AllJAENFICTION

ตอนที่ 15 : พี่ยองโฮกะน้องยุนโอ[Johnjae?]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

*พลอตเรื่องมาจากหนังสือการ์ตูนเล่มหนึ่งที่เราอ่านตอนเด็กๆ พอดีฝันถึงเลยมาเขียนคะ เอ็นจอย^^
ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ เด๋วกลับมาตรวจ

----------------------------









และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่่ผมเดินกลับบ้านคนเดียว
หมู่บ้านผมค่อยข้างเงียบ ดังนั้นช่วงเวลาตอนเย็นถึงแม้ว่าพระอาทิตย์จะยังไม่ตกดินจึงไม่ค่อยมีคนพลุ่พลาน
ผมเดินมาเรื่อยๆจนกระทั้งได้ยินเสียงร้องไห้ของใครสักคนดังออกมาจากซอยตันใกล้ๆสวนสาธารณะหมู่บ้าน



"น้องครับ มืดแล้วมาทำอะไรตรงนี้?"
ผมมองก้อนกลมของเด็กคนหนึ่งนั้งหันหลังร้องไห้อยู่คนเดียว



"ฮือ ฮือ ฮือ.. "



"พี่ชายผม ฮือ อึก ตายแล้วฮ่ะ" 
เด็กน้อยหันมาตอบผมด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา ผิวของเค้าขาวซีดราวกับไม่เคยโดนแดดมาก่อน ดวงตาเรียวช้ำจากการร้องไห้ปากน้อยๆเบ้ะออกพยายามกลั้นเสียงร้องเพื่อตอบผม น่าสงสารจัง




"โอ๋ อย่าร้องไห้เลยนะ พี่ชายเค้าดูเราอยู่บนสวรรค์​ครับ ถ้ามองลงมาเห็นเราร้องไห้ พี่เค้าจะเสียใจเอานะ"
ผมยิ่มให้เด็กคนนั้น ยื่นมือไปช่วยดึงให้ร่างขาวลูกขึ้น


"พี่ชายใจดีจัง ผมยุนโอฮ่ะ พี่ชายชื่ออะไรหรอฮ่ะ? "
เด็กน้อยหน้าหวานปาดน้ำตาบนหน้าตัวเองออก ก่อนเอียงคอมองผมยิ่มกว้างจนเห็นลักยิ้ม


"พี่ชื่อยองโฮ^^"


"พี่ชายผมตายแล้ว ผมเหงา ไม่มีเพื่อนเล่นเลย พี่ยองโฮช่วยมาเล่นเป็นเพื่อนผมได้ไหมฮ่ะ?"


"ได้ซิครับ" 


"มาทุกวันเลยนะฮ่ะ"


"ครับ จะมาทุกวันเลย นี้ดึกแล้วบ้านเราอยู่ไหนเด๋วพี่ไปส่ง"


"ไม่เป็นไรฮ่ะ ผมกลับเองได้ อย่าลืมนะฮ่ะ พรุ่งนี้มาเล่นกัน"





ผมโบกมือลาเด็กชายวัยประถมที่พึ่งเจอ





(เป็นเด็กน่าตาน่ารักที่แปลกดี)​







โรงเรียนมัธยม​ปลายซีฮวา



"เห้ย ไอ้ฝรั่ง ฝากเอารายงานไปทำดิ๊ เด๋วเลี้ยงข้าว"

"เมื่อไรพวกนายจะทำรายงานเองสักทีวะ?"

"ทำไม? ทำให้เพื่อนแค่นี้ไม่ได้หรอวะ? ในห้องเรามีใครคบมึงมั้งนอกจากพวกกู"

"เอ่อๆ เด๋วทำให้"

อะไรกัน ของตัวเองแต่มาใช้ผมตลอด ของตัวเองก็ต้องทำแล้วยังต้องมารับผิดชอบของเจ้าพวก3คนนั้นตลอด นี้ยังไม่รวมการบ้านวิชายากๆที่มันชอบใช้ผมทำอีกเป็น10 แต่ถ้าไม่ทำก็อาจจะโดนแกล้งก็ได้




(เฮ้อ~ ถ้าห้องเราไม่มีพวกนั้นก็คงจะดี)​






"พี่ยองโฮมีเรื่องกลุ้มใจหรอฮ่ะ สีหน้าไม่ดีเลย"

"เปล่าครับ พี่แค่เหนื่อยน่ะ"

"ถ้าพี่มาเล่นกับผม ผมจะทำให้ความปรารถนา​ของพี่เป็นจริง"

"ความปรารถนาของพี่?"

