นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

คุณเบ้ที่รัก(Johnjae)

โดย AllJAEN1497

ขัดกระได ไซรูท่อ รายงานไม่เสร็จ การบ้านทำไม่ทันเรียกใช้ผม บ้านสกปรกใช่ไหม?หรือต้องการคนถือถุงช้อปปิ้งส่วนตัว? ติดต่อผม จอง แจฮยอน

ยอดวิวรวม

467

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


467

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


17
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 พ.ย. 59 / 22:26 น.
นิยาย سѡ(Johnjae)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ไม่มีสาระอะไร คิดถึงจอห์นแจแต่ฟิคยาวเครื่องไม่เดินเลยลงช็อคฟิคไปก่อน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 พ.ย. 59 / 22:26


[คุณเบ้ที่รัก???‘] Johnjae.

*ไม่มี NC เนื้อหาระดับเยาวชน ฮาๆ

Let's go~


----------------------------------------------




"แจฮยอนอา ทำการบ้านคณิตให้ด้วย"

"อืม...การบ้าน 10000 วอน"

"จองแจ รายงานวิชาสังคม..."

"รายงานปกติคิด 20000 วอนนะ"

"ไอ้แจฮยอน แบบสำรวจวิชาสุขศึกษา..."

"แบบสำรวจต้องใช้เวลาเยอะว่ะ35000 ล่ะกันนะเมิง"

ครับอย่างที่เห็น ชีวิตประจำวันผมหมดไปกับการบริการสังคมแบบไม่ฟรี(?)
ผม จอง แจฮยอน นักเรียนม.ปลายปี 1 ที่เกิดมาพร้อมกับความไม่สมดุลในชีวิตแบบสุดๆ หน้าตาที่โคตรจะตรงข้ามกับฐานะ พระเจ้าช่างไม่ยุติธรรมตอนปั้นก็ปั้นซะดิบดีดั๊นน!!!ถีบส่งลงมาพร้อมความจนซะงั้น คิดแล้วก็เศร้า สาวสักคนก็ไม่เคยได้แซ่บ พอรู้ว่ากูจนเท่านั้นล่ะ เปิดแหนบกันไปเป็นแถว T^T กระซิกๆ หล่อแท้แพ้เงินคำนี้แม่งน่าจะจริง!


"อูแจ เมิงเอารายงานประวัติศาสตร์ไปทำให้กูหน่อยดิ เย็นนี้กูมีเดทสาว"

นี้อีแทยง เพื่อนสุดคูลของผม เห็นหล่อๆงี้มันไม่ได้มีดีแค่หน้าตานะครับ รวยเหยียบฟ้าเลยล่ะที่บ้านมันทำธุระกิจส่งออกเพชร คนอื่นชอบนินทาว่าผมทำของใส่มัน มันถึงได้มาสนิทกับคนจนๆอย่างผม


"20000 วอน แต่เมิงต้องรอคิวนะ"

กับเพื่อนสนิทผมก็ไม่ลดให้หรอกนะบอกไว้ก่อน

" อ่ะนี้! 50000 วอนกูไม่ชอบการรอคอย"


"เมิงได้สิทธิ์นั้นเด๋วนี้!"

ผมตบปากรับเงิน เห้ย! รับคำเพื่อนทันที เอ่อ...อันที่จริงผมไม่ได้เป็นคนเห็นแก่เงินขนาดนั้นหรอกครับ แต่เพราะมันเป็นเพื่อนสนิทกิติมาศักดิ์เลยลัดคิวให้ก่อนต่างหาก นี้ผมรักเพื่อนนะเนี้ย~



"เห้ย แจฮยอนเมิงยังรับงานเบ้นอกสถานที่อยู่ป่ะว่ะ?"
ระหว่างที่มันกำลังทำท่าจะกลับ ไอ้เพื่อนสุดหล่อก็หันมาถามเรื่องงานกับผม

"อืม ยังทำอยู่รับแต่วันหยุดเสาร์อาทิตย์งี้ เพราะแค่การบ้านกะรายงานที่กูรับจ้างทำอยู่นี้ก็จะท่วมหัวกูล่ะ แต่ปิดเทอมก็ยาวๆอ่ะ"

"คืองี้ ญาติกูเค้าย้ายมาจากชิคาโก้แล้วต้องการคนช่วยอ่ะ ช่วงแรกๆถนนหนทางที่ซื้อขงซื้อของก็ไม่รู้จัก กูเลยแนะนำเมิงไป"

"แล้วเมิงทำไมไม่ดูแลญาติตัวเองว่ะ"

"กูก็มีธุระของกูป่ะว่ะ"

"เอ่อ! แล้วญาติเมิงจะมาตอนไหนอ่ะ?"

