AllJAENFICTION

ตอนที่ 17 : Young and Beauty EP1. [Johnjae]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 333
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ก.ค. 60

Young and Beauty 

Johnny X Jaehyun 

Romantic 



------------------------------------------------



“ไร้สาระ!” ผมส่ายหัวตอบปฎิเสธให้กับความคิด

บ้าๆของป้าตัวเองมันเป็นเรื่องปัญญาอ่อนที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินจากเธอเลยก็ว่าได้




“งั้นบัตรเครดิตกับคีย์​การ์ดคอนโดแกฉันคงต้องขอคืน อ่อ เกือบลืมกุญแจแลมโบที่แกพึ่งไปยกเครื่อง

มาเหยียบพลานน้ำมันเล่นนั้นก็ด้วย”



“โถ่ยยย ป้าครับ เกาหลีมันไกลนะครับ ป้าจะส่งผมไปอยู่นั้นคนเดียว ป้าไม่ห่วงผมหรอ?”



“ไม่ต้องมาตอแหลทึกๆอย่างแกสิบล้อชนไม่น่ารอด"



“ไม่รอดแน่ซิป้า ผมคนนะ”



“ป่าว ฉันหมายถึงสิบล้อ แกมันหนังเหนียวไม่ตายง่ายๆหรอก”



“ป้าอ่า!”



“แกน่ะเรียนก็กากวันๆมีแต่เรื่องต่อยตีกะลูก

ชาวบ้านไปทั่ว ใช้เงินยังกะน้ำฟาดหญิงไม่ซ้ำหน้า ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี

 และคงจะดีเกินไป แกเรียนไฮสคูล​แล้วนะจอห์นนี่ แต่ฉันยังมองไม่เห็นอนาคตแกสักนิด..




เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ  แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงเลือกที่จะพูดมันต่อ




“แล้วอย่างงี้…… ฉันจะมีหน้าไปพบพ่อแม่แกบนสวรรค์​ได้ยังไง?”




หยดน้ำใสไหลริมออกมาจากใบหน้าของผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุด ที่ผ่านมาป้าไม่เคยไล่ผมไปไหน ถึงป้าจะปากร้ายแต่ความรักที่เธอมีให้ผมไม่เคยน้อยไปกว่าความร้ายของปากเธอเลย ท่านต้องดูแลทั้งผมและบริษัท​ รับภาระอันหนักอึ้ง​เนื่องจากพ่อและแม่ผมเสียชีวิตในอุบัติเหตุ​เครื่องบินตกตั้งแต่ผมอายุได้ 4 ขวบ ซ้ำร้ายสามีของป้าหรือลุงของผมยังมาเสียด้วยโรคมะเร็ง​ ทำให้ทั้งตระกูลซอเหลือเพียงผมและป้า





“ไปซะ เมื่อถึงที่นู่น ไปมีชีวิตด้วยขาตัวเอง ทำทุกสิ่งอย่างและเรียนรู้มัน เพราะยังไงสักวัน.. 

แกต้องอยู่โดยไม่มีฉัน ไม่ว่าช้าหรือเร็ว”





“แต่ป้าครับ…. “





“ไปซะเลน่อน! ”







2017.01.16 สนามบินอินชอน เกาหลี



ในทีสุดผมก็กลับมาเหยียบแผ่นดินบ้านเกิดอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้กลับมาที่นี้เป็นเวลานานกว่า 10 ปี



ผมมองแผนที่ในมือและแน่นอนว่ามันเป็นภาษาอังกฤษ​ จะออกจากสถานบินไปที่พักยังไงหรือแม้แต่

ถามทางผมก็ยังไม่ได้เตรียมมันมาในแบบของภาษาเกาหลีเพราะผมคิดว่าเดี๋ยวนี้ใครๆก็พูดภาษาอังกฤษ​กันได้

