?”

 

“ไม่ได้ค่ะ”

 

เพราะมันทำให้เขินค่ะ มองน่ะได้แต่ต้องไม่ใช่จ้องขนาดนี่ป่ะล่ะ หึ่ย! จ้องไปนานเลขก็ไม่ได้ขึ้นเพราะฉะนั้นพอเถอะค่ะ มันเป็นผลกระทบต่อหัวใจ

 

“น้องกระต่าย ใจร้ายอีกแล้วอ่ะ เมินแชทพี่ตั้งสองนาทียังจะไม่ให้พี่มองหน้าอีก”

 

“มองได้ค่ะ แต่จ้องนี่ไม่ได้หนูไม่มีสมาธิเรียน!

 

เขาเผลอเสียงดังขึ้นนิดหน่อย เลยทำให้อาจารย์ที่สอนหันมามองหน้าเขา ก่อนจะเอ่ยถามออกมา เหลือบมองพี่มินะที่รีบฟุ่บหน้าลงไปกับโต๊ะ แน่สิ ถ้าอาจารย์เห็นว่าเป็นรุ่นพี่นี่โดนยำเละแน่ทั้งโดดเรียนทั้งมานั่งอยู่ในห้องรุ่นน้องเนี่ย แถมอาจารย์คนนี่สอนห้องพี่มินะด้วย(มีตารางสอนห้องพี่เขาค่ะถึงรู้ คึคึ)

 

“อิมนายอนเสียงดังรบกวนเพื่อนนะ”

 

“ขอโทษค่ะอาจารย์”

 

“แล้วทำไมเพื่อนฟุ่บหน้าล่ะนั่น”

 

“เอ่อ เขาปวดหัวน่ะค่ะแบบไม่ค่อยสบายเมื่อคืนตากฝนมาแต่เขาไม่อยากไปนอนห้องพยายามบาลอย่างน้อยให้ความรู้มันไหลเข้าหูน่ะค่ะ”

 

“แต่เมื่อคืนฝนไม่ได้ตกนี่”

 

“ก็..บ้านอาจารย์ไม่ตกแต่บ้านเพื่อนหนูตกนี่ค่ะ ขนาดเวลาฝนตกที่โรงเรียนแต่บ้านหนูก็ไม่ตกสักหน่อยนี่คะ”

 

“งั้นหรอแล้วไป”

 

ทันทีที่อาจารย์หันกลับไปสนบนกระดานเขาก้ตีคนข้างๆที่แกล้งฟุ่บหน้าเบาๆทันที ให้ตายเถอะ แถจนสีข้างถลอกหมมดแล้วเนี่ย ได้ยินเสียงขำเบามาจากคนที่ฟุ่บหน้า เขาแถให้แล้วยังจะนั่งขำอีก

 

“ขำอะไรคะ!?”

 

“ปะ ป่าวค่ะ”

 

พี่มินะเงยหน้าขึ้นมาตอบทั้งที่กลั้นขำอยู่ ไม่น่าแถให้เลยจริงๆ หมั่นไส้!! ใช้ศอกกระทุ้งคนข้างๆเบาๆก่อนจะหันไปตั้งใจเรียน

 

“งอนหรอน้องกระต่าย”

 

“ป่าวค่ะ แต่จะเรียน”

 

“หรอ..งั้นก็ได้ แต่พี่จะนั่งมองหน้านะ”

 

“เอ๊ะ พี่มินะหนูบอกว่าหนูจะเรียนไง”

 

“พี่แค่มองหน้านะไม่ได้เอาหนังสือเรียนเรามาแทะเล่น รบกวนสมาธิเราตรงไหนเนี่ยห้ะ”

 

“ก็..ฮึ่ย! แล้วแต่เลย!!

 

เมื่อเถียงไม่ได้ก็ต้องยอมแพ้พร้อมกับเนียนเรียนต่อไปแต่ก็ไม่ได้มีเนื้อหาอะไรเข้าหัวสักอย่างหรอกค่ะจ้องจนเกร๊งไปหมดถ้าปวดฉี่อยู่นี่ราดแน่ๆ

 

◆◇◆◇◆◇◆◇◆

 

“จะเอาประวัติเด็กนี่ไปทำไร”

 

ฮิราอิ โมโมะ เอ่ยถามเขาทันทีที่ยื่นประวัติโดยคร่าวๆของเด็กจื่อวีที่เขาบอกให้หาประวัติมาให้  ทำไมขี้เผือกจังนะเพื่อนของเขาเนี่ย

 

“จะจีบ”

 

“ห้ะ!?”

