AllJAENFICTION

ตอนที่ 9 : Back 2 U (AM 01:26)(JohnJae)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 เม.ย. 60




หลังแยกย้ายกับยูตะที่ร้านกาแฟเพื่อเตรียมตัวไปท่องราตรีตามที่นัดแนะกันไว้ จอห์นนี่ก็กลับเข้ามอ.เพื่อไปเอารถยนต์มาดักรอแจฮยอนที่หน้าร้านกาแฟ แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะไปผับตั้งแต่แรก แค่อยากแยกยูตะกับเด็กน้อยตัวขาวเพื่อที่เค้าจะได้ทำอะไรๆได้สะดวกก็เท่านั้น


6 โมง 45 เด็กตัวขาวเป้าหมายก็ถึงเวลาเลิกงาน แจฮยอนใส่หูฟังกระชับกระเป๋าเป้เพื่อเตรียมพร้อมในการเดินกลับบ้าน

โดนไม่สังเกตุเลยว่ามีใครซุ่มมองตัวเองทุกกิริยาบท



ขาเรียวก้าวอย่างไม่รีบเร่งไปตามถนนที่คุ้นเคย หัวทุยโยกเบาๆตามจังหวะเพลงที่ฟังอยู่ จนกระทั่งถึงรอยต่อถนนที่ค่อยข้างเปลี่ยว อยู่ๆรถยนต์สีดำด้านก็โฉบมาตัดหน้าและหยุดลง ใบหน้าหวานซีดลงถนัดตาเนื่องจากความตกใจ มือบางกุมอกพยายามหายใจเข้าออกให้ปกติ แต่ยังไม่ทันได้หายตกใจ

เพียงแค่เห็นว่าคนขับที่เพื่อลงรถมายืนใกล้ระยะประชิด ยิ่งทำให้แจฮยอนช็อคเข้าไปใหญ่



(พะ พะ พี่จอห์เน้!!!!)


"ไง๊~"


"(゚Д゚≡゚Д゚)"


"แจฮยอน ขึ้นรถ"


"(#゚Д゚)???"


"ฉันบอกให้ขึ้นรถ!"


"(。・ˇ_ˇ・。)"


"อย่าทำหน้าแบบนั้น ขึ้นรถเด๋วนี้!"


"( ̄ー ̄)"


"นายกำลังกวนประสาทฉันใช่ไหม??!!"



ปึก! ในที่สุดเด็กตัวขาวก็จำใจต้องขึ้นรถมาจนได้


"กินข้าวยัง?"


"( . .)"


"เลิกทำหน้าแบบนั้นซะที!"


"(・_・|(・_・) ( . .)"


"มองหน้าฉันแล้วทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง?? เสียใจด้วย ฉันไม่ได้ใจดีแบบพี่ยูตของนายหรอกนะ"


"(。・ˇ_ˇ・。)"


"ทำไม? ฉันพูดถึงมันไม่ได้รึไง?"


"(。・ˇ_ˇ・。)"


"ถ้ายังทำหน้าแบบนั้นฉันจะจูบนะ!"


"【o'゚□゚'o】"


"ฮา ฮาๆ ฉันล้อเล่น หน้านายตอนตกใจนิตลกเป็นบ้า ฮาๆ"


"(。・ˇ_ˇ・。)"


"ก็มันตลกจริงๆนะ เห้ย อย่าโกรธดิ เด๋วพาไปกินของอร่อยๆ"


"(*≧∇≦*)"


"ยัยเด็กเห็นแก่กิน ฮาๆ "




หลังจากวันนั้นเขาก็บังคับเด็กตัวขาวให้กลับมาตามติดเป็นเห็บเห่าเหมือนเดิม ช่วงแรกๆเจ้าตัวก็มีขัดขืนบ้าง แต่ไม่นานทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม จะไม่เหมือนก็ตรงที่ไอ้ยูตะมาต่อยหน้าเค้าพร้อมประกาศตัดเพื่อนกันหน้าคณะนิละ

แต่มีรึผมจะแคร์ ชีวิตผมสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว



"จอห์นนี่คะ เด็กใบ้นั้นใครคะ เห็นมายืนรอจอห์นนี่ทุกวัน หน้าตาเสร่อ เสร๊อ!"

"รุ่นน้องที่แอบชอบผมนะ ไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป สงสารเลยปล่อยเลยตามเลย"

"โถ้วว ถ้ามันมีปัญหามากบอกโฮยรินนะคะ เด๋วโฮนรินจัดการให้"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ แกไม่ได้สร้างปัญหาอะไร แกน่าสงสารออก อย่าไปถือสาแกเลยนะครับ ฮาๆ"



เพราะชีวิตเค้าสมบูรณ์แบบ เค้าไม่ต้องการคนมีปมด้อยแบบแจฮยอนมาทำให้มันด้างพร่อย แต่ในขณะเดียวกันเค้าก็ตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงเก็บแจฮยอนไว้ข้างกาย ใช้ความรักบริสุทธิ์ของเด็กนั้นเป็นเครื่องมือเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหนีไปไหน พอคิดถึงความเหมาะสมก็มีหลายครั้งที่คิดจะไล่อีกคนไปให้พ้นๆ

แต่สุดท้ายก็ยังมองเห็นประโยชน์จากเด็กนั้นเลยปล่อยทุกอย่างจนเวลาล่วงเลยมานานขนาดนี้



"นี้หมู ซื้อของกินมาให้หน่อย ฉันป่วยขี้เกียจออกไป"

"พี่อยู่ไหนครับ อยากกินอะไรเป็นพิเศษเขียนมาเลยเด๋วผมซื้อเข้าไปให้"

