นางบำเรอปลายแถว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,146 Views

  • 32 Comments

  • 133 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    106

    Overall
    18,146

ตอนที่ 10 : ฮาเร็ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    6 ก.พ. 62

 นางบำเรอปลายแถว มีเป็น Ebook ให้ได้อ่านกันแบบเต็มๆ แล้วนะคะ
และตอนนี้มีโปรโมชั่นต้อนรับเดือนแห่งความรัก ลดราคาเหลือเพียง 99 บาทเท่านั้นค่ะ
จากราคาปกติ 169 บาท
พบกับความฟินอย่างเต็มรูปแบบกันได้ทาง Ebook รีบดาวน์โหลดก่อนหมดโปรน้า 



ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

หญิงสาวสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอรีบพาตัวเองลงจากเตียงก่อนเดินไปเปิดประตู

อีกฝ่ายเป็นหญิงสาวสองคนในวัยเดียวกับเธอ ใส่ชุดสีแดงเลือดนกยาวกรอมเท้าเช่นเดียวกับโซเฟีย ต่างกันที่ลวดลายปักเย็บซึ่งมีน้อยกว่า

“เราเอาชุดใหม่มาให้คุณมารีญาค่ะ”

ผู้หญิงสองคนนี้คงเป็นนางกำนัลที่โซเฟียบอกไว้แน่ๆ หญิงสาวเปิดประตูกว้างต้อนรับ

“เชิญค่ะ”

ทั้งคู่วางเสื้อผ้าหลายชุดลงบนปลายเตียง เป็นชุดสีสันและมีลวดลายสวยงามเช่นเดียวกับที่ผู้หญิงกลุ่มนั้นสวมใส่ นางกำนัลนางหนึ่งหันมาบอกเธอ

“พวกเราจะพาคุณมารีญาไปอาบน้ำนะคะ”

“อะไรนะคะ” มารีญาไม่คิดว่าเธอจะต้องได้รับการดูแลอย่างดีถึงขนาดนั้น “ฉันอาบเองก็ได้มั้งคะ คงไม่ต้องรบกวนคุณสองคน”

แม้จะเป็นผู้หญิงด้วยกัน แต่เธอก็อายเป็น นอกจากเมื่อครั้งยังเด็กที่มีมารดาอาบน้ำให้แล้ว จากนั้นมาเธอก็ไม่เคยต้องเปลือยกายต่อหน้าใครเลย

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะพาคุณไปที่ห้องอาบน้ำแล้วกันนะคะ”

นางกำนัลที่มารีญาเพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายชื่อนาเดีย เป็นคนนำทางเธอไปยังห้องอาบน้ำซึ่งอยู่สุดปลายทางเดินยาวของชั้นเดียวกัน นาเดียผสมน้ำอุ่นและสบู่ในอ่างอาบน้ำให้เธอ ก่อนขอตัวกลับไปรอที่ห้องเพื่อจะช่วยแต่งตัวให้

มารีญาไม่ชินเลยเมื่อถูกประคบประหงมดูแลเป็นอย่างดีราวกับเธอเป็นคุณหนูลูกหลานมหาเศรษฐี ทั้งที่เมื่อวานนี้เธอยังถูกล่ามโซ่เอาไว้อยู่เลย รอยแดงที่ข้อเท้ายังไม่ทันจะหายสนิท ไม่นานหญิงสาวก็ถูกแปลงโฉมใหม่ ใบหน้าสวยหวานที่เคยเกลี้ยงเกลามาตลอดได้รับการแต่งแต้มสีสันอ่อนๆ ผมตรงยาวสลวยถูกจัดแต่งเสียใหม่ให้เป็นทรง เงาสะท้อนของมารีญาในกระจกดูเปลี่ยนไปเสียจนเธอยังแทบจำตัวเองไม่ได้

ระหว่างนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เมื่อหันไปมองก็พบว่าเป็นโซเฟียนั่นเอง

“เสร็จกันหรือยังสาวๆ” หัวหน้านางกำนัลในตำหนักของราฟานเอ่ยถาม

“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณโซเฟีย”

