[FIC TWICE] ♔BUNNY!! #พี่มินะน้องนายอน♔ [MINAYEON,SATZU]

ตอนที่ 22 : ↭เจ๊จีบเด็กครั้งที่1↭

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59

เจ๊จีบเด็ก1



 

ตั้งแต่วันนั้นที่เขาลั่นออกไปว่าจะจีบเด็กจื่อวีนั่น รู้มั้ยคะว่าเป็นไง? เด็กนั่นระเบิดหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะตบมือแปะๆแล้วบอกว่าชอบมุกเขานะ เออ เอาเข้าไปสิ

 

“ทำหน้าบูดอะไรขนาดนั้นย่ะ”

 

เขาหันไปตามเสียงของเพื่อนสนิทอย่างโมโมะที่กำลังเดินมาหาเขา

 

“อารมณ์ฉันไม่ดีอย่ามากวนตีนด้วย”

 

“ฉันกวนตีนแกไหนห้ะ คนเขาถามดีๆ”

 

เขาเหลือบมองอีกคนที่ทิ้งตัวนั่งข้างๆเขา อ่อ ตอนนี้เขาอยู่ไหนห้องเรียนซึ่งห้องเขากับโมโมะคนละห้องกันแต่ก็นั่นแหละ ยัยนั่นดอดมาหาเขาได้ตลอดเพราะเขาไปบ่นใส่ไว้ อย่าถามเลยนะว่าเรื่องอะไรเห็นๆกันอยู่ว่าเพื่อนสนิทร่วมห้องของเขาติดน้องนายอนแจจนไม่สนใจเพื่อนอย่างเขาเลยเนี่ย

 

“ไหนบอกมาสิ ตกลงเป็นไร”

 

“ก็ไม่..เออ ความจริงก็เป็นอ้ะ”

 

“แหม ทำมาจะปฏิเสธ ไหนเล่าสิ ใครทำแกบูดขนาดนี้”

 

“ก็..ไอ้เด็กจื่อวี”

 

“ห้ะ? คือยังไง?”

 

“ก็ที่ฉันบอกจะจีบเด็กนั่นไง”

 

“เห้ย แกเอาจริงหรอ??”

 

“เออสิย่ะ”

 

เขามองหน้าโมโมะเพื่อนเขาที่ตอนนี้นั่งทำหน้าเหวอแดกอย่างเต็มที่ มันต้องตกใจอะไรขนาดนั้นเลยหรือไง

 

“บ้าหน่า

 

“ไม่บ้าอ้ะ นี่ฉันเครียดนะเว้ยพอฉันบอกเด็กนั่นไปว่าจะจีบหัวเราะออกมาแญแล้วบอกว่าฉันเล่นมุก คือบ้าป่ะวะ หน้าฉันจริงจังขนาดนั้นจะมาเล่นมงเล่นมุก”

 

“เออๆ ใจเย็นนะเจ๊นะ”

 

“อย่ามาเรียกว่าเจ๊นะเว้ย!

 

อีกคนสดุ้งก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงพร้อมตอบเขา

 

“อ่า จ้ะๆๆขอโทษจ้ะ”

 

“ฉันทำยังไงดีวะ?”

 

“ยังไงเรื่องไร?”

 

“กวนตีนป่ะเนี่ย! ก็บอกเรื่องเด็กจื่อวีๆ”

 

“เอ้า ก็แกจีบฉันไม่ได้จีบป้ะ ให้ช่วยไงอ้ะ”

 

“หึ้ย เดี๋ยวแม่ก็ฟาดให้”

 

“แหน่ะ อย่าพาลดิ”

 

เขาหันหน้ากับมาทำหน่าบูดเหมือนเดิม ไอ้เพื่อนนี่ไม่ได้ช่วยอะไรที่เป็นประโยชน์นอกจากหาประวัติจื่อวีเลยจริงๆ

 

“เอาหน่า อย่าบูดดิ ตื้อๆไปสวยๆอย่างแกใครก็อยากได้เป็นแฟน”

 

“แต่มันไม่ใช่กับเด็กนี่แน่ เรด้าฉันบอกว่าเด็กนี่ไม่ง่าย”

 

“ก็ไม่มีอะไรง่ายหรอกป่ะ แกก็ต้องพยายามเอาเองถ้าอยากได้”

 

“รู้หน่า แต่ก็..ฉันไม่เคยจีบใครป่ะ”

 

“โอเค ฉันจะไม่ถามนะว่าอยู่แกทำไมถึงอยากจีบเด็กนั่นไปสปาร์กอะไรตอนไหน แต่เดี๋ยวฉันช่วยแกเอง”

 

“จริงหรอ! ขอบคุณมากเว้ยฉันรักแกที่สุดเลยเดี๋ยวให้กินข้าวที่ร้านฟรีเลยเอ้า!!

