AllJAENFICTION

ตอนที่ 2 : จองจูออน[JohnJae] 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 มี.ค. 60





นับตั้งแต่วันที่ผมได้คุยกับจองจูออน ชีวิตผมก็เริ่มเห้ขึ้นเห้ขึ้น ความโชคดีถูกความซวยบังมิด 
ซวยสุดในชีวิต ซวยสุดในรอบ 10 ปี! 


นี้แค่เข้าวันที่ 3 ผมก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่หลายครั้ง มักเกิดเหตุการ์ณไม่คาดฝันแบบบังเอิญโคตรๆ อย่างเช่น


"เห้ย เชี้ยจอห์น ระวัง! "

พึด แพร๊ง! 



เดินๆอยู่ระหว่างทางเปลี่ยนตึกเรียน กระถางต้นไม้จากชั้น 6 ดันตกลงมาเฉียดหัวผมไปเส้นยาแดงผ่าแปด นี้ถ้าโดนเต็มๆมีหวังได้หัวแตกนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่โรงบาลแหมๆ ดีนะที่ไอ้ย๊งมันเห็นก่อนเพราะดันเงยหน้าขึ้นไปส่องเกงในสาวชั้น4 


อันนั้นว่าอะเมซิ่งละ อันนี้แฟนตาซีกว่าเยอะ วันที่2 ผมมาดักรอจองจูออนที่ห้องสมุดตามคำบอกเล่าของชาวบ้านว่าเวลานี้เค้าจะมานี้ ก็ตามคาดครับ 5 โมงเย็นเป๊ะๆไม่ขาดไม่เกิน ร่างขาวซีดก็ปรากฎกายขึ้น ผมเดินตามหลังแจฮยอนมาติดๆโดนไม่ให้อีกฝ่ายรู้ ในขณะที่จองจูออนเอื้อมมือเขย่งตัวขึ้นไปเพื่อเอาหนังสือเล่มหนาชั้นบนสุด ผมก็ปิ้งไอเดียด้วยการกะจะเข้าไปยืนซ้อนหลังแล้วหยิบให้แบบพวกพระเอกในเอ็มวี แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปถึงแม่คนตัวขาว ชั้นหนังสือข้างๆก็ล้มมาทับผมซะก่อน เดชะบุญที่ผมไม่เป็นอะไรมากเพราะแจฮยอนหันมาคว้าข้อมือผมก่อนดึงตัวผมให้หลบมันทันซะก่อน
 ไม่งั้นคงได้ดามเฝือกทั้งตัวเป็นแน่แท้ถ้าโดนจังๆ



แล้วเหตุการ์ณซวยๆก็เกิดขึ้นเรื่อยๆ ผมเริ่มสังเกตุว่ามันจะเกิดเมื่อผมอยู่ใกล้แจฮยอนหรือเมื่อผมกำลังคิดถึงอีกฝ่าย แต่มันก็คงเป็นเรื่องบังเอิญซะมากกว่า ถ้าคำร่ำลือที่เค้าว่าจองแจฮยอนเป็นตัวซวยแต่ทำไมผมยังอยู่ดีมีชัยครบ32ละ 
เลือดไม่ออกสักหยด สอบตกก็ยังไม่มี หรือแต้มบุญผมเยอะกว่าแต้มซวยก็ไม่รู้



"นี้นายคิดจะหลบฉันไปถึงไหน? "

"นายไม่กลัวตายหรือไง?" 

"ทำไมต้องกลัว? "

"ฉันบอกแล้วว่า..." 


"ฉันรู้แล้ว นายบอกเป็นรอบที่ร้อยแล้วว่า ยัยฮันนะอะไรนั้นไม่ชอบฉัน แต่ตั้งแต่ตามนายมาฉันยังไม่เคยเห็นยัยนั้นเลยสักครั้ง นายแค่โกหกเพราะไม่อยากคุยกับฉันเฉยๆนั้นละ ฉันรู้"


"ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บตัวเพราะฉัน"


 "ฉันไม่เข้าใจ" 

"อยู่ห่างฉันไว้ แล้วทุกอย่างจะดีเอง"


"งั้นไปด้วยกัน"
ผมคว้ามับเข้าที่ข้อมือขาว 


"ปล่อยนะ!"