"วันนี้"

"ห๊า! วันนี้ มาวันนี้แล้วทำไมเพิ่งบอกกู! ไม่ได้อ่ะ มันชนคิวลูกค้าคนอื่น กูขอปฎิเสธ"

ผมยู่ปากยกแขนขึ้นมาทำเครื่องหมายกากบาท ผมไม่ชอบงานด่วน มันแสดงถึงความไม่เป็นมืออาชีพ

"เด๋วเพิ่มให้2เท่า"
ดูถูก!!!! อย่าคิดว่าเงินแค่นั้นจะซื้อคนอย่าง จอง แจฮยอนได้

"ไม่! เด๋วลูกค้ากูหายหมดถ้าไปตัดคิวเค้า ภาพลักษณ์พญาเบ้ของกูเป็นอันจบกัน"


"งั้น 3 เท่า"


"ญาติเมิงมากี่โมง?"

เห็นไหมครับผมมันคนรักเพื่อน~





(สนามบินอินชอน)



"เอ่อ.....คุณใช่ จอห์นนี่ญาติของแทยงหรือเปล่าครับ? คือผม......." หลังจากยืนโง่ๆ รอญาติเพื่อนอยู่นาน ผมก็เจอผู้ชายตัวสูงๆ หน้าคมๆแบบที่แทยงเอารูปให้ดู

"นายคือเบ้ที่แทยงส่งมารับฉันใช่ไหม? นู่นกระเป๋าไปหิ้วมาด้วย แล้วกาฟงกาแฟอะไรงี้ไม่ซื้อมาด้วยล่ะ คนนั้งเครื่องมาถึงง่วงๆก็ต้องอยากดื่มอะไรสดชื่นๆสิ อ่ะ!เอาบัตรนี้ไป แล้วไปซื้ออาเมริกาโน่เย็นที่สตาร์บัคมาฉันจะนั้งรออยู่นี้"



"เอ่อ...ครับ" แทยง ไอ้เพื่อนเลว ญาติเมิงนิไม่คลูเหมือนเมิงเลย 


"อาเมริกาโน่เย็น 1 แก้วครับ"

"เอาไซส์ไหนค่ะ เล็ก กลาง ใหญ่"
(เห้ย! ตายล่ะ มันมีไซส์ด้วยหรอว่ะ? ปกติซื้อกาแฟกระป๋องในเซเว่นกินก็เห็นมันมีไซส์เดียว)

"อืม....ใหญ่ล่ะกันครับ" 
(ใหญ่นี้ล่ะดี บินมาไกลคาเฟอีนจะได้เข้าเส้น)

"ใส่ไซรัปกี่ปั้มค่ะ?"
(ห๊า??!)

"เอ่อ..."

"แล้วปริมาณน้ำแข็งล่ะค่ะ?"

"ใส่ๆมาเถอะครับ มีอะไรสาดมาให้หมด"
(ไม่เคยซื้อโว้ย แพงก็แพงสั้งกินก็ยาก ==)

"คะ..ค่ะ"




"นี้ครับกาแฟ"

"อุ๊บ!! ....ทำไมมันหวานแบบนี้!!?? แล้วนี้ซื้อซะแก้วใหญ่วันนี้ฉันจะนอนหลับไหมห๊า?"

"เอ่อ...คือ...คือ ผม.. ผม"

"พอ! ยกกระเป๋าแล้วพาฉันกลับที่พัก"

"ครับ"

(เรื่องมากกกกกกกกจริง นะเมิง!!!)


(คอนโด S&M)


"นี้กุญแจห้องและนี้เบอร์โทรผม พวกของกินผมซื้อมาใส่ไว้ในตู้เย็นให้แล้ว ห้องนอนก็จัดไว้เรียบร้อย ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมก็โทรหาผม อ่อ..หลัง 4 ทุ่มห้ามโทรนะครับ แล้วนี้คือข้อตกลงของเรา..."