"จริงๆนะฮ่ะ"





พบศพนักเรียนชายสามคนของโรงเรียน​มัธยม​ปลายชื่อดังถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม​ด้วยของมีคม สภาพศพถูกฟันและแทงจนเหละฆาตกรทิ้งไว้เพียงร่างของเหยื่อส่วนศรีษะถูกตัดออกไปและยังหาไม่พบ ตำรวจยังไม่ทราบสาเหตุการก่อคดีสะเทือนขวัญ​ในครั้งนี้ และยังคงเร่งติดตามคนร้ายมาดำเนินคดีต่อไป





"กวางซู ทงแด จูฮยอน ไม่น่าเชื่อเลยอายุแค่นี้แต่มาด่วนจากไปเร็ว ไปสู่สุขคติ​นะเพื่อน"
ผมเอาดอกลืลลี่สีขาวมาวางยังโต๊ะของสามคนนั้นเพื่อเป็นการไว้อาลัย ใครกันนะช่างทำเรื่องน่ากลัวพวกนี้ลงได้






(แต่จะว่าไป.. ต่อไปนี้เราก็ไม่ต้องทำการบ้านหรือรายงานให้พวกนั้นอีก ก็ดีเหมือนกันแหะ)​





"พี่ชายยิ้มแล้ว^^"



"ก็ยุนโอน่ารักไง พี่เลยยิ้ม"
พูดพลางพลักชิงช้าให้แกว่งแรงขึ้นเรียกเสียงหัวเราะคิกตักจากเจ้าตัวขาว


"ต่อไปพี่ก็มาเล่นกับผมโดยไม่ลำบากแล้วเนอะ"


"อะไรครับ? ยุนโอหมายถึงอะไร?"


"ก็พี่ไม่ต้องทำการบ้านหรือรายงานให้เพื่อนแล้ว"


"ยุนโอ.... "
ตอนแรกผมตกใจมาก แต่หลังจากนั้นก็คิดว่าเค้าคงรู้จากทีวี คดีแบบนี้ออกทีวีทุกช่องแน่นอน




"อ้าว ยองโฮ เย็นขนาดนี้แล้วยังไม่กลับบ้านอีกหรอ?" 
ระหว่างที่ผมกำลังเล่นกับยุนโอ คนที่ผมแอบชอบก็เดินเข้ามาทักพร้อมกับคิมโดยอง
ว่าที่ประธานนักเรียนคนต่อไปของโรงเรียนที่เราเรียนอยู่


"เด๋วก็กลับแล้ว เธอละยุนอา?"
ผมตอบกลับไป ก่อนมองไปที่คิมโดยอง ไอ้เห่าฉลามเอ้ย ไอ้หมอนั้นคิดจะตามติดยุนอาไปถึงไหน
ที่น่าเจ็บใจคือยุนอาก็เหมือนจะมีใจให้มันซะด้วย


"ฉันกับโดยองว่าจะไปกินไอติมกันก่อนอ่ะ คงกลับดึกๆ แล้วเจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนน้า บาย"




ผมมองพวกเค้าเดินไปด้วยกันจนลับตา น่าอิจฉา
ทั้งๆที่ผมกับยุนอาเราสนิทกันมาตั้งแต่เด็กแต่ผมก็ยังเป็นได้แค่เพื่อนเธอ




"พี่ชายชอบพี่ยุนอาหรอฮ่ะ?"

"ดูออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอ? 555"
น่าขำชมัด ขนาดยุนโอที่เป็นแค่เด็กประถมยังดูออก แต่ยุนอากลับไม่รู้ หรือเธอรู้แต่ทำเป็นไม่รู้กันนะ?

