۞[FIC]​ Nurarihyon No Mago | น า ย ห ญิ ง ต ร ะ กู ล นู ระ ❀

ตอนที่ 1 : ۞ CHAPTER : แรกเริ่มนั้นประสบพบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    23 ต.ค. 62






۞ CHAPTER : แรกเริ่มนั้นประสบพบเจอ
















          โชคชะตา นั้นอยากที่จะขีดเขียน แต่หากลองพยายามดูสักครั้ง ไม่แน่ มันอาจจะเป็นไปตามสิ่งที่เราหวัง






          นี่ก็เป็นสองวันแล้วหลังจากคุณหนูผู้เพรียบพร้อมไปด้วยกริยามารยาทอันสมบูรณ์แบบ อย่าง ‘คายูมิ ริสึนะ’  มีท่าทางแปลกไปจากเมื่อก่อน  ตัวเธอยิ้มแย้มแจ่มใสและเสพสุขกับสุรารสเลิสจนไม่สนใจการงาน ทำลายภาพลักษณ์ของคุณหนูผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยท้วงท่าอันสง่างาม เกียจคร้านเยี่ยงสุกร...

          แต่แท้จริงแล้วเธอแค่เกิดระลึกขาติกาลก่อนของตัวเองขึ้นมาเท่านั้น


          มันอาจดูไม่น่าเชื่อถือถ้าจะเอาไปเล่าให้ใครฟัง ทว่าริสึนะขอการันตีไว้เลยว่ามันไม่ใช่เรื่องโกหก การที่เธอสามารถระลึกชาติได้นั้นเกิดจากคนใช้ผู้หนึ่งปองร้ายผลักเธอตกลงไปยังสระบัวขณะที่กำลังเดินไปศาลากลางน้ำกว้าง 


          ทีแรกก็โมโหอยู่ไม่น้อยที่เกิดเรื่องเช่นนี้ แต่พอได้รู้ชาติที่แล้วของตนเองก็ทำเอาอยากขอบคุณบ่าวสาวคนนั้นไม่น้อย เธอจึงให้รางวัลหล่อนอย่างงามด้วยการจับฆ่าทิ้งและเชือดให้แล้งกิน

          แล้วถ้าหากว่าด้วยเรื่องของสถานะ ตัวของริสึนะในชาติก่อนนั้นเป็นเพียงแค่ ‘หญิงสาวธรรมดา’



          เพราะอย่างนั้นตอนนี้จึงตัดสินใจนั่งเสพสุขอย่างสบายใจเฉิบ เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ตัวของตัวเองในกาลก่อนที่ไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนี้..


          อืม..


               “คุณหนูเจ้าคะ เอ่อ ท่านฮิคารุส่งจดหมายมาเจ้าค่ะ” สาวใช้คนหนึ่งสาวเท้าเข้ามาหาเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ภายในสวนดอกบ๊วยยามค่ำคืนอย่างเร่งรีบ  แต่ริสึนะกลับไม่สนใจมัน เธอยกมือขึ้นปัดๆ เป็นเชิงขอผ่าน

               “ตอบกลับไปว่าข้ากำลังยุ่ง” กล่าวจบก็ยัดโมจิคำโตเข้าปากไป

               “ตะ แต่คุณหนูต้องเขียนด้วยตนเองนะเจ้าคะ!!”

               “คุณหนูเจ้าคะ.. นี่อันมิตสึที่ท่านสั่งเจ้าค่ะ”

               “คุณหนูเจ้าคะ นายท่านส่งจนหมายมาว่าอีกอาทิตย์หนึ่งจึงจะกลับมาเจ้าค่ะ”


          ในเวลาเพียงไม่นาน สาวใช้สามสี่คนก็กรูกรูดเข้ามาในสวนดอกบ๊วยของเด็กสาว  พวกหล่อนยืนล้อมร่างระหงในชุดกิโมโนสีฟ้าอ่อนลายดอกไม้และพูดสวนกันไปมาจนเธอเริ่มรู้สึกรำคาญ


          ปัง!


               “หุบปาก! พวกเจ้า!” ริสึนะทุบโต๊ะด้วยความโกรธาเกิดเสียงดังปึงปัง ส่งผลให้สาวใช้ทั้งหลายปิดปากเงียบสนิท มิมีผู้ใดกล้าขัด และค่อยๆ ถอยห่างจากร่างของคุณหนูผู้มีศักดิ์ปกครองคฤหาสน์ใหญ่โตหลังนี้รองลงมากจากนายเหนือหัวของพวกเขา

          ทุกอย่างตกอยู่ในความสงบกระทั่งสาวใช้ตัวน้อยอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วประกาศกล่าวด้วยสีหน้าตกใจ

               “คุณหนูเจ้าคะ มีคนมานอนตายอยู่หน้าเรือนเจ้าค่ะ!!!”