ผมยื่นกระดาษเอสี่ไปให้คนตัวสูงที่นั้งหน้านิ่วคิ้วขมัวอยู่บนโซฟา

"ข้อตกลงของเราคือ คุณสามารถเรียกใช้ผมได้ตั้งแต่ 7 โมงเช้าถึง 4 ทุ่ม วันเสาร์อาทิตย์เท่านั้นนอกเหนือจากเวลานี้ผมจะชาร์ตราคาเพิ่ม สัญญาจ้างมี 3 แบบคือ 
1.แบบวัน วันล่ะ 5หมื่นวอน 
2.แบบสัปดาห์ สัปดาห์ล่ะ 3แสน5หมื่นวอนและสุดท้าย...
3.แบบระยะยาว 3 เดือนอันนี้ยังไม่เคยมีใครใช้บริการมาก่อน ผมเลยยังไม่คิดราคาจริงจัง อ่อ...ที่สำคัญถ้าคุณเลือกแบบระยะยาวคุณจะไม่สามารถกลับมาใช้บริการได้อีก ถ้าตัดสินใจได้แล้วก็ติ๊กที่ต้องการเลือกแล้วกรุณาเซ็นยอมรับตรงนี้ด้วยครับ"

"ทำไมถึงกลับมาใช้บริการไม่ได้อีก?"

"ผมคิดว่ามันจะเกิดการเปรียบเทียบนะซิครับ แบบตอนนั้นบริการดี ตอนนี้บริการแย่ไรงี้"

"หืม..ทำไมเลือกแบบระยะยาวล่ะครับ?"

"ก็เด๋วหาเบ้ได้ใหม่ก็ค่อยว่ากัน มันไม่ได้หาได้ง่ายๆนะ"

ก็จริงเบ้แบบเค้าหาได้ที่ไหนล่ะ ปกติงานแม่บ้านทำความสะอาดหรืออะไรแบบนั้นเค้าก็แยกเป็นอย่างๆไป แต่แบบผมคือตั้งแต่ขัดกระไดไชรูท่อ รองมือรองตีนทุกอย่าง

"วันนี้คุณพักผ่อนเถอะครับ ผมขอตัวกลับแล้วเจอกันวันเสาร์ครับ"

"ใครอนุญาติให้นายกลับมิทราบ?"

"วันนี้วันพุธ ความจริงมันนอกเหนือเวลางาน แต่เพราะคุณมาแบบฉุกละฮุกแถมเป็นญาติกับเพื่อนผม ผมเลยต้องมาดูแลคุณก่อนหวังว่าคุณจะเข้าใจ งั้นผมขอตัวลา"

"ฉันหิว ทำอะไรให้กินก่อน"

"เอ๊ะ คุณ!?? ไม่ได้ยินที่ผมบอกหรือไงครับ?"

"ได้ยิน~ แล้วไง?!! ก็ฉันไม่ให้นายกลับ!"

"คุณพูดไม่รู้เรื่อง!!"

"นายนั้นล่ะพูดไม่รู้เรื่อง เป็นเบ้แล้วยังจะเถียง!!"

"ผมเป็นนักเรียนมอ.ปลาย พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน อีก 2 วันก็ยังต้องไปโรงเรียน ถ้าคุณเข้าใจแล้ว เจอกันวันเสาร์-อาทิตย์นะครับคุณจอห์นนี่"

"ไปขนชุดนักเรียนนายมา 3 เดือนต่อจากนี้ นายต้องทำหน้าที่เบ้ให้ฉันเต็มที ไม่มีวันหยุด!"

"งั้นผมขอลาออก"

"ไม่ได้! ฉันเซ็นสัญญาไปแล้ว ถ้านายจะยกเลิกก็จ่ายค่าชดเชยมา 10 เท่าของค่าจ้าง"

"ผมจะกลับไปเอาชุดประเดี๋ยว กรุณารอสักครู่"


หลังจากนั้นผมก็โดยตามติดโดยเจ้านายหน้าหล่อ ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ที่ไหน คุณจอห์นนี่ก็ไม่เคยปล่อยให้ผมคาดสายตา จนผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าตกลงผมเป็นเบ้หรือเป็นนักโทษของเค้ากันแน่ เค้าให้ผมเลิกรับทำงานพิเศษอื่นทุกอย่างและจ่ายค่าจ้างเพิ่มแทนรายได้ที่ผมเสียไป คุณจอห์นนี่ให้เหตุผลว่าต้องการเบ้ที่มีคุณภาพ == เป็นทาสที่พร้อมให้บริการ 24 ชั่วโมง มาส่งเข้าเรียนตอนเช้า เลิกเรียนมารับกลับ ส่วนงานของผมก็ทำมันทุกอย่างที่คุณจอห์นนี่สั้ง เป็นตั้งแต่พนักงานทำความสะอาด แม่ครัว ช่างไฟฟ้า ช่างปะปา ยันหมอนข้าง! 