 

เขาพยักหน้าใส่เพื่อนเบาพร้อมเปิดประวัติของเด็กนั่นดู้คร่าวๆ มีน้อยแหะ ทำไมลึกลับจังนะเด็กคนนี้ ขนาดให้ยัยโมะหาให้ยังได้แค่ไม่กี่อย่าง หน้าสนใจดีแหะ

 

“แกป่วยหรือไปเดินชนเสาไฟที่ไหนมาวะ แกจะจีบคนอื่นก่อนเนี่ยนะอถวยังเป็นไอ้เด็กติสแตกโจวจื่อวีนี่ด้วย บ้า แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ”

 

โมโมะพูดพร้อมกับจับหน้าเขาและเขย่าไปมาจนเริ่มมึน ไอ้บ้านี่นิ เดี๋ยวแม่ก็ตบคว้ำหรอก!!

 

“โอ๊ย! ปล่อย! ทำไมฉันจะจีบคนอื่นก่อนบ้างไม่ได้รึไง!!

 

“แกจะบ้าหรอ  ทั้งชีวิตนี้ฉันถามแกดิเคยจีบใครก่อนรึไงห้ะ? มีแต่คนเข้าหา ไม่จำเป็นต้องง้อใคร ประโยคนี้แกพูดเองนะเว้ย”

 

“ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วเพื่อนรัก ฉันไปก่อนนะ..ขอบใจสำหรับข้อมูลนี่ แล้วก็

 

...เมียวอิฝากมาบอกให้เลิกมองน้องนายอนจากหน้าต่างห้องเรียนแกสักทีมันหวง

 

เอาล่ะ  หลังจากนี่ก็ต้องเริ่มภารกิจจีบเด็กจื่อวีติสแตกบ้าบอไรนี่สินะ เห้ออ เปลืองเวลาเขาเสียจริง งั้นข้อมูลแรก ตอนพักกลางวันชอบอยู่ที่สวนหลังโรงเรียน  ที่นั่นมันร้างจะตายไป ไปนั่งทำซากอะไรแถวนั้นคะ คนสวยเพลียบ่นมามากพอแล้วรีบไปหาเด็กนั่นดีกว่า

 

[สวนหลังโรงเรียน]

 

ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือถูกที่เขามาที่นี่ ให้ตายสกปรกชะมัด ดูฝุ่นสิ ให้ตายเขาแพ้ฝุ่นนะ!! แต่ไม่ได้งานนี้มาแล้วห้ามพลาดเด็ดขาด เอาว่ะ เป็นไงเป็นล่ะงานนี้!!  สองขาค่อยๆก้าวขาแต่ละก้าวอย่างระมัดระวัง

 

“ฮัดชิ่ว!! แค่กๆ!

 

อาการเริ่มออกแล้วไง ต้องหาเด็กนั่นให้เจอก่อนที่เขาจะมาตายที่นี่แหละนะ แล้วไอ้เด็กนั่นมันอยู่ไหนล่ะวะ ทำไมหาตัวยากจัง ข้อมูลมันถูกป่าววะเนี่ย

 

“แค่กๆ!! แค่ก!! ฮัดชิ่ว!!

 

เขาล้มลงคุกเข่าเพราะตอนนี้ฝุ่นเริ่มมากเกินไปแล้วแถมตอนนี่ฝื่นขึ้นที่ตัวเขาเต็มไปหมดเลยให้ตายสิ คันจนจะบ้าแล้ว

 

พรึ่บ!

 

หมับ!

 

ในขณะที่คิดว่าตัวเองต้องตายแล้วแน่ๆก็มีผ้า น่าจะใช่ผ้านะ มาคลุมหัวเขาและมือของใครบางคนที่ฉุดเขาให้ลุกขึ้นและลากให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว ไอ้บ้านี่เดินช้าๆหน่อยมั้ย!!? ขาไม่ได้ยาวขนาดนั้นนะ!!

 

กึก!