"ไม่ปล่อย นายต้องไปกับฉัน"


"ไปไหน? "


" ไปหาฮันนะ"


"นายไม่เข้าใจ ฮันนะน่ากลัวกว่าที่นายคิด นายกำลังทำตัวเองเดือดร้อน"


"มองตาฉัน! "

" ไม่!"


"นายต้องมอง มองแล้วตัดสินใจซะ นายรู้นะว่าฉันหมายถึงอะไร นายปิดกั้นตัวเองแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอก 
มนุษย์ทุกคนต้องการเพื่อน ต้องการใครสักคนกันทั้งนั้นละ และฉันก็ต้องการจะรู้จักนาย! "


ตากลมจ้องลึกเข้าไปยังตาคมสีน้ำตาลอ่อนของคนตัวสูงเนินนาน ราวกับหาคำตอบที่แม้แต่ก้นทะเลก็ลึกไม่ถึง แก้วตาดำไหววูบเว้าวอนน่าสงสารจับใจ นี้เค้าบีบคั้นคนตัวขาวเกินไปหรือเปล่า



(บ้ามาตั้งนานให้กลับเป็นปกติคงยาก โถ่ยย)



"ถ้า 7 วันแล้วนายยังไม่ยอมเลิกลา ฮันนะจะฆ่านาย ได้โปรด ฮึก... ฮื้อ.. ยอม.. อึก.. แพ้"



ร่างบอบบางสะอื้นไห้ปานจะขาดใจจนผมนึกสงสาร ถึงฮันนะจะเป็นเพียงเพื่อนในจิตนาการของแจฮยอน (ตามที่ผมเข้าใจ) แต่ดูเหมือนเรื่องราวต่างๆนั้นเกิดขึ้นจริง คนตัวขาวเล่นอินจนผมไปไม่ถูก ผมวาดมือรวบร่างบอบบางเอามาไว้ในอ้อมกอดตัวเองพลางลูบหัวทุยสวย ผมสีทองนุ่มนิ่มลื่นมือจนผมหยุดไม่ได้ที่จะลูบมันอีกครั้งแล้วครั้งเล่า



"ชู่ว... อย่าร้องนะครับคนดี เราจะไปหาฮันนะด้วยกัน ฉันจะบอกฮันนะให้เข้าใจเอง ขอแค่นายไว้ใจฉัน พูดซิ พูดว่าช่วยผมด้วย ขอแค่นายพูดมันกับฉัน ต่อให้โดนผลักตกหน้าผาฉันก็จะปีนขึ้นมาช่วยนาย"



"อึก...ฮื้อ.....อือ...ช่วยเรา...อึก ด้วย"

"กระผมจะทำตามบัญชาขอรับองค์หญิง"



หลังจากปลอบใจจูออนตัวขาวขี้แย้ แจฮยอนก็พาผมเดินเท้าเข้าป่ามายังภูเขาที่ไม่ไกลจากที่เรียนของเรานัก


(ศาลเจ้างั้นหรอ?) 



"นายพาฉันมาที่นี้ทำไม? "
ผมถามด้วยมึนงง หน้าผมคงดูเหมือนคนเข้าวัดอยู่กะศีลกินในธรรมซะเต็มประดา


"ป่าว... นี้บ้านฉัน" 

(เงิบซิครับ รออะไร) 



"พ่อนายเป็นเจ้าอาวาส?"

"เปล่า"


"อ้าว นึกว่าพ่อนายเป็นเจ้าอาวาสเห็นที่ญี่ปุ่นนักบวชบางลัทธิสามารถแต่งงานมีครอบครัวได้นิ"


"ที่นี้ไม่มีพระหรือนักบวชอะไรทั้งนั้น มีแค่คุณยาย ฉันและฮันนะ"


"อ้าว งั้นจะเรียกศาลเจ้าได้ยังไงอ่ะ พระสักองค์ยังไม่มี"


"ใช่ ที่นี้ไม่ใช่ศาลเจ้า แค่เคยเป็น"


 "เด๋ว... ฉันงง.." 