 

“อิบ้า ปกติฉันก็กินฟรีป่ะวะ”

 

“ก็แบบนั้นคือไม่เต็มใจแต่ตอนนี้เต็มใจม้ากกกกกกกก”

 

“ย่ะ!

 

“แล้วอย่างแรกที่ฉันต้องทำคืออะไรอ่ะ?”

 

“อย่างแรกก็..ไปหาเด็กนั่นซะ”

 

★☆★☆★☆★

 

โอเค ตอนนี้เขามาอยู่ที่ประตูไม้เก่าๆหลังห้องพยาบาลซึ่งเป็นทางเข้าไปสวนหลังโรงเรียนทางใหม่แกะกล่องที่เขาเพิ่งรู้ เขาก้มมองนาฬิกาตัวเองที่บ่งบอกเวลาเที่ยงตรง เด็กนั่นจะมาหรือยังวะ

 

“เอาหน่า ไปรอก่อนก็ได้หรอกมั้ง”

 

เขาผลักประตูบานเตี้ยๆนั่นเบาๆก่อนจะพาตัวเองรอดผ่านมา แม่คุณทำไมมันเตี้ยได้ขนาดนั้น ตอนสร้างนี่ถามจริงเอาไว้ให้แมวผ่านหรอ? (ความตริงก็ไม่ขนาดนั้นอ่ะ นางเว้อ)

 

เขาเดินมาตามทางที่เชื่อมไปยังสวนหลังโรงเรียนที่เด็กจื่อวีนั่นชอบไปนั่งอยู่ ทำไมคนสวยต้องมาเหนื่อยกับอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย ฮื้อออออ เพราะแกเลยไอ้เมียวอิ!!!

 

เขาเดินมาตามทางเรื่อยจนเจอกับที่ๆเขาเจอกับเด็กนี่ตอนที่เขาเกิดอาการแพ้ฝุ่นง่ายๆก็ใต้ต้นไม้ใหญ่นั่นแหละ ก็ไม่รู้ทำไมเขาต้องพูดให้ยากด้วยเหมือนกัน เอ๊ะ ใครนั่ยงพิงต้นไม้อยู่น่ะ จื่อวีหรือเปล่า?

 

“เดินไปทักเลยดีมั้ยนะเอาวะ ซานะสู้ๆเว้ย!

 

พ่นคำปลอบใจตัวเองเสร็จเขาก็ตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้คนตรงนั้นอีกนิดก่อนที่จะเข้าใกล้มากขึ้นเขาเลยตัดินใจเรียกชื่อเด็กนั่นดู

 

“จื่อวี!

 

แต่ทว่า..

 

คนที่หันมากลับไม่ใช่จื่อวี!!

 

อ้าว เวร

 

“พี่ซานะ”

 

“เอ่อ..ขอโทษนะพี่นึกว่าเป็นคนที่พี่รู้จักน่ะ..แต่เรารู้จักพี่ด้วยหรอ?”

 

“เอ่อ..ค่ะ ก็พี่เป็นดาวโรงเรียน”

 

เออว่ะ ลืมไป มีแต่ไอ้เด็กจื่อวีนั่นเท่านั้นแหละที่ไม่รู้จักเขาเนี่ย พูดถึงแล้วมัน  =  =

 

“อ้อ รู้จักที่ตรงนี้เหมือนกันหรอ?”

 

“ค่ะ มัน..ค่อนข้างสวยดีน่ะค่ะ”

 

“อ้อ ใช่ม่ะ วิวดีเหมาะกับการโดดเรียนมานั่งเล่นสุดๆ”

 

“ก็..ค่ะ”

 

“เธอดูเกร็งๆนะ เอ่อ..