 

คนตรงหน้าหยุดลงพร้อมกับเขาที่ทรุดตัวนั่งลงกับต้นไม้ใช้หลังพิงไว้ ตรงนี้เขาเริ่มหายใจเป็นปกติแล้ว แต่ผื่นนี่ยังขึ้นเอาๆจนฉันจะกลายเป็นคางคกอยู่ อี๋ ให้ตายเถอะ เกลียดชะมัดเลย!!

 

“นี่เจ๊แพ้ฝุ่นใช่ม่ะ แล้วเข้ามาทำอะไรห้ะ ไม่เจียมสังขารแก่แล้วนะ”

 

เสียงจากคนที่น่าจะช่วยเขาไว้ยืนถามต่เขามองไม่เห็นหน้าอีกคนหรอกเพราะไอ้สูท(จับดูเมื่อกี้)ที่คลุมหัวเขาไว้ทำให้มองไม่เห็น แต่ไอ้นี่เรียกเขาว่าไงนะ เจ๊หรอ!!? แถมยังบอกว่าแก่ ไอ้เวรนี่!! รีบดึงสูทที่คลุมหัวออกแล้วด่าทันที

 

“ย๊า!! เรียกใครเจ๊และใครแก่พูดให้ดีๆนะเว้ยยย!!

 

“ก็เจ๊ไงเด๋อหรอ?”

 

“ไอ้!…จื่อวี..

 

กำลังจะอ้าปากด่าอีกคนแต่พอเห็นหน้าอีกคนเต็มทำให้เขาต้องหรี่เสียงลง ไอ้เด็กโจวจื่อวี! ให้ตายเถอะ เจอกันแบบดีๆไม่ได้หรือไง!!

 

“รู้จักฉันด้วยหรอเจ๊”

 

“ใช่ แต่เลิกเรียกเจ๊สักทีได้มั้ยฉันไม่ได้แก่ขนาดนั้นย่ะ”

 

“แค่แก่กว่าฉันก็พอแล้วไม่ใช่หรอ?”

 

“ไอ้เด็กนี่!!

 

“ทำม่ะ จะทำอะไรฉันดูสังขารหน่อยเจ๊ตุ่มขึ้นเป็นคางคกแล้วนั่น”

 

พอไอ้เด็กจื่อวีนั่นบอกเขาก็เกิดอาการคันคะเยอขึ้นมาทันทีเลยไอ้บ้าเอ้ย พูดถึงทำไมเนี่ยลืมแล้วเชียว!! โอ๊ย คัน คัน คันนนน!!!!

 

“อ้าว เจ๊ๆพอล่ะๆเดี๋ยวหนั่งหลุดติดออกมาจากเล็บยิ่งเหี่ยวๆอยู่”

 

ช็อค..

 

ช๊อคแรงมากด้วย ไอ้เด็กนี่มันบอกว่าไงนะ เหี่ยวเหี่ยวเนี่ยนะ อายุสิบแปดอย่างเขาเหี่ยวเนี่นะยี่สิบไม่นมลากพื้นแล้งรึไงย่ะ ไอ้เด็กเปรต!

 

“อะไรเนี่ย เจ๊หิวแมลงวันหรออ้าปากซะกว้างเชียว”

 

“ไอ้เด็กจื่อวีไอ้บ้า!!!!

 

“ฮ่าๆ มานี่มาเจ๊เดี๋ยวพาไปนั่งเล่นที่ห้องพยาบาล  รบกวนเวลานอนฉันจริงๆเลย”

 

หลังจากพูดจบเด็กนั่นก็กระชากให้เขาลุกขึ้นอีกครั้งก่อนจะลากเขาเดินตามเพื่ออกแต่ไม่ใช่ทางเดิมที่เขาเข้ามา เป็นอีกทางระหว่างที่อ้เด็กนั่นลากอยู่มองบรรยากาศรอบตัวเขาตอนนี้ไม่เหมือนสวนหลังโรงเรียนที่รกล้างข้างหน้าที่เขาเจอตรงนี้น่าจะเป็นที่ลึกกว่า แต่บรรยากาศกลับดีมากต้นไม้สีเขียวชะอุ่มพร้อมดอกไม้ที่บานสะพรั่ง ให้ตายไม่รู้ว่ามีที่แบบนี้อยู่ในโรงเรียนด้วย สวยจัง

 

โป๊ก!