และเค้าต้องเข้าใจที่ผมพูด



ผมมองไปรอบๆตัวสลับกับการอ่านแผนที่ในมือ ล้มเหลว! ไม่ว่าจะพยายามยังไง ไอ้แผ่นพับโง่ๆนี้ก็ไม่สามารถช่วยอะไรผมได้ กลั้นใจเดินไปขอความช่วยเหลือที่ประชาสัมพันธ์ ​ภาษาอังกฤษ​สำเนียงเมกันจ๋าถูกเปล่งออกมาจาก

ริมฝีปากทรงเสน่ห์​ของผม พนักงานสาวมีสีหน้าฉงน​เล็กน้อย ก็แน่ละ ทั้งตัวผมไม่มีส่วนไหนบงบอกเลยว่าผมเป็นพวกลูกครึ่งหรือชาวต่างชาติ​จะมีก็แต่สีตาผมที่แปลกกว่าคนเอเชีย​ด้วยกัน ไม่รู้ว่าเพราะผมไปอยู่ที่นั้นนานเกินไปหรืออย่างไร แต่ผมว่าภูมิอากาศ​ อาหารและน้ำมีผลต่อความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพของมนุษย​ไม่มากก็น้อย




“จอห์นนี่ซอหรือเปล่าครับ?”




ระหว่างที่ผมยืนรอรถในจุดที่ถูกจัดไว้ให้ผู้โดยสารเรียกแท็กซี่ แรงสะกิดที่หัวไหล่ขวาไม่เบาหรือแรงเกินไปเรียกผมให้หันหลังกลับไปดูต้นตอของที่มา เด็กผู้ชายวัยรุ่นสูงประมาณจมูกผมกำลังรอคำตอบอะไรบางอย่างจากผมใจจดใจจ่อ​ ผิวของเขาขาวซีดยังกับผีญี่ปุ่นในหนังเรื่องอะไรสักอย่างที่ผมเองก็จำชื่อเรื่องไม่ได้ มีเพียงริมฝีปากสีแดงสดอวบอิ่มเหมือนลูกเชอรรี่ป่าที่ทำให้ผมรู้ว่าคนตรงหน้ายังมีชีวิต ผมสีน้ำตาลทองของเจ้าตัวยาวระเกะระกะ​ปิดไปซะครึ่งใบหน้ายิ่งบวกกับแว่นเลนส์ย่อกรอบเท่าฝ่าบ้านแล้ว ยิ่งทำให้หมอนี้ดูเฉิ่มเชย หรือที่พวกคนไฮแฟนชั่นแบ่งชนชั้นและเรียกบุคคลจำพวกนี้ว่าพวก “เนิร์ด”




“what do you want?”



ผมถามเจ้าแว่นแปลกหน้าที่พึ่งสะกิดไหล่ผมกลับไปเป็นภาษาอังกฤษ ทั้งๆที่ผมเข้าใจที่เขาพูดแต่มันเป็นเหมือนเซฟโซนส่วนตัวของผมมากกว่า ว่าจริงๆผมไม่ได้เก่งภาษาบ้านเกิดของตัวเอง พอถูไถ่ประโยคพื้นฐาน​และศัพท์​เฉพาะ​ได้บางแต่ผมก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับได้ หากต้องได้ยินคนอื่นหัวเราะสำเนียงภาษาเกาหลีของผม



“เออ… คุณพอจะพูดภาษาเกาหลีได้ไหมครับ?”



เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามผมกลับด้วยท่าที่กล้าๆกลัวๆ น่าแปลกที่เสียงทุ้มนั้นกลับนุ่มนวลระคนความหวานอยู่ในที มันทำให้ผมอยากเท้าคางฟังหมอนี้พูดซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่ว่าจะเป็นประโยคหรือเพียงแค่คำสั้นๆ นิ้วหัวแม่มือเรียวสวยถูกยกขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากแดงสด ก่อนเริ่มกัดขบมันด้วยฟันหน้าที่เหมือนฟันกระต่ายของตัวเองสลับกับช้อนตาภายใต้กรอบแว่นขึ้นมามองผมท่าทางเค้าเริ่มจะเครียดเมื่อผมเมื่อไม่ได้ตอบหรือมีปฎิกริยา​อะไรกลับไป




“อือ..you… know Korea? เออ… ผมหมายถึง…. อา.. i mean you know how to speak Korea?”




