นางบำเรอปลายแถว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,161 Views

  • 32 Comments

  • 132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    121

    Overall
    18,161

ตอนที่ 8 : ฐานะที่แท้จริงของเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    1 ก.พ. 62

มารีญาเดี๋ยวหลับเดี๋ยวตื่นเป็นระยะ กระทั่งรถยนต์ค่อยๆ ชะลอตัวและหยุดลง หญิงสาวจึงรู้สึกตัวอีกครั้งและเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของราฟาน ก่อนเพ่งสายตามองออกไปนอกรถเพื่อดูว่าที่นี่เป็นที่ใด

ประตูรถทั้งสองฝั่งถูกเปิดออกเพื่อเชื้อเชิญให้เธอและราฟานก้าวลงไป หญิงสาวเดาว่าตอนนี้คงจะมาถึงบ้านของชายหนุ่มแล้วกระมัง

ทันทีที่ก้าวออกจากรถ มารีญาก็ต้องพบกับสิ่งที่ชวนให้ตะลึง เมื่อสิ่งปลูกสร้างที่หญิงสาวเข้าใจว่าเป็นบ้านของชายหนุ่มนั้นมีขนาดใหญ่โตหรูหราราวกับพระราชวังที่เธอเคยเห็นในหนังสือพิมพ์ไม่ผิดเพี้ยน ตัวอาคารเป็นสีขาวบริสุทธิ์ สูงขึ้นไปเป็นยอดโดมสีทองงดงามอร่ามตา เสาต้นสูงแกะสลักลวดลายสวยงามตั้งตระหง่านตลอดทางเดินทอดสู่ตัวอาคาร ตอนนี้หญิงสาวคิดว่าถ้าหากราฟานไม่ใช่เจ้าชายผู้สูงศักดิ์เหมือนในละคร เขาก็คงจะเป็นมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในประเทศนี้อย่างแน่นอน

ชายหลายคนในชุดคล้ายทหารรีบเดินมาต้อนรับและทำความเคารพ
ราฟาน มารีญามึนงงไปหมดแล้ว เธอหันไปมองชายหนุ่ม เขาเพียงแค่ยิ้มให้เธอนิดๆ ก่อนหันไปพูดกับคนของเขา แต่หญิงสาวไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร

“อาลี เจ้าพามารีญาไปที่ตำหนักของเราก่อน บอกโซเฟียให้คอยดูแลเธอและหาเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ด้วย”

“ครับ ท่านชีค” อาลีขานรับคำสั่งของชายหนุ่มอย่างเต็มยศ ก่อนเดินไปหาหญิงสาว “คุณมารีญาครับ คุณราฟานให้ผมเชิญคุณไปพักผ่อนก่อนนะครับ เชิญทางนี้ครับ”      

ราฟานพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้เธอไปกับอาลี หญิงสาวจึงต้องเดินตามคนของเขาตัดผ่านสนามหญ้าที่ถูกประดับตกแต่งอย่างสวยงามไปยังตึกอีกหลังหนึ่งซึ่งอยู่ทางซ้ายมือ หญิงสาวก้าวตามอาลีเข้าไปสู่ภายในตึกหลังงาม ซึ่งมียามในชุดทหารยืนเฝ้าประตูไว้

ข้างในเป็นห้องโถงกว้าง เพียงแค่ส่วนนี้ก็ใหญ่กว่าบ้านทั้งหลังของมารีญาแล้ว ผนังส่วนหนึ่งฉาบด้วยสีเหลืองนวล สลับกับวอลเปเปอร์ลวดลายสวยงาม ซึ่งเมื่อดูใกล้ๆ ก็พบว่ามันลวดลายที่เกิดจากการแกะสลักจริงๆ หาได้ใช่เป็นเพียงภาพพิมพ์

          นี่คือที่อยู่ของราฟานอย่างนั้นหรือ? แล้วตกลงว่าเขาเป็นใครกันแน่

“อาลี”

หญิงวัยกลางคนในชุดกระโปรงยาวกรอมเท้าสีแดงเลือดนกเดินเข้ามาหาคนทั้งคู่ นางเอ่ยทักคนของราฟาน เห็นได้ชัดว่าคนทั้งคู่รู้จักกันดี

“คุณโซเฟีย” อาลีผงกศีรษะทักทาย

อีกฝ่ายมองมายังหญิงสาวด้วยแววตาสงสัย “แล้วนี่ใครกัน”

“นี่คือคุณมารีญาครับ เป็นแขกพิเศษของท่านราฟาน”

ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างเข้าใจในอะไรบางอย่างที่มารีญาไม่รู้เรื่อง แล้วโซเฟียก็พยักหน้าช้าๆ

“อ้อ...เข้าใจแล้ว งั้นเชิญคุณทางนี้ค่ะ”

หญิงสาวไม่เข้าใจเลยว่าทำไมราฟานจึงปล่อยให้เธอมาอยู่กับคนแปลกหน้า เหตุใดเขาจึงไม่ตามมาด้วย ทว่าเธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้นอกจากเดินตามอีกฝ่ายไป โซเฟียไม่ได้นำเธอไปยังห้องรับแขกหรือห้องพัก แต่พาเธอมุ่งหน้าสู่ด้านหลังของตัวตึกซึ่งมีระเบียงยาวเชื่อมต่อไปยังอีกตึกหนึ่ง ล้อมรอบด้วยสวนดอกไม้สวยงามนานาพรรณ แต่ละดอกต่างแข่งกันชูช่อเบ่งบาน จนทำให้คนมองเกิดความเพลิดเพลินจนลืมไปชั่วครู่ว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ใด

