[FIC TWICE] ♔BUNNY!! #พี่มินะน้องนายอน♔ [MINAYEON,SATZU]

ตอนที่ 11 : ♔TEN :: ใช้สิทธ1♔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    29 ต.ค. 59

ใช้สิทธ1





 

“สภาพห้องสมุดนี่สามวันสองคืนที่มานี่จะซ่อมเสร็จแน่หรอวะ?”

 

“เออหน่า น่าจะ มั้ง”

 

เสียจองยอนกับเขากระซิบคุยกันหลังจากเห็นสภาพห้องสมุดของที่นี่ มันค่อนข้างที่จะเรียกว่าเหมือนเศษไม้มากกว่าหรือเปล่า? ทำไมมันผุพังขนาดนี้คะสังคมมมม

 

“หลังจากที่เราเห็นสภาพไปแล้ว พี่ว่าเราควรเริ่มซ่อมกันวันนี้เลยเนาะ ฮ่าๆ”

 

เสียงพูดผ่านโทรโข่งของพี่ลิซ่าดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะต่างพากันแยกย้ายไปตามหน้าที่ซึ่งเขาได้เป็นฝ่ายเสริฟน้ำผ้าเย็นเพราะคงต้องมีการปีนหลังคาเพื่อซ่อมหลังคา งานไม้งานปีนคงให้ฝ่ายผู้ชายกันไปก่อนส่วนพวกเขาคงรอทาสีแล้วก็ตกแต่งห้องสมุดจัดเรียงหนังสืออะไรกันประมาณนั้น

 

“นายอน! มาช่วยเอาผ้าเย็นมาแช่อีกหน่อยสิ”

 

เขาที่ได้ยินเสียงตะโกนของเยริมก็พยักหน้าก่อนจะเดินไปที่ที่วางผ้าเย็นไว้เพื่อหยิบมาเพิ่มไว้ให้พวกผู้ชายที่กำลังทำงานกันอยู่ แต่ก่อนที่จะเดินกลับไปเขาดันเจอร่างที่คุ้นตาที่กำลังมัดผมลวกๆแล้วย่อลงตอกตะปูลงกับไม้อย่างชำนาญ

 

พี่มินะเก่งแฮะ

 

เขาที่กำลังจะเดินไปทักต้องหยุดชะงักลงเสียก่อนเมื่อมีผู้หญิงที่เขาจำได้ว่าคือแฮอินพี่ปีสามเหมือนพี่มินะเดินมานั่งข้างพร้อมกับพี่มินะที่พยักหน้าขอบคุณแล้วทำงานต่อ

 

“เหอะ”

 

เขาพ่นลมหายใจไม่พอใจออกไปก่อนจะเดินเลี่ยงมาอีก เขาไม่ได้คิดว่าพี่มินะจะมาหลอกเขาอีกหรอกนะแต่เขาอารมณ์เสียที่เห็นพี่เขาไม่ปฏิเสธคนพวกนั้นเลยสักนิด เขาเดินกลับมาก่อนจะเทผ้าเย็นลงที่ตู้น้ำแข็งที่เอาไว้แช่ก่อนจะหันมองหาเพื่อนสนิทตัวเอง แต่ก็ไม่เห็น..เขาโดนเทอีกแล้วหรอ

 

“น้องกระต่ายขอผ้าเย็นผื้นสิ^__^

 

เสียงเรียกพร้อมรอยยิ้มถูกส่งมาให้ เขามองอีกคนก่อนจะสบัดหัวไล่ความหงุดหงิดแล้วหยิบผ้าเย็นยื่นให้แม้ในใจอยากจะบอกว่า มีคนเอาไปเช็ดให้แล้วไม่ใช่หรอ แต่ก็ต้องอดทนพี่เขาไม่ได้ผิดอะไรนี่ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

 

“ทำไมหน้าเป็นงั้นล่ะ มุ่ยหน้าทำไม ใครขัดใจไหนบอกสิ โอ๋เอ๋ๆ”

 

พี่มินะเข้ามากอดเขาเบาๆก่อนจะโยกหัวไปมาๆ เขาส่ายหน้าก่อนจะผละตัวออกมา ยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งหงุดหงิดพี่มินะขมวดคิ้วก่อนจะกำลังอ้าปากถามแต่ก็โดนขัดด้วยเสียงแหลมๆของผู้หญิงสองคนพร้อมกัน