ใช่!ฟังไม่ผิดครับ ผมต้องเป็นหมอนข้างให้เจ้านายนอนกอดเกือบทุกวัน อึดอัดก็อึดอัดหนักก็หนัก คุณซอเค้าให้เหตุผลขั่งๆคูๆว่าไม่ได้เอาตุ๊กตามูมินสุดที่รักมาจากชิคาโก้ด้วยเพราะมันยัดลงกระเป๋าไม่ได้ ปกติเค้านอนกอดมันเป็นหมอนข้าง ไม่มีมันนอนไม่หลับ แถมมองไปมองมาหน้าผมดันไปคล้ายตุ๊กตาเวรนั้น ผมก็เลยต้องทนให้เจ้านายทับ(?)ทุกคืน 


"นี้เจ้าอ้วน ไปชงกาแฟมาให้หน่อยเซ่~"

ไม่ตอบเกลียด!!! จริงๆเค้าเรียกผมแบบนั้นได้ยังไง ไม่รู้อะไรดลใจให้คุณจอห์นนี่เรียกผมว่า "อ้วน" ตั้งแต่สัปดาห์แรกของการใช้ชีวิตร่วมกัน เจ้านายผมไม่มีข้อดีเลยดี อยู่อย่างคือตอนไปเอาชุดคุณจอห์นนี่ช่วยพูดกับพ่อแม่ผมให้(แถมยัดอะไรไม่รู้ใส่มือแม่ผม) ว่าจ้างผมมาทำงานต้องอยู่ด้วยกัน 3 เดือน ไม่งั้นพ่อกับแม่ต้องหาว่าผมหนีตามผู้ชายแหง่ๆ


"ทำเป็นหูทวนลม เจ้าอ้วนน้อย~ เจ้าแก้มกลม~ ไปชงกาแฟมาแก้วดิ๊"

"ผมไม่ว่าง ถูห้องอยู่ไม่เห็นหรอครับ?"

"นายอยากโดนฉันลงโทษแบบเมื่อคืนอีกใช่ไหม?"

"ครับๆ ไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ"

นอกจากเกลียดฉายาที่เค้าเรียกผมแล้ว อีกอย่างที่เกลียดกว่าคือบทลงโทษที่คุณจอห์นนี่ใช้ลงโทษเวลาที่ผมทำอะไรขัดใจเค้า


ผมวางไม้ถูพื้นลงก่อนเดินฉับๆเข้าครัวไปชงกาแฟตามคำสั่งคุณชายซอ ผมเทเม็ดกาแฟราคาแพงลงในเครื่องทำกาแฟอัตโนมัติ เติมน้ำแร่ลงไปในช่องสำหรับต้มน้ำร้อนและรอ ยุ่งยากใช่ไหมล่ะครับ 
ก็แหง่มกาแฟที่คุณจอห์นนี่ดื่มต้องเป็นกาแฟสดเท่า เป็นผู้ชายที่เรื่องมากที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอ 

ระหว่างรอเครื่องทำกาแฟก็ยืนนินทาเจ้านายในหัวไปพลานๆ 

"นานจังตาฉันจะปิดอยู่แล้ว เมื่อไหร่จะได้กิน? อย่างงี้ต้องโดนลงโทษ"

ไม่ว่าเปล่า คุณจอห์นนี่กดจมูกโด่งของตัวเองลงมาที่แก้มของผมดัง ฟ๊อด~ แถมยังรั้งตัวผมเข้าไปกอดหน้าตาเฉย

"นี้คุณ! หยุดฉวยโอกาสกับผมซักทีได้ไหม? ผมเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ แถมเป็นผู้ชายอีก ขนลุกไปหมดแล้วเนี้ย ไปห่างๆเลย~"

ผมเอามือดันหน้าหล่อๆของเจ้านายออกห่าง แต่มันไม่ได้ผลเค้าไม่ขยับเลย แถมกระชับกอดรัดแน่นเข้าไปอีก