ว้าว~ จะว่ายังไงดีละ เขาทำผมแปลกใจนิดหน่อย  ก็สำเนียงเจ้าแว่นเนิร์ดนี้ไม่ได้แย่อย่างที่คิด สำเนียงของเขาคล้ายคนแถบอเมริกัน​ตะวันออกแถวเขตนิวอิง​แลนด์​รัฐคอนเนทติคัต 

แน่นอนว่าผมเคยออกเดทกับสาวที่มาจากรัฐนั้นถึงได้รู้แม้ว่ามันจะแค่ 4-5 วันก็ตาม




“อืม ก็พูดได้นิดหน่อย” นั้นไงละ ภาษาเกาหลีสำเนียงแปร่งๆของผมหลุดออกมาจนได้ ผิดคาดนิดหน่อยที่เขาไม่ได้ทำลายความมั่นใจของผมด้วยการหัวเราะเยาะมันหรือเหยียดยิ้มหยั้นดูถูกแบบที่ผมเคยเจอ 

เจ้าแว่นนั้นทำแค่เพียงยิ้มออกมา ยิ้มแสดงความดีใจออกนอกหน้าจนเห็นรอยปุ๋มที่แก้มทั้งสองข้าง 

จะโชว์ว่าตัวเองมีลักยิ้มหรือยังไง? เฉิ่มชะมัด



“ไปกันเถอะครับ เราไม่ได้จะเข้าเมืองจากตรงนี้ เราจะไปกันโดยรถไฟฟ้าใต้ดิน”



เจ้าแว่นเนิร์ดนั้นยิ้มกว้างขึ้นอีก กว้างจนเห็นฟันเขี้ยวขาวแหลมเฟี้ยวในปากที่เรียงตัวกันเป็นระเบียบชวนมอง ผิวขาวซีด มีเขี้ยวแหลม ปรากฏ​กายตอนกลางคืน แวมไพร์​ป่ะเนี้ย?? เหอะ ผมสะบัดความจริงแฟนตาซี​ออกจากหัวก่อนเดินลากกระเป๋าเดินตามชายแปลกหน้าไปทั้งๆที่ยังติดใจไม่หายว่าหมอนี้เป็นใครมาจากไหน




“hey you have to tell me stranger”


“tell you what?”


“who are you?”


“*ยิ้ม I’m your babysitter”


“What!!?? are you f*cking kidding me?”






และแน่นอนว่าผมไม่รอช้าที่จะ





"โฮลป้า!"





TBC. 




===============================


กลับมาแล้วหลังจากหายไปนาน กลับมาพร้อมสไตล์​การเขียนที่ต่างไป ㅠㅠ อาจจะแปลกจากเดิมไป ยังไงก็ฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยนะค่า  เป็นฟิคเรื่องแรกที่เป็นแนวโรแมนติก​จริงๆเท่าที่ชีวิตนี้จะเขียนได้ แท็ก #เคะน้อย180





















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #64 Sweet_Bar (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 14:53
    เหมือนภาษากับการจัดหน้ากระดาษจะอ่านลื่นไหลมากขึ้นนะคะ^^ รอตอนต่อไปอยู่น้า
    #64
    0
  2. #63 imagine_me (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 09:57
    แสบจนป้าต้องส่งมาดัดนิสัยใช่ไหมคะ แล้วแถมยังมีพี่เลี้ยงอีก แอบห่วงกลัวพี่เลี้ยงจะถูกแกล้งจริงๆ เพราะจอห์นดูแสบมาก มีความร้ายเจ้าเล่ห์ รออ่านต่อนะคะ
    #63
    0