"ฉันอยู่คอนโด ไม่ต้องรีบนะ รอให้ฝนหยุดตกค่อยมาก็ได้"

"ครับ"



โปรแกรมแชทสีเหลืองถูกปิดลงหลังแจฮยอนจดรายการที่จอห์นนี่สั้งซื้อจนครบหมดแล้ว เพราะอยู่ในช่วงปิดเทอมเวลาที่เจอกันก็ลดลงไปด้วย ดีที่พี่จอห์นนี่แชทมาบอกให้เข้าไปหา ไม่งั้นเค้าคงโดนความคิดถึงทำร้ายจนถึงวันเปิดเทอม



"ทั้งหมด 34000 วอนคะ"

ร่างบางควักเงินจ่ายค่าอาหารและของกินเล่นอย่างเร่งรีบ เค้าก็ไม่ใช่คนมีเงินหรือถานะทางบ้านดีอะไร

แต่เพราะทำงานพิเศษก็พอมีเก็บมีตังค์ไว้ใช้ส่วนตัวบ้าง



สองมือหอบถุงพะรุงพะรัง ส่วนนิ้วที่พอว่างก็ใช้หนีบร่มที่กางอยู่ แจฮยอนพาร่างทุลักทุเลกระเตงของขึ้นคอนโดจอห์นนี่ด้วยใจพองโต



(มาไวกว่าเวลานิดหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง ขอโทษนะครับที่ผมไม่ได้รอจนฝนหยุด ก็ผมเป็นห่วงกลัวพี่หิวแถมป่วยอยู่ด้วย)



ร่างบางคิดอะไรเพลินๆระหว่างอยู่ในลิฟซึ่งเคลื่อนตัวขึ้นไปยังชั้นที่จอห์นนี่พักอยู่ ไม่นานประตูลิฟก็เปิดออก

ขาเรียวเดินไปตามทางจนมาหยุดที่ประตูห้องในสุด

แจฮยอนกดรหัสเข้าไปในห้องจอห์นนี่ หอบของไปวางไว้โต๊ะในห้องครัวด้วยความเบามือเพราะกลัวว่าจอห์นนี่อาจกำลังหลับอยู่แต่แล้วใบหูขาวก็ได้ยินเสียงประหลาดแววออกมาจากห้องนอนรุ่นพี่



"อ่าห์~ ดีคะ จอห์นนี่ กระแทกแรงๆ "

"ซี๊ด~ เธอเด็ดมากซึงกี "

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปเจอภาพชายหญิงสองคนกำลังแสดงบทรักกันดุเดือน จอห์นนี่หยุดทุกอย่างลงทันทีแล้วรีบหยิบผ้าขนหนูมาคลุมช่วงล่าง แต่ถึงจะรีบแค่ไหน เด็กตัวขาวก็ไม่อยู่ให้เค้าอธิบายอะไรแล้ว



"โถ่ โว้ย!"

จอห์นนี่สบกอย่างหัวเสีย มือหนาขยี้ผมหัวเองจนฟูพร้อมเอ่ยปากไล่ซึงกีออกไป

สาวเจ้าทำตามแต่โดยดีเก็บผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยบนพื้นสวมใส่แล้วรีบออกไปจากห้องทันที



ร่างขาวบอบบางเดินฝ่าฝนทั้งน้ำตามาจนหยุดอยู่ที่หน้าป้ายรถเมลล์ ร่างกายที่ชุ่มฝนจนหนาวสั่นแต่ในอกกลับรุ่มร้อนราวกับโดนไฟเผา ความอดทนตลอดหลายปีพังครืนลงในไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา เค้าไม่ได้โง่จนดูไม่ออกว่าพี่จอห์นนี่ไม่ได้มีใจให้ แต่ดีแค่ไหนแล้วที่อีกฝ่ายสงสารและไม่รังเกียจกัน ถึงแม้ตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่จอห์นนี่จะควงใครต่อใครไม่ซ้ำหน้า แค่เค้าก็ไม่เคยเห็นจะๆคาตาแบบนี้ จะทรมานตัวเองแบบนี้ต่อไปเพื่ออะไร เค้ายื้อทุกอย่างปิดหูปิดตามองข้ามทุกอย่างเพื่อบูชาความรักที่มีต่อพี่จอห์นนี่จนไม่เหลือความรักให้แม้กระทั้งตัวเอง ถึงเวลาต้องหยุดความสัมพันที่เป็นไปไม่ได้นี้ซะทีจอง แจฮยอน




ผมจะไม่กลับไปหาพี่อีกแล้ว พี่จอห์นนี่...


TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #81 张绮文 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 12:10
    น้องไม่ควรกลับไปหามันตั้งแต่แรก น้องควรมีความสุขกับยูตะ บักจอนนี้ บักผีเป้า
    #81
    0
  2. #47 FlowerMan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 13:14
    มาต่อๆๆๆๆ ก็ยังเหม็นอิพิจ้อนนนน เป็นบ้าหรอ พระเอกค่ายนี้ (ค่ายไรเตอร์ไงคะ 555555) เป็นบร้าอะไรคะ จิตแบ่งแยก ประสาทไม่ปกติอะไรกันมากมาย แต่ทำไมอิชั้นเหม็นพิจ้อนเป็นพิเศษ ทำไมดิชั้นไม่เหม็นตะย้งกับพิมัคเลย 555 เอียงลำ เรือจอนล่มมมม สงสัยความไบแอสบังตาาาา


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 เมษายน 2560 / 13:15
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 11 เมษายน 2560 / 13:39
    #47
    1
  3. #42 Sassynm13 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 23:23
    พี่จ๊อนนนนนนน!!!! นิสัยไม่ดีๆๆ โกรธๆๆๆๆๆ
    #42
    1