 

“อ้าวเจ๊ เบอะอีกล่ะ ก้มหัวสิฟร่ะ ประตูมันเตี้ย!

 

เด็กนั่นหันมาบอกเขาก่อนจะยื่นมือมากดหัวเขาและกดลงพร้อมดึงให้ออกมาจากประตูเตี้ยๆที่เก่าๆเหมือนซากไม้จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่นั่น ก่อนจะพบด้านหลังของห้องพยาบาลที่ตั้งตระง่านอยู่ มีอีกทางด้วยหรอเนี่ยทำไมเขาไม่รู้นะ

 

“ไปเลยเจ๊ ไปกินยาเลยไป๊!

 

เด็กจื่อวีพลักเขาเบาๆให้ก้าวไปข้างหน้าหันไปเบะปากใส่ก่อนจะวิ่งติดเกียร์เข้าไปในห้องพยาบาลทันทีพร้อมตะโกนเรียกอาจารย์เสียงดังแต่ที่ได้กลับมาคือความเงียบเขาเลยเอะใจเดินไปเปิดประตูอีกครั้งเพื่อมองว่ามีกระดาษอะไรติดอยู่รึเปล่า มีจริงๆด้วย บนการดาษเขียนด้วยลายมือหวัดๆ

 

อาจารย์ไปประชุม

 

กรรม

 

แบไม่ได้ด้วยค่ะ ฮืออออ ก่อนที่จะเห็นร่างสูงๆของเด็กที่ลากเขามากำลังจะเดินออกไป จึงจำใจเรียกให้เด็กนั่นชะงักไว้ก่อนจะเอ่ยบอก

 

“จื่อวี! อาจารย์ไม่อยู่!

 

“แล้ว?”

 

“ก็อาจารย์ไม่อยู่ให้ฉันทำไงล่ะ เดี๋ยวก็อาการกำเริบตายหรอก”

 

“นั่นมันเรื่องของเจ๊ ไปล่ะ”

 

“ม่ายยยยยยยย จื่อวี!!! อย่าไป!!!

 

“อะไรอีกเนี่ยเจ๊ จะไปเรียน”

 

“ฉันไม่รู้ต้องทำอะไร ยาอันไหนที่ต้องกิน  ช่วยฉันหน่อยนะนะ”

 

“เจ๊นี่มันลูกคุณหนูชัดๆ เออๆก็ได้”

 

เมื่อเห็นร่างของจื่อวีเดินย้อมกลับมาก่อนจะพลักประตูเข้ามาเขาก็รีบไปนั่งที่เตียงทันที  เมื่อนึกบางอย่างได้ก็หันไปบอกให้เด็กที่เพิ่งตามเขามาลงชื่อการเข้าใช้ให้ด้วย

 

“จื่อวี ลงชื่อให้ด้วย!

 

“เอ้า! ยังจะใช้อีกเจ๊ชื่อไร?”

 

“เธอไม่รู้ชื่อฉันหรอ?”

 

“เอ้า! เออดิเจ๊ทำไมอาการแพ้มันลามไปถึงสมองเลยจำชื่อตัวเองไม่ได้ด้วยหรอ?”

 

“ลองมองหน้าฉันดีๆไม่รู้จักฉันจริงๆอ่ะ”

 

“เออดิเจ๊ จะให้ลงให้ป่ะลีลาวะ!

 

ก็อดดดดดดดด(o) พระเจ้าคะ มีคนไม่รู้ชื่อลูก ลูกเป็นดาวโรงเรียนนะค่ะ  ทำไมไม่รู้จักชื่อเขา!! ให้ตายเถอะมีด้วยหรอที่จะไม่รู้จักเขา  ไม่สนโลกจริงๆสินะ

 

“บอกมาดิเจ๊!

 

“มินาโตซากิ ซานะ!!

 

“เอ้อ ก็จบ”

 

ก้มหน้าลงเขียนชื่อ ให้ตาย บอกชื่อขนาดนี้แล้วไม่คุ้นหูบ้างเลยรึไงห้ะ โอ้ยยยยยยยยยยย ซานะอยากตาย อยากตายๆๆๆๆๆ เด็กจื่อวีนั่นเดินมาหาเขาพร้อมยื่นของให้

 

“อ่ะนี่ยาเจ๊ และนี่ทาตัวที่เป็นตุ่มๆอี๋ๆเหมือนคางคกนั่นอ่ะ เสร็จล่ะนะ ไปล่ะ”

 

“เดี๋ยว!!

