[FIC TWICE] ♔BUNNY!! #พี่มินะน้องนายอน♔ [MINAYEON,SATZU]

ตอนที่ 21 : ↭ INTRO :: เจ๊จีบเด็ก ↭

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59

START

 

 

 




“จะเอาประวัติเด็กนี่ไปทำไร”

                                     

ฮิราอิ โมโมะ เอ่ยถามเขาทันทีที่ยื่นประวัติโดยคร่าวๆของเด็กจื่อวีที่เขาบอกให้หาประวัติมาให้  ทำไมขี้เผือกจังนะเพื่อนของเขาเนี่ย

 

“จะจีบ”

 

“ห้ะ!?”

 

เขาพยักหน้าใส่เพื่อนเบาพร้อมเปิดประวัติของเด็กนั่นดู้คร่าวๆ มีน้อยแหะ ทำไมลึกลับจังนะเด็กคนนี้ ขนาดให้ยัยโมะหาให้ยังได้แค่ไม่กี่อย่าง หน้าสนใจดีแหะ

 

“แกป่วยหรือไปเดินชนเสาไฟที่ไหนมาวะ แกจะจีบคนอื่นก่อนเนี่ยนะแถมยังเป็นไอ้เด็กติสแตกโจวจื่อวีนี่ด้วย บ้า แกต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ”

 

โมโมะพูดพร้อมกับจับหน้าเขาและเขย่าไปมาจนเริ่มมึน ไอ้บ้านี่นิ เดี๋ยวแม่ก็ตบคว้ำหรอก!!

 

“โอ๊ย! ปล่อย! ทำไมฉันจะจีบคนอื่นก่อนบ้างไม่ได้รึไง!!

 

“แกจะบ้าหรอ  ทั้งชีวิตนี้ฉันถามแกดิเคยจีบใครก่อนรึไงห้ะ? มีแต่คนเข้าหา ไม่จำเป็นต้องง้อใคร ประโยคนี้แกพูดเองนะเว้ย”

 

“ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วเพื่อนรัก ฉันไปก่อนนะ..ขอบใจสำหรับข้อมูลนี่ แล้วก็

 

...เมียวอิฝากมาบอกให้เลิกมองน้องนายอนจากหน้าต่างห้องเรียนแกสักทีมันหวง

 

เอาล่ะ  หลังจากนี่ก็ต้องเริ่มภารกิจจีบเด็กจื่อวีติสแตกบ้าบอไรนี่สินะ เห้ออ เปลืองเวลาเขาเสียจริง งั้นข้อมูลแรก ตอนพักกลางวันชอบอยู่ที่สวนหลังโรงเรียน  ที่นั่นมันร้างจะตายไป ไปนั่งทำซากอะไรแถวนั้นคะ คนสวยเพลียบ่นมามากพอแล้วรีบไปหาเด็กนั่นดีกว่า

 

[สวนหลังโรงเรียน]

 

ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือถูกที่เขามาที่นี่ ให้ตายสกปรกชะมัด ดูฝุ่นสิ ให้ตายเขาแพ้ฝุ่นนะ!! แต่ไม่ได้งานนี้มาแล้วห้ามพลาดเด็ดขาด เอาว่ะ เป็นไงเป็นล่ะงานนี้!!  สองขาค่อยๆก้าวขาแต่ละก้าวอย่างระมัดระวัง

 

“ฮัดชิ่ว!! แค่กๆ!

 

อาการเริ่มออกแล้วไง ต้องหาเด็กนั่นให้เจอก่อนที่เขาจะมาตายที่นี่แหละนะ แล้วไอ้เด็กนั่นมันอยู่ไหนล่ะวะ ทำไมหาตัวยากจัง ข้อมูลมันถูกป่าววะเนี่ย

 

“แค่กๆ!! แค่ก!! ฮัดชิ่ว!!

 

เขาล้มลงคุกเข่าเพราะตอนนี้ฝุ่นเริ่มมากเกินไปแล้วแถมตอนนี่ผื่นขึ้นที่ตัวเขาเต็มไปหมดเลยให้ตายสิ คันจนจะบ้าแล้ว

 

พรึ่บ!

 

หมับ!

 

ในขณะที่คิดว่าตัวเองต้องตายแล้วแน่ๆก็มีผ้า น่าจะใช่ผ้านะ มาคลุมหัวเขาและมือของใครบางคนที่ฉุดเขาให้ลุกขึ้นและลากให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว ไอ้บ้านี่เดินช้าๆหน่อยมั้ย!!? ขาไม่ได้ยาวขนาดนั้นนะ!!

 

กึก!

 

คนตรงหน้าหยุดลงพร้อมกับเขาที่ทรุดตัวนั่งลงกับต้นไม้ใช้หลังพิงไว้ ตรงนี้เขาเริ่มหายใจเป็นปกติแล้ว แต่ผื่นนี่ยังขึ้นเอาๆจนฉันจะกลายเป็นคางคกอยู่ อี๋ ให้ตายเถอะ เกลียดชะมัดเลย!!