 

เขาลากเสียงเพื่อเป็นการรอให้อีกคนบอกชื่อกับเขา

 

ดาฮยอน คิมดาฮยอนค่ะ”

 

“อ่า ดาฮยอนเธอดูเกร็งๆนะเป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

คนตรงหน้าเขาดูลอกแล่กเหมือนไม่มั่นใจกล้าๆกลัวๆอะไรสักอย่าง เห้ย นี่แค่คุยกับดางโรงเรียนนะไม่ใช่ผีทำไมต้องไม่มั่นใจขนาดนั้นคะสังคม

 

“ปะ..ป่าวค่ะ ว่าแต่พี่มาทำอะไรที่นี่หรอคะ?”

 

“พี่หรอ? อ่อ พี่มาหาจื่อวีน่ะ เธอเห็นมั้ย?”

 

พี่รู้จักจื่อวีด้วยหรอคะ?”

 

อีกคนไม่ได้ตอบคำถามเขาแต่กลับถามกลับมาแทนเขาพยักหน้าให้กับคำถามของอีกคน

 

..รู้จักถึงขนาดรู้ว่าจื่อวีมาที่นี่ทุกกลางวันเลยหรอ”

 

เสียงเบาๆเหมือนพึมพำกับตัวเองทำให้เขาต้องเอ่ยถามอีกคนว่าพูดอะไรก่อนจะได้การส่ายหน้าตอบกลับมาแล้วส่งยิ้มมาให้เหมือนเดิม

 

“เธอเป็นเพื่อนจื่อวีหรอดาฮยอน”

 

“เอ่อ..ก็คงงั้นมั้งค่ะ แหะๆ”

 

“ทำไมถึงคงงั้

 

“เจ๊!!!!

 

ยังไม่ทันที่จะได้ถามอะไรดาฮยอนต่อเสียงคุ้นเคยพร้อมสรรพนามที่เขาโครตเกลียดก็ดังขึ้น จัลเรินนนนนน สรรพนามนี้= =

 

“ทำไรกัน?”

 

อีกคนเดินมาทางที่เขาสองคนยืนอยู่ด้วยสีหน้า..ไม่ค่อยพอใจอะไรสักอย่าง ไปโมโหอะไรมาเนี่ย??

 

“ก็แค่คุยกัน แกจะทำไมหรอ?”

 

ดาฮยอนตอบกลับพร้อมหน้าตาที่เปลี่ยนไปจากคนที่เคยคุยกับเขาเมื่อก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหว หน้าตาท้าทายแบบนั้นมันอะไรกัน

 

“เหอะ”

 

“ทำไมล่ะ ไม่ได้หรือไง?”

 

“ก็ป่าวหรอก แต่ถ้าอยากคุยกันก็ไปที่อื่นอย่ามาเกะกะที่ของฉัน”

 

“แล้วแกเยี่ยวรดเป็นอาณาเขตของแกไว้หรือไงจื่อวี นี่ไม่ใช่ล้อรถนะ”

 

“มึง!

 

จื่อวีตะโกนเสียงดังก่อนจะเหลือบมองหน้าเขาก็สดุ้งนิดหน่อยจากเสียงจื่อวีเมื่อกี้ก่อนจะถอนหายใจแล้วหันกลับมาทางดาฮยอน

 

“ถ้าแกกับเจ๊อยากคุยกันก็ไปที่อื่น ฉันจะพักไม่อยากมีเรื่อง”

 

“นี่แต่ฉันมาหาเธอนะ จะรีบไล่ไปไหนย่ะ!

 

เขาแหวขึ้นมาทันทีที่อีกคนพูดจบ อุตส่าห์ถ่อมาหาไล่กันงี้ได้ไง

 

“อ้าว มาหาฉันหรอเจ๊งั้นคนที่ไม่เกี่ยวก็ต้องออกไปเนอะ ไปสิ”

 

อีกคนที่ไม่ได้โดนพูดถึงจากประโยคที่เขาพูดค้อนตาใส่จื่อวีอย่าไงม่สบอารมณ์ก่อนจะหันมาบอกลาเขาแล้วเดินออกไป

 

“ไปก่อนนะคะ ไว้เจอกันใหม่นะพี่ซานะ”

 

“ไม่ต้องมองตามขนาดนั้นก็ได้มั้งเจ๊”

 

“ใครมองตามย่ะ!

 

“ยังกล้าถาม”

 

“หึ่ย”

 

“แล้วเจ๊มาหาฉันทำไมอ่ะหรือว่ายาแก้แพ้หมดไม่รู้ว่าต้องซื้อที่ไหน?”