 

“อะไรอีกว่ะเจ๊ จะให้โดดเลยม่ะคาบเนี่ยโดดเลยมั้ย!?”

 

“เออ โดดเลย!! มาทาให้หน่อยเร็ว!

 

“เจ๊!

 

“เร็ว!

 

เด็กนั่นเดินถอยหลังมาอีกครั้งก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียงทำเสียงฟึกฟัดบ่งบอกว่าไม่พอใจเขาอยู่  แล้วแต่เถอะย่ะ! ยื่นแขนไปให้เด็กนั่นที่เปิดหลอดยาและทาลงที่แขนเขาอย่างแรง ไอ้เด็กนี่!

 

“เบาย่ะ!

 

“เรื่องมาก..

 

..เจ๊ไปทำอะไรที่นั่น”

 

“ที่ไหน?”

 

“เป็นอัลไซต์เมอร์หรอ สวนหลังโรงเรียนไง แพ้ฝุ่นแล้วเข้าไปทำแปะอะไรห้ะ”

 

“ไปหาเธอไง”

 

“หาฉัน? หาทำไมฉันไม่ได้ติดหนี้เจ๊นะ แต่ร็ได้ไงว่าฉันอยู่ทีนั่น?”

 

“ช่างเถอะว่าฉันจะรู้ได้ยังไง..

 

“งั้นหาฉันทำไม?”

 

“ฉันจะบอกเธอว่า..

 

“ว่า..

 

“ฉันจะจีบเธอนะเด็กน้อยจื่อวี

 

◆◇◆◇◆◇◆◇◆

 

“นายอน..ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ”

 

หลังจากกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นยังไม่ทันทีเขาจะลุกไปไหนเจนนี่ก็เดินมาหาเขาพร้อมกับเอ่ยขอคุย เขาพยักหน้าตอบกลับไปก่อนที่เจนนี่จะพาเขาเดินออกมาในที่ที่ปลอกคนพอควร

 

“ช่วงนี้เธอสนิทกับพี่มินะหรอ?”

 

“ก็คงงั้นมั้ง”

 

“นายอนเขาจีบเธอรึเปล่า?”

 

เรื่องนี้เขาตอบไม่ได้จะบอกว่าไม่ได้จีบมันก็ใช่เพราะพี่มินะไม่เคยบอกว่าจะจีบเขา แต่การกระทำทุกอย่างที่ทำไม่ใช่แค่รุ่นพี่รุ่นน้องแน่ๆถึงเขาจะเขินและรู้สึกดี แต่พอโดนถามแบบนี้ก็ต้องคิดเหมือนกันแหละ

 

“ระวังพี่เขาหน่อยนะ อยู่ๆเขาก็มาทำดีกับเธอ ฉันกลัวว่าพี่เขาจะหลอกเธอเหมือนผู้หญิงคนอื่นเอา”

 

 

“เธอก็รู้ว่าพี่เขาเจ้าชู้ฉันหวังดีนะ”

 

หลังจากที่เจนนี่เดินออกไปเขาก็ยืนคิดอยู่สักพัก ใช่ถูกทุกอย่างพี่มินะเจ้าชู้ คนก่อนที่พี่มินะควงก็แค่เล่นๆ หรือไม่ก็พนันกับเพื่อนแล้วเขาที่อยู่ๆก็ไม่เคบรู้จักกันแต่พี่เขากลับเข้ามาตีสนิท มันก็น่าสงสัย เขาควรระวังตัวเองอย่างที่เจนนี่บอกจริงๆสินะ  ต่อให้ชอบแค่ไหนแต่ถ้าเป็นของเล่นยังไงเขาก็ไม่ยอมหรอก

 

ค่อยๆเดินลงมาจากตึกเรียนอย่างช้าๆก่อนจะพบว่ามีคนรออยู่  พี่มินะยังไม่อยากเจอเลย แต่ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่แล้วช่างเถอะ

 

“น้องกระต่าย~ ช้าจังอ่ะทำไรอยู่หรอ?”