"แจฮยอนเอ่ย คนไข้มารอนานแล้วทำไมเจ้าพึ่งกลับเอาปานนี้? แล้วนั้นใครรึ? "

ผมมองใบหน้าของหญิงชราผู้มาใหม่ก่อนโค้งทำความเคารพ


" พะ พะ เพื่อนน่ะ​จ๊ะยาย"

"แต่ฮันนะไม่ชอบหนูก็รู้"

"ไว้รักษาคนเสร็จแล้วค่อยคุยกันนะยาย ตอนนี้หนูขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน"

"เห้ยย แล้วฉันละ? "

" อยู่กับยายไปก่อนเด๋วฉันมา"


ผมมองตามแผ่นหลังเล็กจนคอแทบเคล็ด หันกลับมาอีกทีก็เจอใบหน้าของหญิงชรากำลังแสดงสีหน้าไม่พอใจใส่ผม



(เอาละโว้ย บรรยากาศ​ชักไม่ดี) 



"แกน่ะ เป็นคนแรกที่หลานฉันพามาเข้ามาเหยียบบ้านและฉันจะไม่ถามชื่อแส่แกหรอกเพราะมันช่างไร้ประโยชน์ 
ยังไงซะ ฮันนะก็จะจัดการเรื่องนี้อยู่ดี ไม่ว่าจะแกหรือผู้ชายหน้าไหนก็ไม่มีวันทำให้หลานฉันแปดเปื้อน! "



(โห้วว สุดๆ อีปริกทั้งยายทั้งหลาน เล่นใหญ่ม๊าววก ออสการ์มาเต็ม รู้ละเชื้อบ้าอาจติดต่อกันทางกรรมพันธุ์) 



ผมไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไรยาย ทำเพียงแค่ยิ้มแห้งๆ นั้งหน้าด้านรอแจฮยอนออกมา
โดยไม่สนใจคำด่าถ่อสบตหยาบที่ยายพ่นออกมาเพื่อใช้ไล่ผม



อ่า.... การรอคอยช่างคุ้มค่า




แจฮยอนปรากฎกายในชุดมิโก๊ะสีขาวแดง ผมสีทองสว่างถูกรวบมัดเป็นหางม้าที่ด้านหลัง
 และผมหน้าม้าที่เคยปิดหน้ารุงรังถูกปัดขึ้นจัดแต่งให้อยู่ในตำแหน่งที่มันควรอยู่ 



"จอห์นนี่ รออยู่นี้นะ เรากับยายต้องไปทำงานก่อนเด๋วรักษาคนไข้เสร็จจะออกมาหา"


"ไม่อ่ะ ฉันเข้าไปด้วย งงนะเนี้ย ศาลเจ้าเด๋วนี้รับรักษาคนด้วยหรอ? "

" แต่ว่า.... "


" ให้เค้าเข้าไปเถอะหลาน จะได้เห็นว่าเพื่อนแท้ในโลกนี้มันไม่มีจริง ถ้าเค้ารับไม่ได้จะได้ไปซะตั้งแต่เนิ่นๆ"


(อ้าวว อิยาย!!!) 


ผมคว้ามือนิ่มของจองจูออนมากุมไว้โดยไม่สนใจหน้าเหวอๆของยาย ส่วนปากก็ถามทางไปยังห้องรักษาอะไรนั้นและแจฮยอนก็ให้ความร่วมมือจูงมือผมเดินไปด้วยกันทั้งที่หน้าแดงๆอย่างงั้นละ น่ารักชะมัด 


(ช่างยายไปก่อนเด๋วได้หลานแล้วค่อยหาอย่างอื่นมาเซ่นยาย) 



พอเปิดประตูเข้ามาก็เจอครอบครัวอยู่ครอบครัวหนึ่งนั้งรออยู่ก่อนแล้ว มันดูไม่ปกติเลยสักอย่างตั้งแต่ห้องที่ไม่มีอุปกรณ์รักษาแม้แต่เข็มฉีดยาหรือพวกกระบอกวัดไข้สักแท่งยังไม่มี ละไหนจะเด็กผู้หญิงที่โดนพ่อกับแม่มัดมือมัดเท้า นั้งแยกเขี้ยว ขู่ฟ่อมองทุกคนตาขว้างนั้นอีก ผมโดนยายผลักไปนั้งหลังสุดเพราะยายบอกพิธีกรรมจะเริ่มขึ้นแล้ว 