 

“นี่เจ๊แพ้ฝุ่นใช่ม่ะ แล้วเข้ามาทำอะไรห้ะ ไม่เจียมสังขารแก่แล้วนะ”

 

เสียงจากคนที่น่าจะช่วยเขาไว้ยืนถามต่เขามองไม่เห็นหน้าอีกคนหรอกเพราะไอ้สูท(จับดูเมื่อกี้)ที่คลุมหัวเขาไว้ทำให้มองไม่เห็น แต่ไอ้นี่เรียกเขาว่าไงนะ เจ๊หรอ!!? แถมยังบอกว่าแก่ ไอ้เวรนี่!! รีบดึงสูทที่คลุมหัวออกแล้วด่าทันที

 

“ย๊า!! เรียกใครเจ๊และใครแก่พูดให้ดีๆนะเว้ยยย!!

 

“ก็เจ๊ไงเด๋อหรอ?”

 

“ไอ้!…จื่อวี..

 

กำลังจะอ้าปากด่าอีกคนแต่พอเห็นหน้าอีกคนเต็มทำให้เขาต้องหรี่เสียงลง ไอ้เด็กโจวจื่อวี! ให้ตายเถอะ เจอกันแบบดีๆไม่ได้หรือไง!!

 

“รู้จักฉันด้วยหรอเจ๊”

 

“ใช่ แต่เลิกเรียกเจ๊สักทีได้มั้ยฉันไม่ได้แก่ขนาดนั้นย่ะ”

 

“แค่แก่กว่าฉันก็พอแล้วไม่ใช่หรอ?”

 

“ไอ้เด็กนี่!!

 

“ทำม่ะ จะทำอะไรฉันดูสังขารหน่อยเจ๊ตุ่มขึ้นเป็นคางคกแล้วนั่น”

 

พอไอ้เด็กจื่อวีนั่นบอกเขาก็เกิดอาการคันคะเยอขึ้นมาทันทีเลยไอ้บ้าเอ้ย พูดถึงทำไมเนี่ยลืมแล้วเชียว!! โอ๊ย คัน คัน คันนนน!!!!

 

“อ้าว เจ๊ๆพอล่ะๆเดี๋ยวหนังหลุดติดออกมาจากเล็บยิ่งเหี่ยวๆอยู่”

 

ช็อค..

 

ช๊อคแรงมากด้วย ไอ้เด็กนี่มันบอกว่าไงนะ เหี่ยวเหี่ยวเนี่ยนะ อายุสิบแปดอย่างเขาเหี่ยวเนี่ยนะยี่สิบไม่นมลากพื้นแล้วรึไงย่ะ ไอ้เด็กเปรต!

 

“อะไรเนี่ย เจ๊หิวแมลงวันหรออ้าปากซะกว้างเชียว”

 

“ไอ้เด็กจื่อวีไอ้บ้า!!!!

 

“ฮ่าๆ มานี่มาเจ๊เดี๋ยวพาไปนั่งเล่นที่ห้องพยาบาล  รบกวนเวลานอนฉันจริงๆเลย”

 

หลังจากพูดจบเด็กนั่นก็กระชากให้เขาลุกขึ้นอีกครั้งก่อนจะลากเขาเดินตามเพื่ออกแต่ไม่ใช่ทางเดิมที่เขาเข้ามา เป็นอีกทางระหว่างที่อ้เด็กนั่นลากอยู่มองบรรยากาศรอบตัวเขาตอนนี้ไม่เหมือนสวนหลังโรงเรียนที่รกล้างข้างหน้าที่เขาเจอตรงนี้น่าจะเป็นที่ลึกกว่า แต่บรรยากาศกลับดีมากต้นไม้สีเขียวชะอุ่มพร้อมดอกไม้ที่บานสะพรั่ง ให้ตายไม่รู้ว่ามีที่แบบนี้อยู่ในโรงเรียนด้วย สวยจัง

 

โป๊ก!

 

“อ้าวเจ๊ เบอะอีกล่ะ ก้มหัวสิฟร่ะ ประตูมันเตี้ย!

 

เด็กนั่นหันมาบอกเขาก่อนจะยื่นมือมากดหัวเขาและกดลงพร้อมดึงให้ออกมาจากประตูเตี้ยๆที่เก่าๆเหมือนซากไม้จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่นั่น ก่อนจะพบด้านหลังของห้องพยาบาลที่ตั้งตระง่านอยู่ มีอีกทางด้วยหรอเนี่ยทำไมเขาไม่รู้นะ

 

“ไปเลยเจ๊ ไปกินยาเลยไป๊!

 

เด็กจื่อวีพลักเขาเบาๆให้ก้าวไปข้างหน้าหันไปเบะปากใส่ก่อนจะวิ่งติดเกียร์เข้าไปในห้องพยาบาลทันทีพร้อมตะโกนเรียกอาจารย์เสียงดังแต่ที่ได้กลับมาคือความเงียบเขาเลยเอะใจเดินไปเปิดประตูอีกครั้งเพื่อมองว่ามีกระดาษอะไรติดอยู่รึเปล่า มีจริงๆด้วย บนการดาษเขียนด้วยลายมือหวัดๆ

 

อาจารย์ไปประชุม

 

กรรม

 

แบไม่ได้ด้วยค่ะ ฮืออออ ก่อนที่จะเห็นร่างสูงๆของเด็กที่ลากเขามากำลังจะเดินออกไป จึงจำใจเรียกให้เด็กนั่นชะงักไว้ก่อนจะเอ่ยบอก

 

“จื่อวี! อาจารย์ไม่อยู่!