นาเดียเป็นคนตอบ มารีญาลุกขึ้นยืนและหมุนตัวกลับไปให้โซเฟียเห็นได้ถนัด หัวหน้านางกำนัลสาวใหญ่ยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นความเปลี่ยนไปของหญิงสาว

“ดีมาก พวกเธอออกไปก่อน”

นางพยักหน้าให้กับสองนางกำนัลสาว แล้วหันมามองดูมารีญาอีกครั้งราวกับตรวจดูความเรียบร้อย

“ก่อนอื่น ฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณสักหน่อย ฉันไม่รู้ว่าคุณมาจากที่ไหนหรอกนะ แต่ฉันจะต้องบอกคุณไว้เรื่องการวางตัวระหว่างอยู่ที่นี่และการพูดจาให้เหมาะสมเมื่ออยู่ต่อหน้าเชื้อพระวงศ์ทุกพระองค์”

“ค่ะ” มารีญาเข้าใจดีว่าการอยู่ที่นี่เธอคงต้องปรับตัวอีกมาก จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่ในรั้วในวังเช่นนี้

โซเฟียบอกให้เธอฟังว่าเชื้อพระวงศ์มีผู้ใดบ้าง ใครเป็นใคร พำนักอยู่ที่ใด ก่อนจบลงด้วยการสอนให้พูดราชาศัพท์

“ทุกครั้งที่พูดจบ คุณจะต้องลงท้ายด้วยคำว่าเพคะ เข้าใจหรือเปล่า”

“เข้าใจเพคะ” มารีญาตอบรับทันที

“ไม่ใช่” โซเฟียเกือบจะหลุดหัวเราะ “นั่นเอาไว้พูดกับเชื้อพระวงศ์ก็พอ ส่วนคนอื่นๆ ให้พูดปกติ”

มารีญายิ้มแห้งๆ อย่างเขินอายที่พูดผิดไปเมื่อครู่นี้ “เข้าใจแล้วค่ะ”

“เอาล่ะ...วันนี้พอแค่นี้ก่อน แล้วฉันจะค่อยๆ บอกคุณไปทีละเรื่อง ตอนนี้คงได้เวลาแล้ว ตามฉันมาค่ะ”

ระหว่างทาง จู่ๆ มารีญาก็เกิดนึกอยากถามบางอย่างขึ้นมา เป็นสิ่งที่คาใจเธอนับตั้งแต่ก้าวมาที่นี่

“คุณโซเฟียคะ แล้วพวกผู้หญิงที่อยู่ในตำหนักนี้ล่ะคะ เป็นใครกันเหรอคะ”

โซเฟียเดินช้าลง แล้วหันมาหาหญิงสาว

“คุณนี่ช่างสงสัยจังเลยนะคะ ฉันชักจะอยากรู้บ้างแล้วสิว่าคุณเป็นใคร มาจากไหน ทำไมท่านชีคถึงได้พาคุณมาที่นี่ เพราะส่วนใหญ่แล้วคนที่จะได้อยู่ที่นี่มักเป็นสาวในรั้ววังหรือไม่ก็เป็นญาติพี่น้องของบรรดาคนงานในวังนี้มากกว่าจะเป็นหญิงสาวต่างบ้านต่างเมืองเช่นคุณ หน้าตาของคุณก็ไม่เหมือนพวกเราสักเท่าไหร่”

“ถ้าคุณอยากรู้เรื่องฉัน ฉันเล่าให้คุณฟังได้นะคะ” มารีญายินดีจะเล่าเรื่องตัวเองให้ฟัง ถ้าหากอีกฝ่ายช่วยตอบคำถามที่ค้างคาใจเธออยู่

“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณอยากรู้ ฉันจะบอกคุณ”

ทั้งคู่หยุดยืนตรงประตูทางเข้าด้านหลังตำหนักของราฟาน มารีญาเพิ่งสังเกตว่ามีทหารยืนเฝ้าอยู่เช่นกัน