"พี่ก็บอกเค้าไปซิว่าชอบ"

"ทำได้ไง โดยองตามติดยุนอาตลอด"

"ผมจะทำให้ความปรารถนา​ของพี่เป็นจริง"

"ทำยังไง นายเป็นซานตาคลอส​หรอ? 555 ปะๆกลับบ้านกัน ค่ำแล้วครับ"





มันน่ากลัวมากยองโฮ ตำรวจสันนิษฐาน​ว่าฆาตกรโจรจิตนั้นลงมือต่อหน้ายุนอาเลยอ่ะ ตอนนี้ยุนอาเลยมีสภาพแบบเนี้ย



ผมมองร่างบนเตียงของผู้หญิงที่ผมชอบกำลังหัวเราะปนร้องไห้ออกมาอย่างเสียสติ ใช่ครับ เธอบ้าไปแล้วจากเหตุการ์ณสะเทือนขวัญที่เกิดขึ้น ส่วนคิมโดยองนั้นแน่นอนว่าโดนสับเป็นชิ้นๆตายตาที 




"กลับมาแล้วหรอ? ไปไหนมาดึกๆดืนๆ ห๊า?"

"ผมไปเฝ้ายุนอามาครับแม่"

"ไร้สาระ คนมันบ้าไปแล้วแกจะไปสนใจทำไม หนังสือหนังหานะอ่านหรือยัง?
ใกล้จะสอบอยู่แล้วยังมัวสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่ได้"



ผมไม่ได้ตอบอะไรแม่ แค่เดินผ่านขึ้นมาห้องตัวเอง เฮ้อ~ เหนื่อยจัง เห็นหน้าผมทีไรแม่ก็ชอบไล่ให้ไปอ่านหนังสืออยู่เรื่อยทั้งๆที่ผมสอบได้ลำดับต้นๆของสายชั้นมาตลอด แต่แม่ก็ไม่เคยพอใจ




"ใครที่มันทำให้พี่ชายลำบากใจ ผมจะจัดการมันเอง"


(หือ? ผมหูผาดหรือเปล่า? เมื่อกี้ผมว่าผมได้ยินเสียงยุนโอ)​







วันต่อมาพอเลิกเรียนผมก็กลับมาบ้าน พ่อที่พึ่งกลับมาจากที่ทำงานถามหาแม่ใหญ่ บอกหายไปตั้งแต่เมื่อคืน ผมตกใจเล็กน้อย พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อย แม่อาจกลับไปค้างที่บ้านยายก็เป็นได้ ผมบอกกับพ่อว่าจะไปตามแม่ที่บ้านยายเองเพราะไม่ได้ไกล ก็อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันนิละ ผมพยายามเดินเลี่ยงสวนสาธารณะ​เพราะช่วงนี้ผมเหนื่อยเกินไปที่จะเล่นกับยุนโอ






"พี่ชายเดินอ้อมทำไมครับ? มันไกลนะ"



"อ้าว ยุนโอยังไม่กลับบ้านอีกหรอ?"
ผมมองร่างขาวซีดที่โพล่มาข้างหลังผมเมื่อไรก็ไม่รู้


"ช่วงนี้พี่ชายไม่ค่อยมาเล่นกับผมเลย"


"พี่เหนื่อยนะ เรียนเยอะ ต้องไปดูยุนอาที่โรงบาลแถมไม่กี่วันก็จะสอบแล้วครับ"
สงสารก็สงสาร ดูแล้วน้องคงมารอผมทุกวัน แต่ช่วงผมเหนื่อยมากจริงๆ


"วันนี้พี่เล่นกับผมได้ไหมฮ่ะ?"


"ครับ แต่แป๊ปเดียวนะ พี่ต้องไปทำธุระต่อ"


"พี่ยองโฮฮ่ะ พี่อยากไปบ้านผมไหมฮ่ะ? วันนี้วันพิเศษ ผมอยากให้พี่อยู่ด้วย"



"ยุนโอพี่... "



"บ้านผมใกล้ๆบ้านยายพี่ นะฮ่ะ แค่แป๊ปเดียว"


"อืมก็ได้ แป๊ปเดียวนะครับ"



แต่ผมลืมไปหรือเปล่า... ผมยังไม่ได้บอกยุนโอเลยว่าธุระของผมคือไปบ้านยาย





"นี้มันบ้านร้างนิยุนโอ"
ยุนโอนำทางผมมาจนถึงบ้านร้างท้ายหมู่บ้าน ซึ่่งมันเป็นคนละทางกับบ้านยายผมเลย




"ไม่ใช่ฮ่ะ นี้บ้านผม เข้ามาข้างในซิฮ่ะ ทุกคนรอเราอยู่แล้ว"

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็เดินตามยุนโอเข้าไปในบ้าน มันมืดมากผมมองแทบไม่เห็นอะไร น้องพาผมถึงห้องนั้งเล่น ในห้องมีคนอื่นรออยู่จริงๆด้วย เพราะผมเห็นเงาร่างๆเป็นรูปร่างคนนั้นล้อมกันอยู่บนโต๊ะกลางห้อง