               “หา? ใคร คนผู้นั้นเป็นใครกัน” ริสึนะไม่รอช้า  เธอรีบรุดไปยังหน้าเรือนตามคำบอกกล่าว  เมื่อมาถึงดวงตาสีนิลก็เบิกค้าง  มองดูร่างของบุรุษแปลกหน้าเสื้อผ้าเต็มไปด้วยเลือดอยู่สักพักก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสที่ลำตัวเบาๆ

          เสียงลมหายใจเลือนลางทำให้เธอรีบออกคำสั่งกับเหล่าสาวใช้

               “แบกเขาเข้ามา เขายังมีชีวิตอยู่ ข้าต้องช่วยเขา!” สิ้นคำประกาศกล่าวของคุณหนู คนใช้ต่างพากันวิ่งวุ่นจัดเตรียมสิ่งของต่างๆ  อีกส่วนหนึ่งก็รวมกลุ่มกันช่วยพยุงร่างของชายคนนี้เข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลคายูมิ


          เฮ้อ อย่างไรเสียเธอก็ไม่อยากให้ใครก็ไม่รู้ต้องมาตายอยู่ที่หน้าบ้านของตนเองหรอกนะ









               “ดูเหมือนว่าเขาจะเมาด้วยนะเจ้าคะ” สาวใช้ประจำตัว ‘เรย์’ บอกกล่าวกับคุณหนูของตนเมื่อได้กลิ่นสุราจางๆ ออกมาจากร่างที่นอนไร้สติอยู่บนฟูก



          ริสึนะเมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบบอกเรย์ให้ไปหยิบชาสมุนไพรช่วยส่างเมามาให้  พลันใช้ดวงตากลมโตสวยกรวดมองเรือนร่างของชายปริศนาตรงหน้า ชายผู้นี้มีเรือนผมสีดำขลับยาวแปลกตา และกล้ามเนื้อกำยำสมชายชาตรี

          กล้ามหน้าท้องเป็นมัดๆ นั่น...




          อึก

          คุณหนูแห่งตระกูลคายูมิลอบกลืนน้ำลาย เธอส่ายหน้าไปมาเพื่อเตือนสติในระหว่างที่กำลังอยู่คนเดียว  ไม่ได้ๆ  เธอจะนอกเรื่องไม่ได้ สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือรักษาเขา  พอตื่นก็สอบปากคำเล็กๆ น้อยแล้วปล่อยไป









          รุ่งเช้ามาเยือน ท้องฟ้าบัดนี้ถูกฉาบทาไปด้วยแสงสว่าง และมีดวงอาทิตย์กลมโตแขวนอยู่กลางท้องฟ้าโดดเด่น   ภายในคฤหาสน์หลังโตของตระกูลคายูมิ เหล่าสาวใช้พากันวิ่งวุ่นวายเต็มไปหมด

          คึกครืนดีจังนะ...


          ริสึนะคิดในใจขณะที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในสวนประจำ กระทั่งหญิงใช้คนหนึ่งเข้ามารายงานเรื่องบางเรื่อง

               “คุณหนูเจ้าคะ ชายคนนั้นบอกว่าต้องการพบท่าน” ริสึนะลดถ้วยน้ำชาลงจรดริมฝีปากสีชมพูอ่อน “อืม.. นำทางข้าไป”



          เมื่อมาถึง ภาพชายร่างสูงในชุดยูกาตะสีขาวสะอาดหัวเราะร่ากำลังถูกรุมล้อมไปด้วยเหล่าสาวใช้ตละกูลคายูมิก็ปรากฎสู่สายตาของเด็กสาว หางคิ้วของเธอกระตุกรัวๆ ด้วยความหงุดหงิด

               “บังอาจมาสร้างความวุ่นวายในเรือนข้า ช่างไม่มีมารยาทเอาซะจริงนะ” เสียงหวานเย็นยะเยือกทำให้เหล่าคนใช้ทั้งหลายแตกกระจายไปคนละทิศละทาง  ดวงตาสีอำพันจ้องมองไปยังร่างเล็กอย่างไม่วางตา

          แล้วริมฝีปากหนาจึงขยับเอ่ยเสียงทุ้มชวนหลงใหลนั้นออกมา


               “โอ้ สาวน้อยผู้นี้คือ..?”

               “สะ สาวน้อย!!?” เรย์เอ่ยทวนคำพูดของเขา ก่อนจะหันไปดูคุณหนูผู้รักยิ่งของตนที่ตอนนี้กำลังมีสีหน้าทะมึน พร้อมแผ่รังสีแห่งความเกรี้ยวกราดออกมา

               “เจ้าคนไร้มารยาท!! ใครก็ได้จับเขาออกไปที” ริสึนะกรีดร้องด้วยความโมโห เธอชี้นิ้วออกคำสั่งใช้คนใช้ทั้งหลายจับตัวชายตรงหน้า ทว่าเขากลับหายไปราวธาตุอากาศ ทิ้งให้ทุกคนตกตะลึง

          ก่อนจะไปปรากฎตัวอยู่ข้างหน้าของริสึนะ มือหนาจับปลายคางของเด็กสาวและเชยมันขึ้นเล็กน้อย


               “หืม? นี่น่ะเหรอคุณหนูแห่งตระกูลคายูมิ สวยกว่าที่ข้าคิดไว้ซะอีก---”


          ผัวะ!!


          ไม่ทันได้พูดจบ ใบหน้าหล่อเหลานั่นก็ถูกมัดเล็กๆ กระแทกเข้าไปเต็มหน้าโดยฝีมือของคุณหนูประจำคฤหาสน์...






۞TALK۞

     R.I.P. ให้กับริฮัง หลับให้สบายนะไอ่หนุ่ม 555+ เฮ้ออ ไรท์มาส่งให้แว้วน้า อาจะช้าหน่อยเน้อ ต้องขอโทษจริงๆ หากมีคำผิดก็ทักได้เลยนะคะเพราะไรท์ยังไม่ตรวจ เพราะงั้นต่อไปนี้ ฝากกดติดตามด้วยนะ! <3
     ขอบคุณทุกท่านที่ยังรอ!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Dark wich (@abby123) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 19:57

    ชอบมากเลยค่ะ
    #5
    0
  2. #4 N2612 (@0955297209) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 19:27

    รอตอนต่อไปน้าาา
    #4
    0