แจฮยอนเดินขึ้นไปนั้งยังแท่งที่อยู่สูงกว่าพื้นด้วยท่าทางสงบ ร่างขาวนั้งทับส้นหลับตาลงก่อนก้มหน้าเงียบ ผมกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก บรรยากาศ​ในห้องเริ่มเย็นยะเยือก ทุกคนนั้งเงียบไม่พูดไม่จา มีเพียงเด็กผู้หญิงคนนั้นที่จ้องแจฮยอนอย่างเอาเป็นเอาตายคล้ายจะเกลียดกันมาแต่ชาติปางก่อน



ผ่านไป 10 นาที ยายของแจฮยอนเริ่มสวดบทสวดภาษาญี่ปุ่นที่ผมฟังไม่เข้าใจ และเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มหัวเราะ เธอพยายามจะพุ่งเข้าไปทำร้ายแจฮยอนหลายต่อหลายครั้งแต่ถูกพ่อของเธอจับไว้ได้ทันซะก่อน บทสวดเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมๆกับเด็กผู้หญิงก็เริ่มคุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอสะบัดร่างกายดิ้นเร่าจนเชือกที่มัดในตอนแรกแทบจะหลุดออกมาจนหมด ผมเห็นท่าไม่ดีจึงลุกขึ้นเพื่อจะไปช่วยพ่อของเธอจับตัวเธอไว้ แต่ก็โดนปางหายญาติของยายขัดขึ้นซะก่อน



"แก... นังสารเลววว อินังสารเลว นังชั่ว! "



อยู่ๆเด็กผู้หญิงที่คลุ้มคลั้งไม่ได้สติกับลั่นวาจาด่าท้อแจฮยอนเสียงแข็ง เธอสะบัดจนเชือกเส้นสุดท้ายขาดลง 
และเป็นเวลาเดียวกันกับที่เปลือกตาสีมุกที่เคยปิดอยู่ลืมตาขึ้น! 


" แกว่าใครสารเลว? "






(เห้ยย สะ.. สะ... เสียง แจฮยอน ทะ.. ทำไม?) 


==============TBC==============


#จูออนจองแจ
ตอนหน้าจบแล้วน้า ลองเดากันดูว่าฮันนะคือใคร? 

รูปประกอบตอนแจนใส่ชุดมิโก๊ะจ้า




*มิโก๊ะคือ สาวรับใช้ในศาลเจ้านะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #20 wuingpcx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 02:47
    แอบคิดว่าที่ฮันนะไม่อยากให้น้องเข้าใกล้ใครเพื่อป้องกันไม่มห้น้องไปรักใครชอบใครหรือเปล่า เพราะถ้าเป็นมิโกะก็ต้องรักษาความบริสุทธิ์ไว้(จำจากการ์ตูน) แล้วแอบดูน่ากลัวหน่อยๆที่บอกถ้าเลย 7 วันไปแล้วยังไม่หนุดฮันนะจะตามไปจัดการ โอ้โห พี่จอนนี่ ถ้าเราเป็นนายเราจะเลิกตามตั้งแต่กระถาวต้นไม้หล่นแล้วนะ นับถือใน แต่สงสารน้อง เหมือนจะอยากมีเพื่อนอยากเข้าสังคมแหละ แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้น้องถูกจำกัดให้ต้องอยู่คนเดียว แล้วไหนจะพิธีกรรมนี่อีก อาจจะบอกว่าเป็นร่างทรงอะไรทำนองนี้รึเปล่าคะ? คนที่พูดนั่นคือฮันนะรึเปล่า?
    #20
    1
  2. #14 FlowerMan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 10:47
    งู้ยยยย อ่านตอน exocism แล้วแอบขนลุกเบาๆๆๆๆๆๆๆ ใจนึงก็แบบ แฮ่ก แฮ่กกก คิดอกุศลกับคนตัวขาวๆผมทองยาวๆกับชุดที่ใส่นั้นอ่ะ วี้ดดดดดดดดดดดดด เป็นพี่จ้อนนี้บุกเข้าไปปัดเด็กผีเข้านั้นให้พ้นทางแล้วลักพาตัวนุ้งไปในป่าเลยดีกว่า แฮ่กกก

