[FIC TWICE] ♔BUNNY!! #พี่มินะน้องนายอน♔ [MINAYEON,SATZU]

ตอนที่ 17 : ♔SPECIAL :: พี่เพนกวิ้น[MINA'SIDE]♔100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 ก.พ. 60


พี่เพนกวิ้น[MINA’SIDE]

 

แปะไว้ตรงนี้น่าจะใช้ได้แล้วนะ

 

น้องกระต่ายก็น่าจะเห็นแหละ

 

“เอาล่ะ พี่ไปก่อนนะน้องกระต่ายอย่างอนนะค้า”

 

เขาหันไปบอกคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงเบาๆ ก็อยากจะอยู่ด้วยจนน้องกระต่ายตื่นนอนนะแต่พี่มีหน้าที่อันใหญ่หลวงต้องไปทำอ่ะ  ขออภัยล่วงหน้านะ ฮืออ

 

จุ๊บ!

 

แต่ก่อนไปขโมยจุ๊บสักหน่อยจะเป็นไรไปเนอะ เฮเฮ้ด ไปจริงแล้วนะน้องกระต่าย ต้องคิดถึงมาแน่ๆโลยยย

 

เขาตัดสินใจปีนต้นไม้กลับมาทางหน้าต่างบ้านตัวเองจนได้ แม้จะอ้อยอิ่งจนแทบจะลืมว่ามีเรื่องต้องทำต่อก็เถอะ ตอนนี้ก็ตีห้าแล้วเขาต้องรีบไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วสิเนี่ย ถ้าถามว่าทำไมวันนี้เขาต้องทำตัวรีบเร่งขนาดนี้ ก็เพราะวันนี้เป็นวันพิเศษไงล่ะ ไม่ใช่วันเกิดเขาหรือวันเกิดน้องกระต่ายหรอก แต่วันนี้เป็นวันที่เขาจะขออีกคนเป็นแฟนต่างหาก  ดังนั้นวันนี้ต้องพิเศษนิดนึง แม้จะต้องต่อสู้กับความคิดถึงน้องกระต่ายในใจตัวเองก็เถอะ

 

“เอาล่ะ ตอนนี้ก็คงจะไปได้สักที ว่าแต่..ไอ้พวกนี้จะแบกไปหมดมั้ยวะเนี่ย”

 

เขามองของที่เกลื่อนกลาดอยู่ตรงหน้าตัวเองทั้งกระดาษกรรไกรอุปกรณ์ต่างๆนาๆวางระเกะระกะอยู่ ที่เมื่อคืนไปหาน้องกระต่ายช้าก็เพราะพวกนี้อีกเนี่ยแหละค่ะ ขนาดรีบทำขนาดนี้แล้วนะเนี่ย

 

“เอาวะ ใส่กล่องลังไปแม่งเนี่ยแหละ”

 

เขากวาดทุกอย่างที่พื้นใส่กล่องกระดาษลังขนาดใหญ่ก่อนจะตัดสินใจแบกออกมาทั้งกล่อง ตอนนี้เวลาหกโมงเช้าตรงเป๊ะ แม่น้องกระต่ายคงจะตื่นมาทำกับข้าวแล้ว ขอรบกวนว่าที่แม่ยายหน่อยนะคะ

 

ก๊อกๆ

 

เขาเคาะประตูบ้านน้องกระต่ายด้วยความทุลักทุเลพอควร ก็นะ แทบจะไม่มีมือทำอะไรแล้วค่ะสังคม

 

“อ้าว มินะลูกแบกอะไรมานักหนาน่ะลูก มาๆเข้ามาก่อน”

 

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะแม่ พอดีวันนี้หนูต้องไปดูเด็กในชมรมก่อนน่ะค่ะ คือฝากบอกน้องกระต่ายว่าให้ไปโรงเรียนเองได้มั้ยคะ”

 

“น้องกระต่าย? อ่อ นายอนหรอลูก แหม สรรพนามน่ารักกันเชียว ได้ลูกไว้แม่จะบอกน้องให้เนอะ”

 

“ขอบคุณนะคะแม่ หนูไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”

 

“จ้า”

 

เขาเดินออกมาจากบ้านน้องกระต่ายอย่างทุลักทุเลนิดหน่อยเพราะไอ้กล่องที่เขาแบกอยู่มันบังทางเนี่ยแหละ แล้วก็เพราะแบบนั้นเขาถึงเปลี่ยนจากการที่ไปโรงเรียนทุกวันด้วยรถเมย์แต่ตอนนี้เป็นรถส่วนตัวเขาแทน ก็ไม่ได้หรูหราอะไรมากหรอกค่ะ แค่แลมโบกินี่สีดำขลับที่เพิ่งถอยมาสดๆนี่เองค่ะ

 

เขาแบกกล่องลังนั่นจนมาถึงบริเวณที่รถเขาจอดอยู่ เขาเปิดประตูรถก่อนจะวางกล่องลังลงที่เบาะด้านหลังทันที ก่อนที่เขาจะย้ายตัวเองไปที่เบาะข้างหน้าแต่ยังไม่ทันได้ออกรถโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้นเสียก่อน

 

Rrrrrrrrrrrr

 

“ฮัลโหล”

 

[ว่าไง ไอ้มิเตรียมเสร็จยัง?]

 

“เสร็จเชี่ยไรล่ะ ถ้ามันจะง่ายขนาดนั้นเป็นพันแผ่นเลยนะเว้ย”

 

[แหม ใจเย็นสิวะมึงก็]

 

“มึงล่ะไอ้โมะที่กูให้ติดต่อเนี่ย พร้อมยัง?”