 

“ทำเวรน่ะค่ะ”

 

“อ่อ งั้นเรารีบกลับบ้านกันเถอะเริ่มเย็นแล้วเนี่ย”

 

มือเขาถูกอีกคนยื่นมาจับไว้ เขาปล่อยให้จับอยู่อย่างนั้นไม่ได้แสดงออกว่าไม่ชอบหรืออะไรก็แค่เฉยๆ เดินเงียบมาจนถึงป้ายรถเมย์พี่มินะชวนคุยอะไรเขาก็ค่อยตอบ  เขายังไม่อยากจะคุยอะไรด้วยตอนนี้  เมื่อรถมาถึงเขาก็เดินนำขึ้นมาก่อนทิ้งให้มือที่จับอยู่หลวมๆนั้นหลุดออก ใจหายชะมัดเลยแหะ ทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ริมหน้าต่างก่อนจะมีคนเดินมานั่งข้างๆ คนเดิมนั่นแหละ

 

“น้องกระต่ายทำไมซึม?”

 

 

“ทำไมเงียบ โกรธอะไรพี่หรอ?”

 

“ป่าวค่ะ พอเถอะค่ะ ฉันง่วง”

 

สรรพนามที่เปลี่ยนไปของเขาเล่นเอาคนข้างๆนิ่งไปพักนึงเขาหลับตาเอาหัวพิงหน้าต่างก่อนจะหลับตาลง สักพักก็มีแรงเขย่าที่แขนเขาเบาๆ และน้ำเสียงอีกคนที่ตามมา

 

“น้องกระต่าย ใครทำอะไร โดนแฟนคลับพี่แกล้งอะไรหรือเปล่า หรือใครเขียนโน๊ดบอกอะไรทำไมถึงเป็นแบบนี้ น้องกระต่ายกลัวอะไรใช่มั้ย บอกพี่พี่จะจัดการ

 

“งั้น..ทั้งหมดนี้คืออะไรคะ?”

 

“ห้ะ?”

 

“พี่เข้าหาฉันเพราะเหตุผลอะไรหรอคะ?”

 

◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◆◇◆◇◆◇

 

 

*อ่านนิดนุงเชื่อเขาๆ

 

เราว่าจะทำของซาจื่อออกมาอีอันนึงเลยเพราะว่าเราจะโฟกัสที่มินายอนแล้วค่อยมาต่อที่ซาจื่อ แต่เราจะแต่งในนี้แหละไม่เปิดเรื่องใหม่ แต่ต้องให้มินายอนเสร็จก่อน เพราะเราแยกร่างไม่ทัน55555555 พอจบแล้วเราจะแก้หน้าฟิคอีกทีให้มีเรื่องซาจื่อด้วย แบบนี้โอเคมั้ยคะ? เพราะว่าเราว่ามันไม่ยุ่งยากเพรายังไงก็ต่อกันอยู่แล้ว ตอนนี้ซาจื่อเยอะหน่อยนะคะ เพราเปิดตัว555555555555  เราบอกไปแล้วว่ารับประกันไม่ดราม่า!!! ไม่ดราม่าแน่ๆ(มั้ง)ค่ะ!!!

*ยังไม่แก้คำผิดนะคะ เราขี้เกียจอยู่55555555555555555

 

 

 

 

 

 
                  CR.SQW
         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #40 pitchayaporn_p (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 11:13
    โอ้ยซาจื่อ น่ารักดีค่ะ แต่มินายอนนี่บทจะมุ้งมิ้งก้อไม่อายคัยเลย พอจะนอยเข้าหน่อยพาไปดราม่าเลยนะคะ ชอบค่ะไรท์ :)
    #40
    0
  2. #29 lukminayeon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 08:51
    โอ๊ย กำลังน่ารักเลยงะ ซาจื่อนี้ กัดกันดีจริง 555
    #29
    0
  3. #28 khunlung_s (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 03:04
    จืออย่าดุป้าสิลูก ถถถถ
    #28
    0
  4. #27 chom-poo99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 02:39
    อิจื่อก็จะฮาร์ดคอไปแมะ ???
    #27
    0
  5. #26 SATZU1206 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 23:29
    ไรท์คะ 555555555
    #26
    0