ระหว่างที่เดินยังไม่ถึง เสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงหลายคนก็ดังลอดมาจากตึกหลังนั้น ด้วยความสงสัยที่มากขึ้นเรื่อยๆ ทุกขณะ มารีญาจึงตัดสินใจถามให้รู้เรื่องว่าตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่

“คุณโซเฟียคะ”

อีกฝ่ายหยุดชะงักแล้วหันมาหาหญิงสาว “มีอะไรหรือคะคุณ”

“ที่นี่มันคือที่ไหนเหรอคะ ทำไมถึงไม่เหมือนบ้านของคนทั่วไปเลย แล้วคุณราฟานเป็นใครกันแน่คะ”

โซเฟียเลิกคิ้วสูงเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับผ้าคลุมศีรษะที่สวมอยู่

“นี่คุณไม่รู้หรอกหรือ”

มารีญาส่ายหน้า นี่เธอดูเป็นคนโง่เขลาในสายตาของคนอื่นๆ หรือเปล่านะ แต่เธอก็ไม่รู้จริงๆ นี่นาว่าทั้งหมดนี้คืออะไรกันแน่

“นี่...ท่านราฟานยังไม่ได้บอกคุณใช่ไหม”

“ไม่ค่ะ เขาไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย แล้วตอนนี้เขาก็หายไปไหนไม่รู้”

โซเฟียทำสีหน้าฉุนเล็กๆ ราวกับไม่ค่อยชอบใจคำพูดของเธอนัก แต่ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น นางกระแอมเบาๆ ก่อนพูดต่อ

“บริเวณทั้งหมดนี้เรียกว่าพระราชวัง เป็นที่ประทับของกษัตริย์อาบาส ผู้ปกครองประเทศโอมาร์ยังไงล่ะ”

“อะไรนะคะ! พระราชวัง กษัตริย์อาบาส” มารีญาเผลออุทานเสียงดังด้วยความตกใจ เธอหันมองไปรอบๆ ตัวอีกครั้ง

สถานที่สวยงามแห่งนี้น่ะหรือคือพระราชวัง? แล้วเหตุใดราฟานจึงพาเธอมาที่นี่

“แล้วคุณราฟานล่ะคะ เขาทำงานที่นี่เหรอคะ”

“ทำงานหรือ?

โซเฟียเลิกคิ้วสูงอีกครั้ง นางยิ้มบางๆ และส่ายหน้าราวกับจะบอกว่ามารีญาช่างไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“คนที่เธอพูดถึงก็คือโอรสของกษัตริย์อาบาส นามเต็มของท่านคือชีคราฟาน บิน อาบาส อัล ฮัสซาน ที่ที่คุณยืนอยู่นี้คือตำหนักที่ประทับส่วนพระองค์ แต่คุณจะไม่ได้อยู่กับพระองค์หรอกนะ ตามฉันมาทางนี้”

มารีญาแทบไม่ได้ยินคำพูดประโยคหลังๆ ของโซเฟียอีกเลย หลังจากที่ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วราฟานเป็นใคร หญิงสาวถึงกับเข่าอ่อนลงดื้อๆ จนต้องเกาะเสาต้นหนึ่งไว้เพื่อประคองตัว

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” โซเฟียหันกลับมาถาม

“ชีค...ชีคราฟานงั้นหรือ”

มารีญาพึมพำกับตัวเองราวกับคนไม่มีสติ เธอไม่แน่ใจว่าตอนนี้กำลังฝันไปหรือเปล่า เรื่องทั้งหมดนี้ไม่น่าเป็นไปได้ คงมีใครบางคนกำลังล้อเล่นกับเธอแน่

แต่...ทุกคนจะทำอย่างนั้นไปทำไม ถ้าหากจะมีใครที่กำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของเธอ คนคนนั้นก็คือราฟาน

“คุณมารีญา คุณไหวไหม”

“ค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร” เธอพยายามพยุงตัวให้มั่นคงดังเดิม “คุณราฟาน เอ้อ...ชีคราฟาน เขาพาฉันมาที่นี่ทำไมเหรอคะ” เธอเรียกเขาเสียใหม่ให้ถูกต้อง ต่อจากนี้ไปเธอคงจะพูดชื่อเขาเฉยๆ เช่นเดิมไม่ได้แล้ว

“เรื่องนั้นฉันคงตอบคุณไม่ได้หรอกค่ะ เห็นทีว่าคุณคงต้องถามกับพระองค์เอง ฉันแค่มีหน้าที่พาคุณไปพักผ่อนและเตรียมตัวค่ะ”

“เตรียมตัว...เตรียมตัวสำหรับอะไรคะ”

นางกลอกตาเบาๆ เมื่อเธอซักถามมากความ “เอาเป็นว่าเดี๋ยวคุณก็ได้รู้เองค่ะ”

พูดจบนางก็นำเธอเดินมุ่งหน้าไปยังทางเดิม ตอนนี้มารีญาต้องเรียกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเสียใหม่ มันไม่ใช่บ้านหรือตึก แต่คือตำหนัก สถานที่ตรงหน้านี้อาจเป็นเรือนประทับของราชวงศ์คนใดอีกก็เป็นได้

ทว่าเมื่อเข้าไปด้านใน มารีญาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นหญิงสาวสวยจำนวนมากกำลังนั่งเล่นอยู่ในบริเวณห้องโถง บางคนก็คุยกันและส่งเสียงหัวเราะคิกคัก แต่เมื่อทุกคนหันมามองเห็นโซเฟียกับเธอ เสียงพูดคุยก็หยุดชะงักลงทันที

 

 

        น่าสงสารมารีญานะคะ ถ้าได้รู้ความจริงว่าตัวเองมาที่นี่ในฐานะอะไร จะเป็นยังไงกันนะ  (◠‿◠✿)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #8 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:38
    อย่าแกล้วน้องเด้ออออ
    #8
    0