 

[เรียบร้อยหมดแล้วหน่า นี่เหลือแค่นัดเวลาเย็นนี้เนี่ยแหละ]

 

“เออ ดีมากอย่าเผลอหลุดปากบอกน้องกระต่ายเชียวนะมึง”

 

[เออรู้หน่า! รีบมาที่คอนโดกูได้ล่ะ]

 

“เออ แค่นี้แล้วกัน”

 

แล้วเขาก็ตัดสายจากเพื่อนตัวเองไป ถึงแม้น้องกระต่ายจะบอกว่าอย่าโดดเรียนอีกก็เถอะนะ แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายล่ะ ก็ไม่เชิงโดดเรียนหรอกเพราะยังไงเย็นนี้เขาก็ต้องไปที่โรงเรียนอยู่ดีนี่เนอะจะถือว่าโดดเรียนได้ไง แค่ขอเวลาเตรียมตัวเฉยๆเอ๊ง

 

พอมาถึงคอนโดคอนโดเพื่อนสนิทเขาอย่างไอ้โมะ เขาก็รีบโกยของที่แทบจะท่วมหัวอยู่ร่อมร่อขึ้นลิฟท์ขึ้นไปที่ห้องมันทันที โชคดีที่เขามีคีย์การ์ดห้องมัน เลยเปิดพรวดพราดเขาไปเลย

 

“เฮ้ยย ตกใจหมด!!

 

“ไม่ต้องเสียเวลาตกใจมาช่วยกูแบกของ!

 

ออกคำสั่งทันทีที่ถึง มันรีบวิ่งมาช่วยถือของที่แทบจะคว่ำลงที่หัวเขาอยู่แล้ว เฮ้อออ สุดท้ายมันก็ออกไปจากอ้อมอกเขาสักที

 

“มึงอะไรเยอะแยะเลยวะเนี่ย”

 

“ถามได้ ของไง”

 

“ไม่ใช่ กูหมายถึงต้องใหญ่โขนาดนั้น?”

 

“เออ”

 

เขาเริ่มทำงานตัวเองทันที ด้วยการเอากระดาษหนึ่งพันกว่าแผ่นมาเขียนคำว่าเป็น แฟนกันนะคะน้องกระต่ายด้วยลายมือตัวเอง ซึ่งเมื่อคืนนี้เขาเพิ่งเขียนไปได้แค่50แผ่น ส่วนไอ้โมะมีหน้าที่คือพับเครื่องบิน

 

“พับให้สวยๆนะเว้ย”

 

“เออจ้าๆรู้แล้ว”

 

ทำจนเวลาล่วงเลยไปถึงเที่ยงไอ้โมะมันก็ลุกขึ้นไปแต่งตัวไปโรงเรียนก่อยเพื่อที่จะได้ไปช่วยยัยซานะติดต่อกับเรื่องทางโรงเรียน จะบอกอะไรให้ถึงแม้ว่าเขาจะจัดใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้เชื่อมั้ยว่าเขาไม่ได้บอกพ่อแม่แถมเงินจ้างคนและซื้อของพวกนี้เงินเขาทั้งนั้น

 

หมดตูดเลยค่ะ..

 

“กูไปก่อนนะ”

 

ไอ้โมะบอกก่อนจะรีบวิ่งออกไป และรู้อะไรมั้ยคะหลังจากที่เขาจัดใหญ่โตขนาดนี้คือต้องเก็บกวาเองด้วยเหนื่อยคูณร้อย

 

แต่ช่างเถอะตอนนี้แผ่นที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย..

 

799 800 ….886..890..900…999

 

อีกแผ่นเดียวก็ครบหนึ่งพันซึ่งมันจะเป็นการจบในการเขียน มือเขารู้สึกร้าวรานอย่างกับจะหัก ก็แค่เว่อร์ไปงั้นมันไม่ถึงกับหักแต่ก็ปวดหน่อยๆ ด่านต่อไปก็คือพับกระดาษ ไฟท์ติ้ง!!!

 

◆◇◆◇◆◇◆◇◆

 

ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เขาจะเอาไปแจกเด็กตามห้องต่างๆแล้วก็นัดแนะให้เรียบร้อย ก็มีคนที่ทำหน้างงบ้างแต่พอเห็นเขาทำตาวิบๆก็ยอมช่วยง่ายๆ

 

ก็คนมันหน้าตาดี

 

“มึงเสร็จยัง?”


“เออ”

 

ไอ้โมะเดินมาถามเขาทันทีที่ออกมาจากห้องเรียนห้องสุดท้าย ที่เพิ่งเอาเครื่องบินกระดาษไปให้ ซานะลากเขาไปที่ห้องชมรมก่อนจะบอกให้เตรียมตัวเพราะนี่ก็..ใกล้เวลาเลิกแล้ว

 

“น้องนายอนหน้าบึ้งทั้งวันเลย”

 

“หรอ?”

 

“ก็ใช่นะสิย่ะ น้องดูนอยด์หน้างี้เหมือนกระต่ายไม่ได้กินแครอท”

 

น่ารัก

 

คำในหัวที่รอยขึ้นมาเลยคือน่ารัก..

 

กริ๊งงง

 

กริ่งเลิกเรียนดังขึ้นก่อนที่ยัยซานะจะออกไปเปิดผ้าม่านดูแล้วหันมาถามเขาที่นั่งอยู่กลางห้อง

 

“มินะ พร้อมยัง?”

 

“อืม!

 

“ไปเถอะ”

 

เป็นแฟนกันนะน้องกระต่าย

 

◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆

 
                  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น