"มืดหน่อยนะฮ่ะ แต่เด๋วจะมองเห็นแน่นอน"


มือขาวซีดจุดไม้ขีดไฟไปที่ปลายเทียนบนเค้ก วันนี้วันเกิดยุนโอนิเอง
ผมยกยิ้มและกำลังจะร้องเพลงวันเกิดให้ยุนโอ แต่ก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อความสว่างของเทียนช่วยให้ผมเห็นทุกอย่างในห้องนั้งเล่น



หัวของแม่ผม โดยอง และยุนอา ทุกๆคนที่ตายไปถูกนำหัวมาเย็บติดกับตัวของตุ๊กตานั้งเรียงล้อมวงกันอยู่ที่โต๊ะ



(พระเจ้า ยุนโอเป็นคนฆ่าพวกเค้า!)​



"ร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้ผทหน่อยซิฮ่ะ"
ใบหน้าขาวซีดเหงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานให้ผม



"นายอย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ออกไป ไปให้พ้น!"



ผมวิ่งหนีออกมาอย่างไม่คิดชีวิต ภาพสะหยดสยองยังติดตา กลิ่นคาวเลือดน่าสะอิดสะเอียน​ยังติดอยู่ในโพลงจมูก
ทำไมผมไม่เอ๊ะใจเลยว่ายุนโอรู้เรื่องของผมได้ยังไง เรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นก็ล้วนเกิดขึ้นหลังจากที่ผมเจอเด็กน้น
ผมวิ่งมาเรื่อยๆจนมาสุดอยู่ที่ซอยตัน ซอยที่ผมเจอยุนโอครั้งแรก



"ไม่คิดเลยว่าพี่จะไล่ผม พี่วิ่งหนีผม"

ปากอิ่มแดงคว่ำลงแต่ดวงตากลับแข็งกร้าวแดงฉาจจนน่ากลัว


"อย่าเข้ามานะยุนโอ"
ผมถอยหลังมาเรื่อยจนหลังติดกำแพง



ทำไมกัน ทั้งๆที่ผมรักพี่ขนาดนี้
มือป้อมๆค่อยๆดึงมีดคมกรีบออกมาจากกระเป๋า

"แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆและผมมีความสุขมาก แต่เราคงต้องจากกันแล้วละพี่ยองโฮ"


(อ๊ากกกกกกกกกกกก!!)




พบศพนักเรียนชายโรงเรียนมัธยม​ชื่อดังอีกรายสภาพศพเหมือนเหยื่อเคราะห์ร้าย​ก่อนหน้านี้
และจนถึงขณะนี้ตำรวจก็ยังไม่สามารถจับฆาตกรได้



.
.
.
.
.



"น้องครับ มานั้งทำอะไรตรงนั้นน่ะ?" 



"ฮือ ฮือ... "



"ร้องไห้ทำไม เป็นอะไรครับ?" 



"พี่ชายผมตายแล้วฮ่ะ"


"อย่าร้องไปเลยนะครับ เด๋วพี่ไปส่ง บ้านหนูอยู่ไหนครับ?"




"พี่ใจดีจัง ผมยุนโอฮ่ะ"



"พี่ชื่อแทยงครับ"




จบ.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

84 ความคิดเห็น

  1. #78 Ztart (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 18:24
    ตอนแรกที่บอกว่าพี่ชายผมตายแล้วนี่ หมายถึงพี่ชายฮะ ผมอ่ะตายแล้วใช่มะ??
    #78
    1
  2. #57 ~๋฿eat๛ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:54
    เห็นชื่อเรื่องเราก็นึกว่าใสๆ .... 
    #57
    0
  3. #56 imagine_me (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 22:12
    ยุนโอน่ากลัวมาก ตอนแรกก็ลุ้นว่ายุนโอเองเป็นคนหรือผีกันแน่ แต่เริ่มเอะใจตั้งแต่บอกว่าจะทำตามความปรารถนาของพี่แล้ว รายต่อไปก็แทยงสินะ
    #56
    0
  4. #55 labellene (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 14:57
    น้องยุนโอ โหดได้ใจมากค่ะ แต่แบบหนูลูก... โดยองของพี่ ฮรุก ;-;
    #55
    0