 

“น้องนายอนนนนน~/มินะะะะ”

 

เสียงเรียกชื่อเขาเป็นพี่ซานะที่มาค่ายนี้เหมือนกันแต่เขาก็เพิ่งจะเห็นเนี่ยแหละแต่อีกคน คังแฮอินเหอะ

 

“หวัดดีค่ะพี่มินะ”

 

เขายิ้มก่อนจะสวัสดีพี่ซานะที่วิ่งมากระโดดกอดเขาพร้อมกับอีกคนที่เดิมมากอดแขนพี่มินะ ก อ ด แ ข น พี่ มิ นะ แต่ พี่ มิ นะ ไม่ สบัด ออก !!!!!!!

 

“โหยยย พี่คลุกอยู่ในครัวทั้งวันเลยนี่เพิ่งได้ออกมาเอง โครตใช้แรงงานอ่ะดูดิ”

 

พี่ซานะบ่นให้เขาฟังก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆแต่ไม่ได้เข้าหูเขาเลยสักนิดมีเพียงเสียงพูดของอีกคู่อย่างพี่มินะกับพี่แฮอินเท่านั้นที่เข้าหูเขา พี่แฮอินคุยกับพี่มินะเรื่อยๆถึงแม้ว่าตาพี่มินะจะมองเขาอยู่ก็เถอะ

 

“เราไปนั่งคุยกันที่โรงอาหารดีกว่าค่ะพี่ซานะ”

 

“เดี๋ยว

 

เสียงพี่มินะจะรั้งไว้แต่เขารีบพาพี่ซานะออกมาก่อนจะพาเดินไปที่โรงอาหารเลย เขากับพี่ซานะนั่งลงที่โต๊ะอาหารตรงข้ามกันก่อนที่พี่ซานะจะเท้าคางแล้วมองหน้าเขา

 

“มองฉันทำไมหรอคะ?”

 

“น่ารำคาญเนอะ”

 

“คะ?”

 

“ยัยแฮอินนั่น น่ารำคาญเนอะ”

 

“ค่ะ..เอ่อก็ ไม่ขนาดนั้นมั้งคะ”

 

ถึงแม้เขาจะตอบคำแรกไปด้วยเสียงดังและเต็มเสียงแต่ก็ต้องลดเสียงลงแล้วปรับโทนเสียงตัวเองแล้วพูดใหม่ จะมาแสดงอาการเหวี่ยงไม่ได้เด็ดขาด

 

“เราน่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

“ป่าวค่ะ”

 

“หื้ม มั่นใจ?”

 

“เอ่อ ก็..พี่ซานะ..

 

“โอเคๆไม่ต้องตอบก็ได้ พี่ไม่ใช่ข้อสอบน่ะที่ต้องตอบทุกคำถาม ฮ่าๆ”

 

เขาคำกับมุกฝืดๆที่พี่ซานะส่งมาเบาๆอย่างน้อย ดาวโรงเรียนก็มีมุกแป้กๆเหมือนกันนะแต่ก็ทำให้อารมณ์ด้านลบเขาหายไปบ้างล่ะนะ

 

“พี่โครตรำคาญยัยนั่นอ่ะ”

 

“ทำไมล่ะคะ?”

 

“ทำตัวเหมือนปลิงอ่ะ อยากดังทำตัวเด่นอะไรประมาณนั้น”

 

“อ่อ”

 

“พี่นี่อยากจะกระชากหัวยัยนั่นมาตบๆแล้วเอาหน้ามันถูกับดินแต่พี่ไม่อยากเอามือลงไปเปื้อนเชื้อโรค”

 

“ขนาดนั้นเลยหรอคะ”

 

เขาถามขำๆก่อนที่พี่ซานะจะร่ายยาวออกมาเรื่องพี่แฮอินพร้อมกับท่าทางการออกรสอย่างเมามันส์ ก่อนที่พี่ซานะจะลูบหัวเขาแล้วบอกต่อ

 

“เห็นมั้ยว่าน่ารำคาญขนาดไหน มินะมันไม่ชอบคนแบบนี้หรอกแค่มันปฏิเสธไม่เป็น”

 

“แต่ที่จะบอกจริงๆคือคนอย่างยัยแฮอินอย่าไปใช้ไม้อ่อนกับมัน”

 

“มันแรงมาต้องแรงกลับ อีกอย่าง..เราน่ะ”

 

“มีสิทธทุกอย่างในตัวมินะนะ เชื่อพี่สิ”

 

◆◇◆◇◆◇◆◇◆

 

อย่าใช้ไม่อ่อน

 

อย่าใช้ไม่อ่อนหรอ?

