นางบำเรอปลายแถว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,139 Views

  • 32 Comments

  • 132 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    99

    Overall
    18,139

ตอนที่ 4 : ชีคราฟาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

สายโซ่ถูกคล้องด้วยกุญแจ เขาจึงใช้วิธีสะเดาะกุญแจแทนการตัดโซ่ เมื่อพันธะหนาหนักถูกปลดออกจากเท้าแล้ว รอบข้อเท้าของหญิงสาวก็ปรากฏรอยช้ำแดงและถลอกจากการถูกล่ามตรวนมาเกือบสามวัน

เมื่อเป็นอิสระแล้ว ราฟานบอกให้เธอเข้าไปพักผ่อนในกระโจมหลังใหญ่ของเขา ในระหว่างที่เขามีเรื่องจะพูดคุยกับคนอื่นๆ สักหน่อย

ราฟานกวักเรียกอาลีและอาหมัดมาหา ส่วนคนอื่นๆ ให้กลับไปพักผ่อนตามอัธยาศัย ชายหนุ่มกำชับกับคนทั้งสอง

“อย่าเพิ่งให้เธอรู้ว่าเราเป็นใคร ช่วยบอกกับคนอื่นๆ ด้วย”

“ครับ”

ทั้งคู่พยักหน้ารับคำสั่ง แต่ยังแอบมองหน้ากันอย่างไม่แน่ใจ ราฟานเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถาม

“ใครมีสงสัยอะไรก็ว่ามา”

อาลีตัดสินใจเป็นฝ่ายพูด “พระองค์จะพาหญิงสาวผู้นี้กลับไปที่วังด้วยหรือครับ”

“ทำไมหรือ พวกเจ้ามีปัญหาอะไร”

“เปล่าครับ” อาหมัดตอบแทนเพื่อนคู่หูและตัวเอง

“ถ้าอย่างนั้นเราจะเข้าไปพักผ่อนแล้ว และอย่าลืมที่เราสั่งไว้ด้วยล่ะ”

“ครับ”

ทั้งสองค้อมตัวทำความเคารพชายหนุ่มผู้ซึ่งมีนามเต็มว่า ราฟาน บิน อาบาส อัล ฮัสซาน โอรสของกษัตริย์อาบาส บิน รอชิด ผู้เป็นประมุขแห่งประเทศโอมาร์

ชีคราฟาน และบรรดาข้ารับใช้คนสนิทนับสิบกว่าชีวิต ได้เดินทางมายังที่แห่งนี้เพื่อสำรวจความเป็นอยู่ของประชากรในแถบชายแดนทุรกันดาน รวมทั้งถือโอกาสพักผ่อนหย่อนใจในคราวเดียวกันเมื่อพบว่าที่แห่งนี้มีแหล่งโอเอซิสร่มรื่นเหมาะแก่การปักหลักเป็นที่พักชั่วคราว โดยมีกำหนดเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงแห่งโอมาร์ในวันพรุ่งนี้

 

เมื่อราฟานกลับเข้าไปในกระโจม เขาก็กวาดสายตามองหาหญิงสาว ก่อนเห็นเธอนอนหลับสนิทไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยอยู่บนที่นอนของเขา

แน่นอน ชีคหนุ่มจะต้องพาผู้หญิงคนนี้กลับไปที่วังของเขาด้วย การปล่อยหญิงสาวไว้ที่นี่เพียงคนเดียวหรือพากลับไปส่งที่บ้าน มันคงดูใจร้ายไปหน่อยโดยเฉพาะหลังจากที่ลุงของเธอเพิ่งจะขายเธอให้กับพวกนายหน้าค้ามนุษย์ แต่เหตุผลของราฟานไม่ได้มีเพียงแค่นั้น

วินาทีที่เห็นหน้าหญิงสาวตอนที่เธอวิ่งมาชนเขา พลันชีคหนุ่มก็เกิดความพอใจเมื่อแรกเห็น แม้หน้าตาของเธอจะมอมแมม แต่เขาก็สามารถมองทะลุไปถึงความหวานละมุนของใบหน้าเรียวได้รูป ราฟานชอบยามที่ดวงตาใสซื่อของเธอมองเขาอย่างสงสัยและค้นหาว่าเขาเป็นใคร ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีผู้หญิงในประเทศนี้ที่ไม่รู้จักเขา ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะว่าเขากำลังปลอมตัวเป็นสามัญชนก็ได้

นอกจากความสะดุดตาเมื่อแรกพบแล้ว เขายังเกิดความสงสารเมื่อรับรู้ถึงชะตากรรมของเธอ เมื่อเธอไม่เหลือใครอีกแล้วให้พึ่งพาได้ เขาจึงตัดสินใจว่าอย่างไรก็จะต้องพาเธอไปด้วยให้ได้ และเธอจะต้องอยู่ในฐานะผู้หญิงของเขา

ราฟานปล่อยให้หญิงสาวนอนหลับอย่างเต็มที่ ส่วนเขาออกไปปรึกษาและหารือกับเหล่าบริวารถึงปัญหาความล้าหลังและอาชีพที่ยังผิดกฎหมายของชุมชนที่เขาเพิ่งได้ประสบพบเจอมากับตัวเอง

 

มารีญาลืมตาตื่นหลังจากที่นอนหลับไปหลายชั่วโมง ท้องฟ้าด้านนอก
ที่พอจะมองเห็นผ่านทางเข้าของกระโจมนั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอมม่วงแล้ว ทันใดนั้นร่างสูงสง่าของใครคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