 

“แล้ว?”

 

“ก็อาจารย์ไม่อยู่ให้ฉันทำไงล่ะ เดี๋ยวก็อาการกำเริบตายหรอก”

 

“นั่นมันเรื่องของเจ๊ ไปล่ะ”

 

“ม่ายยยยยยยย จื่อวี!!! อย่าไป!!!

 

“อะไรอีกเนี่ยเจ๊ จะไปเรียน”

 

“ฉันไม่รู้ต้องทำอะไร ยาอันไหนที่ต้องกิน  ช่วยฉันหน่อยนะนะ”

 

“เจ๊นี่มันลูกคุณหนูชัดๆ เออๆก็ได้”

 

เมื่อเห็นร่างของจื่อวีเดินย้อนกลับมาก่อนจะพลักประตูเข้ามาเขาก็รีบไปนั่งที่เตียงทันที  เมื่อนึกบางอย่างได้ก็หันไปบอกให้เด็กที่เพิ่งตามเขามาลงชื่อการเข้าใช้ให้ด้วย

 

“จื่อวี ลงชื่อให้ด้วย!

 

“เอ้า! ยังจะใช้อีกเจ๊ชื่อไร?”

 

“เธอไม่รู้ชื่อฉันหรอ?”

 

“เอ้า! เออดิเจ๊ทำม่ะ อาการแพ้มันลามไปถึงสมองเลยจำชื่อตัวเองไม่ได้ด้วยหรอ?”

 

“ลองมองหน้าฉันดีๆไม่รู้จักฉันจริงๆอ่ะ”

 

“เออดิเจ๊ จะให้ลงให้ป่ะลีลาวะ!

 

ก็อดดดดดดดด(o) พระเจ้าคะ มีคนไม่รู้ชื่อลูก ลูกเป็นดาวโรงเรียนนะคะ  ทำไมไม่รู้จักชื่อเขา!! ให้ตายเถอะมีด้วยหรอที่จะไม่รู้จักเขา  ไม่สนโลกจริงๆสินะ

 

“บอกมาดิเจ๊!

 

“มินาโตซากิ ซานะ!!

 

“เอ้อ ก็จบ”

 

ก้มหน้าลงเขียนชื่อ ให้ตาย บอกชื่อขนาดนี้แล้วไม่คุ้นหูบ้างเลยรึไงห้ะ โอ้ยยยยยยยยยยย ซานะอยากตาย อยากตายๆๆๆๆๆ เด็กจื่อวีนั่นเดินมาหาเขาพร้อมยื่นของให้

 

“อ่ะนี่ยาเจ๊ และนี่ทาตัวที่เป็นตุ่มๆอี๋ๆเหมือนคางคกนั่นอ่ะ เสร็จล่ะนะ ไปล่ะ”

 

“เดี๋ยว!!

 

“อะไรอีกว่ะเจ๊ จะให้โดดเลยม่ะคาบเนี่ยโดดเลยมั้ย!?”

 

“เออ!! โดดเลย!! มาทาให้หน่อยเร็ว!

 

“เจ๊!

 

“เร็ว!

 

เด็กนั่นเดินถอยหลังมาอีกครั้งก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียงทำเสียงฟึกฟัดบ่งบอกว่าไม่พอใจเขาอยู่  แล้วแต่เถอะย่ะ! ยื่นแขนไปให้เด็กนั่นที่เปิดหลอดยาและทาลงที่แขนเขาอย่างแรง ไอ้เด็กนี่!

 

“เบาย่ะ!

 

“เรื่องมาก..

 

..เจ๊ไปทำอะไรที่นั่น”

 

“ที่ไหน?”

 

“เป็นอัลไซต์เมอร์หรอ สวนหลังโรงเรียนไง แพ้ฝุ่นแล้วเข้าไปทำแปะอะไรห้ะ”

 

“ไปหาเธอไง”

 

“หาฉัน? หาทำไมฉันไม่ได้ติดหนี้เจ๊นะ แต่รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นั่น?”

 

“ช่างเถอะว่าฉันจะรู้ได้ยังไง..

 

“งั้นหาฉันทำไม?”

 

“ฉันจะบอกเธอว่า..

 

“ว่า..

 

“ฉันจะจีบเธอนะ เด็กน้อยจื่อวี

 

 
*Cr.Miracle TM!*    
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #91 pensuda9999 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 21:44
    มาปักหมุดรอคู่พี่ซานกับน้องจื่อด้วยคนค่ะ 
    #91
    0
  2. #89 lukminayeon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 20:08
    มาแล้วๆ คู่ ซาจื่อ หุหุ รอนานเหลือเกิน
    #89
    0