“ที่ที่คุณอยู่ เรียกว่าฮาเร็มค่ะ” โซเฟียพูดต่อ

“แล้ว...ฮาเร็มเนี่ย คืออะไรเหรอคะ”

          มารีญาถามอย่างพาซื่อ ที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตอย่างค่อนข้างลำบากและยากจน แม้จะได้เรียนหนังสืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่ค่อยได้รับรู้เรื่องโลกภายนอกสักเท่าไหร่ เพราะวันๆ ต้องช่วยผู้เป็นป้าทำงานเสียมากกว่า

โซเฟียระบายลมหายใจเบาๆ นางต้องใช้ความอดทนอย่างมากในการตอบคำถามของมารีญาผู้ไม่รู้อะไรเลย

“ฮาเร็มก็เป็นที่อยู่ของเหล่าสนมน่ะสิคะ” โซเฟียดูสีหน้าของมารีญาแล้ว คิดว่าเธอคงไม่รู้จักคำว่าสนมแน่ๆ จึงอธิบายต่อ “สนม...พูดตามภาษาชาวบ้านก็คือ นางบำเรอยังไงล่ะ”

          “นางบำเรอ!

มารีญาตกใจมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอยกมือทาบอก

มิน่าล่ะ! ผู้หญิงที่เธอเห็นแต่ละคนถึงได้มีหน้าตาสะสวยและแต่งกายด้วยชุดสวยงามกันทั้งนั้น ไม่เหมือนกับนางกำนัลทั่วไป

“แล้วผู้หญิงพวกนั้นเป็นนางบำเรอของใครเหรอคะ”

“ข้อนี้คุณไม่น่าจะถามแล้วนะคะ” โซเฟียตอบด้วยสีหน้าเรียบตึง “ก็ฉันกำลังจะพาคุณไปพบใครล่ะคะ”

“ชีค ระ...ราฟานเหรอคะ”

หญิงสาวพูดชื่อนั้นอย่างไม่แน่ใจ เธอภาวนาว่าขออย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย ทว่าโซเฟียพยักหน้าเพื่อยืนยันว่าเธอพูดถูกแล้ว หญิงสาวมึนงงไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนว่าตัวเองโดนราฟานหลอกมาตลอด

“แล้วฉันล่ะคะ ฉันมาอยู่ที่นี่ทำไม” เธอรู้สึกเป็นคนโง่เง่าที่ไม่รู้อะไรเลย อย่าบอกนะว่าเขาต้องการให้เธอเป็นสนมของเขาอีกคน

โซเฟียมีท่าทีนิ่งขรึมกว่าเดิม “ฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้แล้วนะคะ ว่าท่านชีคพาคุณมาที่นี่และให้ฉันเตรียมความพร้อมให้คุณสำหรับการเป็นสนมคนใหม่”

มารีญารู้สึกตีบตันในลำคอจนพูดไม่ออก ราฟานช่วยเธอจากการไม่ต้องเป็นทาส โดยแลกกับการเป็นนางบำเรอให้เขาแทน เธอไม่น่าหลงเชื่อว่าคนแปลกหน้าอย่างเขาจะเต็มใจช่วยเธอด้วยความหวังดีอย่างแท้จริงเลย ที่แท้เขาก็ต้องการสิ่งตอบแทนจากเธอ

“แล้วสนมทั้งหมดของท่านชีค มีกี่คนคะ”

เธออยากรู้ว่าตัวเองจะถูกจัดวางอยู่ในตำแหน่งไหนสำหรับเขา ชีคราฟาน
ผู้สูงศักดิ์ ผู้ซึ่งหลอกให้เธอแอบคิดว่าเขาอาจมีความรู้สึกดีๆ ให้เธอบ้าง

โซเฟียตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนอย่างเคย ราวกับไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกอะไร

“สิบเก้าค่ะ คุณเป็นคนที่ยี่สิบ”




มาเอาใจช่วยนางบำเรอคนที่ 20 กันด้วยนะคะ
(◠‿◠✿)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

0 ความคิดเห็น