"งั้นถ้าฉันไปขอพ่อกับแม่นาย แล้วท่านอนุญาติ นายจะยอม?" 
ตั้งแต่ต้องมาเป็นเบ้ให้คุณจอห์นนี่ ผมก็โดนลวนลามตลอด จนตอนนี้ความอดทนผมค่อนจะระเบิดออกมาอยุ่แล้ว

"ไม่!!! ก็บอกว่าไม่ยังไงเล่า~ อีกอาทิตย์เดียวก็จะหมดสัญญาระหว่างเราแล้ว คุณกับผมก็ไม่ต้องมาพบเจอกันอีก เชิญคุณใช้สิทธิความเป็นเจ้านายจิกหัวใช้ผมให้เต็มทีเลยนะครับ นี้กาแฟ ผมขอตัว"

ผมผลักตัวเจ้านายออก ยื่นแก้วกาแฟที่ทำเสร็จแล้วใส่มือเค้าก่อนเดินฉับๆมาถูพื้นที่ห้องรับแขกต่อ


บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเย็นปกคลุมไปด้วยความเงียบ คุณจอห์นนี่ไม่ยอมทานอะไรเอาแต่ก้มตาก้มตาเขี่ยหมูผัดเผ็ดของโปรดที่ผมทำให้ ถึงจะเค้าจะดูแปลกๆไปแต่สำหรับผมมันก็ดีไปอีกแบบ เพราะถ้าเป็นเวลานี้ปกติคุณจอห์นนี่ต้องมาขอให้ผมป้อนนั้นป้อนนี้ให้บ้างล่ะ ชอบอุ้มผมมานั้งตักตัวเองแล้วบังคับให้กินข้าวท่านั้น ผมก็ต้องอดทน...อดทน..แล้วก็อดทน จะขัดคำสั่งแต่ล่ะครั้งก็ต้องคิดถึงค่าเทอมตัวเองเข้าไว้ เพราะหลังจบงานนี้ผมคำนวนไว้แล้วว่าค่าจ้างพอจ่ายค่าเทอมผมไปอีก 1 ปีได้อย่างสบายๆ


มื้อเย็นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผมเก็บกวาดโต๊ะ ล้างจาน อาบน้ำเตรียมเข้านอน แต่พออาบน้ำเสร็จออกมาก็ไม่เจอคุณจอห์นนี่นั้งรออยู่ที่ประจำ ผมไม่ได้สนใจว่าเค้าจะไปไหนเพราะพรุ่งนี้ผมมีเรียนเช้า ผมนั้งเช็ดผมสักพักพอหมาดๆได้ทีก็ปิดไฟล้มตัวลงนอนทันทีโดยไม่รอเจ้านายเหมือนอย่างเคย


ผมหลับนานเท่าไรไม่รู้ จนเมื่อกระทั้งความรู้สึกอุ่นชื่นแปลกๆที่แตะซ้ำไปซ้ำมาบนริมฝีปากของผม กลิ่นแอลกอฮอลคละฟุ่งเตะจมูกจนทำให้ผมเคลิมตื่น

"คะ...คุณจอห์นนี่  อือ~ หยุดครับ จะทำอะไรของคุณเนี้ย?!!"

ลำคอ ใบหน้า และริมฝีปากของผมบัดนี้ถูกใบหน้าคมคายของเจ้านายกดจูบไปทั่ว ผมยกมือขึ้นผลักตัวเค้าออก เบี่ยงหน้าเบี่ยงคอหลบริมฝีปากจาบจ้วงเอาแต่ใจของเจ้านาย ซึ่งจากกลิ่นเหล้าที่ฟุ้งกระจายอยู่ตอนนี้ คงไม่ต้องบอกว่าอีกฝ่ายเมาไม่ได้สติอย่างแน่นอน


"ตรงคอนี้ก็หอม~ " (ฟ๊อด)
"แก้มนุ่มๆนี้ก็หอม~" (ฟ๊อด)
"ตรงปากนี้ก็........"