 

“นี่!! ไอ้เด็กนี่นิ!

 

“จะโกรธทำไมเล่าเจ๊ ก็เผื่อเจ๊ไม่รู้ฉันจะได้ไปซื้อให้ไรงี้ไง แล้ว..ยาหมดยัง?”

 

“โอ๊ยยยยยยย ไอ้เด็กบ้านี่!!!

 

เขาใช้มือทุบหวอีกคนเบาๆ ย้ำนะว่าเบาๆ สำหรับเขานะแต่ทำไมเด็กนี่ถึงเล่นใหญ่โอดโอยขนาดนั้นกัน รัชดาลัยไปจ้า

 

“โอ๊ยย เจ๊ นี่ถามจริงจังนะเว้ย ยาหมดยัง!?”

 

“หมดแล้ว ทำไมย่ะ!!

 

“เดี๋ยวไปซื้อให้ไง”

 

“ไม่ต้อง ฉันรู้ว่าต้องซื้อยังไง!

 

“ใจร่มๆนะเจ๊ แล้วดูปากจื่อวีนะ เจ๊ มี ประวัติ แพ้ ยา ไม่ ใช่ รึ ไง !!!

 

..แล้วถ้าให้เจ๊ไปซื้อเองแล้วมั่วๆมาไม่ชักตากระแด่วๆหรือไงยิ่งเบอะๆอยู่”

 

“ไอ้แล้วรู้ได้ไง!!?”

 

“ช่างเถอะหน่า ขี้เกียจอธิบายอ่ะ ว่าแต่มีอะไรจะคุยอ่ะ”

 

“เออใช่ ฉันเกือบลืมเลย วันนั้นที่ฉันบอกว่าจะจีบเธ

 

“โดดเรียนกันม่ะ??”

 

เขายังพูดไม่ทันจบอีกคนก็พูดสวนเขามาโดยไม่สนใจที่เขาพูดไปสักนิด เออดี ฟังหน่อยได้มั้ยล่ะคะ

 

“อะไรนะ? นี่จื่อวีฟัง..

 

“ก็ไหนๆฉันเบื่อๆก็โดดเรียนเป็นเพื่อนหน่อย เอาม่ะ?”

 

ตรรกะอะไรของมันวะสังคม บ้าจริงๆ แต่เขานี่สิบ้ากว่าเด็กนั่นเยอะ

 

“เอาสิ”

 

ที่ตอบตกลงทั้งๆที่ยังงงๆและไม่รู้ว่าจะไปไหนด้วยซ้ำ  เออ บ้าดี

 

★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★☆★

 

ได้เวลาเปิดเรื่องมาแล้ววววว  ตอนพิเศษของมินายอนรอก่อนนะคะจะรีบปั่นให้สุดๆเน้อออ เพราะช่วงนี้งานเยอะเลยไม่มีเวลา จริงๆของซาจื่อจะมีความหลากหลายรสมากกว่าของมินายอนนะคะเพราะว่ามินายอนน่ารักเป็นส่วนใหญ่เนอะแต่นี่ก็ดราม่ามา ทะเลาะมา เดี๋ยวมันก็มาตามฟิลลิ่งไรท์อ่ะค่ะ ตัวละครหลักของเรื่องนี้เลยก็จะมี ซานะ จื่อวี ดาฮยอน แล้วก็แชยองที่จะเปิดตัวออกมานะคะ น้องแช น้องแชงนี่ของลิมิเต็ดจริมๆค่ะ55555555  รอกันหน่อยนะค้า

 

 

 

 
*Cr.Miracle TM!*    
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #92 เด็กของจื่อวี (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 15:56
    ชอบจื่อเรื่องนี้มากกอ่ะ แบบมันกวนดี มาต่อไวๆๆนะ 😁😁
    #92
    0
  2. #90 jampsiriyaporn (@jampsiriyaporn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 22:41
    ในที่สุดดดดด ซาจื่อกันมาา โอ้ยยย กัดกันได้กัดกันดี ไอลูกหมานี่ก็กวนตีนจริงๆอะ55555555 ไอดุ๊บบนี่ทะแม่งๆอยู่ แชงลิมิเต็ตเลยคือไรคระะ มาจีบจื่อหรอคะ 555555 ขอให้เป็นอย่างงั้น จะได้แข่งกับพิซานคระ5555 มาต่อไวๆนะคะไรท์ททท รออยู่
    #90
    0