    กลับมาก่อนๆ คือแจนเป็นร่างทรงใช่ป่ะ ฮันนะก็เป็นผีที่คุ้มครองนุ้ง(หรือหวงมากกว่านะ) ชอบมากค่ะ ไอเดียเลิศมากกกก ไม่เคยอ่านเรื่องแนวนี้ นี้อ่านแต่แนวตบจูบลูบไล้และกักขังหน่งเหนี่ยวดราม่าน้ำตามาเต็ม (โรคจิตดีๆนี้เอง)

    มาตอ่เร็วๆนะค้า สนุกมากกกกก เอาใจช่วยพิจ้อนเลยอะ ฮันนะอาจจะพยายามปกป้องแจนคนสวย ไม่งั้นมีหวังหนุ่มๆน่ากลัวมาเคลม มาจีบ มาวอแว กลัวน้องเป็นอันตราย แต่ดูท่าทางแล้วเหมือนแจนจะไม่ต้องการเป็นแบบนี้่อ่ะ สงสารน้อง น้องอยากมีเพื่อน แต่น้องมีไม่ได้ โดนยายจับมาเป็นร่างทรงแต่เล็กแต่น้อยแบบนี้ เข้าใจนุ้งมากเลย
    #14
    1
    • #14-1 AllJAEN1497(จากตอนที่ 2)
      19 มีนาคม 2560 / 12:21
      โห้ยย เดาเก่งมากกเลยอ่า ตบมือออ ปลื้มม ดีใจที่มีคนชอบเพราะปกติฟิคที่เราแต่งออกแนวประหลาดๆเกือบทุกเรื่องเคยจะแต่งแบบหวานแววแต่ไปไม่รอด ฮาๅๆ ถูกแล้วที่ว่าน้องเป็นร่างทรง แต่ฮันนะยังไม่ถูกน้าาา เดาอีกๆๆ
      #14-1
  3. #13 kunjira2000 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 19:09
    ชุดน่ารักจัง... แต่กลัวสุดคือจอห์นนี่นางพูดเล่นแล้วก็ลังเล ถถถ
    #13
    1
  4. #12 JUNG_DoubleJ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 18:52
    พล๊อตเรื่องเฟี้ยวฟ้าวมาก 55555 รอติดตามเด้ออออ
    #12
    1
  5. #11 ~๋฿eat๛ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 15:10
    มาต่อไวๆนะคะรอค่า 
    #11
    0
  6. #10 タンポポ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 10:08
    กรี๊ดดด ฮันนะช่วยให้เขาสมหวังที
    #10
    0
  7. #9 bena___ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 00:46
    โอ้ยพี่แน่ ฮือออ มันน่ารักมากเลย ชอบพล็อตมาก แล้วขำความคิดยองโฮแทบทุกบรรทัดเลยอ่ะ

    แบบโอ้ยยย คิดว่าน้องแจบ้าไปแล้วอ่ะ 5555555555 ไม่ น้องไม่บ้าาาา น้องแค่โดนผีรังควานนน ฮืออ

    ดีนะที่น้องยอมบอกความในใจกับจยาไปแล้วอ่ะ จยาช่วยน้องด้วยเด้อออ ผีฮันนะไรนี่แบบ ร้ายกาจ

    ออกไปจากน้องแจได้แล้ววว รอมาต่อตอนต่อไปนะคะะะ
    #9
    1
  8. #8 รักส์ไรท์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 00:21
    ต่อให้โดนผลักตกหน้าผาฉันก็จะปีนมาช่วยนาย .. TTTT^TTTTT พ่อพระเอกกกกกกกกกกกก จะพระเอกได้จนจบมั้ยจะรอดู ฝากชีวิตองค์หญิงด้วยเพค่ะองค์ชาย ช่วยปลดปล่อยองค์หญิงจากฮันนะด้วยฮื่่อออ
    #8
    1