"หยุดนะ! อือ~ แห่ก แห่ก อื๊อ~ "
ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ คุณจอห์นนี่ใช้ร่างกายใหญ่โตที่ได้เปรียบกว่าขึงตัวผมไว้ เค้าใช้มือข้างซ้ายสอดมือเข้าไปในเสื้อนอน บดบีบยอดอกของผม ส่วนปากกระจับก็ยังคงพยายามจะแทรกลิ้นร้อนเข้ามาในปากผมให้ได้

"ถ้านายสัญญาว่าจะไม่ไปไหน ฉันจะหยุด"
ดูเหมือนคุณจอห์นนี่จะไม่ได้เมาจนไม่ได้สติอย่างที่คิด ประโยคคำพูดมันไม่ติดขัด งั้นเมื่อกี้เค้าแกล้งเมาหรอ?

"คุณมันแย่ที่สุด ใครจะไปอยากอยู่ด้วย งือ~ แห่ก ยะ อย่า~ อ่า"
ผมปฎิเสธคนเจ้าเหล์ทันที ก็ใครมันจะอยากอยู่กับคนชอบฉวยโอกาสกันเล่า!! แล้วพอปฎิเสธ มือปลาหมึกของเจ้านายก็เริ่มปลดกางเกงนอนผมลง แง๊.....

"เร็วซิ~ เจ้าแก้มกลม ก่อนที่ฉันจะหยุดไม่ได้"
เสียงทุ้มแหบบ่นหอบหายใจของคุณจอห์นนี่ฟังดูน่าขนลุก แต่ยังไงผมก็ไม่ยอมหรอก ถึงจะกลัวแต่ผมก็จะสู้!


"ก็บอกว่าไม่ไง!!คุณ..... อุบ อึก อื้อ~"
แล้วปากผมก็โดนปิดสนิทด้วยปากของเจ้านาย 



:แพลนกล้องไปที่โคมไฟหัวเตียง:



หลังจากโดนคุณจอห์นนี่รังแกช่วงชิงซิงแรกไป ผมก็เดินไม่ได้ไปหลายวัน จากเจ้านายเปลี่ยนสถานะเป็นคนใช้ในฉับพลันเพราะผมไม่สามารถขยับตัวได้


"ล้างห้องน้ำรึยังพี่จอห์น?"

"ดูดฝุ่นเสร็จเดี๋ยวทำจ้า~"

"ชุดนักเรียนแจนล่ะ?"

"อ่ะอยู่นี้ครับ~"

"เมื่อยขาอ่ะ..."

"เด๋วพี่นวดให้น้า~"

"อยากกินขนมปังเจ้าดังที่ออกทีวี"

"รอ 30 นาทีพี่จอห์นนี่คนนี้จะออกไปซื้อให้นะจ๊ะ"

"พรุ่งนี้หนูมีนัดทำรายงานบ้านเพื่อนอาจต้องค้าง"

"ไม่ให้ค้าง!!! เอาเพื่อนมาทำที่คอนโดเรา เด๋วเลิกเรียนแล้วพี่ไปรับ"


สภานะของเราทั้งคู่เปลี่ยนไปเยอะใช่ไหมครับ? แต่มันไม่ได้เปลี่ยนจากเจ้านายไปเป็นเบ้อย่างที่ทุกคนเห็นหรอกครับ แต่เปลี่ยนจากเจ้านายไปเป็นสามีซิถึงจะถูก 

ช่าย~ ตกใจล่ะซิ  หึหึ

ก็คุณชายซอเค้าขอรับผิดชอบผมด้วยการแต่งงานเป็นจริงเป็นจังแถมพ่อแม่ผมก็เห็นดีเห็นงาน เซ็นยินยอมให้ผมแต่งงานซะงั้น ถึงผมจะช็อค เพราะมารู้ทีหลังว่าจริงๆพี่จอห์นนี่กับแทยงไอ้เพื่อนเลววางแผนการรวบหัวรวบหางผมไว้ตั้งแต่ต้น เพราะไอ้เพื่อนแทยงดันถ่ายรูปผมส่งให้พี่จอห์นนี่ดู แนะนำว่าเป็นเพื่อนสนิท พี่จอห์นนี่เลยขอพ่อกับแม่พี่เค้าย้ายมาคุ้มสาขาที่เกาหลีแทน


////แถม////


"นิ อ้วนน้อย ขอถามไรอย่างดิ?"

"ว่า?"

"หนูอึดอัดไหมคะ?พี่รู้หนูไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับพี่ ถ้าหนูทนไม่ไหวจริงๆบอกพี่นะ"

"แล้วพี่จะยอมหย่า?"