 

มีสิทธทุกอย่างในตัวพี่มินะ

 

จริงๆหรอ

 

เขาคิดเรื่องนี้ทั้งคืนตั้งแต่ที่พี่ซานะบอกเขาไม่ได้เดินกลับไปช่วยงานเหมือนแต่เลือกเดินหลบมาหลังโรงเรียนแล้วนั่งคิดมากกว่าจนมาวันนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าเชื่อที่พี่ซานะพูดได้จริงๆหรือเปล่าเลย..

 

“มินะ~

 

เขาเบื่อเสียงเรียกของพี่แฮอินที่เรียกพี่มินะทั้งวี่ทั้งวันแบบนี้จนจะตายแล้ว ให้ตายเถอะ รำคาญเสียงแหลมๆนี่จนอยากจะจับแหกคอเลย

 

“ยัยเสียงคลื่นความถี่โลมาหุบปากบ้างก็ได้นะ”

 

เสียงตะโกนดังลั่นออกมาพร้อมกับพี่ซานะและพี่โมโมะที่เดินมาพร้อมกัน ก่อนที่พี่มินะจะเสริมอีกอย่าง

 

“อย่ามาร้องเรียกทั้งวันเหมือนสัตว์บางตัวได้ม่ะ

 

“ชะนีหรอ?”

 

“ชะนียังมีร้องหาผัวแต่นี่ไม่มีผัวอย่าเปรียบเทียบเลย มินะไม่คู่ควรกับสัตว์อะไรแบบนั้นสักหน่อยซานะ”

 

“ช่ายย”

 

รุนแรง แต่เขาก็สะใจแฮะ พี่โมโมะกับพี่ซานะนี่เข้ากันจนเขาจะนึกว่าแฝดกันรู้ความคิดไปซะหมด เขาน่ากลัวนะคะ

 

“พี่มินะคู่ควรกับกระต่ายใช่มั้ยโมโมะริงงง~

 

“ไอ้เด็กเวรนี่ มาอีกล่ะ แต่พูดดีวันนี้กูไม่ด่าล่ะกัน”

 

“วันนี้ที่รักใจดี”

 

“ส้นตีน!

 

เสียงจองยอนเพิ่มเข้ามาอีกนทำให้เขาขำก่อนจะตามด้วยเสียงด่าของพี่โมโมะอีกตามเคย เขามองสีหน้าของพี่แฮอินที่ดูไม่สบอารมณ์อย่างแรง กับพี่มินะที่กำลังมองเขาอยู่เขาส่งยิ้มไปให้ก่อนจะเดินเข้าไปยื่นผ้าเย็นให้พี่มินะ

 

“ผ้าเย็นค่ะ”

 

“โอ๊ะ น้องกระต่ายพี่คิดว่าน้องโกรธอะไรพี่ซะอีก”

 

พี่มินะยิ้มโชว์เหงือกมาให้เขายิ้มกลับก่อนจะทักพี่ซานะแล้วก็พี่โมโมะแล้วเดินผ่านพี่แฮอินไปที่อื่น ถ้าพี่ซานะบอกว่าเขามีสิทธทุกอย่างลองใช้สิทธบ้างดีมั้ยนะ


◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆◆◇◆◇◆◇◆◇◆


ลงมันทั้งตอนเนี่ยแหละค่ะ ขก.สปอยย ยังไม่แก้คำผิดเช่นเดิมค่ะ ขก.นิดหน่อยย

 
                  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

98 ความคิดเห็น

  1. #66 Sw33T1u11aBy (@ThisNoName_Twice) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 14:38
    ซานกับโมะแรงมาก 555 รอต่องับบ
    #66
    0