“ตื่นแล้วหรือ”

ราฟานนั่นเอง หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นนั่ง รู้สึกปวดเมื่อยไปทั่วทั้งตัว นอกจากนั้นแล้วเธอก็ยังรู้สึกหิวเอามากๆ อีกด้วย ไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอมาตั้งแต่มื้อเย็นวานแล้ว

“ล้างหน้าล้างตาซะ แล้วออกไปกินอาหารกัน”

เธอเพิ่งสังเกตว่าเขาถือบางอย่างมาด้วย เป็นโถใบเล็กใส่น้ำพร้อมกับผ้าผืนหนึ่ง เขาชุบผ้ากับน้ำแล้วบิดหมาดๆ ก่อนยื่นมันมาโปะลงเบาๆ บนใบหน้าเธอ

หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบเล็กน้อยด้วยความไม่เคยชินกับการมีผู้ชายมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้

“ฉันเช็ดเองก็ได้ค่ะ”

แต่เขาไม่ยอมให้เธอดึงผ้าในมือไป “อย่าดื้อน่า ฉันหิวแล้ว”

มารีญาจึงต้องยอมให้เขาช่วยเช็ดหน้าและมือให้ จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากที่นอนซึ่งเป็นฟูกหนาประมาณสามสี่ชั้น ก่อนจะเดินตามเขาออกจากกระโจมไปยังด้านนอก ซึ่งบัดนี้มีกองไฟสว่างไสวถูกก่อขึ้นหลายจุด ถัดจากกระโจมไปเพียงไม่กี่ก้าวก็เป็นที่นั่งสำหรับรับประทานอาหาร มีพรมปูไว้เป็นอย่างดีกับโต๊ะไม้เตี้ยๆ แบบพับได้ ทว่าที่นั่งตรงนั้นดูเหมือนจะมีไว้สำหรับเขาเพียงคนเดียว ขณะที่คนอื่นๆ ต่างนั่งกระจัดกระจายกันอยู่รอบกองไฟ

“อาหารมื้อนี้ไม่มีอะไรมากนะ มีแค่เนื้อแพะกับผลไม้”

“ฉันกินได้ค่ะ” แค่นี้ก็ดีมากพอสำหรับเธอแล้ว มารีญารีบนั่งลงและไม่รอช้าที่จะลงมือทันที

 

หลังจากอิ่มกับอาหารมื้อเย็นซึ่งมีรสชาติดีกว่าที่คิดแล้ว มารีญาก็รู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัว ผมนุ่มสลวยของเธอบัดนี้ยุ่งเหยิงพันกันไปหมด ร่างกายก็เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อไคลและคราบสกปรก เมื่อเห็นสระน้ำกว้าง เธอก็เกิดอยากลงไปแช่น้ำขึ้นมา จึงตัดสินใจเอ่ยขอชายหนุ่ม

“ฉันอยากอาบน้ำค่ะ รู้สึกเหนียวตัวไปหมด”

“ตามสบายเลย” เขาพยักหน้า

“แต่ว่า...”

หญิงสาวมองไปยังบรรดาชายหนุ่มที่เดินไปเดินมาอยู่รอบๆ บริเวณ เขาคงรู้ว่าเธอหมายถึงอะไรโดยไม่ต้องบอก

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันจะสั่งห้ามไม่ให้ใครมาป้วนเปี้ยนใกล้สระน้ำบริเวณที่เธออยู่ รับรองได้ว่าไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรอก”

เมื่อราฟานรับรองอย่างนั้น หญิงสาวก็สบายใจ

ชายหนุ่มให้ผ้าผืนหนึ่งกับเธอเพื่อเอาไว้เช็ดตัว ก่อนพาเธอไปยังจุดที่ลับจากสายตาคนอื่นๆ และเขาจะเฝ้าดูต้นทางไม่ให้ใครผ่านเข้ามา

ทว่าชายหนุ่มอดใจไม่ได้ที่จะไม่เหลียวกลับไปมองหญิงสาวที่กำลังอาบน้ำ แม้ว่าจะไม่เห็นอะไรมากนักเพราะเธอแช่ตัวอยู่ในน้ำจนเพียงแค่ส่วนคอและศีรษะ แต่กระนั้นเขาก็ยังจินตนาการไปไกล

เมื่อคิดว่ามารีญาเป็นหญิงสาวเพียงคนเดียวท่ามกลางหมู่ผู้ชายที่ล้อมรอบตัวเขา ความปรารถนาลึกๆ ก็ถูกกระตุ้นขึ้นในตัวเขา หลายวันมานี้เขาเห็นเพียงทะเลทราย ความกันดาร และความวุ่นวายของหมู่บ้านแห่งนั้น และสำหรับบุรุษหนุ่มผู้ที่เคยมีสาวสวยมาห้อมล้อมเอาใจอยู่แทบตลอดเวลา ไม่ง่ายเลยที่เขาจะไม่คิดถึงช่วงเวลาผ่อนคลายเหล่านั้นเมื่อมีผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวมาอยู่ตรงหน้า

เขาเกือบลืมหันหน้ากลับไปเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะเดินขึ้นจากสระน้ำ เขายังไม่อยากให้เธอคิดว่าเขาเป็นพวกโรคจิต โดยที่เธอยังไม่ทันรู้ความจริงว่าเขาเป็นใคร

 


          มีความฟินรออยู่ในตอนหน้า ต้องติดตามกันต่อนะคะ (◠‿◠✿)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 18:29

    นอนรอเลยจ้า555
    #4
    0