"ไม่ยอม! แค่อยากให้หนูบอกเฉยๆ อันไหนหนูไม่ชอบพี่จะได้ไม่ทำ อันไหนแย่พี่จะก็ได้ปรับ พี่รักหนูจริงๆนะคะ"


"ไม่เอาอ่ะ เรามาปรับด้วยกันนะเพราะหนูก็รักพี่จอห์น ^^"


"หนูน่ารักที่สุด~????เมื่อไหร่หนูจะ 18 คะ?"


"อีก 2 ปี ทำไมหรอฮ่ะ?"


"พี่จอห์นอยากมี J จูเนียร์แล้วอ่ะ คิคิ"


"คนบร้า~ >\\\<???‘"



------Fin--------



ไม่มีสาระอะไร อ่านเอาฟินๆเนอะ ไม่ได้ตรวจคำผิด เห็นน้องใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วลั่น จยายังเป็นอมตะเหมือนเดิม กินเด็ก 555 ภาษาแย่ลงเพราะสับสน ฟิคที่แต่งแต่ล่ะเรื่องกระชากอารมณ์มาก คนล่ะแนวเลยกว่าจะปรับอารมณ์ได้ ถ้าชอบก็อาจมีตอนของคุณชายซอตามมา ฟิคเรื่องอื่นๆจะทยอยอัพในไม่ช้าโปรดรอ ขอบคุณคะ^^























































ผลงานอื่นๆ ของ AllJAEN1497

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 SAYRUNG (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:07
    555555 ชอบง่ะ แพนกล้องไปที่โคมไฟ แทยงนี่เป็นเพื่อที่ดีนะคะ 55555
    #7
    0
  2. วันที่ 8 เมษายน 2560 / 07:33
    ขอย้ายไปคลังฟิคสั้นAlljaenนะคะจะได้อ่านกันง่ายๆเนอะ
    #6
    0
  3. วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 23:34
    น่ารักกกชอบมากเลยค่ะ5555
    #5
    0
  4. #4 Ztart
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 22:46
    ชอบๆ น่ารักมาเลย
    #4
    0
  5. #3 imagine_me (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 01:09
    ฮือออ น่ารักมากเลยยน คุณเบ้กับเจ้านายเลื่อนมาเป็นคุณภรรยาและคุณสามี โอ้ยยยย อมตะจนิงๆค่ะพระเอกเรื่องนี้ กินเด็กอายุสิบหก ฮ่าๆๆๆ แต่ตอนท้ายก็แอบน่ารักน้า นี่เชื่อพี่เค้าเลยจริงๆ ยอมบินมาไกลเพื่อได้รักยัยหนู ทุ่มเทสุดๆ จริงจังมากอ่ะ นี่แอบอยากให้ยัยหนูสิบแปดเร็วๆจัง อยากเห็นยัยหนูกับคนพี่เลี้ยงเบบี๋~ งื้อออ ต้องน่ารักมากๆแน่ๆ
    #3
    1
    • 9 ธันวาคม 2559 / 07:52
      เนอะอยากเห็นจอห์นจูเนียร์เหมือนกันคะ หรือจะมีตอนพิเศษเพิ่มดีคะ? 55
      #3-1
  6. #2 kunjira2000 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 00:26
    โอ้ยยย อ่านละอยากมีเงินจ้างเบ้มูมิน อ้วนน้อย ตัวขาวตัวนี้บ้างงงงงงงง พี่จอห์นเขาร้ายนะ ร้ายมาก มีการวางแผนมาเป็นอย่างดี แหม่!! มันน่าหมั่นไส้! อย่าเผลอนะ จะจับยัยน้องอ้วนไปขังไว้เลยคอยดู!
    #2
    1
    • 26 พฤศจิกายน 2559 / 16:48
      อยากมีเงินจ้างเหมือนกัน 555 จะจ้างน้องมานั้งกินหนมปังให้ดู
      #2-1
  7. #1 빤💛 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 23:40
    เอ็นดูเจ้าแจนนน55555555 ตอนเป็นเบ้นี่ต้องจำใจยอมหมด แต่แจนไม่ตะหงิดพี่จยาเลยหรอเจ้านายที่ไหนมากอดมาหอมเบ๊ ถ้าไม่ใช่ว่าพี่เค้าชอบน่ะ น่ารักจังค่ะ
    #1
    1
    • 24 พฤศจิกายน 2559 / 09:04
      งานนี้ต้องยกความดีให้แทยง 555
      #1-1